• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    29°C 26.6°C / 30.1°C
    3 BF
    40%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    27°C 24.1°C / 28.3°C
    3 BF
    57%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    28°C 28.0°C / 31.0°C
    1 BF
    53%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 21.9°C
    1 BF
    88%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.9°C / 25.2°C
    0 BF
    60%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    27°C 23.0°C / 27.1°C
    1 BF
    65%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 19.4°C / 23.4°C
    3 BF
    73%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    31°C 30.7°C / 30.7°C
    0 BF
    30%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    28°C 27.2°C / 28.8°C
    5 BF
    42%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    25°C 23.5°C / 24.9°C
    1 BF
    61%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 25.8°C / 27.4°C
    5 BF
    32%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.7°C / 26.7°C
    2 BF
    65%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.9°C / 24.9°C
    0 BF
    73%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    28°C 27.9°C / 27.9°C
    0 BF
    32%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    28°C 25.6°C / 28.4°C
    1 BF
    40%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    25°C 25.4°C / 25.8°C
    4 BF
    67%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    27°C 26.8°C / 29.9°C
    2 BF
    31%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 25.3°C / 27.1°C
    2 BF
    59%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    24°C 24.2°C / 27.8°C
    2 BF
    77%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    0 BF
    70%
ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η καθημερινότητα φεύγει συνέχεια και μας διαφεύγει η ύπαρξή μας

  • A-
  • A+
Απίστευτο, «σεισμικό» κείμενο η «Αφροδίτη» του Παύλου Μάτεσι. Για να μεταφερθεί στο θέατρο χρειάζεται μια ξεχωριστή ματιά. Το κατάλληλο πρόσωπο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από τη Σοφία Κορώνη, που τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτις έχει μια ξεχωριστή πορεία στη σκηνή.

Ποτέ δεν κινήθηκε σε συμβατικούς δρόμους, ποτέ δεν αναζήτησε τα έργα ή τους ρόλους που θα της χάριζαν προβολή ή δημοφιλία. Πάντοτε συνεργάστηκε με ανθρώπους που πρέσβευαν την πρωτοπορία, το εναλλακτικό, τη λοξή ματιά προς τα πράγματα, με υποδειγματική συνέπεια και συνέχεια στη δουλειά της. Τώρα που η «Αφροδίτη» βρήκε τον δρόμο προς τη σκηνή, δίνουμε τον λόγο στη Σοφία Κορώνη για να μας εκθέσει τον συναρπαστικό ιδιοσυγκρασιακό κόσμο της.

● Η «Αφροδίτη» είναι ένα απίστευτο κείμενο. Πώς αποφάσισες να το ανεβάσεις στο θέατρο;

Το ανακάλυψα τυχαία. Το διάβασα σχεδόν εν μιά νυκτί λίγο μετά την πρώτη καραντίνα. Η Αφροδίτη είναι ένα πλάσμα που λειτουργεί πολύ ενστικτώδικα. Είναι και η γραφή του Μάτεσι πολύ γήινη, πολύ χθόνια. Από τα βάθη τους, από τα σωθικά τους εκφράζονται οι ήρωες και λιγότερο με τη λογική. Αυτό έχει μια ομορφιά. Αντίστοιχα κι εγώ όταν το διάβασα, από ένστικτο συνδέθηκα πολύ βαθιά μαζί της, παρ’ όλο που είναι μια σκοτεινή ηρωίδα.

Είναι αντι-ηρωίδα, ίσως γι’ αυτό και με γοήτευσε περισσότερο. Με συγκινούν πάντοτε περισσότερο οι άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι και έχουν λιγότερα περιθώρια και δικαιώματα ύπαρξης σε αυτόν τον κόσμο, έτσι όπως είναι κατασκευασμένος.

Είχα πει ότι, όταν είναι η ώρα να ξανακάνω κάτι, θα κάνω αυτό. Ημουν πολύ ευτυχισμένη γιατί ήξερα τι θέλω και το φύλαγα ενάμιση χρόνο. Και τώρα δεν το πιστεύω ότι το κάναμε, ότι ήρθε η στιγμή. Συνσκηνοθετώ με την Κατερίνα Κλειτσιώτη, παλιά μου συνεργάτιδα. Εχουμε ωραίο παρελθόν μαζί. Εχουμε κάνει μια παράσταση με κείμενα του Πεντζίκη, «Τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός άστρα». Μιλάγαμε για τις αποστάσεις που χωρίζουν και ενώνουν, για τον χώρο που υπάρχει ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα και πώς προσπαθούμε να καταλύσουμε αυτήν την απόσταση και να συνυπάρξουμε, να συνευρεθούμε. Η Κατερίνα γράφει εξαιρετικά -ήταν πολύ σημαντικό να μεταφερθεί μέσω μιας καλής συνεργασίας το κείμενο στο θέατρο.

Εχει δυνατότητες η γραφή του Μάτεσι, διαθέτει θεατρικότητα, ρυθμό, μουσικότητα, κινηματογραφικές εικόνες. Η μεταφορά του είχε και ευκολίες, αλλά και πάρα πολύ πλούτο. Πρέπει να ξέρεις πώς θα μπορέσεις να πεις την ιστορία. Γιατί το θέμα είναι να πεις μια ιστορία επάνω στη σκηνή, την εσωτερική ιστορία, αυτή να μπορέσεις να αρθρώσεις. Δουλέψαμε αρκετούς μήνες πάνω στο κείμενο. Μαζί με τις πρόβες, σχεδόν ένα εξάμηνο. Ζω μόνο με αυτό το εγχείρημα και νιώθω ότι έχει γίνει μια διαδρομή.

ΦΩΤ.: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΣΟΥΡΙΔΗΣ

● Τελικώς αυτό κάνουμε στο θέατρο, λέμε ιστορίες;

Λέμε τη δική μας ιστορία μέσα από κείμενα άλλων. Πάντα αναζητώ κείμενα για να μιλήσω για την ιστορία μου, την προσπάθειά μου να κατανοήσω πού βρίσκομαι στον κόσμο, να κατανοήσω λίγο, όσο είμαι εδώ, γιατί. «Γιατί;» Μια μικρή λεξούλα. Εχω συνέχεια ερωτήματα, γιατί είναι έτσι κατασκευασμένα τα πράγματα γύρω μου, και ερχόμενη εδώ πρέπει να πάρω θέση. Πρέπει να βρω τρόπο να ζήσω, να συνυπάρξω, να εξελιχθώ, να αναπτυχθώ, να δω πώς μπορώ να ολοκληρώσω αυτό που είμαι, σε συνάρτηση με τους άλλους. Είναι σαν μέσα από την καθημερινότητα να μην μπορείς να βρεις άκρη. Η καθημερινότητά φεύγει, φεύγει συνέχεια. Και μας διαφεύγει η ύπαρξή μας.

Ενώ μέσα στην τέχνη -στο θέατρο τουλάχιστον με το οποίο εγώ καταπιάνομαι- μπορείς και βρίσκεις τους διαύλους και είσαι εκεί -για λίγο, όσο κρατάει η προετοιμασία μιας δουλειάς, η ίδια η παράσταση, οι στιγμές οι θεϊκές. Συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο όταν είσαι στη σκηνή: διευρύνεται η ύπαρξη, ο κόσμος και η συνύπαρξη -γιατί είναι τεράστιας σημασίας η συνύπαρξη στο θέατρο.

Με τους συνεργάτες πρέπει να είμαι ερωτευμένη. Κι αυτοί μαζί μου. Εστω κι αν δυσκολευτούμε. Γιατί θα ζοριστούμε κιόλας, δεν μπορούν να γίνουν τα πράγματα ανάλαφρα κι εύκολα, τακτοποιημένα και κατασκευασμένα. Θέλει ένα βάσανο. Με τους ανθρώπους που θα έρθουν να δούνε μια παράσταση είναι μια Συνάντηση με σίγμα κεφαλαίο. Κι αυτό είναι πολύ παρηγορητικό.

● Διαβάζοντας την «Αφροδίτη» σκεφτόμουν ότι μερικές φορές οι ιστορίες όσο πιο παράλογες είναι, τόσο πιο πραγματικές είναι. Γιατί η πραγματικότητα γύρω μας δεν είναι εξηγήσιμη, δεν επιδέχεται ερμηνείας: είναι απλώς πραγματική.

Ναι, γιατί χτυπάει κέντρο στο βάθος, στην τομή του ψυχισμού των ηρώων του και των ανθρώπων. Κι εκεί τα πράγματα είναι σχεδόν σαν την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Είναι τεράστια, είναι ανοιχτά. Αυτό είναι το ωραίο σε αυτά τα έργα: το ρεαλιστικό εμπλέκεται πολύ με το μεταφυσικό και το ποιητικό. Υπάρχει σκοτεινιά μέσα στο κείμενο και τους ήρωες, αλλά και μέσα στους ίδιους εμάς.

Την έχουμε βαθιά απωθήσει, γιατί πρέπει να ζούμε σε έναν κόσμο όμορφο, κατασκευασμένο έτσι ώστε να μπορούμε να τον αντέχουμε, ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες επιβίωσης, ασφάλειας. Εχουμε απωθήσει τον πόνο, τη φτώχεια, την αρρώστια, την ασχήμια. Στο κείμενο του Μάτεσι όλα αυτά συνυπάρχουν. Και ταυτόχρονα είναι όμορφα.

Οι ήρωες είναι άσχημοι και όμορφοι μαζί, γιατί είναι άνθρωποι. Ισως ένα από τα στοιχεία που μου άρεσαν περισσότερο είναι ότι επιτρέπεται να είμαστε άσχημοι, να πονάμε, να έχουμε τεράστια απελπισία, θυμό, να είμαστε άδικοι. Να αντιδράμε σχεδόν ζωώδικα σε ό,τι μας καταπιέζει. Είναι μια συνθήκη, δεν επιδέχεται λύση ή κριτική ματιά πάνω στους ήρωες. Τους καταλαβαίνεις και τους αγαπάς, γιατί είναι κομμάτι μας, είμαστε εμείς στο βάθος.

● Στη δουλειά σου υπάρχουν πράγματα που επανέρχονται. Τώρα μίλησες για την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και θυμήθηκα το «Και θα σφάξουμε το κουνέλι…».

Ναι, έκανες αυτή τη φοβερή αναφορά για την πραγματικότητα. Μας είχε απασχολήσει αυτό με την Αγγελική Παπαθεμελή. Υπάρχουν δυο ζωές: αυτή που ζούμε μέσα μας κι αυτή που είναι έξω. Προσπαθούμε εναγωνίως να τις παντρέψουμε. Εγώ πιστεύω περισσότερο στην εσωτερική πραγματικότητα. Στο να μπορούμε να επανέλθουμε, να κεντράρουμε μέσα μας. Δεν έχω πολλή εμπιστοσύνη σε αυτό που είμαστε ως ανθρώπινα όντα.

ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Εχουμε κάνει πολλές εξωτερικές κατασκευές για να νιώσουμε δυνατοί και ασφαλείς, όμορφοι και πλούσιοι. Απομακρυνόμαστε όλο και βαθύτερα από αυτό που είναι ο ψυχισμός μας. Γι’ αυτό αγαπώ πάρα πολύ τις δοξασίες. Πήγαινα τα καλοκαίρια τέσσερις μήνες στο χωριό του μπαμπά μου, στη Στενή, στην Εύβοια. Είναι γεμάτο νερά, ποτάμια. Εκεί υπήρχε έντονα η πίστη στις δοξασίες, τα ξωτικά, τις νεράιδες, στα αλλόκοτα πλάσματα της ημέρας και της νύχτας. Μου ήταν πάρα πολύ φυσικά όλα αυτά.

Στην «Αφροδίτη» υπάρχει ένα τέτοιο μεταφυσικό κομμάτι: ένας σεισμός που συμβαίνει στα έγκατα του σπιτιού. Φυσικά είναι μια μεταφορά, ένας συμβολισμός. Αλλά είναι και πραγματικότητα. Μπορεί να είσαι σε εσωτερικό σεισμό και να μην το ξέρεις, απλά να γεμίσεις πολλά σπυράκια και να λες: τι μου συμβαίνει; Θα πάω στον δερματολόγο. Και βάζεις κρεμούλες επιδερμικά.

Δεν είσαι σε επικοινωνία με αυτό που φέρεις μέσα και με αυτό που συμβαίνει έξω, αυτή την αλυσίδα. Αγαπώ περισσότερο αυτήν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και πάντοτε τα κείμενα που καταπιάνομαι, αλλά και ο τρόπος που τα στήνω, δεν πατάει ιδιαίτερα στον ρεαλισμό. Μου αρέσει ό,τι είναι «κουνημένο», ό,τι μπορεί να συγκινήσει, να πεις: wow, τι έγινε τώρα; Με αγγίζει, αλλά δεν είμαι σίγουρη γιατί. Το αντιλαμβάνομαι με το πίσω κομμάτι του μυαλού. Αυτό για μένα είναι πιο σημαντικό από το να πεις μια ιστορία: α, β, γ, ώς το ω. Ξέρουμε την αλφαβήτα: ας την ανακατέψουμε!

● Η τελευταία φορά που σε είδα στο θέατρο ήταν στην παράσταση της Ελένης Καλαρά, «Αγάπη», και πάλι με ένα κείμενο του Πεντζίκη.

Τον αγαπώ πολύ. Ναι, ήταν η «Πολυκατοικία» από το «Αρχείον». Ενα κοριτσάκι χαμένο μέσα σε μια τεράστια πολυκατοικία θέλει να αντιληφθεί τον κόσμο. Χτυπάει τα κουδούνια, πειράζει τους ενοίκους, τους δίνει ονόματα ψαριών. Θέλουμε να φτιάξουμε τον δικό μας κόσμο. Τη δική μας ιστορία θέλουμε να πούμε όλοι. Εχουμε ένα δικό μας βλέμμα. Πρέπει να πούμε μια ιστορία πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο.

Πρέπει να έχουμε ο καθένας μια ωραία ιστορία. Να είμαστε μια ωραία ιστορία! Αυτό το κάνει η ζωή, το κάνει το θέατρο... Για μένα ανακατεύονται πολύ αυτά. Δεν ξέρω καν αν είμαι καλή ηθοποιός, αν μπορώ να σκηνοθετήσω καλά ή να κάνω κάτι σωστά και άρτια. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω κάποια ιστορία για να καταλάβω ότι είμαι εδώ. Και τη λέω και με άλλους αυτή την ιστορία.

● Δεν είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει μια δουλειά κάθε χρόνο. Είναι σαν να παίρνεις τον χρόνο σου ανάμεσα στις παραστάσεις.

Ναι. Αμα δεν έχω κάτι σημαντικό, δεν θα το κάνω. Δεν έχω λόγο. Μπορεί να μην ξανακάνω και ποτέ μετά την «Αφροδίτη»! Αυτό το έχω δεδομένο στο μυαλό μου. Στις δουλειές που κάνω -που κάνουμε μάλλον, γιατί πάντα έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους και τους κάνω μια πρόταση γι’ αυτό που έχω στο κεφάλι μου- καταπιανόμαστε μαζί από την αρχή, δεν το έχω έτοιμο. Είναι πάντα αυτοχρηματοδοτούμενες παραγωγές.

Αυτό έχει πολλές δυσκολίες. Κάθε φορά ανεβαίνεις ένα μικρό Εβερεστ. Κάθε φορά λες: πού πάω πάλι; Αλλά κάθε φορά ξαναβρίσκω την αντοχή και τη δύναμη να το κάνω. Είναι δονκιχωτικό. Αλλά δεν με πειράζει. Νιώθω λίγο αουτσάιντερ κι αυτό μου αρέσει. Το τραγούδι της ζωής μου είναι το «My Way». Πρέπει να έχω χώρο να κάνω πράγματα με τον τρόπο μου. Είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό το σύστημα που απαιτεί από εμάς να κινούμαστε όπως εκείνο επιτάσσει. Τουλάχιστον επιλέγω σε κάποια πράγματα να είναι απόλυτα ο δικός μου τρόπος.

*Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής


📌 Η «Αφροδίτη» του Παύλου Μάτεσι παίζεται στο Bios (Πειραιώς 84).
Σκηνοθεσία- δραματουργική επεξεργασία: Κατερίνα Κλειτσιώτη - Σοφία Κορώνη.
Σκηνικά, κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης.
Μουσική επιμέλεια, επεξεργασία ήχου: Αννα Μουζάκη.
Φωτισμοί: Δημήτρης Κουτάς.
Παίζουν: Σοφία Κορώνη, Γιώργος Ντούσης, Βασίλης Χατζηδημητράκης.
Φωνή στο ραδιόφωνο: Μαρίνα Καμαλάκη.
Πληροφορίες και εισιτήρια: Viva.gr

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Το υπουργείο Πολιτισμού δεν είναι λίστα λογοκρισίας»
Ο Δ. Καραντζάς σκηνοθετεί τους «Πέρσες» στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών τονίζοντας ότι μέσα από το συγκεκριμένο έργο αντιλαμβανόμαστε αυτό που φοβόμαστε, δηλαδή την ήττα και τη συντριβή ως κοινωνία.
«Το υπουργείο Πολιτισμού δεν είναι λίστα λογοκρισίας»
ΝΗΣΙΔΕΣ
O βιοπορισμός είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος
Νικόλας Παπαδομιχελάκης και Βαλέρια Δημητριάδου από την ομάδα «C for Circus» μιλούν για την παρουσία τους στα θεατρικά δρώμενα, την πολυετή συνεργασία τους και τη νέα τους δουλειά στον «Γλάρο» του Τσέχοφ.
O βιοπορισμός είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος
ΝΗΣΙΔΕΣ
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
Με τους ήρωες του Δημήτρη Χατζή, ανθρώπους που ζουν στην άκρια της ανάγκης παλεύοντας να αγγίξουν το ανεκπλήρωτο, καταπιάνεται στη νέα παράστασή του, στο θέατρο Rabbithole, ο Ορέστης Τάτσης.
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Αυλές εξακολουθούν να υπάρχουν»
Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει τον Αλσέστ, τον κεντρικό ήρωα στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου και μας μιλά για τη νέα αυτή παράσταση.
«Αυλές εξακολουθούν να υπάρχουν»
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες θα αλλάξουν το θέατρο»
Ο Γιώργος Βαλαής μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη νέα θεατρική δουλειά με τίτλοι «Δράκος, performance για μία νοοτροπία» που καταπιάνεται με το θέμα της έμφυλης βίας.
«Οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες θα αλλάξουν το θέατρο»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μια εξαιρετική μέρα
Η Δημοκρατία του Μπακλαβά είναι ένα σύγχρονο, ελληνικό έργο με αναφορές στα όσα ζούμε, δεν ζούμε και θα θέλαμε να ζήσουμε.
Μια εξαιρετική μέρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας