• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    28°C 25.6°C / 29.0°C
    3 BF
    35%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 25.5°C / 29.9°C
    2 BF
    40%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    28°C 24.0°C / 27.7°C
    0 BF
    32%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.9°C / 19.9°C
    1 BF
    68%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.9°C / 24.9°C
    2 BF
    53%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    27°C 25.0°C / 27.9°C
    0 BF
    40%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    21°C 21.4°C / 23.4°C
    2 BF
    37%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    24°C 24.1°C / 24.1°C
    2 BF
    33%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    24°C 22.8°C / 25.2°C
    2 BF
    73%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.7°C / 25.7°C
    4 BF
    54%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    28°C 26.8°C / 28.4°C
    4 BF
    39%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    27°C 27.3°C / 27.3°C
    4 BF
    66%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    25°C 25.4°C / 25.4°C
    4 BF
    85%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 24.9°C / 24.9°C
    0 BF
    41%
  • Λαμία
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 21.5°C / 27.8°C
    3 BF
    33%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 25.8°C / 26.0°C
    4 BF
    73%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.8°C / 29.0°C
    2 BF
    39%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    25°C 25.1°C / 25.1°C
    2 BF
    34%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    28°C 25.7°C / 28.6°C
    2 BF
    32%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    24°C 23.5°C / 23.5°C
    1 BF
    48%
RICHARD SHOTWELL/INVISION/AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Οι γυναίκες δεν σπρώχνουμε πια για να χωρέσουμε»

  • A-
  • A+
Θα μπορούσαμε να την πούμε πρέσβειρα των Ελληνοαμερικανών στο Χόλιγουντ. Η ίδια γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Καναδά, αλλά πλέον το όνομα και το έργο της είναι συνυφασμένα με την ελληνική διασπορά στις ΗΠΑ. Η πρώτη ταινία «Γάμος α λα ελληνικά» (2002) έγινε «φαινόμενο», όταν όχι μόνο Ελληνες μετανάστες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς αλλά και μετανάστες από πολλά άλλα μέρη ένιωσαν μια δικαίωση επιτέλους στη μεγάλη οθόνη.

Το χιούμορ που πηγάζει από τη σύγκρουση των πολιτισμών ήταν το κλειδί της τεράστιας επιτυχίας της ταινίας και ο λόγος που η Νία Βαρντάλος κατάφερε να πραγματοποιήσει στη συνέχεια τη δεύτερη και τώρα την τρίτη ταινία, της οποίας η παραγωγή υλοποιείται στην Κέρκυρα αυτό το καλοκαίρι. Ωστόσο η σεναριογράφος/ηθοποιός είναι γνωστή στο πλατύ κοινό και για άλλες ρομαντικές κωμωδίες της, πολλούς ρόλους στην τηλεόραση αλλά και το βιβλίο της «Instant Mom» («Και ξαφνικά μαμά», Κλειδάριθμος), στο οποίο εξιστορεί την εμπειρία υιοθεσίας της κόρης της.

● Ας αρχίσουμε με μια αναμενόμενη ερώτηση, αλλά νομίζω σημαντική. Μόνη σου έχεις καταφέρει για την ελληνοαμερικανική κοινότητα κάτι παρόμοιο με ό,τι πρόσφερε ο Μάρτιν Σκορσέζε στην ιταλική κοινότητα. Τι ήταν αυτό που σου έδωσε το κίνητρο για να κάνεις αυτές τις τρεις ταινίες, κρατώντας για σένα τον ρόλο της Τούλας;

Η επιθυμία μου άλλαζε στην πορεία. Στην αρχή ήθελα απλά να γράψω μια ταινία για μια ελληνική οικογένεια όπου θα μπορούσα να παίξω έναν ρόλο. Ηλπιζα να παίξω τον ρόλο μιας ξαδέλφης. Δεν είχα καταλάβει τις διαστάσεις που θα έπαιρνε η προσωπική μου ιστορία, ότι επρόκειτο για κάτι μοναδικό για μια γυναίκα σαν κι εμένα. Ετσι, ο στόχος μου εξελίχτηκε στο να ενθαρρύνω άλλους να πουν τις ιστορίες τους από τις γραμμές του περιθωρίου – γυναίκες και άλλοι που δεν εκπροσωπούνται συνήθως στην οθόνη. Για τη δεύτερη ταινία αναρωτιόμουν αν ήταν σωστό να την προχωρήσω, ώσπου μια φίλη μού είπε ότι ήταν μια ευκαιρία να φέρω χαρά στο κοινό. Συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος αγαπάει αυτή την οικογένεια και τότε μου ήρθε η επιθυμία να πω μια ακόμα ιστορία γι’ αυτήν.

Ταυτόχρονα, έγραφα ένα δραματικό θεατρικό έργο, ενώ είχα μόλις τελειώσει ένα μιούζικαλ. Δημιουργικά, λοιπόν, αισθανόμουν πολύ ικανοποιημένη. Το γύρισμα όμως με την «οικογένεια» πάλι ήταν αξεπέραστο! Παρ’ όλο που κατά καιρούς βλεπόμαστε, δεν είχαμε ποτέ ξαναβρεθεί όλοι μαζί. Η ιδέα για την τρίτη ταινία μού ήρθε στο γύρισμα της δεύτερης. Ο χρηματοδότης μας μάλιστα με πίεζε – «έλα, δώσε μου το τρίτο!». Ηξερα τι ήθελα να κάνω, αλλά ήξερα επίσης ότι ο πατέρας μου ήταν άρρωστος και ότι η υγεία του Μάικλ Κόνσταντιν δεν θα του το επέτρεπε να συνεργαστεί μαζί μας. Παρατηρούσα, λοιπόν, την προσωπική μου ζωή να συγκλίνει με την πλοκή της ταινίας. Η συγγραφή του σεναρίου ήταν πολύ δύσκολη ενώ ο Μάικλ (Κόνσταντιν) ήταν ακόμα στη ζωή, έχοντάς μου ζητήσει να μη μιλήσω σε κανέναν για το θέμα της υγείας του. Τότε έχασα και τον πατέρα μου – όλα έγιναν σε μικρό χρονικό διάστημα. Απλά η ζωή μου καθρεφτίζεται σε αυτές τις ταινίες.

● Πιστεύεις ότι η τρίτη ταινία θα είναι ο επίλογος;

Ετσι νομίζω πάντα και μετά μου έρχεται μια καινούργια ιδέα. Εχω μάθει να μη λέω ποτέ «ποτέ». Δεν ξέρω. Είμαι ευγνώμων που το κοινό με αφήνει να πάω να κάνω άλλα πράγματα ενδιάμεσα, να ανακαλύψω τη μητρότητα, να γράψω ένα βιβλίο, ένα θεατρικό. Πραγματικά είμαι ευγνώμων για την υπομονή που μου δείχνουν. Θέλω πολύ χρόνο για τα σενάρια (του «Γάμου α λα ελληνικά») γιατί απορρέουν από τη ζωή μου.

● Μιλάς για το κοινό σαν να είναι φίλοι σου.

Νιώθω μεγάλο σεβασμό κι εκτίμηση για το κοινό. Γράφω για τη δική μου ζωή, ταυτόχρονα όμως ξέρω πως μιλάω και για τη δική τους. Αυτό μου προκαλεί αίσθηση ευθύνης, παρ’ όλο που γνωρίζω ότι δεν είναι όλες οι ελληνοαμερικανικές οικογένειες σαν τη δική μου, με όλες τις ιδιοτυπίες και τις παραξενιές της.

● Παρ’ όλο που η ταινία σου εκπροσωπεί την ελληνοαμερικανική κοινότητα όσο καμία άλλη, η ηρωίδα σου, η Τούλα Πορτοκάλος, δεν παύει να είναι ένας χαρακτήρας που νιώθει σαν το ψάρι έξω από το νερό. Ηθελα να σε ρωτήσω πώς νιώθεις εσύ απέναντι στην κοινότητα των Ελληνοαμερικανών, π.χ., πόσο σημαντικές είναι για σένα η πίστη, η παράδοση, η εκκλησία, η ιδέα ότι όλες οι λέξεις έχουν ελληνικές ρίζες (γέλια);

Μα είμαι η Τούλα. Αισθάνομαι ότι ανήκω και στους δύο κόσμους, μην ξέροντας ποτέ ακριβώς τη θέση μου, ταυτόχρονα έχοντας συνείδηση ότι είμαι δημιούργημα των δύο αυτών δυνάμεων. Το γεγονός ότι πάντα ένιωθα ξένη στην αγγλοσαξονική κουλτούρα με ώθησε στο να παρατηρώ την ελληνική κουλτούρα. Οταν έρχονταν στο σπίτι μου οι φίλες μου και η γιαγιά μου τους έβαζε φαΐ στο στόμα – αυτό δεν ήταν φυσικό γι’ αυτές. Μόλις πριν από λίγο μού έκαναν επίσκεψη η αδελφή μου και ο άντρας της. Αυτός έβαλε ένα τεράστιο ψητό να γίνεται κι έσχιζε κομμάτια κρέας με τα χέρια και το έδινε στους Αγγλοαμερικανούς φίλους – οι οποίοι φυσικά δεν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο. «Φάτε το λίπος!», τους φώναζε (γέλια). Υπάρχει ένα ατελείωτο απόθεμα χιούμορ και κωμωδίας που έρχεται καταπάνω μου – το μόνο που πρέπει εγώ να κάνω είναι να κρατάω σημειώσεις. Χαίρομαι λοιπόν που έχω και τους δύο αυτούς κόσμους.

Και χαίρομαι που δεν ανήκω απόλυτα σε κανέναν από τους δύο. Οταν ήμουν μικρή ήταν δύσκολο, γιατί τα ερωτήματα του «ποια είμαι» και «πού ανήκω» με απασχολούσαν. Τώρα συνειδητοποιώ: Δεν είναι ανάγκη να ανήκεις –εντελώς– πουθενά. Δεν είναι κακό το να νιώθεις λίγο εκτός. Αν πιστεύω στη σημασία της παράδοσης, της εκκλησίας, όλα αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε εσύ κι εγώ; Ναι! Η κουλτούρα σου είναι το κέντρο της κοινωνίας, αυτού του πράγματος που σε περιτριγυρίζει και που σε κάνει να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου, μέσα στη ζεστασιά και την αγάπη. Οταν όμως αυτά όλα γίνονται εμπόδιο στη ζωή, τα υπερπηδώ. Δεν μπορούμε πια να αποδεχτούμε ότι δεν μπορείς να συζείς με τον φίλο σου πριν παντρευτείς ή ότι δεν είναι σωστό να παντρεύεσαι κάποιον αλλόθρησκο. Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι η αγάπη είναι αγάπη, παντρέψου όποιον θες! Πρέπει να προχωράμε μπροστά. Ταυτόχρονα, σέβομαι τις γυναίκες που διαλέγουν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Πιστεύω στο δικαίωμα του καθενός να διαλέγει και να ερευνά τις δυνατότητές του.

● Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κοινωνία των Ελληνοαμερικανών και των Ελλήνων από τη σύγχρονη Ελλάδα. Οι Ελληνοαμερικανοί θέλουν να διατηρήσουν τις παραδόσεις τους πολύ περισσότερο. Αυτό ισχύει για όλους τους μετανάστες: Οταν μεταναστεύεις ο χρόνος σταματάει. Αλλά αυτή η απομόνωση ενδυναμώνει την κοινότητα.

Στην Ελλάδα βλέπεις και τις δύο τάσεις: τον συντηρητισμό αλλά και μια θέληση για το καινούργιο, το μοντέρνο, το διαφορετικό. Οι φίλοι μου στην Ελλάδα μού θυμίζουν την οικογένειά μου. Ακολουθούν τις παραδόσεις, πάνε στην εκκλησία, βαφτίζουν τα παιδιά τους – πράγμα που μου φαίνεται εξαιρετικά ωραίο. Νομίζω όμως ότι αναφέρεσαι σ’ ένα φαινόμενο που συμβαίνει σε όλες τις χώρες, όπου το εκκρεμές αιωρείται από την Ακροαριστερά ώς την Ακροδεξιά καθώς μια ολόκληρη γενιά έχει έρθει αντιμέτωπη με ριζικές αλλαγές. Οι σκληροπυρηνικοί θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν τον παλιό τρόπο ζωής ή να αρπαχτούν από τις υποσχέσεις της Δεξιάς. Αλλά ο χρόνος κινείται προς μία μόνο κατεύθυνση. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την πρόοδο – είναι αδύνατον.

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να προχωρήσουμε μπροστά, διατηρώντας ωστόσο την ταυτότητά μας. Αυτό που έγινε τελευταία στη Φλόριντα με το νομοσχέδιο κατά των ομοφυλοφίλων έχει να κάνει με την αποκοπή των παιδιών από ένα ολόκληρο ζήτημα γύρω από το γένος και τη σεξουαλικότητα. Ωστε αν κάποιο παιδί έχει γονείς του ίδιου φύλου ή είναι ομοφυλόφιλο το ίδιο, δεν θα μάθει παρά να ντρέπεται γι’ αυτό. Εμείς, που θέλω να πιστεύω πως είμαστε λογικοί άνθρωποι, πρέπει να φανούμε δυνατοί και να αντισταθούμε σε τέτοιες οπισθοδρομικές πρωτοβουλίες. Οπως έκανε μόλις η Πολιτεία της Νέας Υόρκης, παραγγέλλοντας από τη Φλόριντα ψηφιακές πινακίδες που προβάλλουν την λέξη GAY (γέλια)!

Andy Kropa/Invision/AP

● Αυτό που θαυμάζω στη δουλειά σου είναι το χιούμορ, ίσως γιατί αυτό έχει να κάνει με την ικανότητα για αυτοκριτική και με το να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά… Δεν νομίζεις;

Οπωσδήποτε. Στην οικογένειά μου όλοι κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον, αλλά ποτέ με κακία. Κι αν καμιά φορά κατά λάθος πεις κάτι άστοχο και κάποιος πληγωθεί, αμέσως θα ζητήσουμε συγγνώμη και θα το πάρουμε πίσω… Κάνω μεγάλη προσπάθεια να μην κάνω σαρκαστικό χιούμορ. Κάποιες στιγμές αναγκάζομαι να μιλήσω με τους σκηνοθέτες μου γι’ αυτό το θέμα. Η επιθυμία μου είναι να κάνω κωμωδίες για όλους. Οχι βέβαια να τους ικανοποιώ όλους – αυτό θα ήταν θάνατος για την τέχνη. Προσπαθώ όμως να έχω το θάρρος να πω «αυτή είναι η ιστορία που θέλω να αφηγηθώ» και μετά να κάνω τον λόγο μου πράξη.

● Θεωρείς ότι η εποχή μας είναι σημαντική για τις γυναίκες δημιουργούς;

Πάρα πολύ σημαντική. Οταν έκανα το «Γάμος α λα ελληνικά», το μόνο πρότυπο για έναν ηθοποιό-σεναριογράφο σαν κι εμένα ήταν η Εμα Τόμσον. Καμία άλλη γυναίκα. Αμέσως μετά την ταινία πήγα στην Ενωση των Σεναριογράφων και ζήτησα να προσφέρω συμβουλευτική υπηρεσία σε σεναριογράφους ώστε να ενθαρρύνω κυρίως γυναίκες να γράψουν τις προσωπικές τους ιστορίες. Προσπάθησα να τις ενθαρρύνω να μη σκέφτονται «γιατί εγώ;» αλλά «γιατί όχι εγώ;». Τώρα πια βλέπουμε πολύ περισσότερες γυναίκες δημιουργούς. Αισθάνομαι ότι οι γυναίκες δεν σπρώχνουμε πια για να χωρέσουμε, αντίθετα, μας καλωσορίζουν. Είναι χρήσιμο να ξέρεις ότι, ως δημιουργός, θα ακούσεις πολλά «όχι». Αλλά δεν έχει καμία σημασία πόσα «όχι» θα εισπράξεις, γιατί χρειάζεσαι μόνο ένα «ναι».

Κι εσύ άκουσες το «ναι» από τη Ρίτα Γουίλσον και τον Τομ Χανκς. Τους χρωστάς πολλά, όμως ίσως και εκείνοι σου χρωστούν κάτι.

Οχι, νομίζω ότι μόνο εγώ τους χρωστώ. Ηρθαν να δουν την παράστασή μου (πάνω στην οποία βασίστηκε η ταινία) σε μια εποχή που επεδίωκαν την ανάπτυξη του θεάτρου στο Λος Αντζελες. Και ήμουν τρομερά τυχερή που έτυχε να δουν ακριβώς την παράσταση που φάνηκε στη Ρίτα καλή για να γίνει ταινία. Της έδωσα τότε το σενάριο που είχα ήδη γράψει.

Γιατί το είχα γράψει χωρίς κανείς να μου το ζητήσει; Γιατί κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι έχω κάτι να πω. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν ήθελε να το διαβάσει, δεν είχα ατζέντη και ο μάνατζέρ μου με άφησε γιατί δεν έβρισκα δουλειά. Ετσι αποφάσισα να το βγάλω μόνη μου στη σκηνή. Ηταν δύσκολο. Ξόδεψα όλα μου τα χρήματα, αυτά που έβγαζα κάνοντας σπικάζ τότε που μετά βίας πλήρωνα το νοίκι μου. Ομως επένδυσα στον εαυτό μου κι έκανα την παράσταση. Σημαίνει αυτό ότι ο Τομ και Ρίτα είδαν σε μένα κάτι που αναγνώρισαν; Δεν γεννήθηκαν διάσημοι! Δούλεψαν για να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Αναγνώρισαν έναν σύντροφο ηθοποιό που προσπαθούσε να τα καταφέρει; Δεν ξέρω… Αλλά τους αγαπώ σαν να ήταν μέλη της οικογένειάς μου.

● Είμαι σίγουρη πως έχεις δει ελληνική τηλεόραση και ελληνικές ταινίες. Τι γνώμη έχεις για την ελληνική βιομηχανία του θεάματος;

Οι Ελληνες δημιουργοί δεν λαμβάνουν αρκετή στήριξη. Καθώς δυναμώνει η οικονομία της Ελλάδας, νομίζω ότι είναι σημαντικό να προβληθεί μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών. Στον Καναδά –το ξέρεις πως είμαι Καναδή– υπάρχουν πολλές δημόσιες υπηρεσίες που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή. Περισσότερες τέτοιες πρωτοβουλίες θα ήταν κάτι πολύ χρήσιμο για την Ελλάδα. Αυτό που βρίσκω αξιόλογο στους δημιουργικούς ανθρώπους είναι πως ό,τι κι αν συμβεί στην προσωπική ζωή τους, η τέχνη δεν τους εγκαταλείπει. Δημιουργώντας πάνω στη ζωή βρίσκουν την ευτυχία.

● Αυτό βλέπω στον τρόπο που ασπάστηκες την εμπειρία υιοθεσίας της κόρης σου.

Το να υιοθετείς το παιδί σου είναι απλά ένα θαύμα. Αισθάνομαι ότι έχω βιώσει μαγικές στιγμές στη ζωή μου, όπως όταν συνάντησα τον Τομ Χανκς και τη Ρίτα Γουίλσον ή όταν μετανάστευσα από τον Καναδά στις Ηνωμένες Πολιτείες… Απολύτως τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με τη στιγμή που υιοθέτησα την κόρη μου κι έγινα μητέρα. Η ευκαιρία να γίνω βιολογική μητέρα απλά δεν υπήρχε για μένα. Το έχω πει στο παρελθόν αλλά θα το ξαναπώ: Είμαι ευγνώμων για το γεγονός ότι δεν έκανα παιδί. Γιατί έτσι δεν θα είχα γνωρίσει την κόρη μου ποτέ. Με παρόμοιο αλλά όχι ισοδύναμο τρόπο, είμαι ευγνώμων που δεν μπορούσα να βρω δουλειά στο Χόλιγουντ, γιατί έγραψα το θεατρικό μου έργο.

Πιστεύω ότι η πανδημία έχει συντρίψει τη δημιουργική μας ψυχή, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση συλλογικού θρήνου. Υπάρχουν ορφανά παιδιά παντού στον κόσμο, άνθρωποι που είναι ακόμα άρρωστοι, που έχουν χάσει τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, που κατέληξαν στα ναρκωτικά. Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε. Να επιστρέψουμε στην εργασία αν μας δίνεται η δυνατότητα, να κάνουμε οικογένειες. Κι αυτή η σκέψη με φέρνει πίσω στην κόρη μου. Οσο για το «Instant Mom», αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγραφα χωρίς ποιητική άδεια και ήταν τρομακτικά δύσκολο. Ομως κάθε μέρα λαμβάνω μηνύματα από γονείς που υιοθετούν. Ισως αυτό να είναι γραφτό για μας – την κόρη μου και μένα: να βοηθήσουμε στο να υιοθετούνται παιδιά.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Επιτέλους ξανά «Ταινιόραμα»
Με 83 ταινίες στο πρόγραμμά του, το 19ο Ταινιόραμα, έπειτα από δύο χρόνια απουσίας, επιστρέφει και υπόσχεται μεγάλες κινηματογραφικές συγκινήσεις στο «Αστυ».
Επιτέλους ξανά «Ταινιόραμα»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μια ροκ τελετουργία για τη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτό
Οι Ιόλη Ανδρεάδη και Αρης Ασπρούλης έγραψαν το έργο «Κόκαλο - Μια παράσταση για τη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτό», με τον Γεράσιμο Γεννατά να ενσαρκώνει τον μοναδικό δημιουργό.
Μια ροκ τελετουργία για τη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτό
ΝΗΣΙΔΕΣ
Δωρεάν ταινίες από το Ινστιτούτο Γκέτε!
Το Ινστιτούτο Γκέτε έχει δημιουργήσει την πλατφόρμα «Goethe on Demand», μέσω της οποίας οι θεατές και κινηματογραφόφιλοι μπορούν να απολαμβάνουν κινηματογραφικές ταινίες.
Δωρεάν ταινίες από το Ινστιτούτο Γκέτε!
ΣΙΝΕΜΑ
Οι υποψηφιότητες, τα ρεκόρ, οι απουσίες και τα φαβορί
Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα φετινά Όσκαρ σε μία τελετή που θα πραγματοποιηθεί δια ζώσης στο Dolby Theatre μετά από δύο χρόνια εξαιτίας της πανδημίας.
Οι υποψηφιότητες, τα ρεκόρ, οι απουσίες και τα φαβορί

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας