• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    14°C 11.2°C / 16.3°C
    1 BF
    87%
  • Θεσσαλονίκη
    Αραιές νεφώσεις
    11°C 9.3°C / 12.8°C
    1 BF
    88%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    15°C 12.0°C / 15.5°C
    0 BF
    73%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 8.9°C / 10.0°C
    1 BF
    90%
  • Αλεξανδρούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    14°C 11.9°C / 13.9°C
    3 BF
    82%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 8.2°C / 10.0°C
    2 BF
    86%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    6°C 5.6°C / 6.4°C
    1 BF
    100%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    10°C 10.2°C / 10.2°C
    1 BF
    86%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 13.0°C / 15.8°C
    4 BF
    82%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    11°C 11.2°C / 11.2°C
    3 BF
    72%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 13.8°C / 16.4°C
    2 BF
    82%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 12.9°C / 12.9°C
    1 BF
    76%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 15.1°C / 15.1°C
    4 BF
    90%
  • Λάρισα
    Ασθενής ομίχλη
    10°C 9.9°C / 11.7°C
    0 BF
    93%
  • Λαμία
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 11.5°C / 14.0°C
    0 BF
    88%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    14°C 13.8°C / 13.8°C
    1 BF
    82%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 10.5°C / 14.9°C
    1 BF
    91%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 12.1°C / 12.1°C
    1 BF
    93%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    10°C 9.7°C / 12.3°C
    1 BF
    100%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    7°C 7.2°C / 7.2°C
    1 BF
    94%

«Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου»

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οταν το Γουότεργκεϊτ έγινε… τέχνη

  • A-
  • A+
Το θέμα των παρακολουθήσεων, των «κοριών» και των υποκλοπών στο πολιτικό σκάνδαλο μεγατόνων στην Αμερική του ’70, με κύριο πρωταγωνιστή τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, δεν έπαψε να απασχολεί το σινεμά, αφήνοντας το αποτύπωμά του όμως και στο τραγούδι, το σκίτσο και τα εικαστικά

Από το «Μετρόπολις» (1927) του Φριτς Λανγκ, τους «Μοντέρνους Καιρούς» του Τσάρλι Τσάπλιν (1936), τον αριστουργηματικό «Πολίτη Κέιν» του Ορσον Γουέλς –που έκανε «σχολή» και θεωρείται ίσως η κορυφαία ταινία όλων των εποχών– (1946) ή και την κινηματογραφική μεταφορά του οργουελικού «1984» σε δυο εκδοχές (το 1956 από τον Μάικλ Αντερσον και το 1984 από τον Μάικλ Ράντφορντ), μέχρι το «Μπραζίλ» του Τέρι Γκίλιαμ (1985), το «The Trouman Show» (1998), το «Καληνύχτα και Καλή Τύχη» (2005), τις «Ζωές των Αλλων» που έκαναν πάταγο (2006). Αλλά κι ενδιαμέσως μια σειρά από υπερεπιτυχημένες και εμβληματικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας όπως το, σημείο αναφοράς στο είδος, «Matrix».

Και στον αντίποδα η ωμή πραγματικότητα σε ντοκιμαντέρ όπως το «Citizenfour» της Λόρα Πόιτρας (2014) για την περίπτωση του Εντουαρντ Σνόουντεν, όπως άλλωστε και δύο χρόνια αργότερα η βιογραφία του ίδιου από τον Ολιβερ Στόουν, ή η υπόθεση των WikiLeaks και του ιδρυτή τους, Τζούλιαν Ασάνζ, σε ταινίες όπως τo «Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο» (2013) του Μπιλ Κόντον με πρωταγωνιστή τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και πλήθος ντοκιμαντέρ γι’ αυτό το σύγχρονο πολιτικό δράμα που ακόμα εξελίσσεται.

Δηλαδή; Το μοτίβο της παρακολούθησης, η συναλλαγή με την τα πάνθ’ ορά εξουσία και το συχνά αρραγές της σύστημα, το ρίσκο της δημοσιογραφικής έρευνας και της αποκάλυψης ήταν παρόντα στο σινεμά εξαρχής και δεν σταμάτησαν να εμπνέουν αν μη τι άλλο σεναριογράφους, σκηνοθέτες και ταινίες. Για την Αμερική ειδικά, όμως, η ταραγμένη δεκαετία του ’70 χάρισε στο παγκόσμιο σινεμά μερικά από τα σημαντικότερα πολιτικά θρίλερ από σπουδαίους σκηνοθέτες που δεν δίστασαν να πουν ανοιχτά –και όχι να υπαινιχθούν πια– σκληρές αλήθειες για την πολιτική σήψη. Αυτές οι ταινίες επηρέασαν έκτοτε καθοριστικά κι αμετάκλητα το πολιτικό σινεμά. Επαιξε φυσικά καταλυτικό ρόλο το Γουότεργκεϊτ. Ας το θυμηθούμε με δυο λόγια και με την υπενθύμιση ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις και πρόσωπα είναι απολύτως εσκεμμένη.

H ιστορία

Στις 17 Ιουνίου του 1972 κι ενώ πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν από τον Ιανουάριο του 1969 ο Ρίτσαρντ Νίξον, πέντε διαρρήκτες εισέβαλαν στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος που στεγάζονταν στο κτιριακό συγκρότημα του Watergate και προσπάθησαν να τα παγιδεύσουν τοποθετώντας «κοριούς». Οι πέντε άνδρες συνελήφθησαν χάρη στην έγκαιρη δράση του φύλακα ασφαλείας του κτιρίου. Ανάμεσα στους συλληφθέντες αποδείχτηκε πως ήταν κι ένας πρώην πράκτορας της CIA καθώς και ένας υπάλληλος ασφαλείας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος... Την 1η Αυγούστου του 1972 ρεπορτάζ της εφημερίδας Washington Post αποκαλύπτει πως επιταγή 25.000 δολαρίων, προερχόμενων από το μαύρο ταμείο χρηματοδοτήσεων της εκστρατείας για την επανεκλογή του Νίξον στις επικείμενες προεδρικές εκλογές του 1974, βρέθηκε στον τραπεζικό λογαριασμό ενός εκ των διαρρηκτών. Η κατάθεση είχε γίνει ενάμιση μήνα πριν από τη διάρρηξη.

Την άκρη του νήματος ενός γιγαντιαίου πολιτικού σκανδάλου είχαν τραβήξει μόλις οι δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας, Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ, ξεκινώντας έτσι και μια μεγάλη έρευνα με στόχο να ξεσκεπάσουν την απάτη του κόμματος του Νίξον. Αρχικά η εφημερίδα τους τούς αντιμετώπισε πολύ επιφυλακτικά: είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη φάση η εκδότρια Κάθριν-Κέι Γκράχαμ τούς ζητούσε κάθε πληροφορία να διασταυρώνεται από τρεις διαφορετικές πηγές. Βασική πηγή υπήρξε, πάντως, ο ανώνυμος πληροφοριοδότης που βαφτίστηκε «βαθύ λαρύγγι» κι αποδείχτηκε πολύτιμος.

Θα περνούσαν βέβαια 30 χρόνια για να αποδειχτεί η ταυτότητά του κι αυτό μόνον όταν ο ίδιος αποφάσισε να αυτο-αποκαλυφθεί μέσω ενός άρθρου στο Vanity Fair: Ηταν ο Μαρκ Φελτ, νούμερο 2 αξιωματούχος στην ιεραρχία του FBI, ο οποίος, κατά άλλους λόγω προσωπικών διαφορών με τον περιβόητο διευθυντή του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών Εντγκαρ Χούβερ, κατά άλλους λόγω εντιμότητας και συνείδησης, καθοδηγούσε σωστά τους δημοσιογραφους μέχρι το τέλος. Στην πορεία η έρευνα απέδειξε ότι ο Νίξον δεν παρακολουθούσε μόνον τους αντιπάλους του στο Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά και ολόκληρο τον Λευκό Οίκο.

Υπό το βάρος του γιγαντιαίου σκανδάλου ο Ρίτσαρντ Νίξον παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1974 και καταχωρίστηκε στην ιστορία ως ο πρώτος και μέχρι στιγμής τελευταίος Αμερικανός πρόεδρος που παραιτείται από το αξίωμά του. Οι Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ τιμήθηκαν με βραβείο Πούλιτζερ το 1973. Εναν χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του ’74, δύο χρόνια ακριβώς μετά το Γουότεργκεϊτ, κυκλοφόρησε το βιβλίο τους, χρονικό της έρευνάς τους, με τίτλο (ως παράφραση του βιβλίου του Ρόμπερτ Πεν-Γουόρεν «Ολοι οι άνθρωποι του βασιλιά») «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου», που παρέμεινε στην κορυφή του καταλόγου των best-sellers επί έξι μήνες. Μάλιστα όπως έγινε αργότερα γνωστό οι δυο τους, αν και φλέρταραν με την ιδέα της συγγραφής του χρονικού, δεν θα το είχαν επιδιώξει τόσο άμεσα αν δεν τους είχε πείσει ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, λέγοντάς τους εξαρχής πως θα αγοράσει τα δικαιώματα μιας κινηματογραφικής του μεταφοράς.

Η «Τριλογία της Παράνοιας»

Τον Απρίλιο του 1976 βγαίνει στις αίθουσες το «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου», βασισμένο φυσικά στο ομώνυμο βιβλίο, αλλά σε διασκευασμένο σενάριο του Γουίλιαμ Γκόλντμαν και με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ως Μπέρνσταϊν και Γούντγουορντ αντίστοιχα. Στη σκηνοθεσία έχει μία «βαριά» υπογραφή, αυτήν του μεγάλου σκηνοθέτη των πολιτικών θρίλερ Αλαν Τζέι Πάκουλα. Η ταινία, που αποτελεί ουσιαστικά το τρίτο μέρος της άτυπης «Τριλογίας της Παράνοιας», με την «Εξαφάνιση» (1971) και την «Υπόθεση Πάραλλαξ» (1974) να έχουν προηγηθεί, προτείνεται για οκτώ Οσκαρ και τελικά αποσπά τέσσερα: Διασκευής Σεναρίου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Ηχου και Β’ Ανδρικού Ρόλου (στον Τζέισον Ρόμπαρντς που είχε υποδυθεί εκπληκτικά τον διευθυντή της Washington Post).

Είναι σαφές ότι το Γουότεργκεϊτ συναντώντας μία γενιά κινηματογραφιστών αποφασισμένων να εγκαταλείψουν τους στερεότυπους macho ήρωες α λα Τζον Γουέιν και να αναδείξουν οικείους, καθημερινούς ήρωες-αντιήρωες, αποφασισμένους να παλέψουν με φαινόμενα υπερεξουσίας και διαφθοράς, επηρεάζει όλη την κινηματογραφική οπτική στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’70. Από αυτήν την άποψη ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο δεύτερο –και μάλλον πιο αξιόλογο– μέρος της Τριλογίας του Πάκουλα, στην περίφημη «Υπόθεση Πάραλλαξ» που θεωρείται ένα από τα καλύτερα πολιτικά θρίλερ όλων των εποχών και ένα από τα πρώτα που καθιέρωσαν τις «θεωρίες συνωμοσίας» ως πολιτική πραγματικότητα.

Πρωταγωνιστεί ο Γουόρεν Μπίτι στον ρόλο του φιλόδοξου δημοσιογράφου Τζο Φράντι που ερευνά την περίεργη υπόθεση της δολοφονίας ενός γερουσιαστή, η οποία γίνεται ακόμα πιο περίεργη όταν ένας ένας πεθαίνουν οι μάρτυρες της δολοφονίας από μυστηριώδη «ατυχήματα». Ο Φράντι αμφισβητώντας την επίσημη εκδοχή, ότι για τους θανάτους ευθύνεται ένας ψυχοπαθής, και πεπεισμένος ότι πίσω από αυτά κρύβεται ένα εξεζητημένο δίκτυο εκπαιδευμένων δολοφόνων, οδηγείται από την έρευνά του στη μυστηριώδη εταιρεία του Λος Αντζελες Parallax Corp που στρατολογεί υποψήφιους εκτελεστές μέσω αγγελιών δημοσιευμένων στον Τύπο. Τότε επιδιώκει να στρατολογηθεί και ο ίδιος...

Η εξέλιξη της ταινίας είναι συναρπαστική αλλά –κόντρα στα αμερικανικά πρότυπα– με unhappy end μη κάθαρσης, που θα επηρεάσει εφεξής το πολιτικό σινεμά με χαρακτηριστικότερο το φινάλε στην ταινία του Πολάνσκι «Αόρατος συγγραφέας».

«Πόσο σύντομα θα συνηθίσουμε στα θλιβερά σενάρια που σχετίζονται με την κυβέρνησή μας;»

Εναν χρόνο μετά την «Υπόθεση Πάραλλαξ», το 1975, στις αίθουσες βγαίνουν οι «Τρεις Μέρες του Κόνδορα», του έτερου σημαντικού σκηνοθέτη Σίντνεϊ Πόλακ, με πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Φέι Ντάναγουεϊ. Ο Πόλακ, βασισμένος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Tζέιμς Γκρέιντι, τοποθετεί τη δράση στη Νέα Υόρκη, όπου ο ήρωάς του, Τζο Τέρνερ, εργάζεται ως αναλυτής στην «Αμερικανική Λογοτεχνική Λέσχη», βιτρίνα της CIA, στελεχωμένη με ειδικούς ερευνητές που αποκωδικοποιούν οποιοδήποτε γραπτό, ψάχνοντας πληροφορίες και αποκαλύπτοντας κρυμμένα μηνύματα. Από σύμπτωση ο Τζο, που έχει το ψευδώνυμο «Κόνδορας», δεν βρίσκεται στα γραφεία ένα μεσημέρι κι όταν επιστρέφει βρίσκει όλους τους συναδέλφους του δολοφονημένους. Ενημερώνει αμέσως τα κεντρικά γραφεία της CIA, οι απαντήσεις που παίρνει όμως τον ανησυχούν περισσότερο. Συνειδητοποιεί ότι προσπαθούν να του φορτώσουν το έγκλημα κι αποφασίζει να ψάξει μόνος του την αλήθεια. Στην πορεία, πιάνει όμηρό του μια νεαρή φωτογράφο, την αναγκάζει να τον κρύψει στο διαμέρισμά της στο Μπρούκλιν και ξεκινά να ξετυλίγει το νήμα της συνωμοσίας...

Η ταινία κάνει πάταγο και προκαλεί συνειρμούς. Χαρακτηριστικό είναι το σημείωμα του κινηματογραφικού κριτικού Ρότζερ Εμπερτ που επισημαίνει: «Οι “Τρεις Μέρες του Κόνδορα” είναι ένα καλοφτιαγμένο, συναρπαστικό θρίλερ αλλά ταυτόχρονα είναι τρομακτικό και το πόσο πιστευτό γίνεται μερικούς μήνες μετά το Γουότεργκεϊτ. Οι συνωμοσίες που αφορούν δολοφονίες από ομοσπονδιακές υπηρεσίες ώς τώρα εντοπίζονταν μόνο σε ασαφή σενάρια της άκρας Αριστεράς. Τώρα πια είναι φανταχτερά και διασκεδαστικά σενάρια του σινεμά με πρωταγωνιστές όπως τους Ρέντφορντ και Ντάναγουεϊ. Πόσο σύντομα θα συνηθίσουμε στα πιο θλιβερά σενάρια που σχετίζονται με την κυβέρνησή μας και πόσο σύντομα θα τα εμπορευόμαστε κι αυτά;»

Το Γουότεργκεϊτ ως τραγούδι, ως σκίτσο και ως εικαστικό έργο

Η επιρροή του Γουότεργκεϊτ σε εκφάνσεις της αμερικανικής τέχνης τη δεκαετία του ’70 αλλά και τις επόμενες δεν τελειώνει φυσικά εδώ. Λίγο μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου κυκλοφορούν δεκάδες τραγούδια με σκωπτικό ή καταγγελτικό στίχο. Από το «Talking Watergate» του βραβευμένου με Γκράμι Tom Paxton, το «Big Watergate Bugs» των Waldroop ή το «At the Watergate» (The Truth Come Pourin’ Out) των Waves, η κάντρι κυρίως τραγουδοποιία εμπνέεται δεκάδες επιτυχίες της εποχής.

Ο άλλος καλλιτεχνικός τομέας που οργιάζει τις ημέρες που ξετυλίγεται το νήμα του πολιτικού υπερ-σκανδάλου είναι βέβαια το σκίτσο. Ιστορικό θα μείνει το φιλοτεχνημένο από τον Jack Davis εξώφυλλο του περιοδικού «Time» εκείνο το καλοκαίρι του 1972, όπου εικονίζεται στο κέντρο ο Ρίτσαρντ Νίξον και γύρω του όλοι οι άλλοι πρωταγωνιστές της συνενοχής, δεμένοι γύρω γύρω με τηλεφωνικά καλώδια να λένε «Οχι εγώ. Αυτός!», δείχνοντας ο ένας τον άλλον.

Αυτό μάλιστα το σκίτσο ήταν κεντρικό έκθεμα στην επετειακή έκθεση «Γουότεργκεϊτ 50 χρόνια: Προσωπογραφία και Μηχανορραφία» που διοργανώθηκε φέτος στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον.

Περιλάμβανε πολλά ακόμα από τα σαράντα εξώφυλλα-σκίτσα του Ντέιβις αλλά και των Πάτρικ Ολιφεντ και Εντουαρντ Σόρελ, που είχε αφιερώσει στην υπόθεση το «Time», αλλά και φωτογραφίες του Ρίτσαρντ Αβεντον, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και έργα σε χαρτί, με κύριο πρωταγωνιστή τον Νίξον.

Πενήντα χρόνια κινηματογραφικό Γουότεργκεϊτ

Αυτά συνέβησαν τη δεκαετία του ’70. Αλλά ειδικά το αμερικανικό σινεμά δεν σταμάτησε να το απασχολεί ποτέ το Γουότεργκεϊτ. Ας θυμηθούμε εν τάχει:

Το 1995, το «Νίξον», την κινηματογραφική βιογραφία του πρώην προέδρου των ΗΠΑ από τον Ολιβερ Στόουν με τον Αντονι Χόπκινς στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία παρακολουθεί τον Ρίτσαρντ Νίξον από τα παιδικά του χρόνια, τις πρώτες του πολιτικές τριβές στη νομική σχολή και τη γνωριμία με τη σύζυγό του ώς την αποκαθήλωσή του και την παραίτησή του.

Το 2008, το «Φροστ / Νίξον» του Ρον Χάουαρντ, ταινία βασισμένη σε θεατρικό έργο του Πίτερ Μόργκαν που κι αυτό ήταν εμπνευσμένο από τη σειρά τηλεοπτικών συνεντεύξεων που αποφάσισε να δώσει τον Μάιο του 1977 ο Νίξον στον μέχρι τότε παρουσιαστή εκπομπών ψυχαγωγικού περιεχομένου Ντέιβιντ Φροστ. Ο Νίξον είχε επιλέξει εσκεμμένα να σπάσει την τριετή σιωπή του μιλώντας μ’ έναν παρουσιαστή που τον θεωρούσε λιγότερο επικίνδυνο και καταλληλότερο να δεχτεί χωρίς αντίλογο τον ισχυρισμό ότι είναι «δικαίωμα» του προέδρου η υποκλοπή, εάν τίθεται θέμα εθνικής ασφαλείας. Η εξέλιξη βέβαια (την οποία παρακολούθησαν τότε πάνω από 45 εκατ. τηλεθεατές) είχε απρόσμενη κατάληξη… Οι Φρανκ Λανγκέλα και Μάικλ Σιν πρωταγωνιστούσαν ως Νίξον και Φροστ αντίστοιχα, με τον πρώτο να κάνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του.

Το 2017, «Ο Αντρας που έριξε τον Λευκό Οίκο», του Πίτερ Λάντσμαν, βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Μαρκ Φελτ. Στην ταινία, που παρουσιάζει το «Βαθύ λαρύγγι» ως έναν άνθρωπο εξαιρετικά ευφυή, ασυμβίβαστο κι αποφασισμένο να θυσιάσει τα πάντα για να φέρει στο φως όσα γνώριζε ως δεύτερος σε ιεραρχία αξιωματούχος του FBI, πρωταγωνιστεί ο Λίαμ Νίσον, εγγράφοντας στο ενεργητικό του ακόμα μία κορυφαία ερμηνεία.

Την ίδια χρονιά η ταινία «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τη Μέριλ Στριπ και τον Τομ Χανκς, αφηγείται τη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότρια στις ΗΠΑ, την Κέι Γκράχαμ δηλαδή της Washington Post, και τον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι (Τομ Χανκς), καθώς οι δυο τους προσπαθούν να συνεννοηθούν εξετάζοντας τους όρους της δημοσίευσης κυβερνητικών μυστικών τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών προέδρων και γνωρίζοντας καλά ότι, προκειμένου να λάμψει η αλήθεια, θέτουν τόσο τις καριέρες τους όσο και την ελευθερία τους σε κίνδυνο. Η ταινία βασίζεται στα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν όταν Washington Post και New York Times συμμάχησαν ενόψει της αποκάλυψης της μυστικής κυβερνητικής συνωμοσίας που θα γινόταν αργότερα γνωστή ως «Φάκελοι του Πενταγώνου». Η ταινία υπενθυμίζει τη δημοκρατική αναγκαιότητα ενός ελεύθερου Τύπου, ο οποίος οφείλει να ελέγχει αμερόληπτα τους πολιτικούς ηγέτες όσο ψηλά κι αν βρίσκονται... Αλλά πάλι κι αυτή, όπως κι οι άλλες, δεν είναι παρά μία ταινία.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ε ρε έρμε Τέσλα!
Μου κάνει εντύπωση που ο πρωθυπουργός, αποποιούμενος κάθε ευθύνη για τις υποκλοπές, δεν χρησιμοποίησε και τον Τέσλα. Αφού στον Νίκολα οφείλουμε τις ασύρματες επικοινωνίες, αυτός φταίει και για τις «νόμιμες...
Ε ρε έρμε Τέσλα!
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
«Στήριξη» ΣΥΡΙΖΑ σε ΚΚΕ για σύγκληση της Επιτροπής Θεσμών για τις υποκλοπές
Το ΚΚΕ ζητούσε να οριστεί συνεδρίαση, προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση, σύμφωνα με τα αιτήματα των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενώ είχε καταθέσει και δικό του αίτημα.
«Στήριξη» ΣΥΡΙΖΑ σε ΚΚΕ για σύγκληση της Επιτροπής Θεσμών για τις υποκλοπές
ΒΟΥΛΗ
Ψηφίστηκε επί της αρχής στην Επιτροπή μόνο από τη ΝΔ το ν/σ για την ΕΥΠ
Μονάχα με τη στήριξη της κυβερνητικής παράταξης «πέρασε» το νομοσχέδιο για την αλλαγή του ρυθμιστικού πλαισίου των παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ, παρά τη σύσσωμη εναντίωση της αντιπολίτευσης.
Ψηφίστηκε επί της αρχής στην Επιτροπή μόνο από τη ΝΔ το ν/σ για την ΕΥΠ
ΒΟΥΛΗ
Ν/σ για την ΕΥΠ: Ξεκινάει στην Επιτροπή η μάχη για το σκάνδαλο των υποκλοπών [Live]
Στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης η πρώτη συζήτηση για το νομοσχέδιο παρακολουθήσεων της ΕΥΠ, με το θερμόμετρο της πολιτικής αντιπαράθεσης να αναμένεται να ανέβει.
Ν/σ για την ΕΥΠ: Ξεκινάει στην Επιτροπή η μάχη για το σκάνδαλο των υποκλοπών [Live]
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Τσίπρας: Η παρακολούθηση αρχηγών των ΕΔ θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρέθηκε στον Άρειο Πάγο με αφορμή τις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις των αρχηγών των ενόπλων δυνάμεων.
Τσίπρας: Η παρακολούθηση αρχηγών των ΕΔ θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια
ΒΟΥΛΗ
Πυρ ομαδόν κατά του νομοσχεδίου για την ΕΥΠ στην Επιτροπή
Με παρατράγουδα ξεκίνησε η συζήτηση στην Επιτροπή Δημόσιας Τάξης για το νομοσχέδιο για τη λειτουργία της ΕΥΠ, το οποίο σφυροκόπησαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που δήλωσαν ότι θα το καταψηφίσουν.
Πυρ ομαδόν κατά του νομοσχεδίου για την ΕΥΠ στην Επιτροπή

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας