• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 9.8°C / 16.2°C
    0 BF
    87%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 10.5°C / 14.4°C
    1 BF
    77%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    14°C 13.0°C / 14.8°C
    4 BF
    77%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 9.9°C / 9.9°C
    3 BF
    93%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 14.9°C / 14.9°C
    4 BF
    82%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    10°C 9.0°C / 13.7°C
    1 BF
    86%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    5°C 5.4°C / 6.7°C
    1 BF
    93%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 12.4°C / 13.6°C
    3 BF
    91%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 13.7°C / 15.8°C
    5 BF
    75%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 9.9°C / 15.9°C
    4 BF
    77%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    15°C 15.4°C / 17.4°C
    4 BF
    88%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    13°C 12.9°C / 14.6°C
    4 BF
    72%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 15.6°C / 15.6°C
    6 BF
    77%
  • Λάρισα
    Ομίχλη
    4°C 3.9°C / 6.5°C
    0 BF
    100%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 6.5°C / 12.8°C
    2 BF
    100%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 15.4°C / 17.8°C
    1 BF
    83%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 10.9°C / 16.4°C
    0 BF
    71%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 8.3°C / 12.7°C
    2 BF
    90%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 9.7°C / 14.4°C
    1 BF
    78%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    6°C 5.8°C / 5.8°C
    2 BF
    95%

Η Μπέτυ Λιβανού, Ο Κώστας Γάκης και η Εύα Νικολαΐδου στο σαλόνι της Πινακοθήκης του Χατζηκυριάκου-Γκίκα

ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Κάθε παράσταση έχει μια μαγεία»

  • A-
  • A+
Η μουσική είναι η μόνη τέχνη που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις από την πρώτη νότα επισημαίνει η Μπέτυ Λιβανού, ενώ ο Κώστας Γάκης θεωρεί ότι η τέχνη είναι ένα θεραπευτικό εργαλείο και για τις μικρές κοινότητες, αλλά και για μια κοινωνία.

Κάθε ηθοποιός έχει την εποχή του. Μπορεί η παράστασή τους «Ιστορία χωρίς όνομα» να διακόπηκε όταν άρχισε η πανδημία, όμως η προσωπική τους ιστορία έχει και διάρκεια και όνομα.

Ετσι δεν «λιβανίζει» κανείς την Μπέτυ Λιβανού όταν αναφέρεται στην καλλιτεχνική διαδρομή της. Βραβεία, ρόλους, κινηματογράφο, θέατρο, τηλεόραση. Ολα τα συναντάς όταν παρακολουθήσεις την εξέλιξή της. Είναι συναισθηματική, πιστεύει στους ανθρώπους «θεωρείσαι πλούσιος -λέει- όταν έχεις ακόμα και ελάχιστους φίλους».

Ο Κώστας Γάκης λαχταράει να ανακαλύψει τον άνθρωπο. Αυτό οφείλεται και στις σπουδές του. Τελείωσε Ιστορία και Αρχαιολογία δίνοντας έμφαση στον μικρόκοσμο του ανθρώπου. Αφησε απλά και καθαρά να μπει μέσα του ο ήλιος του θεάτρου. Κουβαλούσε το φως και τη γαλήνη της Ικαρίας, της πατρίδας του, και αγναντεύοντας το Ικάριο πέλαγος ήθελε να πετάξει με τα φτερά του Ικαρου στον μαγικό κόσμο του θεάτρου.

Σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι συνάντησε την Μπέτυ Λιβανού, βλέποντας πάντα τη φωτεινή και όχι τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Η Πινακοθήκη του Χατζηκυριάκου-Γκίκα, παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη, με την πολύμορφη και καρποφόρα επιρροή της στον χώρο της τέχνης, ανοίγει τις πόρτες της σ’ αυτήν την καλλιτεχνική συνάντηση με τρόπο οικείο και φιλικό.

● Πώς ξεκίνησε η σχέση σας;

Μ.Λ.: Εγώ συνάντησα πρώτη φορά τον παραγωγό που μου πρότεινε αυτόν τον ρόλο της Πηνελόπης Δέλτα στην «Ιστορία χωρίς όνομα». Εψαχνα τον σκηνοθέτη, αλλά δεν εμφανιζόταν.

Κ.Γ.: Η γνωριμία μας ήταν πολύ αστεία. Εγώ ετοίμαζα τότε μια άλλη παράσταση και βρισκόμουν για κάποιες μέρες στην Αίγινα. Θυμάμαι, Μπέτυ, ότι σου τηλεφώνησα κι εσύ με έκπληξη απάντησες: «Επιτέλους, Κώστα, με παίρνεις τηλέφωνο!» (γέλια).

● Υπήρχε καλή επικοινωνία στη συνεργασία σας;

Μ.Λ.: Εχουμε αμοιβαία συμπάθεια. Ο Κώστας έχει έναν μαγικό τρόπο να καταφέρνει να κάνει αυτό που θέλει χωρίς να επιβάλλει τίποτα. Είναι ταλέντο. Ολους τούς ακούει, αλλά στο τέλος θα επικρατήσει η δική του άποψη.

Κ.Γ.: Εμένα μ’ αρέσει όταν λαλούν πολλοί κοκόροι προτού ξημερώσει. Εξεπλάγην πάρα πολύ θετικά με την Μπέτυ και τον κόσμο που φέρει. Από τις πρώτες συναντήσεις μας της εξήγησα ότι αυτός ο θίασος θέλω να μοιάζει με μια ομάδα παιδιών που έχουν το ακαταλόγιστο να δοκιμάζουν. Να κάνουμε χειρονομίες, αγγίγματα, αγκαλιές. Μπήκε και ένα τραγουδάκι στην παράσταση που νομίζω ότι του ταιριάζει.

● Αυτό το ερωτικό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα με τον Ιωνα Δραγούμη μεταφέρθηκε με επιτυχία στη σκηνή;

Μ.Λ.: Το έργο είναι ένα γραμμένο χαρτί. Δεν έχει καμία ζωή. Βέβαια οι λέξεις είναι πολύ σημαντικές αλλά ποιος τις ζωντανεύει; Ο ηθοποιός. Κι όταν αυτό πάρει φωνή και οντότητα του ηθοποιού στη σκηνή. Ναι, είχε επιτυχία.

Κ.Γ.: Από την πλευρά του σκηνοθέτη υπάρχει η μαγική λέξη σύνθεση. Βάζουμε πράγματα μαζί, τα συνθέτουμε και βγαίνει ένα κοινό αποτέλεσμα.

● Είσαι και συνθέτης, η μουσική βοηθάει την παράσταση;

Μ.Λ.: Είναι καταπληκτικό, μας ακολουθούσε με μια κιθάρα και έπαιζε.

Κ.Γ.: Τροβαδούρος. Ξέρω πως όταν βάζω από κάτω το υπόστρωμα της μουσικής ο ηθοποιός νιώθει την ασφάλεια να δοκιμάσει. Θυμάμαι την ερωτική σκηνή. Πράγματι αυτό γεννούσε στους ηθοποιούς συγκεκριμένα συναισθήματα και όταν η μουσική έφευγε, υπήρχε σ’ αυτούς ένα απόθεμα το οποίο είναι πολύ χρήσιμο. Είμαι εκεί ο μαέστρος για να τους κάνω να απογειωθούν όπως οι σοπράνο και οι τενόροι.

Μ.Λ.: Νομίζω, Κώστα, ότι η μουσική είναι η μόνη τέχνη που μπορεί να σε κάνει να κλάψεις από την πρώτη νότα. Σε ταξιδεύει, σε κάνει χαρούμενο. Η επιρροή της είναι τεράστια πάνω στους ανθρώπους.

Κ.Γ.: Γενικά, Μπέτυ, το στοιχείο του ήχου. Αν θυμάσαι εκείνη την πρόβα που σβήσαμε τα φώτα και γίνονταν όλα με ήχο. Κάναμε ένα πέρασμα πολύ γρήγορο, με ό,τι θυμόταν ο καθένας τραγουδώντας μέσα στο σκοτάδι, ακούγαμε φωνές. Ο ήχος είναι φυσική διεργασία, ενώ οι λέξεις είναι πιο πολύ νοητική.

● Είναι εύκολο ή δύσκολο να γεφυρώσουμε το χάσμα σε έργα που έχουν ιστορικό υπόβαθρο εποχής;

Μ.Λ.: Γεφυρώνεται αυτό το θέμα. Ενας παράνομος έρωτας είτε τώρα, είτε πριν από 50-100 χρόνια, έχει την ίδια σημασία. Υπήρξε ένα θησαυρός που ήταν τα ημερολόγια της Πηνελόπης Δέλτα. Σ’ αυτά έγραφε με φοβερή ποιότητα και περιέγραφε τα συναισθήματά της. Αν κάποιος κρατήσει ένα ημερολόγιο στη ζωή του, στο τέλος μπορεί να γίνει ένα υπέροχο βιβλίο. Η ζωή είναι πιο απρόβλεπτη από τη φαντασία.

● Πώς βλέπετε το μέλλον του θεάτρου;

Μ.Λ.: Θα υπάρχει πάντα. Μπορεί οι συνθήκες σήμερα να είναι περίεργες, αλλά γαληνεύει την ψυχή των ανθρώπων. Κάθε παράσταση έχει μία μαγεία. Παλιά είχα την άποψη ότι είναι βαρετό να παίζεις κάθε μέρα το ίδιο έργο. Ομως διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις ποτέ μια ίδια παράσταση. Είναι ένα μπαλάκι που πηγαίνει και έρχεται από το κοινό σε σένα και από σένα στο κοινό. Δεν ξέρεις πώς θα σου βγει κάθε φορά.

Κ.Γ.: Πιστεύω, Μπέτυ, ότι είναι μια διαδικασία τελετουργική. Στο θέατρο μπαίνουμε σε μια κατάσταση ενός παλμού και ενός ρυθμού…

● Ακούς την ανάσα του άλλου…

Κ.Γ.: Ακριβώς.

Μ.Λ.: Είναι πολύ γοητευτικό και πολύ επίπονο το ταξίδι που κάνεις για να γνωρίσεις ένα έργο. Διότι δεν το έχεις στο τσεπάκι σου, πηγαίνεις στα τυφλά, με το ένστικτο. Εγώ σε κάθε δουλειά μου θέλω να μη χρησιμοποιώ τα όπλα της φαρέτρας μου, αλλά να είμαι άδεια, για να παλεύω από την αρχή.

● Ασχολείστε με το ερασιτεχνικό θέατρο;

Μ.Λ.: Είναι μια θεατρική ομάδα που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια. Στην Παιανία, όπου μένω, δεν σου δίνονται πολλές ευκαιρίες να ασχοληθείς με πολιτιστικά δρώμενα. Σιγά σιγά διαπίστωνα ότι ο κόσμος είχε μεγάλη διάθεση να συμμετέχει σε κάτι δημιουργικό και παρ' όλο που δεν υπάρχει οικονομικό κέρδος, όλοι έκαναν θυσίες για να ενταχθούν σ’ αυτήν τη θεατρική ομάδα. Ενας άνθρωπος ερχόταν από την Αθήνα με τα πόδια. Το πώς εκπαιδεύει το θέατρο την ψυχή ενός ανθρώπου είναι θεαματικό. Εχω δει θαύματα εκεί μέσα. Να βγάζουν την αλήθεια από μέσα τους που σε συγκινεί.

Κ.Γ.: Εχω εμπειρίες, οι οποίες είναι αποκαλυπτικές, με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Η πρώτη είναι το σχολείο παιδιών με ειδικές ανάγκες στην Ηλιούπολη. Μόλις είχα πάρει το βραβείο Χορν και η μητέρα μου, που δούλευε ως κοινωνική λειτουργός στο 1ο Ειδικό Λύκειο, μου είπε ότι ο λυκειάρχης ήθελε να κάνει θέατρο με παιδιά που έχουν αναπηρίες. Συνέλεξα ιστορίες επί έναν χρόνο από αυτά τα παιδιά με δημιουργική γραφή, με μνήμες και βγήκε μια παράσταση που αφορούσε όλη την κοινότητα.

Τα παιδιά άνθησαν σε όλη αυτήν τη διαδικασία. Η δεύτερη είναι από ένα διαδικτυακό σεμινάριο θεάτρου που κάνω, το «Μια μικρή Ελλάδα», όπου έρχονται άτομα από παντού μέχρι και από τον απόδημο ελληνισμό. Μεταφέρουν ιστορίες των προγόνων τους, της ζωής, της περιοχής τους και τις μεταπλάθουν σε θέατρο.

Εχω σκηνοθετήσει το έργο «Η ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό», το οποίο αναφέρεται στις φυλές του κόσμου που εκτοπίζονται. Στα μεγάλα εργοστάσια που καταστρέφουν τα παρθένα δάση. Στο περιβάλλον που μολύνει την ατμόσφαιρα. Σε αγώνες λαών, όπως τώρα στη Χιλή, που θέλουν να πάρουν πίσω τις εστίες τους. Είναι ένας πλούτος γνώσης για τις φυλές του κόσμου που χάνονται.

● Προτιμάτε θέατρο, κινηματογράφο ή τηλεόραση;

Μ.Λ.: Η τηλεόραση δεν μου αρέσει και το έκανα καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Θέλει αναλώσιμα πράγματα να τ’ ανακυκλώνει και να τα πετάει. Ο κινηματογράφος δεν έχει συνέχεια μέσα στο ίδιο έργο, πρέπει να συνθέσεις μικρά πραγματάκια για να κάνεις ένα σύνολο. Το θέατρο έχει αυτό το μαγικό. Δεν είναι μόνο μια στιγμή. Είναι μια ενότητα. Μια καινούργια ολοκλήρωση.

Κ.Γ.: Κι εμένα η βιασύνη της τηλεόρασης δεν μου πάει. Ο κινηματογράφος είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει, αλλά προτιμώ το θέατρο που είναι μια άλλη τέχνη.

● Οι μαθητές σας είναι καλοί ακροατές;

Μ.Λ.: Εγώ διδάσκω μόνο στην ερασιτεχνική ομάδα μου. Εκεί οι άνθρωποι έρχονται γιατί αισθάνονται ότι αυτό είναι το οξυγόνο τους. Μετά από δέκα χρόνια όλοι έχουν γίνει μια οικογένεια. Αγαπιούνται. Ενδιαφέρονται για τον άλλον. Υπάρχει μια στήριξη. Λειτουργεί μια βεντάλια ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα και μόρφωση, που έχουν όμως έναν κοινό σκοπό. Αυτό ήταν δύσκολο στην αρχή να το πετύχω. Τώρα όμως ξέρουμε τους ρυθμούς και λειτουργεί υπέροχα.

Κ.Γ.: Η διδασκαλία στη δραματική σχολή είναι κάτι διαφορετικό. Χρειάζεται πολύ βαθιά δουλειά με τον καθένα. Το πρώτο πράγμα που τους λέω είναι ότι είμαστε μια φυλή που όλοι θα μάθουμε απ’ όλους. Και θα φέρει ο καθένας τον κόσμο του. Γιατί ο κάθε άνθρωπος που συναντάς ξέρει κάτι που δεν γνωρίζεις. Μ’ αυτή τη βάση προτρέπω τους μαθητές να φέρουν όλα τα εργαλεία τους.

Θεωρώ ότι η τέχνη είναι ένα θεραπευτικό εργαλείο και για τις μικρές κοινότητες, που είναι μια τάξη, αλλά και για μια κοινωνία. Στο τέλος της μέρας θέλουν να είμαστε πιο θεραπευμένοι. Γαληνεύουμε όλοι μαζί, ταραζόμαστε όλοι μαζί. Φυσικά διδάσκω με κιθάρα και πιάνο. Ο Αλιέντε έλεγε πως δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς τραγούδια. Πιστεύω πως η εκπαιδευτική διαδικασία είναι μια επανάσταση μικρή στην κάθε ψυχή. Είναι ένα πανηγύρι η εκπαιδευτική διαδικασία. Το πιο όμορφο πράγμα που υπάρχει. Καμιά φορά οι εκπλήξεις έρχονται από παιδιά που δεν περίμενες καθόλου να ερμηνεύσουν σωστά έναν ρόλο και στην εποχή του Κουν και του Μινωτή ίσως τους θεωρούσαν ατάλαντους.

● Προτιμάτε έργα ιστορικά ή αυτοβιογραφικά;

Μ.Λ.: Τίποτα δεν θα μπορούσε να με συναρπάσει περισσότερο απ’ ό,τι μια προσωπική ιστορία. Ξέρω ότι πίσω από κάθε άνθρωπο μπορείς να βρεις πράγματα που δεν τα φαντάζεσαι. Δεν έχω χάσει ποτέ άνθρωπο από τη ζωή μου. Είτε ήταν φίλος, είτε ερωτική σχέση. Πιστεύω πολύ στη φιλία. Θεωρώ τον εαυτό μου πλούσιο που έχω καλούς και πιστούς φίλους.

Κ.Γ.: Εχοντας σπουδάσει στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου είχα την τύχη να έχω καθηγητές που έδιναν τεράστια έμφαση στη μικροϊστορία του κάθε ανθρώπου. Νομίζω πως κάθε μεγάλο έργο λογοτεχνίας-θεάτρου συνδυάζει ιστορία και προσωπική βιογραφία. Ο Οσκαρ Γουάιλντ, που είναι κλεισμένος στη φυλακή για την ομοφυλοφιλία, βγάζει τόσο τα κύματα της ιστορίας όσο και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκείνης της αυστηρής εποχής, όπου το γκέι ζήτημα είναι τόσο απαγορευμένο που μιλώντας γι’ αυτόν τον άνθρωπο αναφέρεσαι σε όλο το κοινωνικό σύνολο.

● Βαθαίνει ολοένα η κρίση του πολιτισμού; Τι πιστεύετε;

Κ.Γ.: Είμαι βαθιά απογοητευμένος από την πλήρη σιγή ασυρμάτου. Ναι μεν υπάρχει ένας ιός, ο οποίος είναι επικίνδυνος, αλλά δεν υπάρχει καμία αντιπρόταση. Σε άλλες χώρες έχει ενισχυθεί πάρα πολύ το ραδιοφωνικό θέατρο.

Αλλού οι υπεύθυνοι του πολιτισμού δίνουν ένα επίδομα και ζητάνε project σχετικά με την ιστορία της χώρας. Κάπως έτσι οι καλλιτέχνες γίνονται εφευρετικοί, δημιουργικοί, επινοητικοί. Δουλεύω αυτήν την εποχή την ιστορία της Υδρας με μια ομάδα θεατρίνων. Το είχα στείλει ως πρόταση, δεν ακούστηκε ποτέ. Να πάμε και να πάρουμε συνεντεύξεις εμείς οι ηθοποιοί από γέροντες.

Μ.Λ.: Μπορούν να γίνουν τόσα πολλά πράγματα στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, όταν σέβεται κανείς την ιστορία και τον άνθρωπο. Πάντα μπορούν να βρεθούν λύσεις ωφέλιμες για όλους.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι πληγές μπροστά στην αγάπη ή την απώλειά της είναι οικουμενικές
Με αφορμή την παράστασή του «Αδελφές» στην Ελλάδα, ο σκηνοθέτης Πασκάλ Ραμπέρ μιλά στην «Εφ.Συν.» για το θέατρο, την τέχνη και τη σύνδεση των πολιτισμών.
Οι πληγές μπροστά στην αγάπη ή την απώλειά της είναι οικουμενικές
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η ζωή που ξέραμε πολύ δύσκολα θα επανέλθει ίδια
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σάββας Στρούμπος μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη νέα του δουλειά με την ομάδα «Σημείο Μηδέν», τη περίοδο της πανδημίας και την επίδρασή της στη ζωή μας.
Η ζωή που ξέραμε πολύ δύσκολα θα επανέλθει ίδια
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η φύση είναι σοφή, αν την ακολουθείς
Η Μπέτυ Αρβανίτη και ο Νίκος Μαστοράκης συνεργάζονται στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και μιλούν για τη νέα τους παράσταση στην «Εφ.Συν.».
Η φύση είναι σοφή, αν την ακολουθείς
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το να θαυμάζεις είναι σπουδαίο
H Ηρώ-Ελένη Μπέζου δοκιμάζεται ταυτόχρονα στη συγγραφή και τη σκηνοθεσία και μιλά στην «Εφ.Συν.» για την παράστασή της «Οι ναυαγοί».
Το να θαυμάζεις είναι σπουδαίο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας