• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 18.8°C / 22.2°C
    0 BF
    70%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    18°C 16.3°C / 19.3°C
    1 BF
    76%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.0°C / 21.0°C
    2 BF
    72%
  • Ιωάννινα
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 15.9°C / 15.9°C
    1 BF
    77%
  • Αλεξανδρούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 16.9°C / 17.9°C
    1 BF
    72%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    18°C 15.7°C / 19.0°C
    1 BF
    77%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    15°C 13.0°C / 15.4°C
    1 BF
    51%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    20°C 18.5°C / 20.7°C
    1 BF
    82%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    21°C 19.9°C / 21.8°C
    4 BF
    72%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 14.9°C / 18.9°C
    1 BF
    63%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 20.1°C / 21.8°C
    2 BF
    77%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    18°C 18.5°C / 18.5°C
    2 BF
    66%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.9°C / 20.9°C
    2 BF
    71%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 18.5°C / 19.9°C
    0 BF
    68%
  • Λαμία
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 18.5°C / 19.4°C
    0 BF
    70%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 18.8°C / 19.8°C
    2 BF
    65%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 18.8°C / 22.1°C
    0 BF
    54%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    17°C 14.3°C / 17.1°C
    2 BF
    84%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    19°C 16.8°C / 19.7°C
    2 BF
    83%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.8°C / 15.8°C
    2 BF
    63%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Η εισβολή της "λυρικής γενιάς" ήταν μια τρομερή καταστροφή»

  • A-
  • A+
Η «λυρική γενιά» ήταν η πιο απαιτητική και δραστήρια ομάδα, ήταν τόσο ξαφνική και κατακλυσμική που ταρακούνησε ολοκληρωτικά την παραδοσιακή ισορροπία των κοινωνιών μας.

Ο επαναστατικός ρομαντισμός που συνόδευσε τις δεκαετίες του '60 και του '70 προσγειώθηκε ανώμαλα μετά τη δεκαετία του '80, όταν ο κυνισμός και ο ωμός ρεαλισμός του ριγκανισμού και του θατσερισμού έπνιξαν «στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού» κάθε σχέδιο κοινωνικής αλλαγής ή έστω μεταρρύθμισης.

Το «παράδοξο» που επισημαίνει ο Καναδός συγγραφέας Φρανσουά Ρικάρ στο βιβλίο του είναι πως το κοινωνικό υποκείμενο και των δύο φάσεων ήταν το ίδιο: μια προνομιούχα γενιά που μόλις εξασφάλισε την κυριαρχία της και τα προνόμιά της πραγματοποίησε με μεγάλη ευκολία μια στροφή 180 μοιρών, η οποία έμελλε να οδηγήσει στα σημερινά αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου σχεδίου και στην κοινωνική καταστροφή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες.

● Ποια γενιά ακριβώς αποκαλείτε «λυρική»; Ποια είναι τα χρονολογικά όρια που την καθορίζουν;

Δεν ασχολούμαι με τη δημογραφία, δεν είμαι ιστορικός ούτε κοινωνιολόγος κανενός είδους, αλλά ένας απλός συγγραφέας, ο οποίος ανυπομονεί να αφηγηθεί και να κατανοήσει τι σημαίνει, από μια υπαρξιακή σκοπιά, να γεννιέσαι και να ζεις στον κόσμο που ζούμε. Γι’ αυτό η χρήση της λέξης «γενιά» μπορεί να είναι λιγότερο ακριβής και αυστηρή απ’ ό,τι θα ήθελαν ενδεχομένως οι αναγνώστες.

Οταν έγραψα το βιβλίο μου, κάτι παραπάνω από τριάντα χρόνια πριν, οι άνθρωποι που είχα κατά νου και των οποίων το πορτρέτο θέλω να φιλοτεχνήσω, ήταν εκείνοι της δικής μου ηλικιακής ομάδας, δηλαδή τα αγόρια και τα κορίτσια που γεννήθηκαν μεταξύ, ας πούμε, του τέλους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και των αρχών της δεκαετίας του '50.

Οταν πρωτοεκδόθηκε το βιβλίο μου του 1992, αυτοί οι άνθρωποι ήταν μεταξύ 40 και 45 ετών. Ηταν απόλυτα κύριοι του εαυτού τους και είχαν την ευχάριστη συνείδηση της εξουσίας τους μέσα στην κοινωνία. Ενιωθαν ότι αποστολή τους ήταν να στρέψουν την πλάτη στο παρελθόν και να χτίσουν έναν ριζικά νέο κόσμο, τον καλύτερο που θα είχε δει το ανθρώπινο είδος.

Τα μέλη αυτής της ηλικιακής ομάδας αποκαλούνται συχνά «baby boomers», αλλά αυτή η ετικέτα ίσως είναι λίγο παραπλανητική. Για να το θέσουμε κατάλληλα, το «baby boom» αναφέρεται στην ξαφνική και «ανώμαλη» αύξηση των γεννήσεων που συνέβη σε ορισμένες δυτικές χώρες (κυρίως της Βόρειας Αμερικής) μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διήρκεσε περισσότερα από είκοσι χρόνια, με την κορύφωσή της το 1957. Ετσι, αυτό που αποκαλώ «λυρική γενιά», ισχύει μόνο για μια υπο-ομάδα στο εσωτερικό της πολύ μεγαλύτερης γενιάς των «baby boomers».

Πρόκειται, όμως, για μια πολύ ιδιαίτερη υπο-ομάδα, επειδή τα μέλη της ήταν τα πολύ πρώτα που εκδηλώθηκαν, εκείνα που θα τα έβλεπαν, αλλά και θα έβλεπαν τους εαυτούς τους, σαν «ηγέτες» ή την «πρωτοπορία» αυτής της τεράστιας πολιτιστικής, εάν όχι ανθρωπολογικής αναστάτωσης, την οποία η εισβολή του baby boom επρόκειτο να επιφέρει και η οποία θα αποκόμιζε περισσότερα κέρδη γι’ αυτούς απ’ ό,τι για οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην κοινωνία. Αυτός είναι ο λόγος που στην αρχική γαλλική εκδοχή του το βιβλίο μου είχε υπότιτλο το «Δοκίμιο πάνω στη ζωή και στα δρώμενα των πρώτων baby boomers».

● Και ο όρος «λυρική»;

Οσον αφορά τη λέξη «λυρική», τη δανείστηκα από τον Μίλαν Κούντερα (ιδιαίτερα από το μυθιστόρημά του «Η ζωή είναι αλλού»), ο οποίος τη χρησιμοποιεί για να χαρακτηρίσει μια τυπικά σύγχρονη υπαρξιακή και ηθική «στάση»: έναν τρόπο ζωής, σκέψης και αισθήματος, ο οποίος επικεντρώνεται ολοκληρωτικά στον εαυτό και στα απεριόριστα δικαιώματα και εξουσίες του.

Για το λυρικό (ή ναρκισσιστικό όπως θα το αποκαλούσε ο Κρίστοφερ Λας) υποκείμενο, ο κόσμος γύρω του είναι απολύτως στη διάθεσή του. Δεν ανταποκρίνεται σε καμία πραγματικότητα και δεν διαθέτει κανένα βάρος ή αντίσταση από μόνο του και ο μοναδικός λόγος ύπαρξής του είναι να ικανοποιήσει όλες τις επιθυμίες και ανάγκες του.

Εάν προκύψει κάποια σύγκρουση, εάν τύχει ο κόσμος να μη συμμορφωθεί με τις λυρικές αξίες και προσδοκίες, τότε ο κόσμος είναι λάθος και πρέπει να «επισκευαστεί» με κάθε κόστος. Εν ολίγοις, το λυρικό μυαλό είναι ένα μυαλό που δεν οφείλει ποτέ να αποκηρύξει τα όνειρά του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα έτσι όπως είναι, κάτι που έκαναν όλες οι προηγούμενες γενιές. Παραμένει νέος για πάντα.

● Αρα η γενιά αυτή ανέτρεψε πολλές από τις υπάρχουσες τότε ισορροπίες.

Η «θέση» μου (ή η «υπόθεσή» μου θα έλεγα) είναι κάπως έτσι: η ανάδυση του baby boom, δηλαδή η άφιξη μιας τεράστιας μάζας νέων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων η «λυρική γενιά» ήταν η πιο απαιτητική και δραστήρια ομάδα, ήταν τόσο ξαφνική και κατακλυσμική που ταρακούνησε ολοκληρωτικά την παραδοσιακή ισορροπία των κοινωνιών μας.

Επιρροή, εξουσία, σεβασμός και αυθεντία μετατοπίστηκαν από τους πιο ηλικιωμένους ανθρώπους και παλιότερους θεσμούς στους νέους θεούς, οι οποίοι ήταν παιδιά της «Ντίσνεϊ» δεκαετίας του '50, στη συνέχεια των τινέιτζερ και των φοιτητών στα «ένδοξα εξήντα» και τελικά των γονέων, ιδιοκτητών σπιτιών και υπερκαταναλωτών στις δεκαετίες του '80 και του '90.

Στον βαθμό που δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ καμία πραγματική αντίσταση από τους προγενέστερους, αυτοί οι νέοι αφέντες του κόσμου επέβαλαν εύκολα τις αξίες τους και τα πρότυπά τους σε ολόκληρη την κοινωνία. Φυσικά, ισχυρίστηκαν ότι η «πρόοδος» για την οποία αγωνίζονταν ήταν για το καλύτερο και ότι η απόρριψη, αν όχι η καταστροφή, του βαρέος και καταπιεστικού «παλιού» κόσμου θα έφερνε ευτυχία και ελευθερία σε όλους.

● Εσείς πού τοποθετείστε σε σχέση με αυτό;

Η οπτική που προτείνω εγώ στο βιβλίο μου δεν είναι, φυσικά, τόσο αισιόδοξη. Για μένα, αυτή η εισβολή, παρότι είχε αναμφισβήτητες θετικές όψεις (για παράδειγμα, πολιτική χειραφέτηση, καλύτερη οικονομική διανομή, εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης, Κράτος Πρόνοιας, πολιτικά δικαιώματα, γυναικείο κίνημα κ.λπ.), από ορισμένες άλλες απόψεις ήταν μια τρομερή καταστροφή, το τέλος μιας εποχής, η κατάρρευση ενός ολόκληρου συστήματος αναφορών και αξιών, τις οποίες οι κοινωνίες μας είχαν κληρονομήσει από αιώνες πολιτισμού και πολιτιστικών επιτευγμάτων.

Ξέρετε, όταν έγραφα τη «Λυρική γενιά», η κύρια, αν όχι η μοναδική μου έγνοια ήταν η δική μου κοινωνία, η χώρα στην οποία ζούσα, και συγκεκριμένα το Κεμπέκ, η γαλλόφωνη επαρχία του Καναδά. Η νοοτροπία και οι συμπεριφορές που «μελετούσα» ήταν εκείνες των γνωστών μου «Κεμπεκιανών», των φίλων μου, ανθρώπων που μοιραζόμασταν την ίδια κουλτούρα, τις ίδιες εμπειρίες και είχαν τις ίδιες αναφορές με εμένα.

Σταδιακά, ωστόσο, μου έγινε καθαρό ότι η ιστορία που αφηγούμουν, όσο μικρή και τοπική και αν έμοιαζε η οπτική μου, ήταν ένα κομμάτι ενός πολύ ευρύτερου και καθολικού τοπίου, του τοπίου της σύγχρονης συνθήκης μας στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.

Χάρη στον φίλο μου Λάκη Προγκίδη, ο οποίος φρόντισε την έκδοση του βιβλίου μου στα γαλλικά, η δουλειά μου είναι τώρα διαθέσιμη και στους Ελληνες αναγνώστες, στους οποίους ελπίζω ότι θα πει κάτι ακόμα και σε σχέση με τη δική τους κοινωνία και τη δική τους περιπέτεια.

● Ποιο ρόλο έπαιξε η Χρυσή Τριακονταετία (les trente glorieuses) στην επαγγελματική και κοινωνική εξέλιξη της «λυρικής γενιάς»;

Ερχόμενη ύστερα από δύο μακρές δεκαετίες δυσκολιών και κοινωνικής αναταραχής (Μεγάλη Υφεση, την οποία ακολούθησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος), δεν θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει καλύτερες συνθήκες για την εμφάνιση και τον θρίαμβο της «λυρικής γενιάς» από αυτά τα «χρυσά», σχεδόν θαυματουργά χρόνια (1945-1975), ευλογημένα από την αυξανόμενη ευμάρεια, την πλήρη απασχόληση, την αφθονία και τις άνευ προηγουμένου ευκαιρίες. Αυτές οι συνθήκες είχαν μια διπλή επίδραση.

Πρώτον, κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αυτά τα αγόρια και κορίτσια ένιωσαν τη φροντίδα -εάν δεν κακόμαθαν κιόλας- από τους γονείς τους, οι οποίοι μπορούσαν να τους παρέχουν ό,τι χρειάζονταν ή επιθυμούσαν: οικονομική ασφάλεια, καλή εκπαίδευση, παιχνίδια, ταξίδια, αυτοκίνητα κ.λπ. Και δεύτερον, όταν πλέον έφτασαν στην ωριμότητα, τα ίδια αγόρια και κορίτσια θα έβρισκαν εύκολα δουλειά ή θα ξεκινούσαν μια καριέρα σε μια αγορά εργασίας η οποία ακόμα επεκτεινόταν και τους καλωσόριζε με ανοιχτές αγκάλες.

Καμία άλλη νέα γενιά προηγουμένως ή αργότερα δεν απόλαυσε τόσο ευνοϊκές συνθήκες. Καμία δεν μπήκε στην κοινωνία με τόσο ασθενή ή μικρότερη αντίσταση. Ηταν σαν ο κόσμος να τους περίμενε για να αναλάβουν τον έλεγχο και να επανεκκινήσουν τα πάντα χωρίς μία γρατσουνιά.

● Ποιος είναι ο ρόλος της λεγόμενης αντικουλτούρας στη διαμόρφωση της νοοτροπίας της Λυρικής Γενιάς;

Η αντικουλτούρα, η πιο τυπική «συνεισφορά» της Λυρικής Γενιάς, γινόταν αντιληπτή –και διατυμπανιζόταν– όταν αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια έφτασαν στα είκοσι και στα τριάντα, σαν ένας τρόπος για να εκφράσουν το πνεύμα και την κοσμοθεώρησή τους με την όσο το δυνατό καθαρότερη και απλούστερη μορφή.

Η αντικουλτούρα, όπως λέει και η ίδια η λέξη, συνίσταται ουσιαστικά σε μια άρνηση: η ριζική αποδόμηση και απομυθοποίηση κάθε πράγματος που θεωρούνταν και γινόταν σεβαστό μέχρι τότε σαν το υψηλότερο και το πιο πολύτιμο προϊόν του ανθρώπινου είδους και γι’ αυτό σαν ένας μοναδικός και αιώνιος θησαυρός που πρέπει να μεταβιβαστεί από γενιά σε γενιά.

Αντιπαραθέτει ένα ξερό «Οχι» σε καθετί που έρχεται από το παρελθόν ή «από τα πάνω», δηλαδή σε καθετί που θα μπορούσε να εμποδίσει τον λυρικό εαυτό από το να είναι η δική του και μοναδική αναφορά. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει υπάρξει καμία «θετική» όψη στην αντικουλτούρα, καμία πραγματική ανακάλυψη, τίποτα που να είναι αξιομνημόνευτο ή αξιοθαύμαστο – εκτός ίσως από τα ερείπια που άφησε πίσω της και μέσα στα οποία πρέπει να ζήσουμε σήμερα εμείς.
 

● Πώς εξηγείτε το φαινόμενο πως από μια εποχή γεμάτη από ιδεολογίες (δεκαετίες '70 και '80), περάσαμε τόσο εύκολα στο «τέλος των ιδεολογιών»; Και ποιος ήταν ο ρόλος της «λυρικής γενιάς» σ’ αυτό;

Αυτή η αλλαγή είναι πράγματι πολύ χτυπητή και ενδεχομένως υπάρχουν πολλές εξηγήσεις. Φυσικά δεν μπορεί να αγνοηθεί ο ρόλος της «λυρικής γενιάς». Στα πρώτα της χρόνια, ας πούμε στη διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70, αυτοί οι νεαροί ενήλικες ήταν οι πιο ενεργοί υποστηρικτές των μεγάλων «επαναστατικών» θεωριών, όπως ο μαρξισμός, ο φροϊδισμός, ο φεμινισμός ή ακόμα και ο εθνικισμός (στην περίπτωση του Κεμπέκ), στην υπεράσπιση των οποίων θα διαδήλωναν σε συλλαλητήρια σε πόλεις και πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι προθέσεις τους ήταν αγνές και η βούλησή τους να βελτιώσουν τις κοινωνίες τους ειλικρινής. Αλλά, την ίδια ώρα, αυτές οι ιδεολογικές απόψεις και εκφράσεις οργής ήταν ένας τρόπος γι’ αυτούς να απορρίψουν την υπάρχουσα τάξη και να επιβάλουν νέες, δικές τους, προτεραιότητες. Μόλις αυτό επιτεύχθηκε, δηλαδή μόλις η εξουσία τους δεν μπορούσε πλέον να αμφισβητηθεί, και, ακόμα και αν η «επανάσταση» για την οποία μάχονταν δεν είχε πραγματοποιηθεί, ξέχασαν γρήγορα το μαχητικό παρελθόν και στράφηκαν σ’ αυτό που μετρούσε περισσότερο: στην εκπλήρωση των αναγκών τους και τη διατήρηση της εξουσίας τους.

Προχωρώντας στα σαράντα και στα πενήντα τους, ικανοποιημένοι από τη ζωή τους καθώς ήταν, και καθώς δεν φοβούνταν τίποτε άλλο παρά την αταξία, αντιλήφθηκαν ότι οι ιδεολογίες και οι εκκλήσεις για κοινωνική και πολιτική μεταρρύθμιση δεν είχαν πλέον καμία χρησιμότητα. Εισέρχονταν στη μετα-ιδεολογική τους ηλικία και το ίδιο έκανε μαζί τους ολόκληρη η κοινωνία.

● Στο βιβλίο σας περιγράφετε την άρνηση της Λυρικής Γενιάς να εγκαταλείψει τη σκηνή όταν ήρθε πλέον η σειρά της. Ποια είναι η ερμηνεία σας γι’ αυτό;

Οταν όλη σου η ζωή έχει βασιστεί πάνω στην ιδέα ότι δεν χρωστάς τίποτα στις προηγούμενες γενιές, όταν θεωρείς ότι δεν υπάρχει τίποτα στον παλιό κόσμο που να αξίζει να συνεχιστεί και να διατηρηθεί και ότι ο εαυτός σου είναι το μοναδικό μέτρο για τα πάντα, κοντολογίς, όταν δεν έχεις τίποτα να μεταφέρεις σε κανένα, πώς μπορείς να αποδεχτείς να παραδώσεις την εξουσία σου ή να τη μοιραστείς με τους διαδόχους σου;

Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις την ιδέα ότι ο κόσμος θα ανήκει σε κάποιον άλλο και θα συνεχίσει τον δρόμο του χωρίς εσένα; Σήμερα, μέλη της Λυρικής Γενιάς μπαίνουν στα εβδομήντα τους, μια ηλικία που φυσιολογικά αποσύρεσαι από το επίκεντρο της κοινωνίας και μένεις σιωπηλά στο περιθώριο, αφήνοντας χώρο στα παιδιά σου και στα εγγόνια σου.

Ομως αυτή η γενιά κατάφερε να κρατήσει την κυρίαρχη θέση της σε όλη της τη ζωή, όχι μόνο με όρους επιρροής και οικονομικής δύναμης, αλλά επίσης με το απλό ποσοτικό της βάρος: επιλέγοντας να μην έχει καθόλου ή να έχει ελάχιστα παιδιά, κατάφερε να παραμείνει η μεγαλύτερη και πιο επιδραστική ομάδα στην κοινωνία, από την εφηβεία της μέχρι τα γηρατειά της.

Πριν από δυο ή τρία χρόνια, όταν επισκέφθηκα το Παρίσι, μου «χτύπησε» ένα βράδυ μια μεγάλη φωτεινή επιγραφή, η οποία έλαμπε πάνω από το θέατρο Οντεόν, με αυτή την απλή πρόταση στ’ αγγλικά: «Ο κόσμος σού ανήκει». Και είπα στον εαυτό μου: «Είναι ακόμη εδώ, θα είναι πάντα εδώ...».
 

● Το βιβλίο σας μοιάζει με ένα «myth-buster», διαλύει μύθους. Σε αντίθεση με πολλές αφηγήσεις που υποστηρίζουν ότι οι baby boomers ήταν μια μαχητική γενιά, η οποία αμφισβήτησε σχεδόν τα πάντα, εσείς υποστηρίζετε ότι όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές γι’ αυτούς και ότι η κοινωνία ήταν έτοιμη για αλλαγή. Υπήρξε ποτέ κάποια «σύγκρουση» εκείνη την περίοδο;

Ορισμένες «συγκρούσεις» έγιναν όντως, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '60, όταν η «λυρική γενιά» έμπαινε στα είκοσί της, όταν δηλαδή χειραφετούνταν από τους γονείς της και επεδίωκε να έχει τη δική της φωνή και οι διεκδικήσεις της να ακουστούν σε όλη την κοινωνία.

Ωστόσο, δεν υπήρξαν πραγματικές συγκρούσεις, για τον απλό λόγο ότι οι παλαιότεροι βασικά συμφωνούσαν με τις απαιτήσεις της νέας γενιάς. Είχαν απόλυτη πίστη στους γιους και στις κόρες τους. Τους είδαν σαν αγγέλους του μέλλοντος και ήταν πρόθυμοι να τους αφήσουν να διαμορφώσουν τον νέο κόσμο σύμφωνα με τις επιθυμίες τους. Δεν ήταν αντίπαλοι ή εχθροί τους, αλλά έμπιστοι και ενθουσιώδεις θαυμαστές τους.

Οσο για τους νέους χίπι και τους ακτιβιστές που μαζεύτηκαν και φώναζαν στα χωράφια του Γούντστοκ ή στους δρόμους του Παρισιού το 1968, αυτό που πραγματικά ήθελαν πάνω απ’ όλα, δεν ήταν να κερδίσουν κάποια πολιτική ή οικονομική μάχη: ήταν οι μεγάλοι νικητές ήδη από τη γέννησή τους.

Το πραγματικό τους κίνητρο ήταν η απλή απόλαυση του να είναι μαζί, να μοιράζονται τα πάντα και να επιδεικνύουν την κοινή τους ευαισθησία και τις κοινές τους αξίες, όπως επίσης τη νέα τους εξουσία πάνω στον κόσμο. Δεν «πολεμούσαν» για κάτι ή εναντίον κάποιου. Απλώς έκαναν το μεγάλο πάρτι τους. Τόσο αυτοί όσο και οι λιγοστοί αντίπαλοί τους αντιλαμβάνονταν ότι τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει και ότι ο κόσμος, απ’ εδώ και πέρα, ήταν «δικός» τους και θα παρέμενε έτσι για πολύ πολύ χρόνο.


Ποιος είναι

Γεννημένος στο Κεμπέκ του Καναδά το 1947, σπούδασε στο Μόντρεαλ και στη Γαλλία, ενώ επέστρεψε στον Καναδά όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ γαλλική και γαλλόφωνη-καναδική λογοτεχνία. Θεωρείται ειδικός στο έργο του Μίλαν Κούντερα, έχοντας επιμεληθεί τις εκδόσεις του στα γαλλικά.

Υπήρξε κριτικός λογοτεχνίας στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Συνεργάζεται με το περιοδικό Atelier du Roman που εκδίδει ο Λάκης Προγκίδης στο Παρίσι. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το βιβλίο του «Η λυρική γενιά: δοκίμιο για τη ζωή και το έργο των πρώτων baby boomers», από τις καλές εκδόσεις Μάγμα.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ντέιβιντ Χάρβεϊ: Ο χώρος και ο χρόνος του νεοφιλελευθερισμού
Το νέο βιβλίο του Ντέιβιντ Χάρβεϊ με τίτλο: «Χώροι του Νεοφιλελευθερισμού: μια θεωρία της άνισης γεωγραφικής ανάπτυξης» είναι μια προσπάθεια για αποκατάσταση της ταξικής ισχύος των ανώτερων τάξεων.
Ντέιβιντ Χάρβεϊ: Ο χώρος και ο χρόνος του νεοφιλελευθερισμού
ΝΗΣΙΔΕΣ
14η Ιουλίου: Η μέρα της Βαστίλης
Η Αλωση της Βαστίλης, υπήρξε ένα από τα πιο εμβληματικά συμβάντα όλων των εποχών. O Ερίκ Βυϊγιάρ ασκείται επιτυχώς πάνω στην ιστορία για την οποία έχουν γραφτεί πολλά. Το «14η Ιουλίου» είναι γι’ αυτούς που...
14η Ιουλίου: Η μέρα της Βαστίλης
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οταν το παλιό πεθαίνει και το νέο έρχεται
Μεγάλος στοχαστής είναι αυτός που βοηθάει τη συζήτηση να προχωρήσει παραπέρα, να ξεπαγώσει κάθε φορά που έχει κολλήσει στον σχολαστικισμό και σε αδιέξοδες διαμάχες.
Οταν το παλιό πεθαίνει και το νέο έρχεται
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο Λειβαδίτης και οι Ρώσοι
Ο Λειβαδίτης δεν «καπελώνει» τους μεγάλους συγγραφείς κάνοντας νοηματικές και λογοτεχνικές αυθαιρεσίες. Τους γνωρίζει καλά και τους αποδίδει στο ευρύ κοινό του περιοδικού με σεβασμό και πάθος.
Ο Λειβαδίτης και οι Ρώσοι
ΝΗΣΙΔΕΣ
Αμείλικτα «Ερωτήματα»
Το βιβλίο του Νίκου Γραικού είναι μια μικρή πολύτιμη κιβωτός, μια κοινωνιολογικού τύπου υποδειγματική σπουδή «διαδρομής του βίου».
Αμείλικτα «Ερωτήματα»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η συμμόρφωση της μνήμης
Στο βιβλίο της Γιαπωνέζας Γιόκο Ογκάουα «Η αστυνομία της μνήμης» η εισβολή του «πραγματικού» προσλαμβάνει εφιαλτικές διαστάσεις.
Η συμμόρφωση της μνήμης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας