• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 18.3°C / 21.2°C
    4 BF
    44%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    19°C 16.6°C / 22.1°C
    2 BF
    56%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.9°C / 22.7°C
    1 BF
    36%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.9°C / 19.7°C
    1 BF
    55%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.9°C / 21.9°C
    0 BF
    63%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    20°C 17.9°C / 20.0°C
    2 BF
    56%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.4°C / 16.4°C
    3 BF
    31%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    21°C 21.3°C / 21.3°C
    2 BF
    32%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 16.6°C / 19.3°C
    4 BF
    55%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.9°C / 17.9°C
    4 BF
    55%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 18.4°C / 18.8°C
    6 BF
    55%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 17.9°C / 19.7°C
    2 BF
    68%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.9°C / 19.9°C
    0 BF
    68%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    19°C 17.9°C / 18.9°C
    0 BF
    48%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    21°C 18.4°C / 21.0°C
    3 BF
    37%
  • Ρόδος
    Αραιές νεφώσεις
    20°C 19.8°C / 19.8°C
    2 BF
    64%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 19.0°C / 21.0°C
    4 BF
    44%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    20°C 18.3°C / 20.5°C
    2 BF
    45%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    19°C 16.7°C / 20.5°C
    2 BF
    64%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.7°C / 15.7°C
    1 BF
    54%
ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οι άνθρωποι έκαναν θέατρο και στον πόλεμο

  • A-
  • A+
«Εχω την αίσθηση ότι όσο η ζωή γίνεται περισσότερο ψηφιακή, τόσο περισσότερο η φυσική παρουσία του θεάτρου θα επανέλθει δυναμικά ως πρωτεύον μέσο μέσα στον 21ο αιώνα».

Ενας Τούρκος και μια Ελληνίδα γνωρίζονται στο Λονδίνο όπου σπουδάζουν. Ερωτεύονται, παντρεύονται και στο ζαχαροπλαστείο που κληρονομεί η Ελληνίδα στο Αγρίνιο ξεκινούν, με πρωτοποριακή συνταγή του Τούρκου, την παραγωγή ενός μπακλαβά χωρίς θερμίδες που θα κατακτήσει τον κόσμο. Αγοράζουν ένα νησάκι στον Αμβρακικό από το ΤΑΙΠΕΔ και αγανακτισμένοι από την ελληνική γραφειοκρατία, εγκαθιστούν εκεί το δικό τους κράτος, τη Δημοκρατία του Μπακλαβά, με δικό τους ψηφιακό νόμισμα, το Fistik Coin.

Αυτή είναι η ντελιριακή υπόθεση της «Δημοκρατίας του Μπακλαβά», της καλύτερης ελληνικής παράστασης του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Είναι βαθύτατα πολιτική, πολύ διασκεδαστική και καταφέρνει να μην παίρνει υπερβολικά τον εαυτό της στα σοβαρά. Για όσους δεν την πρόλαβαν το καλοκαίρι, η παράσταση επανέρχεται για λίγες μέρες. Ζητήσαμε από τον δημιουργό και σκηνοθέτη της, Ανέστη Αζά, να μας μιλήσει γι' αυτή την απολαυστική θεατρική στιγμή.

● Από όσα είδα στο Φεστιβάλ Αθηνών, «Η Δημοκρατία του Μπακλαβά» ήταν η πιο ουσιαστική ελληνική δουλειά.

Χαίρομαι πολύ γι’ αυτό.

● Και δεν είναι θέατρο ντοκιμαντέρ.

Οχι, είναι ψευδο-ντοκιμαντέρ, mockumentary. Παρακολουθώ πολύ σινεμά. Μέσα στην καραντίνα είδα πάρα πολλές ταινίες, και έχει πάντα πλάκα όταν παίρνεις μοτίβα από τον κινηματογράφο ή τα games. Με τα games ασχολούμαι τώρα τελευταία, προσπαθώ να κάνω ένα.

● Πώς επιδρούν αυτά στο θέατρο;

Δανείζεσαι φορμάτ από άλλα είδη και προσπαθείς να τα κάνεις δραματουργία. Εχουμε μια πορεία με τον Πρόδρομο Τσινικόρη στο θέατρο ντοκιμαντέρ, οπότε ήταν λογικό ότι σκέφτηκα αυτόν τον τρόπο από την αρχή. Αφού επί μήνες διάβαζα, διάβαζα και δεν ήξερα πώς να προσεγγίσω το θέμα, ξαφνικά, από το πουθενά, ήρθε αυτή η ιδέα και έγραψα το βασικό στόρι σε ένα βράδυ. Μετά σκέφτηκα: αυτό δεν θέλει κλασική δραματουργία. Θα παρουσιαστεί έτσι: έγινε μια μεγάλη καταστροφή, αυτοί απέτυχαν και είμαστε στη σκηνή σαν ερευνητές που κάνουν ντοκιμαντέρ. Σαν να είχε συμβεί στα αλήθεια και προσπαθούμε να το αναπαραστήσουμε.

● Το ερέθισμα για την επιλογή του θέματος ποιο ήταν;

Η παράσταση είχε ενταχθεί στο πλαίσιο του αφιερώματος για την επέτειο του 1821 στο Φεστιβάλ Αθηνών.

● Τολμηρή επιλογή. Στην Ελλάδα, όταν αγγίζεις θέματα που έχουν να κάνουν με το «εθνικό αφήγημα», είναι πολύ εύκολο να κατηγορηθείς ότι παίζεις εν ου παικτοίς.

Για μας είναι περισσότερο μια έμπνευση. Εξ αρχής δεν ήθελα να κάνω κάτι για το 1821. Είναι ένα θέμα τεράστιο και δύσκολο. Είναι δουλειά των ιστορικών. Εμένα με ενδιέφερε το πώς θα ξεκινούσε σήμερα κάποιος να κάνει ένα κράτος. Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ στο Arte για την κοινότητα που είχαν ξεκινήσει τα bitcoin κι έχουν ένα φορμάτ για να κάνουν ψηφιακά έθνη, τα bitnations - έτσι τα λένε. Ηθελα να ασχοληθώ με αυτό, αλλά δεν πήγαινε πουθενά από μόνο του, ήταν πολύ θεωρητικό και μη θεατρικό. Μετά το ένα έφερε το άλλο. Σκέφτηκα πώς χρησιμοποιείται η ιστορία του 1821 για να καλλιεργείται η εχθρότητα.

ΦΩΤ.: ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

● Είναι ακόμα ταμπού μια σχέση ανάμεσα σε έναν Τούρκο και μια Ελληνίδα;

Εδώ στην Αθήνα δεν νομίζω. Μάλιστα έκανα κάπου είκοσι συνεντεύξεις με υπαρκτά μεικτά ζευγάρια που ζουν εδώ πριν αρχίσουμε να γράφουμε το έργο. Η σκηνή με το παιδάκι στο σχολείο και το μπούλινγκ έχει μια βάση αλήθειας. Πάντα τα παιδιά στρεσάρονται πολύ την 25η Μαρτίου. Παρουσιάζεται η μία πλευρά ως το απόλυτο Κακό, οπότε λέει το παιδί: τι, η μαμά μου είναι τόσο κακιά; Γι’ αυτό και οι περισσότεροι, όσοι μπορούν, πηγαίνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά διεθνή σχολεία, από φόβο για το δημόσιο. Εμείς πήγαμε στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και έχουμε έναν λόγο να μιλήσουμε.

● Διακόσια χρόνια μετά, τουλάχιστον η ιστοριογραφία έχει μετακινηθεί από αυτό το αφήγημα;

Η επιστήμη της Ιστορίας είναι πολύ μπροστά. Νομίζω κάποιος υπουργός του Σαμαρά το είχε πει αυτό, ή ο ίδιος: Αλλο η Ιστορία για τους επιστήμονες και άλλο το πώς μαθαίνουμε την Ιστορία στο σχολείο, γιατί έχουμε να κάνουμε με την καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης! Σκέψου πόσα χρόνια έχουν να αλλάξουν τα βιβλία της Ιστορίας. Τι φασαρία γίνεται κάθε φορά που πάει να αλλάξει ένα βιβλίο προς το λιγότερο ηρωικό. Υπάρχει μια πολύ ωραία μελέτη, «Τα απαγορευμένα βιβλία», για τα βιβλία σε διάφορες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που στο τέλος δεν τα κατάφεραν να μπουν στις σχολικές αίθουσες. Αλλά πιστεύω ότι για να αγαπάς τη χώρα σου δεν χρειάζεται να μισείς την άλλη χώρα.

Πιο πολύ έχει να κάνει με το πώς εργαλειοποιείται από το σύστημα μια εικόνα ενός βάρβαρου, ασιατικού, δυναστικού λαού που είναι ο απόλυτος εχθρός, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα συμφέροντα. Οσο μελετούσα και έκανα συνεντεύξεις, έβλεπα πως στην άλλη πλευρά δεν υπάρχει τόσο μεγάλο πρόβλημα. Κατάλαβα ότι αυτοί μας βλέπουν σαν Ευρωπαίο γείτονα, με τον οποίο θα ήθελαν να είχαν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις. Δεν ασχολούνται τόσο με το παρελθόν όσο εμείς.

● Πώς επέλεξες να έχεις Τούρκο ηθοποιό για τον ρόλο;

Για λόγους αυθεντικότητας. Πώς θα το κάναμε; Θα βάζαμε Ελληνα να παίξει τον Τούρκο, όπως έκαναν παλιά σε κάτι ταινίες που έλεγαν βάι βάι και παίζαν κομπολόι; Θα ήταν γελοίο.

ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

● Η γνωριμία με τον Cem Üzümoglu πώς έγινε;

Ο Cem παίζει στο «Ottoman», ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ στο Netflix για το 1453. Το είχα δει στο πρώτο λοκντάουν. Οταν έψαχνα έναν ηθοποιό από την Τουρκία, θυμήθηκα ότι η Αλεξάνδρα Καζάζου με τον Κάρολ Γιάρεκ είχαν μια ομάδα με Τούρκους ηθοποιούς στην Κωνσταντινούπολη και τη ρώτησα αν έχει να μου προτείνει ανθρώπους. Ολως τυχαίως στην ομάδα αυτή ήταν ο Cem. Λέω, τι χάνω να του κάνω μια πρόταση; Ημασταν τυχεροί: ήταν διαθέσιμος και είχε πολλή όρεξη. Ερχεται αρκετά συχνά στην Ελλάδα, έχει μεταναστεύσει μια ξαδέλφη του εδώ. Είναι πολύ πειθαρχημένος στη δουλειά. Αυτό βοήθησε όλη την ομάδα. Το στήριξαν πάρα πολύ τα παιδιά. Αν δεν ήταν οι ηθοποιοί τόσο ψημένοι, δεν ξέρω αν θα το κάναμε.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μικρή αλλά δυναμική κοινότητα Τούρκων που μετανάστευσαν στην Ελλάδα. Πολλοί δουλεύουν σε εταιρείες που παρέχουν τηλεφωνικές υπηρεσίες, αλλά έχουν την έδρα τους εδώ.

● Μια παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών παίζεται τρία βράδια. Αν -όπως στην περίπτωσή μας- υπάρχει λόγος να έχει περαιτέρω ζωή, πόσο εύκολο είναι αυτό;

Το ελεύθερο θέατρο λειτουργεί με άλλους όρους, είναι πολύ δύσκολο να χρηματοδοτηθεί η παράσταση. Πρέπει να γίνει με πολύ λιγότερα μέσα. Εχεις αυτή την ανασφάλεια: αν πάει καλά, θα πληρωθούν όλοι οι άνθρωποι σωστά. Αν δεν πάει καλά, ενδέχεται να μπούμε μέσα και να μην ανταμειφθεί υλικά η σκληρή δουλειά που έχουμε ρίξει. Αλλά όλο το ελληνικό θέατρο έτσι είναι αυτή τη στιγμή, είναι όλα στον αέρα. Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι πρέπει να σταματήσουμε. Τηρώντας βέβαια τα μέτρα: προφυλάξεις, εμβόλια, όλα. Με εμπιστοσύνη απέναντι στην επιστήμη.

Αλλά κάπως πρέπει να συνεχιστεί η ζωή. Οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να κάνουν θέατρο ούτε στον πόλεμο. Δεν θέλω να το παίξω προφήτης, αλλά έχω την αίσθηση ότι όσο η ζωή γίνεται περισσότερο ψηφιακή, όσο περνάμε σε ένα ψηφιακό σύμπαν, τόσο περισσότερο η πραγματική, η φυσική παρουσία του θεάτρου θα επανέλθει δυναμικά ως πρωτεύον μέσο μέσα στον 21ο αιώνα. Γιατί προσφέρει κάτι που δεν μπορεί να το προσφέρουν τα άλλα μέσα. Αλλά πρέπει να το κάνεις καλά. Ετσι είναι το θέατρο, δυστυχώς: ή θα είναι πολύ καλό ή θα είναι αφόρητο.

● Αρκεί βεβαίως να καταφέρουμε εδώ στην Ελλάδα να μην πεθάνουν από την πείνα οι άνθρωποι του θεάτρου.

Ισχύει αυτό. Βέβαια το θέατρο στη χώρα μας έχει βαθιά ρίζα. Βλέπεις παρ' όλα αυτά τι ενέργεια υπάρχει και πόσο οι άνθρωποι και ειδικά τα νέα παιδιά το παλεύουν και κάνουνε πράγματα. Τώρα είμαι και στη σχολή του Εθνικού. Είναι πολύ ωραία αυτή η συγκυρία. Να βλέπεις το ταλέντο που υπάρχει.

● Βλέποντας την πορεία που είχαν αρκετοί δημιουργοί στους οποίους εσύ και ο Πρόδρομος πρωτοδώσατε βήμα στην Πειραματική, αισθάνεστε μια δικαίωση εκ των υστέρων γι’ αυτό το εγχείρημα;

Ναι. Βλέπουμε πλέον πολλούς καλλιτέχνες που έκαναν εκεί την πρώτη τους παράσταση σε πιο επαγγελματικό περιβάλλον. Παρά το γεγονός ότι και εκεί ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, είχαμε πολύ μικρό προϋπολογισμό στην Πειραματική. Αλλά είναι ωραίο να βλέπεις να προχωράει η νέα γενιά και να υπάρχει καλλιτεχνικός διάλογος. Και πριν από εμάς, ευκαιρίες έδωσαν και ο Γιώργος Λούκος κι ο Γιάννης Χουβαρδάς.

Στην Πειραματική προσπαθήσαμε όχι μόνο να δώσουμε βήμα στα παιδιά αυτά, αλλά να βοηθήσουμε και δραματουργικά τις παραγωγές. Ημασταν σε διάλογο με τους καλλιτέχνες. Οσες και όσοι ήθελαν ακούγανε. Και στον γερμανόφωνο χώρο, έτσι γίνεται. Αν πας να κάνεις μια παράσταση σε ένα θέατρο έξω, θα έχεις ανθρώπους από δίπλα να σου δίνουν feedback. Αν το feedback είναι καλό, αυτό βοηθάει την παράσταση. Αν δεν είναι, δεν τη βοηθάει. Αλλά είναι κι αυτό ένα σύστημα. Βλέπαμε και πάρα πολύ θέατρο. Ακόμα, όσο μπορούμε, πάμε και βλέπουμε.

ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

● Το λέω διότι το Φεστιβάλ Αθηνών εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά η Πειραματική δεν υφίσταται.

Αυτό είναι ζήτημα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, αν θέλει να θεσμοθετήσει. Γιατί δεν υπάρχει στο καταστατικό του Εθνικού Θεάτρου η Πειραματική Σκηνή. Είναι μια μεγαλύτερη κουβέντα αν πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρχει και ποιος ακριβώς ο ρόλος της. Υπάρχουν διαφορετικά μοντέλα και διαφορετικές προσεγγίσεις και επιχειρηματολογία. Είναι σεβαστές και οι δυο απόψεις, και η άποψη που λέει ότι όλο το θέατρο είναι ούτως ή άλλως πειραματικό, άρα δεν χρειαζόμαστε μια πειραματική σκηνή.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά που λέει ότι επειδή οι μεγάλες παραγωγές είναι αρκετά προσανατολισμένες προς ένα πιο εμπορικό θέατρο, χρειάζεσαι την πειραματική σκηνή ακριβώς για να δίνει βήμα στους πιο νέους καλλιτέχνες, τα πιο αντισυμβατικά, πιο πειραματικά πράγματα. Αν θέλεις τη γνώμη μου, ακριβώς επειδή δεν έχουμε στην Αθήνα πολλούς δημόσιους δραματικούς οργανισμούς, είναι σημαντικό να υπάρχει μια τέτοια σκηνή στο Εθνικό. Δεν είναι όπως στο Βερολίνο που έχει πέντε κρατικά θέατρα και βρίσκονται σε έναν γόνιμο ανταγωνισμό και άμιλλα. Εδώ είναι ένα.

● Εχετε θητεύσει με τον Πρόδρομο στο κεντροευρωπαϊκό θέατρο, διατηρώντας ένα μέσα-έξω. Ακόμα δουλεύετε εκεί.

Δουλεύουμε. Τώρα έχουμε μια παράσταση στην Αυστρία, στο Γκρατς, με θέμα τα απορρίμματα, τα σκουπίδια, πάλι θέατρο-ντοκιμαντέρ. Απλώς, μετά την πανδημία όλα άλλαξαν πάρα πολύ. Δεν είναι πλέον τόσο εύκολο αυτό το μέσα-έξω λόγω των περιορισμών. Εκεί τα θέατρα δεν σταμάτησαν να παράγουν. Αρα υπάρχει μια μεγάλη λίστα αναμονής από παραστάσεις που προβαρίστηκαν και πρέπει να ανέβουν, δεν ανέβηκαν ποτέ. Ξαναέγιναν τα πράγματα πολύ πιο τοπικά. Σίγουρα δεν ισχύει αυτό για όλους. Υπάρχουν μεγάλοι καλλιτέχνες που εξακολουθούν να κάνουν θέατρο διεθνώς, αλλά δεν είναι το ίδιο.

● Να επιστρέψουμε στον «Μπακλαβά».

Ο «Μπακλαβάς» είναι και ένα «αριστοφανικό» πείραμα. Εμπνεόμαστε από ένα τέτοιο μοντέλο δραματουργίας.

Αυτό ακριβώς ήθελα να εντοπίσω. Εκεί που καταλήγει τραγικά, υπάρχει ένα κλείσιμο ματιού: ας μην τα παίρνουμε όλα τόσο δραματικά. Ηταν απρόσμενο σε σχέση με το πού πήγαινε η παράσταση.

Ναι, είναι αυτή η φράση του Καρλ Βάλεντιν, που έχουμε βάλει να τη λέει ο Μπάιρον: We should not take things as tragic as they are.

Καλή τύχη σε όλους μας με αυτό!

*Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής


? «Η Δημοκρατία του Μπακλαβά» θα παρουσιαστεί στο ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ (Αγγελικής Χατζημιχάλη 15 & Αδριανού, Αθήνα) από 27 Ιανουαρίου έως και 13 Φεβρουαρίου. Σύλληψη - σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς.
Κείμενο: Γεράσιμος Μπέκας, Μιχάλης Πητίδης, Ανέστης Αζάς.
Βοηθός σκηνοθέτη- δραματουργική συνεργασία: Μιχάλης Πητίδης.
Σκηνογραφία: Ελένη Στρούλια. Συνεργασία στη σκηνογραφία: Ζαΐρα Φαληρέα.
Προσαρμογή σκηνικών για το Αμφι-Θέατρο: David Negrin, Γεώργιος Κολιός.
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα. Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου.
Προσαρμογή φωτισμών για το Αμφι-Θέατρο: Δήμητρα Αλουτζανίδου.
Μουσική: Παναγιώτης Μανουηλίδης.
Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου.
Βίντεο: Δημήτρης Ζάχος. Ηθοποιοί: Cem Yigit Üzümoglu, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Κατσής, Gary Salomon

Πληροφορίες και εισιτήρια εδώ.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
O βιοπορισμός είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος
Νικόλας Παπαδομιχελάκης και Βαλέρια Δημητριάδου από την ομάδα «C for Circus» μιλούν για την παρουσία τους στα θεατρικά δρώμενα, την πολυετή συνεργασία τους και τη νέα τους δουλειά στον «Γλάρο» του Τσέχοφ.
O βιοπορισμός είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος
ΝΗΣΙΔΕΣ
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
Με τους ήρωες του Δημήτρη Χατζή, ανθρώπους που ζουν στην άκρια της ανάγκης παλεύοντας να αγγίξουν το ανεκπλήρωτο, καταπιάνεται στη νέα παράστασή του, στο θέατρο Rabbithole, ο Ορέστης Τάτσης.
Γυρίζουμε γύρω από το χρήμα και ξεχνάμε όλα τ’ άλλα
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Αυλές εξακολουθούν να υπάρχουν»
Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει τον Αλσέστ, τον κεντρικό ήρωα στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου και μας μιλά για τη νέα αυτή παράσταση.
«Αυλές εξακολουθούν να υπάρχουν»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η καθημερινότητα φεύγει συνέχεια και μας διαφεύγει η ύπαρξή μας
Η «Αφροδίτη» του Παύλου Μάτεσι βρήκε τον δρόμο προς τη σκηνή και δίνουμε τον λόγο στη Σοφία Κορώνη για να μας εκθέσει τον συναρπαστικό ιδιοσυγκρασιακό κόσμο της.
Η καθημερινότητα φεύγει συνέχεια και μας διαφεύγει η ύπαρξή μας
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες θα αλλάξουν το θέατρο»
Ο Γιώργος Βαλαής μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη νέα θεατρική δουλειά με τίτλοι «Δράκος, performance για μία νοοτροπία» που καταπιάνεται με το θέμα της έμφυλης βίας.
«Οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες θα αλλάξουν το θέατρο»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μια εξαιρετική μέρα
Η Δημοκρατία του Μπακλαβά είναι ένα σύγχρονο, ελληνικό έργο με αναφορές στα όσα ζούμε, δεν ζούμε και θα θέλαμε να ζήσουμε.
Μια εξαιρετική μέρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας