• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    15°C 13.1°C / 16.9°C
    0 BF
    80%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    15°C 13.0°C / 16.2°C
    1 BF
    87%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    15°C 14.0°C / 17.3°C
    2 BF
    69%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    11°C 10.9°C / 13.1°C
    0 BF
    100%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    10°C 10.2°C / 10.2°C
    3 BF
    75%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    14°C 12.3°C / 15.5°C
    1 BF
    82%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 8.9°C / 10.6°C
    2 BF
    87%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 12.4°C / 16.6°C
    1 BF
    85%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 17.1°C / 18.8°C
    3 BF
    80%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    15°C 14.9°C / 14.9°C
    3 BF
    72%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.7°C / 19.6°C
    4 BF
    68%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    15°C 14.6°C / 14.6°C
    3 BF
    64%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    18°C 18.2°C / 18.2°C
    1 BF
    74%
  • Λάρισα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    12°C 9.5°C / 11.9°C
    0 BF
    100%
  • Λαμία
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 9.5°C / 12.8°C
    0 BF
    100%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 16.8°C / 20.8°C
    2 BF
    70%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    14°C 12.5°C / 17.1°C
    2 BF
    90%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    15°C 13.8°C / 15.5°C
    0 BF
    76%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    15°C 13.1°C / 16.3°C
    2 BF
    75%
  • Καστοριά
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 10.8°C / 10.8°C
    1 BF
    85%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν θέλω να είμαι προϊόν του πολιτικού συστήματος»

  • A-
  • A+
Με αφορμή τη νέα του δουλειά «Κομμάτια μιας γυναίκας» που θα παρουσιαστεί στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο μας μιλά για το νέο του εγχείρημα και την πορεία του.

Ανεξίτηλες παραμένουν οι εντυπώσεις που προκάλεσε το «Απομίμηση ζωής» του Κορνέλ Μούντρουτσο, που είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών προ τριετίας. Στις αρχές Σεπτεμβρίου θα χαρούμε τη νέα του δουλειά «Κομμάτια μιας γυναίκας» – πολύ διαφορετική και εξίσου συγκλονιστική. Ο Ούγγρος σκηνοθέτης που μοιράζει τη δημιουργικότητά του ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο –ένας από τους ελάχιστους που το επιτυγχάνουν– αναδεικνύεται μία από τις κορυφαίες μορφές του ευρωπαϊκού θεάτρου.

Συναντηθήκαμε στην Αβινιόν, όπου το «Κομμάτια μιας γυναίκας» θριάμβευσε αποσπώντας διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς. Ηρθε κατευθείαν από το Φεστιβάλ Κανών, όπου η ταινία του «Evolution» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της. Παρά το βεβαρημένο του πρόγραμμα, κατάφερε να βρει χρόνο για έναν (πολύ!) πρωινό καφέ και μια εις βάθος συζήτηση.

● Ερχεστε στην Αθήνα με το «Κομμάτια μιας γυναίκας». Θυμόμαστε ακόμα το «Φρανκενστάιν Πρότζεκτ» και το «Απομίμηση ζωής». Και στις τρεις περιπτώσεις χρησιμοποιείτε εκτενώς την κάμερα – με εντελώς διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.

Είναι αλήθεια. Στο «Φρανκενστάιν» τη χρησιμοποιήσαμε με πολύ χαμηλή πιστότητα, πολύ ωμές εικόνες, ηδονοβλεπτικά. Είχε να κάνει με το είδος του σινεμά τρόμου. Στο «Απομίμηση ζωής» είχαμε το μεγάλο πορτρέτο μιας γυναίκας – ήταν βίντεο, αλλά σχεδόν σαν πίνακας, πλησιάζαμε πάρα πολύ το ανθρώπινο πρόσωπο. Τώρα στο «Κομμάτια μιας γυναίκας» πάλι είναι εντελώς διαφορετικό: μια μεγάλη λήψη σαράντα λεπτών, παραδοσιακά κινηματογραφική, όπου συμπυκνώσαμε μια ιστορία είκοσι ωρών.

● Είστε από τους λίγους σκηνοθέτες που δουλεύουν στο θέατρο και τον κινηματογράφο, δύο τέχνες εντελώς διαφορετικές. Εκτός από τον Μπέργκμαν, δεν μπορώ να σκεφτώ πολλά παραδείγματα με εξίσου λαμπρά αποτελέσματα και στα δύο. Εχετε διαφορετική μέθοδο στο καθένα;

Το είπατε πολύ σωστά: είναι εντελώς διαφορετικές. Είναι τόσο μακριά όσο η αρχιτεκτονική και η μουσική. Μοιάζουν παρόμοιες, αλλά δεν είναι. Η δική μου ταυτότητα είναι πολύ ξεκάθαρη: είμαι κινηματογραφιστής, τόσο στο πλατό μιας ταινίας όσο και στο θέατρο. Δεν αλλάζω. Αλλά είναι διαφορετικά πρότζεκτ το σινεμά και το θέατρο. Για παράδειγμα, το «Κομμάτια μιας γυναίκας» δείχνει τι κάνει ένα θεατρικό έργο και τι μια ταινία. Στο θεατρικό χρησιμοποιήσαμε δύο μεγάλες σκηνές, είναι πολύ αποσπασματικό με πάρα πολλά μυστικά μέσα του. Στην ταινία η πλοκή απλώνεται σε εννέα μήνες, έχουμε δεκαπέντε σκηνές, αλλά διατηρούμε την υπόθεση και τις σχέσεις. Είναι σαν κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου. Νιώθω μεγάλη δημιουργική ελευθερία στη σκηνή, πράγμα που δεν έχω στον κινηματογράφο, που είναι πολύ συντηρητικός χώρος. Απαιτούνται πολλά χρήματα.

● Σας έχουμε δει να δουλεύετε με Ούγγρους ηθοποιούς, αυτή τη φορά συνεργαστήκατε με Πολωνούς. Πόσο διαφορετικές σχολές είναι υποκριτικά;

Πολύ διαφορετικές. Ανήκουμε και οι δύο στην Ανατολική Ευρώπη, είναι σημαντικό αυτό. Εχουμε το κομμουνιστικό παρελθόν, την παράδοση της σχολής Στανισλάβσκι, όπως και της αβάν γκαρντ του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Αυτά είναι κοινά. Πρέπει όμως να πω πως οι πιο αφελείς και αθώοι ηθοποιοί είναι οι Πολωνοί. Εξακολουθούν να πιστεύουν στον ήρωα που υποδύονται. Στην Ουγγαρία έχουμε γίνει πιο κυνικοί. Δουλεύω και στη Γερμανία, όπου δεν πιστεύουν πλέον στους ρόλους τους. Αναρωτιούνται «Υπάρχουν καν ρόλοι ή απλώς βρισκόμαστε επί σκηνής;». Είναι εντελώς διαφορετική λογική. Η ποιότητα της υποκριτικής στην Πολωνία είναι εξαιρετικά υψηλή, εκπληκτικά ισχυρή. Αυτό διευκολύνει τη δουλειά μου στην περφόρμανς – βασίζομαι πολύ σε αυτήν. Είμαι storyteller, χρειάζομαι ηθοποιούς που να μπορούν να αφηγηθούν την ιστορία. Δεν κάνω μεταδραματικό θέατρο. Δεν το πιστεύω καθόλου, βρίσκομαι πολύ μακριά από αυτό.

● Το δικό σας θέατρο δίνει την εντύπωση του ρεαλιστικού, κι όμως δεν είναι.

Οχι, πράγματι δεν είναι. Μοιάζει εξαιρετικά ρεαλιστικό, αλλά είναι εξίσου ποιητικό. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά τους χρόνους του, αλλά και τον τρόπο παιξίματος. Είναι μια κατασκευή πολύ λεπτομερής, με πολλά επίπεδα. Δεν έχει αυτοσχεδιασμό, ούτε υπάρχει ερμηνευτική ελευθερία. Ομως δεν πιστεύω καθόλου στον ρεαλισμό. Από τη στιγμή που ανεβαίνεις στη σκηνή ή έχεις στήσει κάπου μια κινηματογραφική μηχανή, δεν υπάρχει ρεαλισμός. Το ονομάζω οργανική ή κινηματογραφική ζωή. Σου θυμίζει τη δική σου πραγματικότητα, όμως ο τρόπος που δημιουργείται περιέχει οτιδήποτε εκτός από πραγματικότητα.

● Με ανάλογο τρόπο, το θέατρό σας είναι σαφέστατα πολιτικό, χωρίς να κάνει πολιτικό σχόλιο. Στο «Απομίμηση ζωής» η πολιτική πραγματικότητα είναι παρούσα διαρκώς.

Δεν πιστεύω καθόλου στο πολιτικό θέατρο. Αν αρχίσεις να κάνεις διαμαρτυρία από σκηνής, υποβιβάζεται η Τέχνη – όποιο κι αν είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο. Ομως σαφέστατα η πολιτική αντανακλάται στη δουλειά μου. Η κοινωνική κριτική προκύπτει όσο πλησιάζω τους χαρακτήρες εις βάθος και με ενσυναίσθηση. Προσπαθώ να κατανοήσω τις αντιθέσεις τους και χρησιμοποιώ τις μεταξύ τους σχέσεις για να εστιάσω σ’ αυτές. Σίγουρα αυτό κάνει τα έργα μου πολιτικά, όμως προκύπτει από μια ανθρωπιστική οπτική γωνία. Τι πίεση ασκεί η κοινωνία στο άτομο; Πώς το παγιδεύει; Γιατί δημιουργούνται ταμπού; Γιατί ζούμε έτσι; Γιατί οικογένειες χωρίζονται; Βεβαίως είναι πολιτικά ερωτήματα όλα αυτά. Ομως η διαδικασία και η προσέγγιση δεν είναι ποτέ ευθέως πολιτικές.

● Στο «Απομίμηση ζωής» είχα την αίσθηση πως βλέπω ευθέως τη σημερινή πραγματικότητα της Ουγγαρίας. Είναι μία από τις παραστάσεις που έχω πιο κοντά στην καρδιά μου.

Μετά από δέκα χρόνια δουλειάς στο θέατρο, όπου έκανα έργα πιο μακάβρια, φορτισμένα, βίαια και σκληρά έτσι ώστε να αφυπνίσω την κοινωνία, ένιωσα να βρίσκομαι στη θέση του γελωτοποιού. Ο βασιλιάς χρειάζεται τον γελωτοποιό. Ομως αυτή η θέση είναι πολύ παράξενη. Σταμάτησα να δουλεύω για τέσσερα χρόνια γιατί δεν ήξερα πώς να συνεχίσω να κάνω θέατρο. Τελικώς κατάλαβα πως θέλω να σταθώ κοντά στους ανθρώπους σαν να τους βάζω κάτω από μικροσκόπιο, να τους κατανοήσω όσο το δυνατόν εις βάθος. Με ένα μεγάλο ερωτηματικό: Υπάρχει άραγε πραγματικά η δυνατότητα να κατανοήσουμε σε βάθος οποιονδήποτε από σκηνής; Αυτό υπαγόρευσε μια νέα φόρμα στη δουλειά μου, που ξεκίνησε με το «Απομίμηση ζωής» και συνεχίζει με το «Κομμάτια μιας γυναίκας» και το «Evolution». Είναι πολύ μικρότερου κόστους, περιλαμβάνει λιγότερα πρόσωπα κι επικεντρώνεται σε πιο συμπυκνωμένες καταστάσεις.

● Ο βασιλιάς χρειάζεται τον γελωτοποιό του επειδή ο γελωτοποιός θα του πει αλήθειες με τρόπο που θα μπορέσει να τις ακούσει;

Δεν ξέρω. Αυτό είναι κάτι πολύ ουγγρικό. Από ένα σημείο και μετά κατάλαβα ότι δεν θέλω να είμαι προϊόν του ίδιου πολιτικού συστήματος ενάντια στο οποίο κινούμαι – έτσι είχα αρχίσει να νιώθω. Δεν είναι καλό που ο βασιλιάς χρειάζεται γελωτοποιό. Θέλω να διατηρήσω την ανεξαρτησία και την ελευθερία μου. Αυτό είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας. Να μην είσαι κομμάτι του ίδιου αφηγήματος, αλλά να βγεις από αυτό, να κατανοήσεις και να βοηθήσεις την κοινωνία σου. Βαρέθηκα το βρόμικο πολιτικό παιχνίδι τού να είσαι στο παρασκήνιο. Αλλά τώρα είμαι καλά. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω!

● Ο ουγγρικός λαός εξακολουθεί να πείθεται από αυτό το πολιτικό παιχνίδι ή αρχίζει να μεταστρέφεται;

Εξαιρετικά δύσκολη ερώτηση. Από τη μία μεριά, ο λαϊκισμός λειτουργεί παντού: είναι ιδιαιτέρως επιτυχημένος, μεταδίδει πολύ απλά μηνύματα, διχάζει την κοινωνία… Η κυβέρνησή μας είναι η καλύτερη στο να διχάζει τον λαό. Και έχει ανάγκη να δημιουργεί την εικόνα ενός εχθρού: τους πρόσφυγες, τους ομοφυλόφιλους… Πολύ βρόμικο παιχνίδι. Νομίζω ότι στην Ουγγαρία όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού έχει αρχίσει να διακρίνει τι πραγματικά συμβαίνει, όχι απλά να πιστεύει ό,τι του λένε. Οι επόμενες εκλογές είναι σε ένα χρόνο. Θα δούμε τι θα συμβεί.

● Μια αλλαγή που έχω δει να συμβαίνει στη δουλειά σας, είναι πως το «Φρανκενστάιν Πρότζεκτ» ήταν μια οργισμένη, βίαιη αντίδραση σε όσα συνέβαιναν, ενώ τώρα πια προσεγγίζετε τους ανθρώπους με περισσότερη τρυφερότητα.

Είναι αλήθεια. Ισως επειδή έχω μεγαλώσει. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νιώθω πως ακόμη μιλάω για τη βία, αλλά με διαφορετικό τρόπο, πιο συγκαλυμμένο. Στις παλαιότερες δουλειές μου ήταν σημαντικό για μένα να δίνω γλώσσα σε όσους δεν είχαν. Σήμερα επικεντρώνομαι περισσότερο στη μεσαία τάξη παρά στους φτωχούς και τους απόκληρους. Αλλά παθιάζομαι με όλους όσους προβάλλω, δεν λειτουργώ υπολογιστικά στην επιλογή των θεμάτων μου. Πρέπει να τους αγαπώ για να ασχοληθώ μαζί τους. Τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο περνάω τουλάχιστον τέσσερα-πέντε χρόνια με κάθε θέμα, οπότε πρέπει να πιστεύω σ’ αυτό. Επιλέγεις μια μοίρα, δεν επιλέγεις ένα πρότζεκτ.

● Η ηρωίδα στο «Κομμάτια μιας γυναίκας» υφίσταται μια μεγάλη απώλεια. Ολοι γύρω της περιμένουν από εκείνη να διαχειριστεί την τραγωδία της με συγκεκριμένο τρόπο. Οταν δεν το κάνει, το περιβάλλον της είναι αμήχανο. Αυτό την κάνει να υποφέρει. Ομως τον εφιάλτη της τον αντιμετωπίζει ολομόναχη.

Εχετε απόλυτο δίκιο. Υφίσταται την πίεση της οικογένειας και της κοινωνίας. Η παράδοση και η Ιστορία δημιουργούν μια κατάσταση γύρω από την τραγωδία της όπου δεν μπορεί να αντιδράσει με τον δικό της τρόπο. Για μας αυτή ήταν η μεγαλύτερη αντίφαση στο «Κομμάτια μιας γυναίκας»: η βασική μας ηρωίδα, η Μάγια, εξακολουθεί να είναι καλός γονέας – ακόμα και για το παιδί που χάνει. Αυτό είναι επαναστατικό. Η οικογένεια και η κοινωνία σού υπαγορεύουν να ξεχάσεις. Να προχωρήσεις. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Κλάψε λιγάκι και ξέχνα! Κι αν δεν θέλεις να ξεχάσεις; Αν δεν χρειάζεσαι παρηγοριά; Αν βρίσκεις την αγάπη στα πιο σκοτεινά μέρη; Αυτό κάνει αυτή τη γυναίκα αληθινή ηρωίδα: πολεμάει για την αλήθεια της.

● Ολα τα πρόσωπα σε αυτήν την οικογένεια κρατούν μυστικά. Κανείς δεν είναι εντελώς ειλικρινής.

Ναι. Είναι μια οικογένεια της Ανατολικής Ευρώπης! (Γέλια) Ολοι είναι επηρεασμένοι από την Ιστορία ή από κρυμμένα μυστικά! Εχουμε μεγάλη εμπειρία στην Ουγγαρία από το πώς οι οικογένειες είναι διχασμένες από το παρελθόν κι από το παρόν. Πολύ γνώριμη κατάσταση: όλοι συγκεντρώνονται για ένα δείπνο, όπου αναδύεται το πόσο διαφορετικοί είμαστε, κι αυτό είναι τραγικό γιατί δεν το θέλουμε. Θέλουμε να είμαστε μια οικογένεια. Αυτό είναι το θέμα του έργου.

Κάναμε με τους ηθοποιούς ένα δεκαήμερο εργαστήριο πριν αρχίσουμε πρόβες. Ενα από τα αντικείμενα ήταν να φτιάξουμε το γενεαλογικό μας δέντρο, πηγαίνοντας όσο πιο πίσω στον χρόνο ήταν δυνατόν. Ολων οι οικογένειες είχαν μυστικά και τραγωδίες μέσα στον 20ό αιώνα, που ήταν σκοτεινός, πολύ βαρύς. Ποτέ δεν τα είχαν αντιμετωπίσει. Για να κατανοήσουμε την ταυτότητά μας, το τι μας συμβαίνει τώρα, πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στο παρελθόν και να κατανοήσουμε τις τραγωδίες μας – όχι να αφηνόμαστε να καταστραφούμε από αυτές.

● Η συνθήκη του οικογενειακού δείπνου είναι οικουμενική. Σε τι είναι διαφορετικές οι οικογένειες της Ανατολικής Ευρώπης από τις άλλες;

Οι οικογένειες είναι πολύ πιο διχασμένες στην Ανατολική Ευρώπη απ’ ό,τι στη Δύση. Η μεσαία τάξη είναι πολύ πιο μικρή, η διαφορά ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους έντονη και ευρύτερη. Κατ’ αυτήν την έννοια, είμαστε πιο κοντά στην Αμερική παρά στη Δυτική Ευρώπη. Υπάρχει μεγάλη σύγκρουση στην Ευρώπη ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση.

Ειδικά στη Γερμανία, όπου δουλεύω πολύ και ζω, νιώθω πως η λογική της Δύσης και της Ανατολής είναι πολύ μακριά η μία από την άλλη. Κι είμαι εξαιρετικά Ανατολικοευρωπαίος, οπότε το αισθάνομαι έντονα αυτό! Είμαστε επηρεασμένοι από την Ιστορία μας, όπου ποτέ δεν είχαμε μεγάλο διάστημα ειρήνης όπως αυτά της δυτικής κοινωνίας. Δεν είμαι ιστορικός, δεν ξέρω. Υπάρχουν όμως μεγάλες διαφορές. Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αλλά δεν αρκεί να είναι οικονομική αναγκαιότητα: πρέπει να γίνει κοινή ιδεολογική πεποίθηση.

*Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής


🔴 Το «Κομμάτια μιας γυναίκας» σε σκηνοθεσία του Κορνέλ Μούντρουτσο θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών στις 2, 3 και 4 Σεπτεμβρίου, στην Πειραιώς 260.
Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια: Pieces of a Woman/Κομμάτια μιας γυναίκας - Athens Epidaurus Festival (aefestival.gr)

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Δεν διανοούμαι ένα θέατρο μη τελετουργικό
Ο Περικλής Μουστάκης φωτίζει πλευρές της θεατρικής πράξης για τις οποίες σπάνια γίνεται λόγος, και αποκαλύπτει την προσωπική, βαθιά και ρηξικέλευθη ματιά του πάνω στη ζωή και την Τέχνη.
Δεν διανοούμαι ένα θέατρο μη τελετουργικό
ΝΗΣΙΔΕΣ
Τριάντα χρόνια σκηνοθέτης
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος μιλάει για τα βήματα που τον οδήγησαν στη σκηνοθεσία, τους ηθοποιούς, το μπούλινγκ που έχει υποστεί και τα επόμενα σχέδια του.
Τριάντα χρόνια σκηνοθέτης
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η Κυρία Κατερίνα
Στην εποχή της η Κατερίνα Ανδρεάδη αποτελούσε, μαζί με την Κοτοπούλη και την Κυβέλη, τη σημαντικότερη πρωταγωνίστρια της αθηναϊκής σκηνής.
Η Κυρία Κατερίνα
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Η πανδημία γέννησε τη συλλογικότητα»
Ο Γιάννης Μόσχος ετοιμάζεται για την πρώτη του Επίδαυρο και μας μιλά για την αναμφίβολα μια από τις δημιουργικότερες περιόδους της πορείας του.
«Η πανδημία γέννησε τη συλλογικότητα»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας