Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η σημασία των νέων πλατειών
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ / ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

Η σημασία των νέων πλατειών

  • A-
  • A+

Μέσα στην αναδιάρθρωση της πολιτικής σφαίρας και των πολιτικών τρόπων όπως αυτά αναδείχτηκαν από τον ερχομό της κρίσης μέχρι σήμερα, οι πλατείες αναδύονται ως παραλλαγές του πρόσφατου εαυτού τους. Ομοιες και ταυτόχρονα διαφορετικές, παλιές στην επανάληψή τους και ταυτόχρονα καινούργιες στο αίτημά τους.

Σίγουρα αυτό που προκαλεί πρώτα εντύπωση είναι πως σε μια χώρα και έναν δεδομένο χώρο όπου οι πορείες κι οι συγκεντρώσεις αποτελούν μια καθημερινή έκφανση και έκφραση του πολιτικού, είναι ίσως η πρώτη φορά που μια συγκέντρωση διεξάγεται υπέρ και όχι κατά μιας πολιτικής και μιας κυβέρνησης.

Το πλήθος την Τετάρτη στην πλατεία Συντάγματος (και στις διάφορες άλλες πλατείες της χώρας) ήταν πυκνό, πολύμορφο και αυθόρμητο. Θύμιζε τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, τον συνδυασμό και τη σύνθεση της τότε πραγματικότητας. Από τις πατριωτικές κορόνες, τις γραφικότητες και τις φωνασκίες μέχρι τα πολιτικά τραγούδια, τα ξενόγλωσσα πλακάτ-απευθύνσεις, το καταγγελτικό αγκαλιά με το καρναβαλικό και κυρίως την ανώνυμη πολιτική κατάθεση ενός πλήθους που αναγνωρίζει τη σημασία της παρουσίας του άσχετα από πολιτικές εντάξεις.

Οι διαφορές όμως σε σχέση με τότε, αν και μικρές, έμοιαζαν ικανές να περιγράψουν τις αλλαγές οι οποίες έχουν ήδη συντελεστεί, τον δρόμο που διανύθηκε (σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας και των τότε πλατειών). Απούσα αστυνομία και ξεριζωμένα κάγκελα, απουσία του φόβου απέναντι στην καταστολή. Μια μοιρασμένη αισιοδοξία, μια ακόμη αγουροξυπνημένη αγωνιστικότητα και ένας τόνος σχεδόν εορταστικός. Μέσα από τη μεταμόρφωσή τους, οι παλαιές πλατείες γιόρταζαν τη νέα τους μορφή ανασυντάσσοντας το παρελθόν τους.

Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε προς το παρόν είναι πως η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και οι πρώτες κοινοβουλευτικές του μέρες κατάφεραν να υπερπηδήσουν μία πτυχή των πολλαπλών κρίσεων που διαχύθηκαν στην κοινωνία τις μέρες της κρίσης. Την κρίση της εκπροσώπησης και της εμπιστοσύνης.

Ο κόσμος στις πλατείες μαρτυρεί και ενσαρκώνει αυτό που καταγράφουν οι διάφορες μετρήσεις καθώς και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στους δρόμους της χώρας. Μια εμπιστοσύνη που επιζητά να μεταμορφωθεί σε αξιοπρέπεια, ένα αίτημα το οποίο μοιάζει να εισακούεται, μια εκπροσώπηση που ίσως για μία από τις ελάχιστες φορές τείνει να έχει νόημα. Σίγουρα ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της κατάστασης είναι πως είναι εύθραυστη, στοιχείο που βέβαια δεν μειώνει σε τίποτα τη σημασία του επιτεύγματος.

Οι νέες πλατείες περιγράφουν και αυτές τις ίδιες ανάγκες με τις παλαιές, αυτή τη φορά όχι ως αντίθεση αλλά ως επιδιωκόμενη σύνθεση. Την ανάγκη του κόσμου για άμεση συμμετοχή στο πολιτικό, για συνδιαμόρφωση και συναπόφαση. Αντιμετωπίζοντας αυτή τη φορά την κυβέρνηση όχι ως φυσικό εχθρό αλλά ως έναν δυνάμει σύμμαχο και οριακά ως πολιτική προέκταση σε άλλο επίπεδο.

Οι παλαιές πλατείες μοιάζουν να τελείωσαν με την ανάθεση της διεκδίκησης, της διαμόρφωσης και της αλλαγής στον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012. Τώρα που η κίνηση αυτή έφτασε στα όριά της -μετά την εκλογική νίκη- οι νέες αυτές πλατείες θα κριθούν επιτυχείς αν ακριβώς καταφέρουν να δημιουργήσουν με νέους όρους την αντιστροφή αυτής της κίνησης.

Αν καταφέρουν να συνδέσουν το πλήθος αυτό με τις πολιτικές αποφάσεις. Και αν την Τετάρτη η παρουσία του κόσμου και μόνο ήταν αρκετή ως πολιτική πράξη, θα χρειαστούν πολλά ώστε η μάζα και ο αριθμός να γίνουν πλήθος. Ενα πλήθος όπου ο καθένας θα υπάρχει ως φορέας της αυτοτέλειας της άποψής του προς μια επιτακτική και πρακτική σύνθεση. Είναι σίγουρο πως βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή (μια αρχή που κανείς δεν μας βεβαιώνει για τη συνέχειά της) αλλά ακόμα και αυτή η αρχή μοιάζει αυτοτελώς συναρπαστική.

Ισως όλα αυτά να ακούγονται σαν βιαστικά συμπεράσματα, φιλτραρισμένα από το ηχητικό φάλτσο του ουτοπικού, είναι όμως γεγονός πως οι τεκτονικοί πολιτικοί μετασχηματισμοί των τελευταίων ετών απέδειξαν πως το καινούργιο γεννιέται μέσα (και εξαιτίας της) στη ρευστότητα του πραγματικού. Εχουμε κάθε δικαίωμα να δένουμε την επιθυμία και την ευχή με τη διεκδίκηση και τη διαμόρφωση. Ζούμε ρευστές, επικίνδυνες, όμορφες εποχές και η μόνη μας βεβαιότητα είναι πως όλα είναι ανοιχτά.

 

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Το αποτέλεσμα των εκλογών της Νέας Δημοκρατίας
Η πραγματικότητα στις μέρες που διανύουμε εμφανίζεται μπροστά μας σαν ένα ατελείωτο εκκρεμές ανάμεσα στη φρίκη και τη γελοιότητα. Και ίσως η γελοιότητα να λειτουργεί εκτονωτικά ως διάλειμμα από τις εικόνες...
Το αποτέλεσμα των εκλογών της Νέας Δημοκρατίας
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Σημειώσεις στο περιθώριο των αποτελεσμάτων
Μπορούμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε το αποτέλεσμα των εκλογών ως μία πράξη αποδοκιμασίας των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλα αυτά το σχήμα αυτό δεν επαρκεί για να εξηγήσει, ούτε καν να περιγράψει το ίδιο το...
Σημειώσεις στο περιθώριο των αποτελεσμάτων
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ποιητής... εκ του προχείρου
Να εξαρτάται η Βουλή κατάντια είν’ μεγίστη απ’ τ’ αυτοκίνητο του ενός και τ’ αλλουνού την κύστη. Γι’ αυτό ποια λύση βρήκανε μετά βαΐων και κλάδων; Κάποιοι υπηρέτες να γενούν, φευ, δυο αφεντάδων. Είν’ στην...
Ποιητής... εκ του προχείρου
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο Κυριάκος και το νευρόσπαστο
Δύο περιστατικά σε σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη βάδισαν προς εμάς από τη βόρεια πόλη της Θεσσαλονίκης. Το πρώτο έρχεται σε μορφή βίντεο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να περπατά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και...
Ο Κυριάκος και το νευρόσπαστο
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οι πόλεμοι της μνήμης
Είναι καμιά φορά περίεργο να ξεκινάς ένα άρθρο που έχει να κάνει με την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα με στίχους του Τ.Σ. Ελιοτ. Το βάθος του λόγου του Ελιοτ έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το τετριμμένο και το...
Οι πόλεμοι της μνήμης
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ολα για την Εύα*
Δεν πέρασε καλά καλά μια βδομάδα από το συγκινητικό ξέσπασμα της ευρωβουλευτή της Ελιάς Εύας Καϊλή κατά του υπουργού Σταύρου Κοντονή. Το άρθρο-ξέσπασμα ξεκίναγε: «Κοντονή ακούς; Κομμουνιστές εγκληματίες...
Ολα για την Εύα*

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας