• Αθήνα
    Αυξημένες νεφώσεις
    1°C -0.2°C / 2.7°C
    1 BF
    93%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    2°C -0.4°C / 3.5°C
    0 BF
    34%
  • Πάτρα
    Αραιές νεφώσεις
    3°C 2.0°C / 6.2°C
    4 BF
    54%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    -2°C -3.0°C / -2.1°C
    5 BF
    43%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    -1°C -1.1°C / -1.1°C
    4 BF
    55%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    0°C -1.0°C / 2.9°C
    2 BF
    49%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    -4°C -4.6°C / -2.1°C
    2 BF
    42%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    1°C 0.2°C / 3.6°C
    3 BF
    50%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    3°C 2.7°C / 6.4°C
    4 BF
    88%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    4°C 0.9°C / 3.9°C
    4 BF
    65%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    3°C 2.8°C / 6.1°C
    6 BF
    93%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    3°C 2.6°C / 2.6°C
    7 BF
    56%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    4°C 3.9°C / 3.9°C
    4 BF
    52%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    1°C -0.5°C / 0.9°C
    4 BF
    40%
  • Λαμία
    Ήπιες χιονοπτώσεις
    0°C -0.5°C / 0.1°C
    3 BF
    82%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    6°C 4.8°C / 6.8°C
    2 BF
    67%
  • Χαλκίδα
    Ασθενής ομίχλη
    1°C -0.6°C / 2.0°C
    2 BF
    96%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    0°C -0.7°C / 1.5°C
    1 BF
    40%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    1°C -0.3°C / 3.6°C
    2 BF
    51%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    -4°C -4.2°C / -4.2°C
    3 BF
    49%

Οι ηθοποιοί Δημήτρης Καταλειφός και Ράνια Οικονομίδου με την Εύα Νικολαΐδου καθισμένοι στον καναπέ της Πινακοθήκης του Χατζηκυριάκου-Γκίκα

ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η κατάρα του καινούργιου μπορεί να γίνει τροχοπέδη

  • A-
  • A+
Η τηλεόραση είναι στα πάνω της. Ο κορονοϊός την ευνόησε πολύ. Αποτελείωσε το θέατρο και αυτή η αβεβαιότητα ώθησε πολλούς να βρουν εκεί καταφύγιο.

Ο Δημήτρης Καταλειφός πολλά χρόνια τώρα δημιουργεί έναν μύθο. Εχει μέσα του έναν κρυμμένο θεατρικό θησαυρό από τον οποίο σε κάθε ρόλο του ανασύρει ένα χρυσό νόμισμα. Εποχές, χαρακτήρες, ανθρώπους, όλα τα συνδέει με τέλειο τρόπο ώστε να δημιουργεί μια ψυχική δόνηση. Μέσα από έναν «Φεγγίτη», από τον «Θάνατο του εμποράκου», τη «Σπασμένη στάμνα» κ.ά. μοιράζει φως και σκιές πάνω στο πρόσωπό μας. Είναι τόσο πειστικός στους ρόλους του που φτάνει στο σημείο η ενότητα και η ταυτότητα του χαρακτήρα του να γίνονται ενότητα του μύθου του.

Η Ράνια Οικονομίδου, αριστούχος της δραματικής σχολής του Εθνικού, αξίζει πολλούς επαίνους για την ερμηνεία της. Ευαίσθητη, ευσυνείδητη, με υποκριτικά χαρίσματα, αποπνέει μια σεμνότητα, έναν σεβασμό, μια ανθρωπιά. Οταν την παρακολουθείς στη σκηνή, σου μεταδίδει μια ποιότητα μέσα από τον ρόλο της.

Κάθε μήνα μάς περιμένει η φιλόξενη Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου-Γκίκα, του Μουσείου Μπενάκη, όπου διέσωσε ο Αγγελος Δεληβορριάς τους επιφανέστερους εκπροσώπους της γενιάς του ’30. Το θεωρούσε εθνικό χρέος.

● Πότε έγινε η κορυφαία συνάντηση;

Δ.Κ.: Τη Ράνια τη γνώρισα από κοντά το 1978 στο σπίτι της. Ηταν η χρονιά που μου βγήκε σαν επιθυμία και όνειρο η σκηνή. Είχαμε συγκεντρωθεί ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο Τάσος Μπαντής, η Ελένη Κοκκίνου, η Σμαράγδα Σμυρναίου, προκειμένου να γίνει ένας πυρήνας για να δημιουργήσουμε μια θεατρική σκηνή.

Ρ.Ο.: Θυμάσαι και τι ωραία φαγητά είχα μαγειρέψει;

Δ.Κ.: Το φαγητό δεν το θυμάμαι (γέλια), αλλά σ’ ένα πολύ ωραίο σπιτάκι στο Χαλάνδρι παλεύαμε όλοι να βρούμε έργα, λεφτά, θέατρο. Σχεδόν δυο φορές την εβδομάδα συναντιόμασταν επί τρία χρόνια για να διαβάσουμε έργα αναζητώντας το μέλλον αυτής της σκηνής.

● Δημιουργήθηκαν απ’ αυτές τις συναντήσεις φιλίες, ανθρώπινες σχέσεις…

Ρ.Ο.: Φιλίες αδιάλειπτα, επί 30 χρόνια.

● Σε ποιες παραστάσεις δουλέψατε μαζί;

Ρ.Ο.: Αρχικά, στη «Σπασμένη στάμνα». «Συμφορά από το πολύ μυαλό». Αργότερα δημιουργήσαμε το «Εμπρός»· εκεί κάναμε την «Αγριόπαπια», τον «Αμερικανικό βούβαλο»…

Δ.Κ.: Αφού τελείωσε αυτός ο κύκλος μας, ξανασυναντηθήκαμε στο Απλό Θέατρο, άλλα 10 χρόνια. Εκεί μας περίμεναν το «Ταξίδι της μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα», οι «Βρικόλακες», «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» κ.ά.

● Από αυτή τη συνεργασία τι σας έχει στιγματίσει;

Δ.Κ.: Εξακολουθεί να υπάρχει μια μεγάλη αγάπη, ένας θαυμασμός. Είχαμε πάντα πολύ ωραία χημεία στη σκηνή παρ’ όλο που ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να δουλεύει. Ομως το αποτέλεσμα αυτού που ψάχναμε ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο. Ακουμπούσα σε έναν άνθρωπο. Κι ενώ αυτό φαντάζει αυτονόητο, στο ελληνικό θέατρο δεν είναι. Το να μιλάνε οι άνθρωποι στη σκηνή πραγματικά ο ένας στον άλλο. Μια κοινή γλώσσα στο θέατρο.

Ρ.Ο.: Υπήρχε, Δημήτρη, η αγάπη για την αλήθεια. Κι όταν ο ηθοποιός αγωνίζεται να βρει την αλήθεια που έχει το κείμενο κι όχι να κανακέψει τον ναρκισσισμό του, πάντα βγαίνουν ωραία αποτελέσματα.

● Τσακωθήκατε ποτέ;

Δ.Κ.: Οχι. Παρότι περάσαμε μεγάλες μπόρες. Κατ’ αρχάς, την καταστροφή δυο οραμάτων στα οποία εμείς είχαμε ονειρευτεί κι επενδύσει: τη δημιουργία της «Σκηνής» και το «Εμπρός». Κάθε τι όμως που κλείνει και μάλιστα δύσκολα -λέω μια ήπια λέξη-, αφήνει τραύματα. Με τη Ράνια όμως τα ξεπερνάγαμε.

Ρ.Ο.: Δεν είχαμε λόγο να τσακωθούμε. Αυτό που νομίζω ότι μας ενοχλεί είναι η αδικία που έχουμε υποστεί μέσα σ’ αυτές τις δυο ομάδες.

● Πώς αντιδράτε σε μια αδικία;

Ρ.Ο.: Εγώ θυμώνω πάρα πολύ. Εξοργίζομαι. Συχνά αντιδρώ με πολύ έντονο τρόπο.

● Απ’ όσα έχουν χαθεί, δεν μπορεί να ξαναλειτουργήσει κάτι;

Ρ.Ο.: Για μένα πια είναι πολύ δύσκολο.

Δ.Κ.: Υπήρχαν τότε επιχορηγήσεις. Πριν γίνει το μνημόνιο, ήταν τελείως διαφορετικό το τοπίο γενικά στο θέατρο. Από τότε άλλαξε συντριπτικά. Μία από τις κύριες αιτίες ήταν ότι μειώθηκαν οι χρηματοδοτήσεις και μετά ότι το θέατρο δουλεύει κυρίως με θεατρικούς επιχειρηματίες. Κι αυτό είναι μια τεράστια αλλαγή.

● Καταφύγιο η τηλεόραση

Μερικοί, ευτυχώς, βρήκαν καταφύγιο στην τηλεόραση.

Δ.Κ.: Η τηλεόραση είναι στα πάνω της. Ο κορονοϊός την ευνόησε πολύ. Αποτελείωσε το θέατρο και αυτή η αβεβαιότητα ώθησε πολλούς να βρουν εκεί καταφύγιο.

● Ποιοι από τους καθηγητές σας σάς καθόρισαν;

Ρ.Ο.: Εγώ είχα ένα είδος αυτισμού. Δεν είχα αντίληψη του περιβάλλοντος. Δεν ένιωθα κάποιο δέος. Δεν θαύμαζα κανέναν. Ημουν πάρα πολύ ο εαυτός μου και μέσα στον εαυτό μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι περήφανη γι’ αυτό.

Δ.Κ.: Ράνια, ας πούμε εσωστρεφής…

Ρ.Ο.: Πολύ εσωστρεφής, δεν είχα παρέες και φιλίες… Ο Μάνος Χατζιδάκις άλλαξε τη ζωή μου. Αντικαθιστούσα παλιά μια κοπέλα σ’ έναν ερασιτεχνικό θίασο γιατί είχε χαλάσει η σχέση της με τον σκηνοθέτη κι έφυγε. Εγώ τότε πήγαινα στην αρχιτεκτονική. Αναγκάστηκα να δεχτώ επειδή θα ερχόταν ο Μάνος Χατζιδάκις και δεν μπορούσαν ν’ αναβάλουν την παράσταση. Στο τέλος, μας ρώτησε ποιοι αποφοιτήσαμε από σχολές. Ημασταν όλοι ερασιτέχνες. Απευθύνθηκε σε όλους λέγοντας: «Αν αγαπάτε το θέατρο να το δείξετε έμπρακτα, πηγαίνοντας να φοιτήσετε. Ιδίως, η κοπέλα -και έδειξε εμένα-, πιστεύω ότι δεν θα χάσει τον χρόνο της αν γίνει ηθοποιός». Αυτό ήταν. Την επόμενη μέρα είπα στη μητέρα μου ότι θα γίνω ηθοποιός. Το θέμα ξέρετε ποιο είναι; Οτι εγώ δεν πήγα ποτέ να βρω τον Χατζιδάκι και να του μιλήσω για τον μεγάλο ρόλο που διαδραμάτισε στη ζωή μου. Να τον ευχαριστήσω, από ευγνωμοσύνη.

● Αυτό οφείλεται στον κλειστό χαρακτήρα σου;

Δ.Κ.: Εδώ θα διαφωνήσω. Ο λόγος που εμένα μου αρέσει μια κατηγορία ηθοποιών είναι ότι στη ζωή μπορεί να είναι κλειστοί, εσωστρεφείς. Αυτοί οι ηθοποιοί έχουν τόση ανάγκη το θέατρο για ν’ ανοίξουν. Εχω συναντήσει ηθοποιούς που είναι πολύ επικοινωνιακοί κι εξωστρεφείς κι αυτό στη σκηνή δεν βγαίνει. Επειδή είμαι και δάσκαλος χρόνια, έχω παρατηρήσει ότι συνήθως τα κλειστά παιδιά είναι αυτά που παίζουν καλύτερα.

● Είναι σαν να μαζεύουν ενέργεια και να θέλουν να την καταναλώσουν.

Δ.Κ.: Ακριβώς, και να τη βγάζουν στη σκηνή.

● Δημήτρη, μια από τις σημαντικές εμπειρίες στην καριέρα σου ήταν η συνεργασία σου με τον Δημήτρη Χορν. Τι θυμάσαι;

Δ.Κ.: Ναι, πραγματικά. Με τον Χορν είχαμε παίξει στον «Δήμωνα τον Αθηναίο», σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Τριβιζά. Ομως, επειδή τελείωσα τη σχολή του Πέλλου Κατσέλη, τους θεωρώ σπουδαίους δασκάλους μου. Είχα πολύ μεγάλη αδυναμία στη Νίκη Τριανταφυλλίδη. Εισήγαγε μια μέθοδο που μου άρεσε πολύ και την ακολουθώ μέχρι σήμερα. Να μπορούμε να γράφουμε κι εμείς τους ρόλους. Οχι με λογοτεχνική επιθυμία, αλλά ό,τι γεννά η φαντασία σου για ένα πρόσωπο που πρόκειται να παίξεις.

● Τι είναι αυτό που σας γοητεύει σ’ έναν άνθρωπο;

Δ.Κ.: Η ευγένεια. Το χιούμορ και η γενναιοδωρία. Δεν μπορώ τους τσιγκούνηδες ανθρώπους, θεωρώ την τσιγκουνιά παντός τύπου το χειρότερο χαρακτηριστικό που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.

Ρ.Ο.: Ισως το «γοητεύει» είναι πολύ μεγάλη λέξη, αλλά να μπορώ να μιλάω μ’ έναν άνθρωπο. Να λέμε το ίδιο πράγμα. Δεν μπορώ να έρχομαι σε αντιπαράθεση με τους ανθρώπους. Οταν έρχομαι σε αντιπαράθεση, το κόβω. Μ’ αρέσει να έχουμε επίπεδο που να μπορούμε να συνεννοούμαστε.

● Θα μπορούσε ένας καλός ηθοποιός να σώσει ένα κακό έργο;

Δ.Κ.: Θα μπορούσε.

EUROKINISSI/ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

● Αυτό μου θυμίζει τον Λόρενς Ολίβιε που είχε υποδυθεί τον Τίτο Ανδρόνικο του Σέξπιρ. Απ’ όλο το έργο έμεινε μόνο αξέχαστη η κραυγή του. Οταν τον ρώτησαν, απάντησε ότι εκείνη τη στιγμή φανταζόταν ένα μικρό ζωάκι που λέγεται ερμίνα, την οποία κυνηγάνε για τη γούνα της. Επειδή, όμως, δεν θέλουν να την πληγώσουν, ρίχνουν αλάτι στον πάγο κι όταν η ερμίνα γλείψει το αλάτι, η γλώσσα κολλάει και παγιδεύεται. Τη στιγμή που η ερμίνα είναι παγιδευμένη σκέφτηκε ο Ολίβιε στην παράσταση κι έβγαλε αυτή την κραυγή.

Δ.Κ.: Περνάει από 40 κύματα αυτή η τέχνη. Αλλοτε μπορεί να σκεφτείς κάτι που έχεις ζήσει, που φαντάστηκες ή έχεις ονειρευτεί, ή να σου δημιουργηθεί η αίσθηση από κάποιο ζώο. Πρέπει όταν κάνεις πρόβες να είσαι ανοιχτός σ’ ένα ερέθισμα για να εμπνευστείς. Οταν ήμουν στη σχολή του Εθνικού έπρεπε να παίξουμε στο Απλό θέατρο τον «Επιστάτη», δηλαδή έναν άστεγο αλήτη. Ετυχε από το παράθυρο της σχολής να παρακολουθήσω 20 άτομα που περίμεναν το συσσίτιο, δίπλα απ’ τη σχολή στο Κοινωνικό Παντοπωλείο. Τους παρατήρησα για ένα τέταρτο. Αυτό με ενέπνευσε να παίξω τον ρόλο.

Ρ.Ο.: Εγώ πιστεύω πολύ στο υποσυνείδητο. Θα μιλήσω προσωπικά, γιατί ο καθένας έχει έναν δικό του τρόπο να οικειοποιείται τον ρόλο, και η ουσία είναι αυτή. Πιστεύω ότι υπάρχει αυτό το αρχικό στάδιο του ψαξίματος, είσαι ένα είδος ντετέκτιβ, κάνεις αναλύσεις. Είναι μια αρκετά εγκεφαλική διαδικασία, στην οποία σιγά σιγά μπλέκεται και το συναίσθημα. Διότι όλα αυτά που φαντάζεσαι για τον ρόλο σου και πιστεύεις ότι μπορεί να είναι στοιχεία του, σου γεννούν συναισθήματα. Αφού, λοιπόν, τελειώσει αυτή η διαδικασία και όλα αυτά τα στοιχεία μπαίνουν στην ψυχή μας, έρχεται το δεύτερο στάδιο, της έκφρασης. Και αυτό μας διαχωρίζει, γιατί το πρώτο στάδιο μπορεί να το κάνει κάθε μελετητής, αλλά μόνο ο ηθοποιός μπορεί να κάνει την έκφραση. Σε αυτό το σημείο θεωρώ πως εμπλέκεται πάρα πολύ το υποσυνείδητο. Βγαίνουν πράγματα που δεν τα έχεις προγραμματίσει. Είναι το άρωμα και η γεύση της ερμηνείας σου. Κι εκεί μπαίνουν πάρα πολλά πράγματα που είναι αστάθμητα.

Δ.Κ.: Και είναι ευλογία, Ράνια, να ξυπνήσει αυτό το υποσυνείδητο. Στην ουσία ξεκινάς μ’ έναν πιο ψυχρό τρόπο, μετά μπαίνει το θερμό κι όλα αυτά πρέπει ν’ αναμειχθούν. Να βγει το υποσυνείδητο να εκφραστεί και να κατοικήσει στο σώμα του ηθοποιού. Δεν συμβαίνει, δυστυχώς, σε κάθε ρόλο.

Ρ.Ο.: Αν συμβεί, γίνεται φορέας. Εγώ αισθάνομαι, Δημήτρη, πως μου συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά.

● Αβεβαιότητα για το μέλλον
Θα ξαναγεννηθεί κάτι καινούργιο μετά απ’ αυτήν την καταστροφή;

Δ.Κ.: Ζούμε σε μια εποχή που έχει μια τρομερή αβεβαιότητα, όχι μόνο για το θέατρο. Υπάρχει αυτή η τεράστια πια δύναμη της τεχνολογίας που έχει αλλάξει απίστευτα τα πράγματα. Δεν διαβάζει πια ο κόσμος. Είναι όλοι μ’ ένα κινητό. Βλέπουν θέατρο και ταυτόχρονα κοιτάνε το κινητό. Φοβάμαι και νιώθω ανασφάλεια για το μέλλον.

Ρ.Ο.: Αυτό, πάντως, που ζούμε τώρα -χώρια από τον κορονοϊό- και πολύ πιο πριν... τα θεατρικά πράγματα έχουν αλλάξει χέρια. Παλιά ο ηθοποιός ήταν αυτός που έδινε το στίγμα στα πράγματα. Τώρα είναι οι σκηνοθέτες. Παίρνουν έργα μεγάλα, υπέροχα και τους αλλάζουν τα φώτα. Αυτό δεν προάγει το έργο του συγγραφέα. Ενας έφηβος που πάει να δει τώρα Αμλετ ή οποιοδήποτε έργο κλασικό, εάν το δει παραμορφωμένο δεν πρόκειται να καταλάβει τίποτα. Και το θεωρώ αμαρτία. Οι άνθρωποι θέλουν να δουν το έργο και όχι την άποψη του σκηνοθέτη. Αν κάποιος έχει το ταλέντο, να περάσει και τη δική του άποψη, έχει καλώς. Αλλά συνήθως περνάει μόνο την άποψη.

Δ.Κ.: Νομίζω, Ράνια, είναι δυο πράγματα που έχουν θολώσει το τοπίο. Το ένα είναι μια τρομερή ανάγκη, η κατάρα του καινούργιου που μπορεί όμως να γίνει μεγάλη τροχοπέδη. Το άλλο είναι ότι έχει μπερδευτεί η σκηνοθεσία με τη σκηνοθετίτιδα και την εξουσία. Το θέατρο είναι συνεργασία. Ο Μινωτής έλεγε πως είναι ένας ρεφενές όπου ο καθένας ανάλογα με το ταλέντο του συνεισφέρει.

● Μπορεί ένας πληγωμένος εγωισμός να προσποιηθεί τον έρωτα;

Δ.Κ.: Στον έρωτα πιστεύω δεν βλέπεις. Και όσο διαρκεί αυτή η εμπειρία, αυτού του μαγικού φίλτρου που λέει και το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», στην ουσία δεν βλέπεις κάτι ξεκάθαρα. Οταν, όμως, αυτό γίνει ρουτίνα, ή σου γυαλίσει ένα άλλο άτομο, τότε ανοίγεις τα μάτια σου και μπορείς να δεις και τα ελαττώματα του άλλου. Γενικά, όμως, ο χωρισμός είναι μια απώλεια. Σπάνια κρατάει για πάντα κάτι, δυστυχώς.

Ρ.Ο.: Νομίζω, Δημήτρη, όταν υπάρχει αυτή η μαγεία δεν υπάρχει ο εαυτός σου, είσαι κάποιος άλλος. Θαυμάζεις αυτό που είναι ο άλλος. Δίνεις τον εαυτό σου στον άλλο. Αν οι άνθρωποι έχουν στοιχεία που μπορεί να τους δένουν, μετατρέπεται ο έρωτας σε αγάπη, σε εκτίμηση, σε συντροφικότητα.

● Τα νέα σας έργα;

Δ.Κ.: Ετοιμάζουμε στο Σύγχρονο Θέατρο το «Τέλος του παιχνιδιού» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Γ. Σκεύα και μια αξιόλογη ομάδα ηθοποιών.

Ρ.Ο.: Κι εγώ την «Ποντικοπαγίδα» σε σκηνοθεσία Κ. Καραλή.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Συμφορά από το πολύ μυαλό
Η παράσταση του Στάθη Λιβαθινού «Συμφορά από το πολύ μυαλό» έρχεται μετά από 35 χρόνια στο ιστορικό Θέατρο της Οδού Κυκλάδων.
Συμφορά από το πολύ μυαλό
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μια Ελληνίδα στο θέατρο του Μπέργκμαν
Ο Ματίας Άντερσον κάλεσε την Ελλη Παπακωνσταντίνου να γράψει και να σκηνοθετήσει τη δική της εκδοχή της «Αλκηστης» του Ευριπίδη για το Dramaten της Σουηδίας.
Μια Ελληνίδα στο θέατρο του Μπέργκμαν
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ακόμη πληρώνουμε τις πληγές του γένους
Φιλαρέτη Κομνηνού και Θωμάς Κοροβίνης μιλούν στην «Εφ.Συν.» για τη συνεργασία τους στην παράσταση «Αρίστος» που θα ανέβει και στη Θεσσαλονίκη.
Ακόμη πληρώνουμε τις πληγές του γένους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας