Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
  • Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 13.3°C / 16.7°C
    2 BF
    72%
  • Θεσσαλονίκη
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 11.1°C / 12.8°C
    2 BF
    76%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    14°C 9.4°C / 17.0°C
    2 BF
    82%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 5.6°C / 12.0°C
    1 BF
    71%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 9.2°C / 9.2°C
    4 BF
    79%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 10.0°C / 11.7°C
    1 BF
    86%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.0°C / 9.4°C
    1 BF
    100%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 5.6°C / 17.0°C
    2 BF
    82%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    23°C 21.7°C / 25.6°C
    3 BF
    60%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    18°C 18.0°C / 18.0°C
    1 BF
    82%
  • Ερμούπολη
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 17.2°C / 17.2°C
    1 BF
    69%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 13.1°C / 13.1°C
    2 BF
    77%
  • Κεφαλονιά
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 17.0°C / 17.0°C
    3 BF
    100%
  • Λάρισα
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 11.0°C / 12.2°C
    1 BF
    93%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 6.7°C / 12.2°C
    1 BF
    88%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 18.9°C / 22.0°C
    2 BF
    35%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 9.4°C / 13.3°C
    2 BF
    76%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 12.8°C / 13.0°C
    2 BF
    67%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 11.1°C / 11.7°C
    2 BF
    88%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.0°C / 9.4°C
    1 BF
    100%
«Είναι δύσκολο να αγγίξεις το σκοτάδι μέσα σου»

Η πρωταγωνίστρια της παράστασης, Ευθαλία Παπακώστα

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Είναι δύσκολο να αγγίξεις το σκοτάδι μέσα σου»

  • A-
  • A+
Η Ελληνίδα ηθοποιός θεωρεί ότι ο έρωτας και ο θάνατος ήταν τα βασικά συστατικά της ζωής της από μικρή ηλικία και οδηγήθηκε νωρίς στην τέχνη του θεάτρου.
Ακολουθήστε μας στο Google news

Είναι δύσκολο στο θέατρο να αποδώσεις με επιτυχία τις ποιότητες ενός εφιάλτη. Ακόμα πιο δύσκολο να κερδηθεί αυτό το στοίχημα, όταν το υλικό προέρχεται από τον κινηματογράφο -που έχει διαφορετικές δυνατότητες δημιουργίας ψευδαισθήσεων-, αλλά είναι και ευρέως γνωστό.

Αυτό συμβαίνει με την παράσταση «Ρόζμαρι», που παρουσιάζει διαδικτυακά -πώς αλλιώς άραγε στις μέρες μας;- μια εξαιρετική ομάδα νέων ηθοποιών, 53 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του κινηματογραφικού έργου «Το μωρό της Ρόζμαρι», έχοντας δουλέψει ευφυέστατα με τα κατεξοχήν όπλα του θεάτρου: τον χρόνο και την εσωτερικότητα.

Η Ευθαλία Παπακώστα, που ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο, είναι μία από τις πιο ξεχωριστές ηθοποιούς της γενιάς της. Το νεανικό της παρουσιαστικό ξεγελάει και κάνει μεγαλύτερο τον αιφνιδιασμό από τον εντυπωσιακό έλεγχο των εκφραστικών της μέσων και την ευρηματικότητα των ερμηνειών της - όλα προϊόντα σκληρής δουλειάς και επίπονης έρευνας.

Η Ευθαλία μάς μιλά για την ασυνήθιστη πορεία της από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα και τις αναζητήσεις της. Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα, μια και θα μας απασχολήσει σίγουρα στο μέλλον.

● Βρίσκεσαι σε γυρίσματα, σωστά;

Ναι. Κάνω μια ταινία μεγάλου μήκους. Είμαστε στη Χίο και θα μείνουμε εδώ μέχρι τα τέλη του Μάρτη. Λέγεται «Χειμώνας με τη Βαλμίρα». Είμαι μετά από δωδεκάωρη πρόβα, τώρα συνέρχομαι.

● Ποιος σκηνοθετεί την ταινία;

Η Μαρία Ντούζα. Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους της. Ο χαρακτήρας μου, η Βαλμίρα, είναι κωφή, έχει χάσει τη μητέρα της, χάνει τη γιαγιά της και πάει στη Χίο να βρει τον πατέρα της, με τον οποίο έχει περίεργη σχέση. Ετσι αρχίζει η ιστορία.

● Τι σε τράβηξε στην υποκριτική;

Μεγάλωσα σε πολύ μοναχικό σπίτι, ένιωθα μοναξιά. Βαριόμουν όταν ήμουν παιδί. Εχασα τη μαμά μου πολύ μικρή και ο μπαμπάς μου ήταν αρκετά απών. Είχα πολύ χρόνο με τον εαυτό μου και πολύ δραστήριο μυαλό. Κάτι έπρεπε να το κάνω. Είδα πολλά πριν από τα έξι μου. Εζησα δραματικές καταστάσεις: νοσοκομεία, καβγάδες. Δεν ήταν τίποτα ρόδινο. Και μεγάλους έρωτες επίσης!

Ερωτεύτηκα πολύ μικρή. Από τα τρία μου χρόνια άρχισα να ερωτεύομαι. Κυνήγαγα, έκλαιγα... Νομίζω ότι κάπως έτσι μυήθηκα στο θέατρο, καθώς αυτές ήταν οι προσλαμβάνουσές μου. Οταν ήμουν μόνη μου στο δωμάτιό μου, το μόνο που έκανα ήταν να παίζω σενάρια: ότι μου κλέβουν τον μπαμπά μου ή τη μαμά μου, ότι πρέπει για κάποιο λόγο να υπερασπιστώ τον εαυτό μου… Ενιωθα από μικρή ότι ο έρωτας και ο θάνατος ήταν τα βασικά συστατικά της ζωής.

«Ρόζμαρι» (σκηνή από την παράσταση)

● Και πώς το κυνήγησες αυτό μεγαλώνοντας;

Νομίζω ότι η λαχτάρα για το θέατρο ήταν πάντα κάτω από το δέρμα μου. Επειδή γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη -ήρθα στην Ελλάδα τριών εβδομάδων- ένιωθα αυτή την πόλη σαν αφετηρία μου και ήθελα να πάω εκεί να σπουδάσω.

Με δέχτηκαν σε ένα πανεπιστήμιο, αλλά αρνήθηκα να πάω. Δεν ένιωθα έτοιμη. Το μετάνιωσα την επόμενη μέρα και γράφτηκα σε μία ιδιωτική σχολή, τη New York Film Academy. Ο πατέρας μου δεν είχε πολλά, αλλά πούλησε ένα κτήμα για τις σπουδές μου. Σε τρεις μέρες μετακόμισα. Στην αρχή το έβλεπα λίγο σαν ένα χαζό αστείο. Κάποια στιγμή κάναμε μία σκηνή του Τενεσί Ουίλιαμς και χάθηκα μέσα της. Αφέθηκα. Εκείνη ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι αυτό θέλω.

Διέκοψα τις σπουδές στη σχολή και γύρισα στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους. Ημουν ψιλοδιαλυμένη συναισθηματικά και αποφάσισα να μείνω για λίγο καιρό στη χώρα μου. Πήγα στη σχολή της Νέλλης Καρρά για έναν χρόνο. Το είδα λίγο σαν προετοιμασία για το πανεπιστήμιο. Ηταν περίεργο αλλά εκείνο το διάστημα ήμουν πολύ καλά, πολύ ευτυχισμένη και ένιωθα πολύ στενό κύκλο γύρω μου. Είχαν αρχίσει να μου δίνονται ευκαιρίες, να έχω προτάσεις.

Κάτι είχε αρχίσει να γίνεται αλλά δεν ξέρω τι έπαθα, αποφάσισα να πάω να κάνω τις σπουδές μου στην Αμερική. Εφυγα και πήγα στο πανεπιστήμιο. Ηταν πανεπιστήμιο κανονικό, δηλαδή έπρεπε να πάρεις διάφορα μαθήματα, αλλά εγώ έπαιρνα μόνο θέατρο. Διευθύντρια ήταν η Τζόαν Ακαλάιτις, πρώην σύζυγος του Φίλιπ Γκλας. Λέγεται γι' αυτήν ότι εφηύρε το μοντέρνο θέατρο της Νέας Υόρκης. Ηταν ένα φοβερό μυαλό. Ηταν μια σχολή από μόνη της και ως διευθύντρια του πανεπιστημίου έβαζε το χρώμα της σε ό,τι κάναμε.

Ο Μπέκετ της είχε κάνει μήνυση γιατί είχε ανεβάσει ένα έργο του στο μετρό της Νέας Υόρκης. Και ήταν κολλητή με τον Ζενέ. Είχε σκηνοθετήσει «Το μπαλκόνι» και μας είχε δώσει μια εκτύπωση σεναρίου με τις δικές του σημειώσεις για την παράστασή της.

● Πόσο διαφορετική ήταν η ζωή εκεί;

Στη Νέα Υόρκη δεν είχα αυτή την ευτυχία που ένιωθα στην Αθήνα, όπου ζούσα τη ζωή στο έπακρο. Ωστόσο εκεί είχα συγκεντρωθεί πάρα πολύ στις σπουδές μου. Εκεί διαμορφώθηκα νομίζω. Θυμάμαι ότι μετά από κάποιο καιρό ένιωσα ότι δεν προχωράω και ζητούσα επίμονα από τον καθηγητή μου να μου δώσει κάτι παραπάνω, μία καινούργια πρόκληση. Mου δίνει τον Τρέπλιεφ από τον «Γλάρο» και προσπαθώ να βρω τη δική μου τεχνική στο πώς να το δουλέψω. Αρχισα να διαβάζω όλες τις βιογραφίες του Τσέχοφ.

Προσπάθησα να συναρμολογήσω τη ζωή του και τη σχέση του με τους χαρακτήρες των έργων του. Αρχισα να βυθίζομαι εκεί και τελικά προέκυψε κάτι πολύ δυνατό για μένα. Θεώρησα ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει κάτι παραπάνω να μου δώσει και ότι είμαι έτοιμη να πάω να παίξω στη Νέα Υόρκη. Εντάξει, αλαζονεία φουλ! Με πήρε στην παράστασή του ένας σκηνοθέτης που είχαμε συνεργαστεί και στο πανεπιστήμιο. Δεν το τελείωσα το πανεπιστήμιο ποτέ. Ούτε το σχολείο τελείωσα, ούτε τη Νέλλη Καρρά.

● Πώς και δεν έμεινες εκεί;

Μου έλειπε να έχω παραπάνω δουλειά. Χρειάζεται πολύς κόπος και προσπάθεια να κάνεις καριέρα στη Νέα Υόρκη. Ηταν πολύ φιλόδοξο να μείνω. Θεώρησα ότι στην Ελλάδα θα είχα ευκαιρίες να δουλέψω περισσότερο και πάνω σε περισσότερα είδη. Το προτίμησα από το να δουλεύω σπάνια μόνο και μόνο για να λέω ότι είμαι στη Νέα Υόρκη. Αρρώστησε και ο πατέρας μου εκείνη την εποχή και δεν ήταν δύσκολη η απόφαση. Ετσι γύρισα το 2015.

Σκηνοθέτησα μία παράσταση, το «Animals», στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Αποφάσισα να ξεκινήσω με δική μου πρωτοβουλία σκηνοθετώντας, αντί να περιμένω να γνωρίσω κόσμο. Σαν αυτόματος πιλότος ήταν λίγο το «Animals»... Μόλις είχα χάσει τον πατέρα μου, ήθελα να κάνω κάτι, δεν ήθελα να αφεθώ. Ηταν θέμα επιβίωσης.

● Και μετά;

Μετά έρχεται η μαυρίλα! Δεν έβρισκα τίποτα. Σκεφτόμουν: «Τι θα κάνω; Δεν με ξέρει κανείς!». Είχα τόσα πράγματα στο κεφάλι μου και κανείς δεν μπορούσε να τα δει. Ηθελα διακαώς να παίξω, αλλά δεν υπήρχε χώρος για μένα. Εκείνη την εποχή δούλευα σε ένα μαγαζί με υφάσματα. Περνάω μπροστά από τον «Βυσσινόκηπο» κι ήταν ο Περικλής Μουστάκης στην καρέκλα του, με βλέπει και με χαιρετάει. Του λέω ότι πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερα μαθήματα!

Πείθεται μετά από μιας εβδομάδας πολιορκία και ξεκινήσαμε. Με βοήθησε πάρα πολύ η μέθοδός του, γιατί είχα χρόνια να παίξω στα ελληνικά. Ηταν πιο εύκολο για μένα να παίζω στα αγγλικά. Με τον Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη είπαμε τότε να κάνουμε κάτι για δύο. Βρήκαμε τον Δημήτρη Μπογδάνο να σκηνοθετήσει και μας πρότεινε το «Ορφέας και Ευρυδίκη».

● Περνώντας στην τωρινή παράσταση, στη «Ρόζμαρι», πόσο άλλαξε το έργο από όταν το πρωτοπαρουσιάσατε;

Δεν έχει αλλάξει πολύ, μόνο μικρά πράγματα. Τώρα είχα και τα γυρίσματα, οπότε είπαμε να το πιάσουμε από εκεί που ήταν πέρυσι. Αυτό που θέλαμε ήταν να πάει πιο βαθιά. Δεν ξέρω αν το καταφέραμε. Μπορεί.

● Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που έπιασες τις απίστευτες μεταπτώσεις της Ρόζμαρι.

Νιώθω ότι η Ρόζμαρι είναι πάρα πολύ ευάλωτη κι ευαίσθητη. Εκεί οφείλονται αυτές οι μεταπτώσεις. Είναι σαν ένα μωράκι, ενώ φέρει η ίδια ένα μωρό. Εχει μια γαλήνη αλλά και κάτι σοφό μέσα της. Ωστόσο δεν έχει φίλτρα, με αποτέλεσμα να αντιδρά με όλο της το είναι σε αυτά που της συμβαίνουν - είτε τα προκαλεί το μυαλό της, είτε είναι όντως μπροστά της. Τη φαντάζομαι σαν έναν δείκτη που είναι συνέχεια στο 100%.

Αυτό δεν σημαίνει πως είναι στο κόκκινο, είναι σε όλα τα χρώματα, μεταβάλλεται πάρα πολύ εύκολα. Δεν έχει άμυνες. Εχει μέσα της πολλή αγάπη, πολλή ελπίδα και θεωρεί ότι όλοι θέλουν το καλό της. Αλλά στο τέλος τραυματίζεται, μολύνεται κι αυτή.

Οσο για την παράσταση, εγώ βοήθησα στη γέννησή της κι ο Μάρκος της έδωσε πνοή. Ο Μάρκος δεν είχε ξανασκηνοθετήσει, αλλά μπήκε την πρώτη μέρα στην πρόβα και έδωσε αυτό που έλειπε. Μας έβγαλε ποιότητες πιο βαθιές, μας απελευθέρωσε με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Μας έδινε μια παύση, υπήρχε ένας κενός χρόνος και ξαφνικά άρχιζε να λειτουργεί το ασυνείδητο. Αρχίσαμε να παίζουμε σε άλλους ρυθμούς.

«Ρόζμαρι» (σκηνή από την παράσταση)

● Συνδέθηκες με τον ρόλο...

Συνδέομαι με τη Ρόζμαρι πάρα πολύ. Νιώθω ότι όλοι ζούμε σε μια ανάλογη κατάσταση. Ολοι έχουμε αυτό το σκοτάδι, τους εφιάλτες, τα φαντάσματα. Και είναι πολύ δύσκολο να τα αγγίξεις και να μιλήσεις γι' αυτά.

Αλλά όταν κάθε βράδυ πέφτει το σκοτάδι και είσαι μόνος σου στο σπίτι, δεν είναι τα πράγματα όπως τα ξέρουμε. Υπάρχει και μια άλλη διάσταση που όσο είμαστε στον πολιτισμό την αφήνουμε λίγο πίσω μας - αλλά υπάρχει. Τα πράγματα δεν είναι μονοδιάστατα.

Βρίσκεσαι στα γυρίσματα μιας ταινίας. Νομίζω πως σ’ αγαπάει ο φακός. Τα δικά σου ενδιαφέροντα ποια είναι; Πόσο σε τραβάει το σινεμά και πόσο το θέατρο;

Μου αρέσει να τα εναλλάσσω. Οταν έχω το ένα, πάω στο άλλο. Είναι συμπληρωματική σχέση. Στο θέατρο είμαι πιο αυστηρή στις επιλογές μου, έχω συγκεκριμένες απαιτήσεις. Το θέατρο είναι μια τέχνη πιο «παραδοσιακή». Το θεωρώ τη ρίζα του κινηματογράφου. Δεν θα μπορούσα να κάνω κινηματογράφο χωρίς το θέατρο. Ο κινηματογράφος έχει μια άλλη γοητεία. Η σχέση με την κάμερα -που τώρα αρχίζω και τη νιώθω- είναι πολύ γοητευτική, πολύ ερωτική.

● Οι καλλιτεχνικές σου προσδοκίες ποιες είναι;

Θα ήθελα να παίξω πιο πολλούς αντρικούς ρόλους. Θα ήθελα να παίξω όλους τους άντρες του Τσέχοφ. Θυμάμαι πως μου άρεσε να φαντάζομαι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές του Τσέχοφ είναι το ίδιο άτομο σε άλλη ηλικία. Ο Ιβάνοφ, ο Τρέπλιεφ, ο Βάνιας έχουν πολλά κοινά και αυτό με εξιτάρει. Να κάνω μια 8ωρη παράσταση με όλα τα έργα μαζί και να παίζω. Αυτό θα ήταν τέλειο! Νιώθω ότι αυτό θέλω. Να έχω ιδέες και να βρίσκω τα κατάλληλα άτομα για να τις πραγματοποιώ. Και αυτό γίνεται ώς τώρα.

*Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής


Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Αντρέ Παπακώστα. Σκηνοθεσία: Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης. Βοηθός σκηνοθέτη & κίνηση: Υβόννη Τζάθα. Σκηνικό & κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου. Μουσική: Κάρολος Μπεράχας (ο ίδιος παίζει πιάνο/κιθάρα και ο Δημήτρης Πρόκος κλαρινέτο). Φωτισμοί: Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Αλέγια Παπαγεωργίου. Κάμερα: Γιώργος Αθανασίου. Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιάννης Δενδρινός, Αλέξιος Διαμαντής, Κατερίνα Μαούτσου, Φραγκίσκη Μουστάκη, Κώστας Νικούλι, Ευθαλία Παπακώστα

📍 Η «Ρόζμαρι» θα παρουσιαστεί σε τρεις μόνο διαδικτυακές προβολές με δυνατότητα παρακολούθησης της παράστασης online οποιαδήποτε στιγμή μέσα στο τριήμερο 5, 6 και 7 Μαρτίου 2021 και για διάστημα 4 ωρών από την έναρξη της προβολής. Εισιτήριο: 8 ευρώ.

ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο Γιάννος Περλέγκας κάνει θέατρο σε μια εποχή που είναι πράξη σχεδόν απαγορευμένη
Ο Γιάννος Περλέγκας σκηνοθετεί την παράσταση «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» του Ιάκωβου Καμπανέλλη που θα παρουσιάστεί σε live streaming.
Ο Γιάννος Περλέγκας κάνει θέατρο σε μια εποχή που είναι πράξη σχεδόν απαγορευμένη
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Κάθε παράσταση έχει μια μαγεία»
Μπέτυ Λιβανού και Κώστας Γάκης μιλούν για τη συνεργασία τους στην παράσταση «Ιστορία χωρίς όνομα» και την τέχνη στη ζωή τους.
«Κάθε παράσταση έχει μια μαγεία»
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Να κρατήσουμε το θέατρο ζωντανό»
Η ηθοποιός Ελπίδα Σταθάτου μιλά στην «Εφ.Συν.» για την παράσταση της με τίτλο «Στεγόσαυρος», τα σχέδια της και το ελληνικό θέατρο.
«Να κρατήσουμε το θέατρο ζωντανό»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το λειτούργημα του Θεάτρου
Ο στόχος μιας παράστασης δεν είναι να υποδείξει στον θεατή τι πρέπει να κάνει, αλλά να του ανοίξει ένα μεγάλο παράθυρο για να δει όλο τον κόσμο και να διαλέξει μόνος του αυτό που θέλει να κάνει.
Το λειτούργημα του Θεάτρου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας