• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    27°C 24.8°C / 28.2°C
    2 BF
    39%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    26°C 23.8°C / 28.0°C
    1 BF
    46%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    26°C 21.0°C / 27.7°C
    0 BF
    36%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.9°C / 15.9°C
    1 BF
    82%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 21.9°C
    4 BF
    56%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    25°C 23.8°C / 25.7°C
    1 BF
    46%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    21°C 21.2°C / 21.4°C
    3 BF
    40%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    2 BF
    34%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 22.8°C / 26.4°C
    2 BF
    59%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.5°C / 23.5°C
    3 BF
    70%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    26°C 26.1°C / 26.8°C
    3 BF
    53%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.7°C / 25.7°C
    4 BF
    65%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    26°C 26.2°C / 26.2°C
    2 BF
    71%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 18.9°C / 21.8°C
    0 BF
    55%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    25°C 21.5°C / 26.2°C
    2 BF
    43%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 24.8°C / 24.9°C
    4 BF
    78%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.0°C / 27.1°C
    2 BF
    39%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.5°C / 23.5°C
    3 BF
    38%
  • Κατερίνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    26°C 21.7°C / 26.4°C
    2 BF
    47%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.7°C / 17.7°C
    2 BF
    49%
Φωτ.: Jacob Garet
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η ζωή μου είναι και η τέχνη μου

  • A-
  • A+
Οταν το 2016, στη Βραδιά Νέων Χορογράφων του Φεστιβάλ Αθηνών, είδαμε το «A Kind of Fierce», πρώτη δουλειά της Κατερίνας Ανδρέου, είχαμε την αίσθηση μιας αληθινής αποκάλυψης: η δύναμη και η ωριμότητα της κινητικής της γλώσσας δεν παρέπεμπαν σε νέα δημιουργό.

Οι αλλεπάλληλες βραβεύσεις του ντεμπούτου της, αλλά και όλα όσα ακολούθησαν επιβεβαίωσαν την αρχική εντύπωση: η Κατερίνα Ανδρέου ανήκει στα ονόματα που θα μας απασχολούν όλο και περισσότερο στο μέλλον. Με την ευκαιρία της παρουσίασης στο Φεστιβάλ Αθηνών της νέας της δουλειάς «Mourn Baby Mourn», η Κατερίνα, μόνιμα εγκατεστημένη εδώ και χρόνια στη Γαλλία, μας μιλά για την ασυνήθιστη πορεία της. Γνωρίστε σήμερα τη χορογράφο για την οποία θα μιλούν όλοι αύριο.

● Σε λίγες μέρες παίζεις στην Αθήνα.

Ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα κι από νερό, είναι τρομερό. Ολα είναι άνω-κάτω, αλλά είμαι πολύ ήρεμη μετά από καιρό, γιατί το «Mourn Baby Mourn» επιτέλους έγινε. Ηταν βαρύ σαν διαδικασία. Είναι πραγματικά σαν να γέννησα!

Οπως και την προηγούμενη φορά, όταν εμφανίστηκες στο MIR Festival με το «Rave to Lament», το θέμα έχει να κάνει με το πένθος, τον θρήνο.

Ναι. Είμαι ακόμη εκεί. Στο MIR ήδη είχα μπει στη διαδικασία να αντιμετωπίσω το πένθος όχι σαν θέμα, αλλά σαν συναισθηματική ή ψυχολογική κατάσταση. Παρόλο που έχει τις ρίζες του σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, ήταν πολύ υποκειμενικό. Ενιωθα ότι έπρεπε να κάνω κάτι γι’ αυτό. Εκλεισε ένας κύκλος τώρα, είναι σαν να έκανα τη δική μου τελετή πένθους. Είναι και πολύ επίκαιρο να μιλάμε γι’ αυτό.

● Είναι οι ρίζες του «Mourn Baby Mourn» στο «Rave to Lament»;

Το αντίστροφο! Είχα ξεκινήσει ήδη με το «Mourn», είχα κάνει ένα residency. Εμπιστεύτηκα αυτό το ένστικτο και όταν η Χριστιάνα Γαλανοπούλου μου έκανε την πρόταση για το MIR, ήθελα οπωσδήποτε να κολυμπήσω στο ίδιο ποτάμι -ίσως παράλληλα, σε έναν παραπόταμο- μιλώντας για τη συνθήκη της γιορτής της rave. Στο «Mourn» δεν βάζω το δάχτυλο πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Ηθελα να το αφήσω όσο γίνεται πιο προσωπικό και γενικό ταυτόχρονα.

● Πώς ξεκίνησε αυτός ο προβληματισμός;

Ηρθε και στάθηκε σαν σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου. Εχω και πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία: τον Γενάρη του 2021. Μετά το πρώτο λοκντάουν, ο Covid ήταν ήδη εκεί. Τότε ζούσα στην εξοχή αρκετά απομονωμένη. Εχει και την καλή του πλευρά αυτό, γιατί είχα μια ελευθερία που δεν μπορούσαμε να έχουμε στις πόλεις. Αλλά ήδη είχα μπει σε αυτό το τούνελ και έβλεπα ότι δεν υπάρχει εύκολη έξοδος.

Αρχισα να βλέπω λίγο πιο καλά μέσα σε αυτό το σκοτάδι. Και αυτή η κατάσταση -προτιμώ να λέω κατάσταση παρά συναίσθημα- με έκανε να θέλω να κάνω κάτι. Η ζωή μου είναι και η τέχνη μου, φτιάχνω κόσμους και πράγματα στη σκηνή και εκτός σκηνής. Είναι ο τρόπος που ζω. Επρεπε αυτό που βίωνα να γίνει βίωμα και καλλιτεχνικά. Αρχισα να διαβάζω, να ψάχνω τι λένε γι’ αυτό το αδιέξοδο. Και άρχισα να το αντικρίζω όχι σαν παθολογία προσωπική, αλλά κοινωνική, συστημική.

● Τι καινούργιο φέρνει στη δουλειά σου το «Mourn Baby Mourn»;

Νιώθω πάντα σαν να είμαι σε έναν κατακλυσμό από εμπειρίες, επειδή δουλεύω με μια πρακτική πολύ συγκεκριμένη ως προς το κινητικό υλικό. Καταρχάς το «Mourn» διηγείται κάτι από την αρχή ώς το τέλος μέσα από τις λέξεις, γιατί υπάρχει ένα κείμενο επί σκηνής, όπως και στο «Rave».

● Επανέρχεσαι στο Φεστιβάλ Αθηνών μετά το 2016 που σε πρωτοείδαμε στο «A Kind of Fierce». Ηταν αληθινή αποκάλυψη. Μεσολάβησε μια μεγάλη διαδρομή. Αλλά υπάρχει ένας πυρήνας που παραμένει κοινός. Πού θα τον εντόπιζες;

Καταρχάς στο γεγονός ότι δουλεύω πολύ μόνη μου. Αυτή η μοναξιά είναι σαν μια βάση πυρηνική σε σχέση με το πώς βιώνω τα πράγματα και τη διαδικασία. Ο πυρήνας είναι ότι ήδη από το «A Kind of Fierce» είχα προσωπικά πράγματα να πω. Είναι ο τρόπος που δουλεύω, μέσα από πολλή ένταση και πολλή μοναξιά. Αυτός ο πυρήνας παράγει και θεματικά αποτελέσματα, αλλά κυρίως μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα.

Υπάρχει και ένας άλλος πυρήνας που παρατηρώ όσο περνά ο καιρός. Πολλοί αναφέρονται σε μια οργή που έχω πάνω στη σκηνή, ότι είμαι θυμωμένη, ότι έχω πολλή απογοήτευση. Οσο προχωράει ο καιρός νιώθω σαν να έχω υπερβολική δόση ντοπαμίνης. Πάντα στα έργα μου υπάρχει η ανάγκη να εκφράσω τα πράγματα μέσα από το σώμα μου με πολύ έντονο τρόπο, λίγο ωμό. Ενώ υπάρχει μια βιρτουόζικη πλευρά στον τρόπο που κινούμαι, πάντα έχω ανάγκη η έκφραση των συναισθημάτων να έρθει με τρόπο ενστικτώδη και άμεσο.

ΦΩΤ.: HELENE ROBERT

● Βλέπω την οργή. Βλέπω όμως και κάτι το οποίο δεν ξέρω αν θα το πω χιούμορ, αλλά ένα πικρό χαμόγελο.

Πάντα - είναι ο τρόπος που επιβιώνω. Είναι μηχανισμός επιβίωσης το χιούμορ, ακόμη και αν είναι πολύ λεπτό. Στο «Mourn» επειδή η θλίψη και η απογοήτευση ήταν πιο έντονα ως συναισθήματα σε όλη τη διαδικασία, σαν μια συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα δεν θα αλλάξουν όσο και να χτυπιέμαι, το χιούμορ μου αυτή τη φορά είναι ακόμη πιο λεπτό, τρίτου βαθμού θα έλεγα. Και φυσικά πιο πικρό. Αλλά είναι ένα χαρακτηριστικό που έχω και στη ζωή μου. Το να κλείνω λίγο το μάτι την ώρα που κλαίω.

● Πώς βρέθηκες στον χορό, και πώς στη Γαλλία, που εξακολουθεί να είναι η βάση σου;

Ο χορός είναι κάτι με το οποίο έχω να κάνω από πέντε χρόνων. Πάντα ο τόπος που χόρευα -μια σχολή συνοικιακή, η Κρατική Σχολή, στην Ανζέρ ή στο πλατό- για μένα από πολύ μικρή έγινε το δικό μου σπίτι. Πρώτα μπήκα στη Νομική, έγινα δικηγόρος. Αποφάσισα να αλλάξω τα πράγματα και να ακολουθήσω τον χορό επαγγελματικά όταν ήμουν 25-26 χρόνων και μπήκα στην Κρατική Σχολή αφήνοντας πίσω τη νομική παιδεία. Οταν αποφοίτησα από την Κρατική έμεινα έναν χρόνο στην Αθήνα, χόρεψα με την Ιρις Καραγιάν, με την Πωλίνα Κρεμαστά, και πολύ γρήγορα έφυγα στο εξωτερικό.

Πιο πολύ ήθελα να αναζητήσω κάτι καινούργιο. Είχα ανάγκη από ένα σοκ αντίληψης των πραγμάτων, καταστάσεων, να τα δω διαφορετικά - ειδικά στην τέχνη. Πήγα στη Γαλλία γιατί η γαλλική σκηνή την εποχή εκείνη -το 2011- με ιντρίγκαρε πολύ. Και πηγαίνοντας στην Ανζέρ για μάστερ βρέθηκα ανάμεσα σε νέους δημιουργούς. Επρεπε να ξαναβρώ τη θέση μου και τη σχέση μου με τον χώρο. Να αναδομήσω το πώς σχετίζομαι εγώ με τη χορευτική παιδεία, τη χορευτική κουλτούρα, τον χορό πάνω στη σκηνή, τι είναι χορός για μένα. Και ποια είναι η δική μου υπογραφή - όχι ως δημιουργός, αλλά ποια είναι η θέση μου σε σχέση με αυτό. Γι’ αυτό και άρχισα αργότερα να κάνω τα δικά μου έργα.

● Ξέρω πως πανευρωπαϊκά, σε ό,τι αφορά την υποστήριξη των τεχνών από το κράτος, τα πράγματα πηγαίνουν διαρκώς προς το χειρότερο. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί η κατάσταση στη Γαλλία να είναι ριζικά διαφορετική από ό,τι στην Ελλάδα;

Ναι, συνεχίζει. Το σημαντικότερο είναι ότι οι καλλιτέχνες στη Γαλλία έχουμε ακόμη αυτό το επίδομα «ημι-ανεργίας»: σε περίπτωση που δεν δουλεύεις, έχεις πάντα τη βοήθεια από το κράτος, ένα επίδομα επιβίωσης καθημερινής, το οποίο είναι πολύ σημαντικό για να μπορείς να συνεχίζεις την έρευνα. Δεν χρειάζεσαι άλλη χορηγία ιδιωτική. Το δεύτερο σκέλος είναι ότι συνεχίζει φυσικά να υπάρχει περισσότερο χρήμα. Μιλάμε για άλλη κλίμακα οικονομίας. Παρ’ όλα αυτά έχει περικοπεί πολύ ο προϋπολογισμός για τον πολιτισμό, ειδικά από το επόμενο έτος.

Αυτό που παρατηρώ και το αποδίδω σε μια κρίση πολιτισμική που υπάρχει όντως παγκόσμια -και δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομία, αλλά με το τι θεωρεί ο κόσμος αναγκαίο να κάνει και να δει σήμερα- είναι ότι υπάρχει μικρότερο κοινό από ό,τι πριν, ειδικά στον χορό. Το παρατηρούσα πάντα στην Αθήνα με τον χορό, που έχει λίγο κοινό. Στη Γαλλία έχει μειωθεί το κοινό, αλλά και η επιθυμία καλλιτεχνών να αναλάβουν διευθυντικές θέσεις χορογραφικών κέντρων. Το 1990 είχαμε δέκα έως τριάντα υποψηφίους για την καλλιτεχνική διεύθυνση ενός χορογραφικού κέντρου. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλο και λιγότεροι. Γι’ αυτό και παρατείνονται όλο και περισσότερο οι θητείες των παρόντων διευθυντών και διευθυντριών. Εχουν λιγότερα χρήματα για πρότζεκτ τα οποία είναι πάντα απαιτητικά, και είναι δύσκολο πλέον να φέρεις το κοινό στο θέατρο.

● Υπάρχει επόμενο σχέδιο μετά το «Mourn Baby Mourn» ή είναι τόσο πρόσφατη η «γέννα» που ακόμα δεν έχει αρχίσει να δημιουργείται;

Είναι ακόμη νωρίς, γιατί ακόμη και εγώ προσπαθώ να συσχετιστώ με το «Mourn Baby Mourn». Η διαδικασία ήταν πολύτιμη αλλά πιο δύσκολη αυτή τη φορά, γιατί το κομμάτι είναι πολύ προσωπικό. Καταθέτω πράγματα επί σκηνής τα οποία είναι ακόμη πιο εξομολογητικά. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να καταλάβω, να χωνέψω αυτό που έχει παραχθεί. Και επίσης χρειάζομαι ξεκούραση, γιατί παρά τον Covid όπου όλα είχαν «σταματήσει», δεν σταματήσαμε ποτέ. Δουλεύαμε ακόμη περισσότερο όλοι.

Εξακολουθούν να περιοδεύουν και οι προηγούμενες δουλειές σου σε όλη την Ευρώπη. Εξετάζεις στο μέλλον να κάνεις ένα κομμάτι με μεγάλο σύνολο;

Ναι. Ηδη έχω κάνει την πρώτη μου απόπειρα. Ηταν μια ανάθεση από το Κονσερβατόριο στη Λιόν με 13 νέους χορευτές. Το ονόμασαν «Νεβάδα». Ηταν πολύτιμη εμπειρία. Εγινε μέσα στον Covid. Ηταν ένα δώρο να έχω την ενέργεια τόσων νέων 20-23 ετών να χορεύουν μαζί μου. Το «Νεβάδα» ήταν η πρώτη μου σπουδή με μεγάλο ανσάμπλ. Το φτιάξαμε μαζί το έργο. Η αλήθεια είναι ότι αυτή θα ήταν η επιθυμία μου για το μέλλον: να μπορώ να δουλέψω με περισσότερους ανθρώπους, να δω τι σημαίνει να κάνουμε κοινότητα επί σκηνής.

*Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής


📌 ΙNFΟ: Το «Mourn Baby Mourn» θα παρουσιαστεί στις 8 και 9 Ιουλίου στις 21.00 στον Χώρο Ε της Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Σύλληψη, ερμηνεία. κείμενο: Κατερίνα Ανδρέου.
Ηχος: Κατερίνα Ανδρέου & Cristian Sotomayor.
Φωτισμοί, σκηνικά: Yannick Fouassier.
Εξωτερική παρατηρήτρια: Μυρτώ Κατσίκη.
Βίντεο: Arnaud Pottier.
Πληροφορίες και εισιτήρια: Mourn Baby Mourn - Athens Epidaurus Festival (aefestival.gr)

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ενα ίδρυμα, μια τράπεζα και μια χορεύτρια δίχως πόδια
Η Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας στην παράστασή της, «Θεϊκή μέθη», έχει συμπεριλάβει τη Μαριάνα Τέμπε από τη Ζιμπάμουε, που, εξαιτίας ενός ατυχήματος, δεν έχει σχεδόν καθόλου πόδια.
Ενα ίδρυμα, μια τράπεζα και μια χορεύτρια δίχως πόδια
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η τέχνη δεν μένει στα στερεότυπα
Η Μπάρμπαρα Κάουφμαν, παλιά χορεύτρια και βοηθός της Πίνα Μπάους, που ανέλαβε τη διεύθυνση των προβών του «Κυανοπώγωνα» μαζί με την Ελένα Πικόν, μας αφηγείται τις αναμνήσεις της από την αξέχαστη Πίνα.
Η τέχνη δεν μένει στα στερεότυπα
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι αγώνες συνεχίζονται...
Η Μαγκί Μαρέν χορογραφεί εδώ και 45 χρόνια, με μια ποικιλία στη φόρμα αληθινά μοναδική με το τελευταίο της έργο να έχει ως αφετηρία τον Θουκυδίδη.
Οι αγώνες συνεχίζονται...
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ληστεύουμε τη δύναμη της φύσης, και η φύση είναι θηλυκή
Η ομάδα του Akram Khan Company εμφανίζεται στο Ηρώδειο και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με το «Outwitting the Devil» (Ξορκίζοντας το Κακό) βασισμένο στο Επος του Γκιλγκαμές.
Ληστεύουμε τη δύναμη της φύσης, και η φύση είναι θηλυκή

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας