Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει;
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει;

  • A-
  • A+
Ο Γ. Μπέκας ζει στο Βερολίνο, είναι πολιτολόγος, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του έχουν ανέβει στις σκηνές του Maxim Gorki Theater, του Theater Augsburg, καθώς και στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα. Εχει λάβει λογοτεχνικές διακρίσεις στη Γερμανία

Το νέο βιβλίο του Γεράσιμου Μπέκα

«Δεν θέλησε ποτέ να τους συναντήσει. Για ποιο λόγο άλλωστε; Για να κλάψουν όλοι μαζί; Για να χαλάσει το στομάχι του σε κάποιο τραπέζι συμφιλίωσης; Ή για να τον μεταφέρουν εκεί περήφανοι ο Χέλμουτ και η Γκίτε; Να το το μικρό Ελληνόπουλο. Θα σπουδάσει στη χώρα μας. Θα έχει ένα χρυσό μέλλον. Μάλιστα, μπορεί οι πρόγονοί μας να έσφαξαν τους προγόνους του, αλλά χάρη σ' εμάς είχε ένα εφηβικό δωμάτιο με δική του τηλεόραση. Αυτό λοιπόν ήταν το νόημα. Ο ίδιος, ο Αρης. Μια ολοζώντανη γονυκλισία. Ενα μνημείο με δυο πόδια».

Ο Αρης είναι ο ήρωας του βιβλίου «Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει» του σχετικά άγνωστου στην Ελλάδα Γεράσιμου Μπέκα, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Κριτική. Ο Γ. Μπέκας όμως είναι γνωστός στο γερμανικό αναγνωστικό κοινό. Ζει στο Βερολίνο, είναι πολιτολόγος, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του έχουν ανέβει στις σκηνές του Maxim Gorki Theater, του Theater Augsburg, καθώς και στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην Ελλάδα. Εχει λάβει λογοτεχνικές διακρίσεις στη Γερμανία, όπως τα βραβεία νέων συγγραφέων Leonhard Frank (2018) και August Graf von Platen (2019). Ο Απόστολος Στραγαλινός έχει μεταφράσει από τα γερμανικά το κείμενο.

Ποια είναι όμως η πλοκή του βιβλίου με τον εξαιρετικά αφοριστικό τίτλο «Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει»;

Ο Αρης έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και έχει υιοθετηθεί σε μικρή ηλικία από τον Χέλμουτ και την Γκίττε. Εργάζεται ως νοσηλευτής σε γηροκομείο της πόλης του Βίρτσμπουργκ. Η ζωή του είναι μονότονη, δίχως κίνητρα. Οταν όμως η κυρία Ξενάκη, η οποία πάσχει από καρκίνο, του προτείνει να φέρει εις πέρας μια ασυνήθιστη αποστολή, ο Αρης δεν διστάζει να δεχτεί. Θα πρέπει να ταξιδέψει στην Ελλάδα και να βοηθήσει, επί πληρωμή, την εγγονή της Αφροδίτη να αποκτήσει μια κρυμμένη κληρονομιά. Με την άφιξή του στην Αθήνα και προτού καταφέρει να εντοπίσει την Αφροδίτη και την περιουσία της κυρίας Ξενάκη, ο Αρης γνωρίζεται με τον περιπτερά Στέλιο ‒τον δεύτερο πρωταγωνιστή της ιστορίας και μοναδικό επιζώντα του ολοκαυτώματος του Κομμένου Αρτας‒ και την ομήγυρή του. Η κληρονομιά θα ζωντανέψει τα μελανά χρόνια της Ελλάδας, την εποχή που η κυρία Ξενάκη πολεμούσε κατά των Γερμανών. Τότε, με αφορμή κάποια κομμάτια που συμπληρώνουν σταθερά το παζλ, ο Αρης θα αρχίσει να αναρωτιέται: Η Ξενάκη τον επέλεξε τυχαία για να διεκπεραιώσει την αποστολή; Πόσο βαθιά εμπλέκεται και ο ίδιος σ’ αυτή την ιστορία; Ενα ταξίδι από το Βίρτσμπουργκ στην Αθήνα και από το σήμερα στο σκοτεινό παρελθόν του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γεράσιμος Μπέκας

Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει

Εκδόσεις Κριτική

Το βιβλίο «κυλάει» γρήγορα και πολλά στοιχεία του είναι τόσο κινηματογραφικά που σίγουρα θα μπορούσε να γίνει ταινία. Συρταρωτό μυθιστόρημα σε δυο παράλληλους χρόνους: του Αρη Κομμένου-Στάιν από το Βίρτσμπουργκ και του Στυλιανού, κατοίκου του χωριού Κομμένο που βρίσκεται δίπλα στην Αρτα. Αναπνέουν σε διαφορετικούς χρόνους μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Ο πρώτος το τώρα και ο δεύτερος το τότε.

Οπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή, ένας αναπάντεχος καταλύτης, ένας από μηχανής θεός -στη συγκεκριμένη περίπτωση η κυρία Ξενάκη-, εργαλείο του συγγραφέα, θα βοηθήσει τους δυο ανθρώπους να έρθουν «κοντά» κι ας ζουν σε άλλες εποχές.

Ο συγγραφέας θα οικοδομήσει το βιβλίο με λογοτεχνική άνεση κατασκευάζοντας εντέλει μια συναρπαστική ιστορία που θα κρατήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο. Λεπτομερείς περιγραφές αλλά όχι αδιάφορες, μια καλά δομημένη ιστορία, έξυπνο ρεαλιστικό χιούμορ και στοχαστική διάθεση είναι τα χαρακτηριστικά της γραφής του νέου -γεννημένος το 1987- συγγραφέα που έχω τη γνώμη πως θα μας απασχολήσει αρκετά στο μέλλον.

Ενα από τα κορυφαία ζητήματα που θίγει το βιβλίο είναι το επίκαιρο θέμα της ενοχής της Γερμανίας απέναντι στην παγκόσμια κοινότητα για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενα ζήτημα που αναφέρθηκε και στον «Κόκκινο σταυρό» της Μαρίας Γαβαλά. Αλλά και πολλών άλλων νέων Ευρωπαίων λογοτεχνών, που φέρνουν και πάλι το θέμα στο κεντρικό τραπέζι της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και της διανόησης. Πολύ εύστοχα το αναλύει μέσα από τις σκέψεις των ηρώων του και ο Γ. Μπέκας.

Προσπαθώντας να γνωρίσω καλύτερα τον νεαρό συγγραφέα, διάβασα κάποιες συνεντεύξεις του. Από μια στον Γ. Καφάτο σας μεταφέρω εδώ το ερέθισμα για τη συγγραφή τού «Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει»:

«Ολα ξεκίνησαν μια μέρα αρχές του 2016 στην οδό Σίνα στην Αθήνα. Εβρεχε κι ο κόσμος γλιστρούσε στο πεζοδρόμιο. Κάποιοι έπεφταν, άλλοι κρατιόνταν από τα χέρια για να σωθούν, όλοι έβριζαν και ξαφνικά μας έπιασαν τα γέλια. Πώς είναι δυνατόν μια πόλη-σύμβολο του σύγχρονου πολιτισμού να υποκύπτει σε λίγη βροχούλα; Εμπνεύστηκα από αυτήν την εξίσου τραγική και κωμική στιγμή και ξεκίνησα να γράφω. Ηταν λες και έβλεπα ταινία.

»Με τα μαρτυρικά χωριά είχα ασχοληθεί για πρώτη φόρα ως μαθητής στη Γερμανία πριν από 15 χρόνια. Δεν ήταν μέρος της ύλης, ένας Γερμανός καθηγητής όμως μου είχε δώσει ένα βιβλίο για τις σφαγές που έγιναν επί Κατοχής. Ο ίδιος περνούσε τα καλοκαίρια του κάνοντας διαδρομές με το ποδήλατό του από μνημείο σε μνημείο σε όλη την Ελλάδα. Το είχα πάρει απόφαση πριν καν ασχοληθώ με το μυθιστόρημα, όταν έγραφα κυρίως θεατρικά έργα, ότι αν ποτέ γράψω στα γερμανικά για κάτι που θα σχετίζεται με την Ελλάδα, θα πρέπει να αναφερθώ και στα τρομακτικά γεγονότα της Κατοχής».

Στον τίτλο του βάζω ένα ερωτηματικό γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως ισχύει. Το βιβλίο θα σας πει περισσότερα. Τελειώνοντας όμως το κείμενο αυτό σας μεταφέρω την άποψή του που είμαι σίγουρη πως αποτελεί κοινό σημείο συζήτησης για όλους τους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη: «Υπήρχαν ποτέ; Σίγουρα υπάρχει καλοσύνη. Τη συναντάμε κατά καιρούς σε συνανθρώπους μας, τη δείχνουμε οι ίδιοι. Το εάν όμως ένας άνθρωπος μπορεί να είναι πραγματικά καλός παραμένει ζήτημα διαπραγμάτευσης. Βαδίζουμε συνεχώς ανάμεσα στις αποχρώσεις του καλού και του κακού.

»Οσοι, όπως ο Αρης του βιβλίου μου, ρίχνουν μια ματιά πίσω τους και αναρωτιούνται πώς φτάσαμε εδώ που βρισκόμαστε ως ανθρωπότητα, φτάνουν εύκολα στο συμπέρασμα ότι όλοι οι καλοί έχουν πεθάνει. Τα θύματα είναι αμέτρητα και η αδικία μεγάλη. Από εκεί και πέρα όμως, αυτό το συμπέρασμα κρύβει και κάτι αισιόδοξο, ρομαντικό.

Τα πρότυπα σπανίζουν, πού είναι οι αρχηγοί που θα θέλαμε να ακολουθήσουμε; Για να υπάρχουν καλοί, πρέπει να γίνουμε εμείς. Στην εποχή της υποκρισίας και της παγκοσμιοποίησης της αδικίας, μιλάμε για ένα τεράστιο εγχείρημα. Αρκετοί προσπαθούν να είναι καλοί άνθρωποι, απλά οι συνθήκες είναι περίπλοκες και δεν τους αφήνουν».


 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Η εποχή της υποκρισίας
Κρατώντας το καινούργιο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη «Η εποχή της υποκρισίας» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, σκέφτομαι πως ήρθε επιτέλους η ώρα να ξαναμπώ στο σύμπαν του αστυνόμου Χαρίτου...
Η εποχή της υποκρισίας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η ζωή είναι όμορφη πολύ
Ενα μικρό σπαρακτικό βιβλίο μάς χάρισε πρόσφατα η ποιήτρια Μαρία Λαϊνά. Το «Τι όμορφη που είναι η ζωή» Η ηρωίδα της σ’ έναν μονόλογο, μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μας μιλάει για τις αναμνήσεις της.
Η ζωή είναι όμορφη πολύ
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Η βαθιά συγκίνηση είναι η μαμή της τέχνης»
Τα «Διηγήματά» της, που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Καστανιώτη αμέσως μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων για τον κορονοΐό, ήταν η αφορμή για αυτήν την συνέντευξη. Καθώς ετοιμάζω τις ερωτήσεις έχω δεκάδες...
«Η βαθιά συγκίνηση είναι η μαμή της τέχνης»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι συγγραφείς του Εύμαρου γράφουν 42 κείμενα καραντίνας
Eνα ενδιαφέρον, ιδιαίτερο και επίκαιρο βιβλίο κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Εύμαρος με 42 κείμενα που έγραψαν συγγραφείς, φίλοι και συνεργάτες των εκδόσεων με την έναρξη του εγκλεισμού.
Οι συγγραφείς του Εύμαρου γράφουν 42 κείμενα καραντίνας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο ψυχανατόμος των καιρών
Μαζί με τον Ζοζέ Σαραμάγκου και τον Ζοζέ Καρντόζο Πίρες, ο Αντούνες συμπληρώνει την τριάδα των κορυφαίων σύγχρονων Πορτογάλων συγγραφέων. Ομως ο Αντούνες, ψυχίατρος ο ίδιος, στέκεται με περισσότερο πάθος στην...
Ο ψυχανατόμος των καιρών
ΝΗΣΙΔΕΣ
Τίποτα δεν χάνεται
Αναρωτιέμαι αν η Κλοέ Μεντί, συγγραφέας του βιβλίου «Τίποτα δεν χάνεται», βάζοντας τις παραπάνω φράσεις στο στόμα του εντεκάχρονου Ματιά, είχε κατά νου τον Σοπενάουερ και το «Ο κόσμος ως βούληση και ως...
Τίποτα δεν χάνεται

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας