• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 3.8°C / 6.6°C
    1 BF
    76%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    0°C -1.6°C / 1.9°C
    3 BF
    48%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.1°C / 11.2°C
    3 BF
    67%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    -1°C -1.1°C / -1.1°C
    1 BF
    80%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    1°C 0.9°C / 0.9°C
    1 BF
    60%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    0°C -2.1°C / 1.2°C
    1 BF
    51%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    -5°C -5.6°C / -2.7°C
    2 BF
    50%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    4°C 2.4°C / 8.6°C
    1 BF
    84%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 10.4°C / 13.1°C
    2 BF
    73%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    4°C -0.1°C / 3.9°C
    3 BF
    93%
  • Ερμούπολη
    Ψιχάλες
    8°C 8.4°C / 10.7°C
    6 BF
    87%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    1°C 1.2°C / 4.6°C
    6 BF
    71%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 8.9°C / 8.9°C
    5 BF
    61%
  • Λάρισα
    Αραιές νεφώσεις
    1°C 0.9°C / 1.5°C
    2 BF
    60%
  • Λαμία
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    3°C 1.5°C / 2.8°C
    2 BF
    87%
  • Ρόδος
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 9.8°C / 11.8°C
    2 BF
    82%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    5°C 2.7°C / 6.5°C
    3 BF
    68%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    -1°C -1.7°C / 1.0°C
    1 BF
    65%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    0°C -1.4°C / 1.9°C
    2 BF
    56%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    -5°C -5.2°C / -5.2°C
    2 BF
    69%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ας κινηθούμε ανάποδα

  • A-
  • A+
«Αν το μυθιστόρημα είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, το διήγημα είναι ο πίνακας μέσα στον πίνακα» λέει ο Νικόλας Περδικάρης.

Μην αγοράσετε αυτό το βιβλίο. Ειλικρινά, μην το αγοράσετε. Aν ψάχνετε διηγήματα, ιστορίες, αφηγήσεις με συνηθισμένη αρχή-μέση-τέλος, αν η πολύχρωμη γραφή σάς ξενίζει, αν το απρόβλεπτο δεν σας μιλάει, μην το αγοράσετε.

Εννοώ, πως διαβάζει κανείς ένα τέτοιο βιβλίο όταν έχει την ανάγκη να γοητευτεί, όταν θέλει να αφεθεί, όταν επιθυμεί να ξεγλιστρήσει πάνω σε αυτό που απλουστευτικά λέμε πραγματικότητα, να κινηθεί βρε αδερφέ ανάποδα σε μια κυλιόμενη σκάλα: να δεχτεί αυτό που ο συγγραφέας είναι διατεθειμένος να του δώσει.

«Τι θα πάρετε; με ρωτάνε πριν παραγγείλω τον καφέ. Τι να πάρω; Τίποτα δεν θα πάρω. Αμα θέλεις εσύ, δώσε μου. Χέρι από μόνος μου δεν απλώνω».

Εξηγούμαι: αυτό το βιβλίο δεν διαβάζεται. Βλέπεται. Βάζεις το μάτι σου σ’ αυτό και ένα καλειδοσκοπικό σύμπαν ανοίγεται μπροστά σου, βλέπεις πολλές Αλίκες να περιφέρονται σε γνώριμες Χώρες των Θαυμάτων. Κάπου, διακριτικά, αφήνεται να φανεί η δίοδος:

«Πιο πέρα σε ένα ρημαγμένο καταφύγιο αντικοινωνικών ζώων μια πορτούλα τόση δα οδηγούσε σε ένα αλλόκοτο σύμπαν»

Ιστορίες άσχετες μεταξύ τους, των οποίων υποπτεύεσαι ότι οι ήρωες γνωρίζονται, σχετίζονται, πως με κάποιο ανεξιχνίαστο τρόπο διαχέονται από το ένα διήγημα στο άλλο.

«Ηθελα μια κρύα μέρα να χωθώ στο παλτό μου. Καθιστός όπως θα ’μαι, σαν πλαστικός κούκλος, να μη με ρωτήσει κανείς το παραμικρό. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η μέρα έχει φτάσει».

Θα πει κανείς, ο τρόπος δεν είναι ανεξιχνίαστος, είναι απλώς η ματιά του Νικόλα που σε κάθε του λέξη αποδεικνύεται το πόσο ενδιαφέρεται για τους ήρωές του, το πόσο τους αγαπάει, τόσο που για μια στιγμή μάς κάνει να απορούμε αν πρόκειται όντως για υπαρκτά πρόσωπα των οποίων…

«Ερωτεύομαι την καμπύλη απ’ το ανυπόταχτο πέλμα της, την περιμένω με αγωνία να διαγράψει έναν κύκλο πάνω στο χώμα. Να με κλείσει μέσα…»…και τους επιφυλάσσει ένα χρωματιστό μέλλον, έχει για τον καθένα μια εξέλιξη μη αναμενόμενη, ανοίγει διαρκώς στα κείμενα παράθυρα απ’ όπου ξεσπάνε χρώματα:

«…τα ζουμιά απ’ τα κεράσια… χυθήκανε απάνω στη λευκή πολυθρόνα που καθόμουν, βάφοντας σε φανταχτερό κόκκινο και πορτοκαλί ολόκληρη την ασπρίλα του οικιακού σύμπαντος»

«…δυο κατακίτρινα λεμόνια να καθρεφτίζονται στο παρμπρίζ ενός επίσης κίτρινου αυτοκινήτου…»

«παίζω ολημερίς σε έναν κήπο λερωμένος με χρώματα και λάσπες»

«έβαψε τη ζωή μου για πάντα στο χρώμα του λεμονιού»

Δεν υπάρχουν σκοτεινοί ή έστω γκρίζοι ήρωες. Ακόμη και όταν αυτοί κάποια στιγμή «σέρνουν τη ζωή τους από το λουτρό ώς τη σάλα διαιρώντας επιμελώς την ύπαρξή τους με τη δική μου» τελικώς δεν αργεί η στιγμή που σπρώχνουν τον καλύτερό τους να φύγει:

«Παράτα τα φίλε! Φύγε! Εχεις πολύ ταλέντο για να το χαραμίσεις εδώ μέσα!» αποκαλύπτοντας τη φωτεινή πλευρά του εαυτού τους.

Για να παραδεχτούν σε άλλο σημείο:

«Δεν είμαστε όλοι γιορτινά στολίδια να λάμπουμε μια φορά τον χρόνο κι ύστερα τίποτα»

Ολοι οι ήρωες του βιβλίου κυνηγάνε, χωρίς πάθος και ένταση, ένα πολύ προσωπικό ιδανικό ή όχι ιδανικό, κάτι απολύτως δικό τους, μια εμμονή τους, μια παρόρμηση, μια ιδέα. Ωσπου κάποια στιγμή σε μια χώρα όπου…

«οι σκλάβοι στα χωράφια ξεθεώνονται γυμνοί. Από τα κόκαλά τους ξεπετάγονται οι υπαινιγμοί πως κάποτε θα ξεσηκωθούν. Προς το παρόν μια εικόνα τους έχει παγώσει σε κάμψη»

…κάνει την εμφάνισή της και η ΜΑΜΑ ΚΑΡΙ όπου, στην ομορφότερη ίσως παράγραφο όλου του βιβλίου, μαθαίνει τον συγγραφέα να ζωγραφίζει. Κι έτσι μαθαίνουμε κι εμείς τον τρόπο που σχεδιάζει τους ήρωές του ο Νικόλας:

«Πρώτα φτιάχνω τα περιγράμματα. Υστερα τα γεμίζω… Σαν να ταΐζω το πρόσωπο και τα χέρια μου με αγάπη».

Στους ΑΛΙΓΑΤΟΡΕΣ, που βρίσκεται στο κέντρο του βιβλίου και αποτελεί και την κορύφωσή του (όχι, η Μάμα Κάρι δεν πρωταγωνιστεί στο βιβλίο που έχει το όνομά της για τίτλο), νιώθει κανείς ότι ο συγγραφέας απλώνει το χέρι του και με μια κίνηση πετάει τα πάντα κάτω απ’ το τραπέζι, θρυμματίζει το αφήγημα, βγάζει γλώσσα στον εαυτό του τον ίδιο.

Η «Λίμνη Ορίντα» μας είναι απίστευτα γνώριμη, οι «Γέροι που πίνουν Φλατ Σάιλενς» μας μοιάζουν ανησυχητικά, «Οι νέοι και οι νέες με τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά που δεν έβρισκαν καλύτερη δουλειά από το να κυνηγάνε κατσαρίδες» είναι γνώριμά μας παιδιά. Κι όμως, αυτή τη Χώρα των Θαυμάτων που είναι δίπλα μας δεν μπορούμε να τη δούμε από τη στιγμή που δεν έχουμε το θάρρος να είμαστε τόσο ειλικρινείς όσο οι χαρακτήρες του βιβλίου:

«Η Σίλβια έβρισκε το τέρας χίλιες φορές πιο χαριτωμένο από τον σύζυγό της, μια που ομολογουμένως τις περισσότερες ώρες της ημέρας ο Χωκ μεταμορφωνόταν σε ένα πλάσμα απείρως πιο αποκρουστικό από κάθε άλλο στον πλανήτη».

Κι έπειτα οι χώροι, οι πόλεις, οι δρόμοι. Είμαστε απολύτως βέβαιοι πως έχουμε περπατήσει σε κάποιον απ’ όλους τους τόπους που περνούν μέσα από το βιβλίο:

«Στην ακρογιαλιά της Αγίας Υγείας. Πλάι σε μια θάλασσα που τη διεκδικούσε πρώτος ο δρόμος. Χρειαζότανε δηλαδή για να κολυμπήσεις να περπατήσεις πάνω στην άσφαλτο».

Ειλικρινά, αυτή η ασαφής ευκρίνεια των περιγραφών είναι μοναδική. Νιώθεις ανά πάσα στιγμή πως θα βγεις στον δρόμο και θα περπατήσεις στη Χελ Αβενιου ή, μάλλον, πως εκεί περπάταγες μέχρι σήμερα, πως πήγαινες για μπάνιο διασχίζοντας την Μπιτς Τριπ χωρίς να το ξέρεις. Ή πως θα ’θελες να συμβεί και σε σένα το ποιητικά ονειρικό φινάλε που συναντάμε στα ΧΕΡΑΚΙΑ.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα αισιόδοξο βιβλίο, μια Αυλή των Θαυμάτων που διατρέχεται όλη από το χαμόγελο του συγγραφέα. Θα έλεγα (με την έννοια της χαράς, της αναγέννησης και της έκπληξης, και όχι την απαξιωτική του εύκολου και εφήμερου) πως πρόκειται για ένα καλοκαιρινό βιβλίο. Κι έχω την εντύπωση πως αυτό το παραδέχεται διακριτικά σε κάποιο σημείο και ο ίδιος ο συγγραφέας:

«Υπάρχει κάπου, στη θάλασσα, σ’ έναν τοίχο, στη ρόδα ενός ποδηλάτου, κρυπτογραφημένος ένας νόμος που λέει, πως άμα πετάξεις τα βαρίδια της ζωής από την μπαλκονόπορτα, θα ξαναβρείς την παλιά, την αρχέγονη μορφή σου»

*Βιβλιοφάγος και συγγραφέας


Τη σελίδα αυτήν δεν τη φτιάχνουν επαγγελματίες κριτικοί βιβλίου. Οι παρουσιάσεις είναι των ίδιων των αναγνωστών, εκείνων ακριβώς για τους οποίους γράφτηκε το βιβλίο. Είναι γραμμένες από αναγνώστες και απευθύνονται σε αναγνώστες. Και αυτό τις κάνει πιο προσωπικές, πιο προσιτές και πιο ανθρώπινες. Αν θέλετε να μοιραστείτε όσα νιώσατε διαβάζοντας ένα βιβλίο, στείλτε το κείμενό σας στο [email protected]

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το διαμάντι του Καρταρέσκου
Ο συγγραφέας Μιρτσέα Καρταρέσκου στο έργο του είναι βαθιά επηρεασμένος από τον σουρεαλισμό και τον μαγικό ρεαλισμό.
Το διαμάντι του Καρταρέσκου
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η ζωοποίηση
Σήμερα είναι σαφές, για οποιονδήποτε δεν είναι εντελώς κακόπιστος, πως δεν υφίστανται πλέον ιστορικά καθήκοντα τα οποία οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αναλάβουν ή έστω ακόμη και μόνο να ανατεθούν στους ανθρώπους.
Η ζωοποίηση
ΝΗΣΙΔΕΣ
Στίχοι σαν ήρεμη αφήγηση
Η νέα ποιητική συλλογή της Μάρθας Βασκαντήρα με τον τίτλο «Δούρειος Ιππος» περιλαμβάνει 51 ποιήματα, εκ των οποίων μερικά παίρνουν τη μορφή θεατρικού μονολόγου.
Στίχοι σαν ήρεμη αφήγηση
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οδοιπλανία σε άπλαστο τόπο
Η «Λεωφόρος ΝΑΤΟ» του Νικήτα Σινιόσογλου γίνεται πύλη εισόδου στο πραγματικό, τη βαθμίδα εκείνη της ψυχαναλυτικής εμπειρίας όπου επικρατεί το αδιανόητο, το «αδύνατο», το ανείπωτο, το αδιήγητο.
Οδοιπλανία σε άπλαστο τόπο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας