Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Οι ηθοποιοί είναι οι ποιητές του εαυτού τους»
ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Οι ηθοποιοί είναι οι ποιητές του εαυτού τους»

  • A-
  • A+
Οι τέχνες βίωσαν και βιώνουν κρίσεις σε όλες τις εποχές. Αυτή η πανδημία δεν είναι η ύψιστη κρίση. Δοκίμασε τις αντοχές, τα συστήματα, τους ανθρώπους. Θα αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά και ιατρικά. Δεν είναι αυτή η κρίση που μπορεί να διαλύσει μια τέχνη όπως το θέατρο

ΠΕΓΚΥ ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΥ - ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Την Πέγκυ Σταθακοπούλου τη γνωρίζω 40 χρόνια. Είχα αποφασίσει το 1979 να περάσω το κατώφλι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ως ακροάτρια. Διευθυντής ήταν τότε ο Νίκος Τζόγιας. Επί 3 χρόνια, 4 ώρες την ημέρα, παρακολουθούσα μαθήματα, παρέα με μία ομάδα νέων που οι περισσότεροι πέτυχαν στον θεατρικό στίβο. Εκεί στη σχολή, αναμετρούσαν την ευθύνη ενός ρόλου, την τεχνική του, τις γνώσεις.

Από τα φοιτητικά της χρόνια, η Πέγκυ ξεχώριζε. Αγαπούσε τα απλά αλλά και τα δύσκολα. Είχε πάθος με τη δουλειά της. Οσο ωρίμαζε, γινόταν πιο απαιτητική. Πιο εκλεκτική. Τώρα πια είναι υποταγμένη μόνο στους ρόλους της. Κάθε φορά στη σκηνή γίνεται συναρπαστική. Πήρε αξίες από τους δασκάλους της, όπως τη φινέτσα της Μαίρης Αρώνη, τη δύναμη της Ελένης Χατζηαργύρη, την ευκινησία της Μαρίας Χορς. Ακόμα και στις πιο ανέμελες στιγμές της το θέατρο κυριαρχεί στη σκέψη της. Πάντα περιμένω με ανυπομονησία τις παραστάσεις της.

Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου διδάχθηκε τα μονοπάτια του θεάτρου από τη μεγάλη του γένους θεατρική σχολή: το Θέατρο Τέχνης. Εκπαιδευμένη για κάθε απαίτηση, εκφράζεται καλύτερα με τη σκηνοθεσία. Είναι οξυδερκής, με γνώσεις, με κριτήριο αυστηρό στην ποιότητα του καλλιτέχνη αλλά και του ανθρώπου.

Συναντηθήκαμε στον οικείο πια χώρο, που μας περιμένει κάθε μήνα, στην Πινακοθήκη του Χατζηκυριάκου-Γκίκα (Μουσείο Μπενάκη). Μέσα στον πλούτο της τέχνης, που ανακάλυψε ο μαικήνας του πολιτισμού Αγγελος Δεληβορριάς, για να τον μεταμορφώσει σε μνημείο ιστορίας. Να εναρμονίσει την τέχνη με την ευαισθησία.

Πέγκυ, να ξεκινήσουμε από τα θρανία του θεάτρου. Θυμάμαι τη Μαίρη Αρώνη που έλεγε: «Προσέχετε το ρυθμό». Λικνιζόταν με ευλυγισία σαν να χόρευε.

Σ: Ειδικά η Αρώνη ήταν μια πάρα πολύ γοητευτική γυναίκα. Είχε ως ηθοποιός και ως δασκάλα μια αυστηρότητα και ταυτόχρονα κάτι πολύ μαλακό και εύπλαστο που το ακουμπούσε κατά διαστήματα μέσα στο μάθημα, όπου έκρινε. Με τα κορίτσια ειδικά, γινόταν πιο αυστηρή. Λίγο τη φοβόμασταν. Αλλά τι; Το μέγεθος κυρίως, που δεν μπορούσαμε ν’ αντιγράψουμε και ν’ ακολουθήσουμε. Ηταν από τις καλύτερες δασκάλες που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Διάβαινε μέσα στον χώρο του θεάτρου και της ζωής με απίστευτη φινέτσα, με δύναμη, με ένστικτο, με γνώση.

Η Χατζηαργύρη είχε μεγάλη γλυκύτητα, ευγένεια και τρυφερότητα για τα νέα παιδιά. Δεν μας πίεζε ποτέ, αλλά μ’ έναν τρόπο έπαιρνε από τον καθένα αυτό που ήθελε. Οταν ζούσε ο Λιγνάδης (πατέρας του Δημήτρη Λιγνάδη), ένιωθες μια μαγεία όταν άκουγες να διδάσκει ιστορία θεάτρου. Ο Βόκοβιτς ήταν επίσης ένας θερμός δάσκαλος και άνθρωπος. Ολοι οι δάσκαλοί μας δεν είχαν καμία έπαρση. Είχαν τη σοβαρότητα και την ταπεινότητα που νομίζω πως πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης για να εξελιχθεί, να προχωρήσει και να διαμορφώσει μία καινούργια περσόνα. Ηταν πραγματικά εργάτες της τέχνης.

Πώς ήταν οι δικοί σας δάσκαλοι, στο Θέατρο Τέχνης, κ. Καραγιαννοπούλου;

Κ: Είχα δασκάλους που μας μετέδιδαν μία μέθοδο συγκλονιστική. Θυμάμαι τον Λαζάνη, τον Κουγιουμτζή, την Α. Γέρου αλλά και τη Ρένη Πιττακή. Η Ρένη ήταν σπουδαία δασκάλα. Μας δίδασκε τεχνική κι έναν τρόπο ερμηνείας μοναδικό.

Η συνεργασία τους

Από ποιο έργο άρχισε η συνεργασία σας;

Κ: Ηταν το 2007, όταν ξεκινήσαμε το έργο «Επιστροφή» με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Φέρτη. Η υπόθεση στηρίζεται σ’ ένα ζευγάρι. Oμως, κυρίαρχο ρόλο παίζει η πρωταγωνίστρια. Θυμήθηκα ότι εκείνη την εποχή θαύμασα, ερωτεύτηκα στη σκηνή, την Πέγκυ Σταθακοπούλου στο έργο «Μπέλλα Βενέτσια». Ενώ είχε πολλές υποχρεώσεις, μόλις άκουσε το έργο, δέχτηκε αμέσως. Αυτή η παράσταση έγινε η αιτία να δημιουργηθεί μια φιλική σχέση γιατί με την Πέγκυ έχουμε έναν ίδιο κώδικα, συνεννοούμαστε απόλυτα, συμφωνούμε σε όλα.

Σ: Η Αθανασία είναι μια προσωπικότητα λαμπερή και πολύ δοτική, εκφραστική, γενναιόδωρη με μία πνευματικότητα πολύ βαθιά. Μ’ εντυπωσίασε ο τρόπος που πήρε τη νουβέλα και την έκανε θέατρο. Σαν σκηνοθέτης έχει τον τρόπο να σου λέει λιτά αλλά και καίρια όχι μόνο τι δεν θα κάνεις –που το κάνουν οι περισσότεροι– αλλά και τι θα κάνεις. Σε συνοδεύει με προσοχή στη διαδρομή σου. Oποτε κρίνει, επεμβαίνει ή σ’ αφήνει ελεύθερο. Η συνεργασία μας αυτή ήταν ευλογημένη γιατί είχαμε κι ένα άλλο σπουδαίο πλάσμα, τον Γιάννη Φέρτη.

Κ: Η Πέγκυ είναι λατρεμένη. Δεν είναι τυχαίο ότι για την Πέγκυ δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο ελληνικό θέατρο που να σου μιλήσει αρνητικά. Oλοι την εξυμνούν. Με την καταγωγή που έχει, τη μόρφωση, την εμφάνιση, το ταλέντο θα μπορούσε να είναι επηρμένη. Είναι ακριβώς το αντίθετο.

Ποια είναι η δύναμη που ενώνει σκηνοθέτη και ηθοποιό;

Κ: Πιστεύω, Πέγκυ, ότι πρέπει να πιστέψουν και οι δύο πως αγωνίζονται για ένα κοινό καλό.

Σ: Και με κοινή αισθητική. Η Αθανασία έχει έναν καταπληκτικό τρόπο να σκηνοθετεί και μέσω της μουσικής. Διαλέγει εκείνη τα μουσικά κομμάτια από την αρχή, γιατί τα οραματίζεται. Αυτό είναι σπάνιο. Αυτή η συνάντησή μας έγινε αβίαστα γιατί δεν είναι και τόσο εύκολο να βρει κανείς σημεία επαφής.

Κ: Πέγκυ, θεωρώ ότι με την ευφυΐα και την ευαισθησία σου, δείχνεις ότι εμπιστεύεσαι τον σκηνοθέτη, χωρίς καχυποψία.

Σ: Ναι, αλλά αυτό μου το εμπνέεις. Δεν είσαι καθόλου ανταγωνιστική. Ισως αυτό να οφείλεται στο ότι έχεις σπουδάσει κι εσύ ηθοποιός οπότε γνωρίζεις ποιες είναι οι ευαίσθητες χορδές μας.

Κ: Φανταστείτε, κ. Νικολαΐδου, τον χειμώνα που η Πέγκυ έπαιζε στο έργο «Children» στο θέατρο «Ιλίσσια» κι εγώ στον «Αρχιμάστορα Σόλνες», η ευτυχία μας ήταν που συναντιόμασταν ανάμεσα στις πρόβες και λέγαμε δυο κουβέντες ουσιαστικές για το θέατρο. Το θεωρούσα μεγάλη τύχη. Η Πέγκυ έχει τη δυνατότητα να σε κάνει να θυμάσαι γιατί αγάπησες το θέατρο.

Είναι η υποκριτική αφηρημένη έννοια;

Κ: Θεωρώ ότι είναι πολύ συγκεκριμένη. Είναι αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθεις ακριβώς να μπορείς να το εκφράσεις. Οι ηθοποιοί είναι οι ποιητές του εαυτού τους. Οπως κι εκείνοι, βάζουν λόγια σ’ αυτό που σκεφτόμαστε.

Ποια είναι τα κεντρικά στοιχεία που δουλεύετε σ’ ένα κείμενο;

Κ: Δύο είναι τα κέντρα που με ιντριγκάρουν. Η πολιτική κι ο έρωτας. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δύο μπορούν και να συνυπάρχουν. Οταν λέω πολιτική, εννοώ με την ευρύτερη έννοια, όχι την κομματική, το κήρυγμα.

Ασχοληθήκατε περισσότερο με τον Ιψεν;

Κ: Ο Ιψεν χειρίζεται θέματα όπως είναι η ζωή, η καλλιτεχνική διαδρομή, οι ανθρώπινες σχέσεις κι ο θάνατός, όπως για παράδειγμα στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» που πραγματεύεται το τέλος του καλλιτέχνη. Αυτό είναι ένα τόσο τεράστιο υπαρξιακό θέμα που είναι αδύνατον να μην αγγίζει σήμερα τον άνθρωπο.

Σ: Νομίζω, Αθανασία, ότι σ’ αυτό το έργο, επειδή το ’χω παίξει κι εγώ ως νέα ηθοποιός και το λατρεύω, το μεγαλειώδες του είναι όχι μόνο η διαχείριση του τέλους αλλά και το πώς υποδέχεσαι λίγο πριν τους νεότερους ανθρώπους που θα έρθουν να σε αντικαταστήσουν.

Κ: Και αν τους υποδέχεσαι.

Σ: Με ποιον τρόπο προσπαθείς να τους ακυρώσεις ή να τους αναδείξεις. Το οποίο, νομίζω, είναι ένα ζήτημα που σε όλες τις εποχές θα ’ναι επίκαιρο.

Η «Επιστροφή»

Και το έργο «Επιστροφή» έχει σύγχρονα μηνύματα.

Κ: Αφορά έναν γάμο. Ενας άντρας και μια γυναίκα φαινομενικά ζουν ευτυχισμένοι και ξαφνικά μια μέρα η γυναίκα φεύγει και του αφήνει ένα γράμμα. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτεται κανείς «Αυτά μήπως δεν γίνονται και σήμερα;». Πώς μια γυναίκα, δηλαδή, παλεύει μέσα της για να φύγει από μια σχέση.

Σ: Εγώ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια επιλέγω με τελείως διαφορετικά κριτήρια απ’ ό,τι ως νεότερη ηθοποιός. Βασίζομαι στο αν υπάρχει έστω ένα στοιχείο σε μια συνεργασία που για μένα είναι γοητευτικό και καινούριο. Είτε είναι ένας καινούργιος συνεργάτης είτε μια εποχή μέσα στην οποία θέλω να βυθιστώ. Αρκεί να συμβαίνει κάτι που να με συγκινεί. Γι’ αυτό δεν δουλεύω πια πολύ συχνά.

Οι επιλογές μου είναι περισσότερο συναισθηματικές. Η αλήθεια είναι πως όταν κάνεις μια πορεία δεν μπορείς πάντα να συναντήσεις αυτό που βαθιά, συναισθηματικά σε συγκινεί. Αν, λοιπόν, πηγαίνεις με αυτό το κριτήριο είναι σίγουρο πως θα έχεις τα κενά σου, τις απώλειές σου. Τις έχω. Ομως, αυτές τις έχω αποδεχθεί γιατί δεν είναι το κρίσιμο τόσο η καριέρα όσο το τι ζω κάθε φορά μέσα από ένα ρόλο, μια συνεργασία.

Πώς βλέπετε με τη σημερινή κρίση το μέλλον του θεάτρου;

Κ: Κάποιος άλλος αποφασίζει για εμάς αυτή τη φορά, που λέγεται πανδημία. Είναι μια περίοδος που είμαστε όλοι ίσοι απέναντι σ’ αυτό που ζούμε.

Σ: Θεωρώ ότι οι τέχνες βίωσαν και βιώνουν κρίσεις σε όλες τις εποχές. Αυτή η πανδημία δεν είναι η ύψιστη κρίση. Δοκίμασε τις αντοχές, τα συστήματα, τους ανθρώπους. Θα αντιμετωπιστεί φαρμακευτικά και ιατρικά. Δεν είναι αυτή η κρίση που μπορεί να διαλύσει μια τέχνη όπως το θέατρο. Ομως, μας δίνει την ευκαιρία να επανεξετάσουμε πολλά πράγματα. Κι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, κι αυτό συζητάω και με τους φίλους μου από το σωματείο μας, τα προβλήματα του χώρου μας προϋπάρχουν της κρίσης αυτής και πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν –με μεγάλη προσοχή, φυσικά, γιατί είναι πολύ μεγάλη θλίψη να αισθάνεσαι ότι ένας ολόκληρος κλάδος, είναι χωρίς δουλειά ή δουλεύει με κάποιους όρους που καταργούν την εγγύτητα του θεάτρου–, απλά με την κρίση επιδεινώθηκαν.

Κ: Την έννοια του θεάτρου, Πέγκυ.

Σ: Η έννοια του θεάτρου είναι το όλοι μαζί, όλοι κοντά. Θα βρεθεί τρόπος ν’ αντιμετωπιστεί αυτή η περίοδος, δεν είναι μεγάλη. Κυρίως πρέπει ν’ αποφασίσουμε για τον δικό μας κλάδο ορισμένα πράγματα. Ζητήματα που δεν έχουν λυθεί και για τα οποία υπάρχει διγλωσσία για να μην πω πολυγλωσσία. Και προηγείται του επαγγέλματος, η παιδεία, η εκπαίδευση για το επάγγελμα. Πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε με τις σχολές, με την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, αν θέλουμε μια Ακαδημία Θεάτρου και με ποιους όρους τη θέλουμε. Ολα αυτά που αφορούν την παιδεία και την εκπαίδευση των μελλόντων ηθοποιών κι από κει και πέρα βεβαίως και τα εργασιακά μας ζητήματα. Νομίζω, απλώς, ότι όπως πάντα οι ηθοποιοί θα περάσουν ένα διάστημα με λιγότερες δουλειές και θα ταλαιπωρηθούν λίγο περισσότερο.

Η κρίση αυτή ανέδειξε κι άλλες μικρότερες κρίσεις.

Σ: Ενα ακόμα θέμα είναι τα άπειρα θέατρα, όπου ο ηθοποιός είναι και φροντιστής σκηνής, πρέπει να καθαρίσει τα ρούχα του πριν βγει, να τακτοποιήσει το σκηνικό πριν παίξει. Απ’ τη μία λέμε καλό είναι να υπάρχουν πολλά θέατρα να δουλεύουν οι άνθρωποι. Ομως, αν δουλεύουν, δεν πληρώνονται, πολλές φορές πρέπει να πληρώνουν κι απ’ την τσέπη τους οι ηθοποιοί για να είναι σε μια παράσταση αξιοπρεπή. Δεν θα ’πρεπε να ’ναι έτσι.

Κ: Συμφωνώ Πέγκυ. Ή, όπως, αναφερθήκαμε στα εργασιακά, που για να πάρει κάποιος το επίδομα θα έπρεπε να έχει δουλέψει μόνιμα. Βρέθηκαν άνθρωποι που είχαν πληρωθεί με μαύρα ή με ελάχιστα ή καθόλου ποσοστά και να μην μπορούν να πάρουν ένα επίδομα.

Πόσο κοντά ήρθατε μέσα στην οικογένεια, με την κρίση του κορονοϊού;

Σ: Ημουν με την κόρη μου και το σκυλάκι μας. Νομίζω είναι πολύ σημαντικό να κατακτάνε αυτό οι άνθρωποι, να είναι στον ίδιο χώρο και μόνοι και μαζί. Μας δόθηκε η ευκαιρία να είμαστε κι οι δύο πιο χαλαρές. Χαμήλωσαν τα τηλέφωνα, ακούσαμε τα πουλάκια και είδαμε τι στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά. Εγώ, ίσως είναι και το πέρασμα χρόνων πια, δεν χρειάζομαι πολλά. Να ’χω τα βιβλία μου, μερικούς ανθρώπους να μ’ αγαπάνε, το παιδί μου καλά, την υγεία μας και να ονειρεύομαι. Δεν θέλω κάτι άλλο.

Ποια είναι τα στοιχεία που θαυμάζετε σ’ έναν άνθρωπο;

Σ: Η ευφυΐα, η γενναιοδωρία. Δεν συγχωρώ αλλά δεν είμαι εκδικητική. Δεν ξεχνώ κι αυτό είναι ήττα μου. Κλείνομαι πολύ και φεύγω. Αγαπάω πολύ δύσκολα και πάρα πολύ. Δεν εννοώ, φυσικά, μόνο ερωτικά.

Κ: Ταυτίζομαι με την Πέγκυ. Δεν συγχωρώ ποτέ. Ελπίζω κι εύχομαι στη Θεία Δίκη. Κανείς δεν μ’ έχει πείσει ότι υπάρχει δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον κόσμο.

Σ: Πιστεύω στη Θεία Δίκη όχι με την έννοια ότι τιμωρούνται αυτοί που έχουν κάνει το κακό αλλά προστατεύεσαι εσύ που δεν το έχεις κάνει. Ενας άνθρωπος που συνειδητά δεν έχει κάνει κακό δεν κινδυνεύει.

 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Ο,τι ωραίο έχω κάνει το χρωστώ στα πάθη μου»
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης είναι από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του. Αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος που τον αγαπά. Εχει κάτι από τη στόφα των παλιών ηθοποιών και συνάμα μια εντελώς δική του...
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Ο,τι ωραίο έχω κάνει το χρωστώ στα πάθη μου»
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ο Στάθης Ψάλτης και ο θάνατος
Πριν από λίγες μέρες που τριγύριζα τους δρόμους με τον σκύλο μου έπεσα πάνω σε ακόμη ένα κλειστό βιντεοκλάμπ της ευρύτερης περιοχής της Κυψέλης. Είναι περίεργο αλλά άδεια τα μαγαζιά μοιάζουν μικρότερα. Και...
Ο Στάθης Ψάλτης και ο θάνατος
ΝΗΣΙΔΕΣ
Αίγινα, η πανέμορφη
Το Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας, που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια συνεχούς παρουσίας στο πολιτιστικό γίγνεσθαι του νησιού, θα λάβει χώρα από τις 18 Ιουλίου έως και τις 12 Αυγούστου
Αίγινα, η πανέμορφη
ART - ΝΕΑ
Υπό έξωση η Αννα Κοκκίνου από το θέατρο Σφενδόνη
Ξανά στο προσκήνιο έρχεται η περιπέτεια της Αννας Κοκκίνου και του Θεάτρου Σφενδόνη. Τώρα είναι υποχρεωμένη, κατόπιν δικαστικής απόφασης, να εγκαταλείψει την θεατρική στέγη που έφτιαξε πριν από 27 χρόνια...
Υπό έξωση η Αννα Κοκκίνου από το θέατρο Σφενδόνη
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Το θέατρο είναι ένα παρακλάδι που δεν το βοηθάει κανείς»
Από τα ακριβότερα νομίσματά του Θεάτρου Τέχνης είναι η Ρένη Πιττακή. Δίπλα της, ο νεαρός σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζάς. Δυο γενιές, δυο εποχές συναντήθηκαν.
«Το θέατρο είναι ένα παρακλάδι που δεν το βοηθάει κανείς»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο Ράμα γκρέμισε το θέατρο γκρεμίζοντας και το Σύνταγμα
Γνώρισα την ηθοποιό Juli Emiri το 2018, στο κατεστραμμένο πλέον κτίριο του Εθνικού Θεάτρου της Αλβανίας. Το καλλιτεχνικό επίπεδο και ο επαγγελματισμός της ίδιας και των συναδέλφων της ήταν αξιοσημείωτα. Το...
Ο Ράμα γκρέμισε το θέατρο γκρεμίζοντας και το Σύνταγμα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας