Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το ποσοστό της βίας
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το ποσοστό της βίας

  • A-
  • A+

«Εκείνοι που καταγγέλλουν τη βία μπορούν να το κάνουν
γιατί υπάρχουν άλλοι που ασκούν βία εκ μέρους τους»
Τζορτζ Οργουελ, Notes on Nationalism

Οι δημόσιες συζητήσεις γύρω από τη βία συνήθως αναπτύσσουν ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο: το μονοπώλιο του κράτους επί της βίας είναι ιερό και απαράβατο στην κοινωνία και οποιοσδήποτε άλλος την ασκεί βρίσκεται εκτός νόμου.

Στην πραγματικότητα το ποσοστό της βίας κυμαίνεται. Για μια σειρά από Μέσα Ενημέρωσης η βία πολλαπλασιάζεται ή μειώνεται ανάλογα με τη μετάδοση.

Πολλές παραδοχές μέσα στο μήνυμα αυξομειώνονται. Το πώς αποκρύφτηκαν δολοφονίες μεταναστών, το πώς η δολοφονία του Παύλου Φύσσα μεταδόθηκε αρχικά ως «τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο», το πώς η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου καλύφθηκε από τόσα ερωτήματα που σχεδόν έκρυβαν το πρόσωπο του δολοφονημένου από τη βία.

Τα περιστατικά είναι πολλά και είναι γνωστά. Η άθλια διαχείρισή τους είναι ταυτισμένη με τους φορείς της μετάδοσης. Τους ίδιους φορείς που όταν ο «Ρουβίκωνας» πετάξει κάπου τρικάκια γίνεται νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος.

Η βία σε κάποια απεργιακή κινητοποίηση είναι αίσχος και όλεθρος, η βία στις πορείες για το Μακεδονικό είναι πράξη κάποιων περιστασιακών θερμοκέφαλων. Αυτό είναι φυσικά ένα επιχείρημα σχεδόν μονόπλευρο, αλλά τέτοιοι είμαστε και θα σταματήσουμε εδώ (ήδη βλέπω κάποιον να γράφει στα διαδικτυακά σχόλια της εφημερίδας: «Ναι, αλλά για τη "Μαρφίν" δεν λέτε τίποτα»). Ακόμα λοιπόν και αν το βεμπεριανό μονοπώλιο τυγχάνει οικουμενικής αποδοχής, οι ερμηνείες νομιμοποίησης κυμαίνονται.

Σε κοινωνίες που, παρά την κρίση, ακόμα βιώνουν ως θέσφατο και ως νόμο τη μακαριότητα, όπως καταγράφηκε στις μέρες της πλαστικής ευημερίας (ένα θέσφατο πιο ψεύτικο, πιο άδειο και πιο προσβλητικό από ποτέ) η βία είναι το απόλυτο ταμπού. Φυσικά υπό προϋποθέσεις.

Η βία είναι ταμπού όταν ασκείται εντός της συγκεκριμένης επικράτειας, από μη διαπιστευμένους βίαιους ή από βίαιους με διαφορετικές απόψεις και συμφέροντα από εμάς.

Στην πραγματικότητα, η υποκρισία γύρω από τη βία είναι δομική των δυτικών κοινωνιών μας. Η Ευρώπη και η υπόλοιπη Δύση μπορούν να περηφανεύονται πως οι τελευταίες δεκαετίες είναι οι πιο ειρηνικές τόσο εντός των κοινωνιών τους όσο και σε σχέση με τις άλλες φίλες - ανταγωνίστριες δυτικές κοινωνίες. Αλλά αν κάτι τέτοιο προκύπτει, είναι ακριβώς λόγω της διαχείρισης και της εξαγωγής της βίας.

Το ποσοστό παραγωγής που μετακινήθηκε στην Ασία (σύντομα και στην Αφρική) εξασφαλίζει πως η βία των απάνθρωπων όρων εργασίας (και μαζί η δικαιολογημένη βίαιη αντίδραση που αυτή φέρνει) θα μείνει εκτός της επικράτειάς της. Ταυτόχρονα οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί θα εξάγονται σε άλλες χώρες που έχουν το δικαίωμα να καίγονται κάπου στον ορίζοντα της δικής μας γεωγραφίας.

Το ποσοστό της βίας δεν μειώνεται, απλώς μετατίθεται από κάποιους που ασκούν τη βία στο δικό μας όνομα, επιτρέποντάς μας να την καταγγείλουμε με την ευκολία των πύρινων αναρτήσεων στο Facebook, των παθιασμένων συζητήσεων όπου όλοι συμφωνούμε, με την ευκολία άρθρων όπως ακριβώς αυτό που διαβάζετε.

Η βία υπάρχει παρά την τάση μας να την εξορίσουμε από τη σκέψη μας. Το γνωρίζουν οι φιλανθρωπικές μας σκέψεις και οι αντιπολεμικές μας αντιδράσεις, το γνωρίζει το ελάχιστο ποσοστό υποκρισίας που χρειαζόμαστε ώστε να ζούμε χωρίς ενοχές σε ένα περιβάλλον που έτσι κι αλλιώς όλο και δυσκολεύει.

Σκεφτόμουν πρόσφατα πως ένας από τους λόγους της ραγδαίας δυτικής ανόδου του ρατσισμού είναι και αυτός (σίγουρα όχι ο κυρίαρχος).

Οι πρόσφυγες είναι ενσαρκώσεις της βίας που ασκήθηκε στο δικό μας όνομα. Οχι μόνο στο επίπεδο των αιτιών που τους έφεραν ώς εδώ, αλλά στις ίδιες τους τις όψεις και στα ίδια τους τα σώματα.

Οι πρόσφυγες είναι ο καθρέφτης στον οποίο η Δύση βλέπει την υποκρισία, τη σκληρότητα, το ρατσιστικό και εγκληματικό της παρόν και παρελθόν. Είναι η ενοχλητική υπενθύμιση της επιβολής των συνθηκών αυτών που εξορίσαμε από τις κοινωνίες και επιβάλαμε σε άλλες κοινωνίες στο όνομα της δυτικής ευημερίας.

Και επεκτείνοντας τη σκέψη αυτή καταλαβαίνουμε και την άνοδο των πολιτικών που αποδέχονται αυτή την κατάσταση, που αντιστρέφουν την υποκρισία και την κάνουν περηφάνια, αντιστρέφουν το έγκλημα και το βαφτίζουν ανωτερότητα ή συμφέρον. Των ελάχιστων αυτών ακροδεξιών αναστημάτων που πετάγονται σαν μανιτάρια από χώρα σε χώρα.

Αλλά ακόμα και τα πιο κοντά ηθικά αναστήματα μπορούν να απλώσουν μια δυσανάλογα μεγάλη σκιά.

tsalapatis.blogspot.gr

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ξορκίζοντας τον Αυριανισμό τού χθες
Η «Αυριανή» στις μέρες της παντοδυναμίας της είχε ημερήσια κυκλοφορία που ξεπερνούσε τα 150.000 φύλλα. Η σκανδαλολογία και ο πολιτικός κυνισμός, ο κιτρινισμός και ο λαϊκισμός ήταν μόνο μερικά από τα...
Ξορκίζοντας τον Αυριανισμό τού χθες
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Βγαίνοντας από την έρημο των ριάλιτι
Οταν οι τελευταίοι δέκα παίκτες του αγγλικού ριάλιτι Eden αποχώρησαν από τις τοποθεσίες των γυρισμάτων ανακάλυψαν πως όχι μόνο δεν ήταν διάσημοι αλλά πως το παιχνίδι στο οποίο συμμετείχαν είχε σταματήσει να...
Βγαίνοντας από την έρημο των ριάλιτι
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Περούκες, άδειες και δημοσιογραφίες
Η μεταμφίεση αποτελεί στοιχείο που συναντιέται στα βάθη του κάθε πολιτισμού. Δεν έχει σχέση τόσο με την απόκρυψη όσο με τη λειτουργικότητα, τη μεταμόρφωση, την ευχή, την τελετουργική προσπάθεια αλλαγής μιας...
Περούκες, άδειες και δημοσιογραφίες
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Χώρα τραμπουκομάνα
Τραμπουκομάνα χώρα, μίλα μας και απόψε το δίδαγμά σου. Πες μας για τα κατορθώματα και τις περηφάνιες σου. Για τις χλέπες, τα σπρωξίματα και τις προστακτικές σου. Σύρε τους τσαμπουκάδες σου σε ανήλικα...
Χώρα τραμπουκομάνα
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Η ηλικία μέσα στην ηλικία
Ισως να μην υπήρξε ποτέ εποχή στην οποία η νεότητα να είναι τόσο υποχρεωτική. Δεν είναι μόνο ότι η ηλικία αυξάνει εντός ενός συστήματος που κωδικοποιεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες με βάση τη νεότητα. Την...
Η ηλικία μέσα στην ηλικία
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οταν ο Κολτές φόρεσε το κίτρινο γιλέκο
Τις τελευταίες μέρες το μυαλό μου κατοικείται από τους ήρωες και τα τοπία του Μπερνάρ-Μαρί Κολτές. Την κραυγή των φτωχών όπως μοιράστηκε στα θέατρα της Ευρώπης τη δεκαετία του 1980 αλλά μέχρι και σήμερα από...
Οταν ο Κολτές φόρεσε το κίτρινο γιλέκο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας