Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα αγάλματα δεν περιμένουν
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τα αγάλματα δεν περιμένουν

  • A-
  • A+

Στο Β' Αρχαίο Θέατρο, καρδιά της θεσσαλικής θεατρικής σκηνής, επικρατεί ευλαβική σιωπή. Οι θεατές προσέρχονται με μάσκες και με τις οδηγίες των ανθρώπων του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας κάθονται στις θέσεις τους. Κάποιοι άλλοι, πιο νέοι, με την ίδια σύνεση οδηγούνται στην πρασιά, τηρώντας τις αποστάσεις. Στο «λογείο» του θεάτρου, ένας κρεμασμένος κούρος, κομμάτι από τα σκηνικά της Ασης Δημητρολοπούλου, περιμένει υπομονετικά. Τι περιμένουν τα αγάλματα; αναρωτήθηκα ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο της παράστασης και το πραγματικά προσεγμένο πρόγραμμα που είχα στα χέρια μου.

Η παράσταση «Τα αγάλματα περιμένουν», που σκηνοθετεί η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, είναι βασισμένη στο κείμενο του έμπειρου θεατρικού συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη και διαπραγματεύεται το ερώτημα «τι θα σώζαμε σήμερα σε περίοδο κινδύνου;». Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι από μας το έχουμε σκεφτεί κάποια στιγμή.

Εμπνευση στάθηκε η επιχείρηση απόκρυψης των αρχαιοτήτων όλων των μουσείων της χώρας το 1940. Οι φωτογραφίες της απόκρυψης έφεραν τα αγάλματα στο συγκινητικό ύψος του ανθρώπου. Ο τρόπος που εργάτες και αγάλματα αναμετρήθηκαν καθημερινά μεταξύ τους «ανέδειξε» τα αγάλματα μέσα στο φως της ανθρώπινης κλίμακας. Αυτή η απόκρυψη έκανε ξανά τα αγάλματα παιδιά των σημερινών ανθρώπων.

Ομως ο συγγραφέας το πήγε πολύ πιο μακριά. Αγγίζοντας και τονίζοντας αθέατες πλευρές της σύγχρονης καθημερινότητάς μας. Ο Φλουράκης δεν έγραψε απλώς μια πικρή κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, επιχειρώντας να κάνει έναν διάλογο με τον θεατή, για ένα τέτοιο θέμα, θα έλεγα πως βγάζει αναιδώς τη γλώσσα απέναντι στην κακώς εννοούμενη αρχαιολατρία που μαστίζει τη νεότερη Ελλάδα.

Με καίριες φράσεις από τη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη, λούμπεν, new age και ψηφιακή κουλτούρα, συνομιλεί κυρίως με τα αγάλματα που ανίκανα να αντιδράσουν εργαλειοποιούνται από τους ανθρώπους. Η αρπαγή τους, ο ξεριζωμός τους από τον τόπο όπου σμιλεύτηκαν, από τον τόπο που τους έδωσε ανάσα, είναι η μυθιστορηματική αφετηρία του έργου.

Η σκηνοθέτις Κυριακή Σπανού τόλμησε να κάνει μια παράσταση-πρόταση. Εδωσε με ρυθμό εικόνες ενός σύγχρονου κόσμου σε περίοδο αποσύνθεσης, φθοράς, εικόνες ανθρώπων χαμένων στην άγνοια και την εικονική πραγματικότητα, ανθρώπων που ερμηνεύουν τη ζωή με όρους Netflix. Και ανθρώπων που φορούν τη μάσκα του κορονοϊού. Εξαιρετικό το κομμάτι με τις δύο αλλοδαπές καθαρίστριες του μουσείου. Ισορροπώντας ανάμεσα στη συγκίνηση και το χιούμορ, είναι μια θεατρική πράξη που δεν θα ξεχάσω εύκολα. Οπως και η σκηνή με τους δυο «νεκροθάφτες» του Κούρου. Ξεκαρδιστική και συνάμα διδακτική για τους τρόπους και τα ήθη της εποχής μας.

Ανάμεσα στους καλούς ηθοποιούς -Λαρισαίοι όλοι απ' ό,τι έμαθα- ξεχώρισα τη Μαρσέλα Λένα και τον Χρήστο Κορδελά. Ταλέντα που νομίζω πως θα μας απασχολήσουν πολύ στο μέλλον. Εξαιρετικός και ο προστάτης των αγαλμάτων Θανάσης Ζέρβας.

Η Αση Δημητρολοπούλου δημιούργησε έναν υψηλής αισθητικής με αφαιρετικό αποτύπωμα -παλιό, σύγχρονο και μελλοντικό- κόσμο που συνομιλεί και συνδιαλέγεται. Σε πλήρη εναρμόνιση με τον φωτισμό του Γιώργου Τέλλου και τα κοστούμια της Ολυμπίας Σιδερίδου. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η κίνηση των ηθοποιών, διδαγμένη από την Αναστασία Μπρουζιώτη στη μουσική της «Δεσποινίδος Τρίχρωμης». Τόσο όσο και μακριά από τις κινησιολογικές μανιέρες που έχουν κατακλύσει το ελληνικό θέατρο τα τελευταία χρόνια. Επίσης, ιδιαίτερη αναφορά θα ήθελα να κάνω στην οργάνωση της όλης παραγωγής από τον Νίκο Γεωργάκη. Σε τόσο δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι ένα μικρό θαύμα.

Ξαναγυρνώ στους δύο βασικούς συντελεστές του έργου: την Κυριακή Σπανού στη σκηνοθεσία και τον Ανδρέα Φλουράκη που έγραψε το κείμενο. Είναι μια ευτυχής θεατρική συνεργασία για τους θεατές. Η μεταξύ τους παλιά σχέση έχτισε την αισθητική της παράστασης και πρόσφερε σε μας μια υλική κατανόηση του ονειρικού ψυχισμού των αγαλμάτων. Θόλωσαν τη διαχωριστική γραμμή των εποχών και κυρίως θόλωσαν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ θεάτρου και πραγματικότητας. Με λεπτομέρειες που φώτισαν ώς το βάθος την έννοια του πολύτιμου για τον κόσμο μας.

Από την παράσταση φεύγεις με το ερώτημα εντυπωμένο στη μνήμη: «Τι είναι πολυτιμότερο για μένα; Τι θα έκρυβα για να μην καταστραφεί;» Ο πολιτισμός είναι πάντα μια καλή απάντηση. Μάρτυρές του, με όλες τις έννοιες, τα αγάλματα.

«Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,
γιατί τους διώξαμε απ’ τους ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο
την ατμόσφαιρά σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των˙
και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου περνά.»

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ιωνικόν»

Η παράσταση εντάσσεται στο φετινό πρόγραμμα του υπουργείου Πολιτισμού που ανοίγει τους αρχαιολογικούς χώρους στις παραστατικές τέχνες, πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λάρισας και ξεκινά το ταξίδι της από το Β' Αρχαίο Θέατρο.

Σκηνοθεσία: Κυριακή Σπανού. Θεατρικό έργο: Ανδρέας Φλουράκης. Διανομή ρόλων: Θανάσης Ζέρβας, Χρήστος Κορδελάς, Μαρσέλα Λένα, Ανδρομάχη Μακρίδου, Αθηνά Σακαλή, Βάνα Σλέιμαν, Ηρακλής Τζαφέτας, Παναγιώτης Τόλιας.

Ημερομηνίες & χώροι παραστάσεων:

● 25/8 – Ελασσόνα – Πύθιο
● 29/8 Θεσσαλονίκη – Συκιές
● 4/9 Τρίκαλα – Φρούριο
● 8/9 Λάρισα – Α' Αρχαίο Θέατρο

ΝΗΣΙΔΕΣ
Το αρχαίο δράμα «ρίχνει» τα σύνορα της Ευρώπης
Το Διεθνές Δίκτυο Αρχαίου Δράματος του ΥΠΠΟΑ δίνει την ευκαιρία σε καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα να έρθουν στη Θεσσαλονίκη και να εργαστούν πάνω στο αρχαίο δράμα με συνομήλικούς τους από τα Βαλκάνια και την...
Το αρχαίο δράμα «ρίχνει» τα σύνορα της Ευρώπης
ΝΗΣΙΔΕΣ
Αίγινα, η πανέμορφη
Το Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας, που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια συνεχούς παρουσίας στο πολιτιστικό γίγνεσθαι του νησιού, θα λάβει χώρα από τις 18 Ιουλίου έως και τις 12 Αυγούστου
Αίγινα, η πανέμορφη
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μιλώντας για τον Λευτέρη Βογιατζή
Σε έναν τόμο 400 σελίδων δεν περιγράφεται ο Λευτέρης Βογιατζής, όμως αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά κάτι ιδιαίτερο, καθώς υπάρχουν 43 συμβολές και μαρτυρίες από κορυφαίους καλλιτέχνες του θεάτρου που...
Μιλώντας για τον Λευτέρη Βογιατζή
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το ζωντανό σώμα του ελληνικού θεάτρου
Τα σπουδαία θεατρικά κείμενα και οι καλές παραστάσεις αφυπνίζουν, προβληματίζουν, συμμετέχουν στον κοινωνικό διάλογο. Διαλέξαμε έξι θεατρικά έργα που ανέβηκαν φέτος για το κείμενο αλλά και για τις ιδιαίτερες...
Το ζωντανό σώμα του ελληνικού θεάτρου
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι «άγγελοι» του Μάνου Χατζιδάκι
Στο «Από Μηχανής Θέατρο» η Αγγελική Λεμονή ερμηνεύει τη Ζωή, «λεκανατζού» των πορνείων, σε μια από τις καλύτερες παραστάσεις της φετινής χρονιάς κατά τη γνώμη μου. Οσοι τη δείτε θα με θυμηθείτε...
Οι «άγγελοι» του Μάνου Χατζιδάκι
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οδυσσέας, ο ήρωας της καρτερίας
Στο καρνάγιο, στην πόλη της Καβάλας το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Φιλίππων παρουσίασε την παράσταση «Οδυσσέας, ο ήρωας της καρτερίας», με έναν συγκλονιστικό Αρη Λεμπεσόπουλο.
Οδυσσέας, ο ήρωας της καρτερίας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας