Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο»

  • A-
  • A+
Ολες οι σκέψεις είναι στη γραφομηχανή. Η γραφομηχανή είναι η καλύτερη φίλη μου. Οταν κάθομαι μπροστά της είμαι πάντα στην πατρίδα μου»

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ του Γουίλιαμ Μάξγουελ

«Οταν κάθισα να σκεφτώ ποιο μυθιστόρημα θα ήθελα να μεταδώσω στις επόμενες γενιές, ήταν φυσικό να σκεφτώ ως ιδανική κληρονομιά το αγαπημένο από τα βιβλία του Γουίλιαμ Μάξγουελ. Βασίζεται σε όσα συμβαίνουν στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και δεν μπορώ να φανταστώ μια εποχή στην οποία τα διδάγματά του δεν θα επίκαιρα και αναγκαία. Πιστεύω ότι μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες τις έχω βρει μέσα σε αυτές τις σελίδες».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στη βραβευμένη Αμερικανίδα συγγραφέα Aν Πάτσετ, που προλογίζει το εξαιρετικό βιβλίο «Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο» του Γουίλιαμ Μάξγουελ, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μετάφραση του Π. Κεχαγιά από τις εκδόσεις Gutenberg.

Κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας των ΗΠΑ (1982) και σύμφωνα με το BBC είναι ένα «από τα 100 επιδραστικότερα μυθιστορήματα της αγγλικής γλώσσας». Τα κεφαλαιώδη ζητήματα κάθε ανθρώπινη ύπαρξης είναι εκεί: ο έρωτας, η φιλία, η απώλεια, το πένθος.

Ποιος όμως είναι ο συγγραφέας του τόσο ευαίσθητου και ταυτόχρονα δυνατού βιβλίου που σας παρουσιάζω σήμερα; Μια διόλου τυχαία προσωπικότητα των γραμμάτων.

Ο συγγραφέας του ήταν επιμελητής του «New Yorker» για 40 χρόνια, υπήρξε μέντορας πολλών συγγραφέων της γενιάς του όπως οι Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, Iσαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, Τζον Απντάικ, Ντ.Τζ. Σάλιντζερ. Ο Σάλιντζερ μάλιστα, όταν ολοκλήρωσε το χειρόγραφο του «Φύλακα στη σίκαλη», έσπευσε στο σπίτι του Μάξγουελ για να του το διαβάσει και να ζητήσει τη γνώμη του.

Σε αντίθεση με τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ και πολλούς άλλους γηγενείς συγγραφείς του Ιλινόις που έφυγαν από τις πατρίδες τους και δεν μίλησαν σχεδόν ποτέ γι' αυτές, ο Γουίλιαμ Μάξγουελ δεν σταμάτησε ποτέ να κοιτάζει πίσω.

Γεννημένος στο Λίνκολν του Ιλινόις το 1908, ο Μάξγουελ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Οταν δημοσιογράφοι τού ζητούσαν να δώσει συνεντεύξεις, έβαζε πάντα έναν ασυνήθιστο όρο: προτιμούσε να απαντήσει σε ερωτήσεις γράφοντας στη γραφομηχανή του. «Ολες οι σκέψεις είναι στη γραφομηχανή. Η γραφομηχανή είναι η καλύτερη φίλη μου. Οταν κάθομαι μπροστά της είμαι πάντα στην πατρίδα μου».

Πέθανε στις 31 Ιουλίου 2000 στη Νέα Υόρκη.

Η υπόθεση του «Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο» είναι φαινομενικά συνηθισμένη στην αμερικανική λογοτεχνία: Δυο αγόρια μεγαλώνουν αγαπημένα σε μια αγροτική περιοχή. Ενας φόνος και μια αυτοκτονία θα διαλύσουν τη σχέση τους. Ο ένας από τους δυο, ο αφηγητής, θα αναγκαστεί, μισόν αιώνα μετά, να αγγίξει την παλιά πληγή και να αναζητήσει τη λύτρωση πίσω στα χρόνια της αθωότητας και της ενοχής.

Ομως κάτω από μια ιστορία απώλειας κρύβονται πολύ περισσότερα, που ο αναγνώστης θα ανακαλύψει από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Ο συγγραφέας σε μεγάλο βαθμό μάς διηγείται με σπαρακτικό τρόπο το δικό του πένθος. Ο ήρωάς του ο Μπάνι χάνει τη μητέρα του όταν ήταν στην ηλικία των 10 ετών από την επιδημία της ισπανικής γρίπης του 1918-19, όπως και ο συγγραφέας. Ο Μάξγουελ ήταν 72 ετών όταν έγραψε το βιβλίο. Επέστρεψε στην παιδική του ηλικία και με έναν στοχαστικό και επιδέξιο τρόπο μιλάει για εκείνο το πένθος.

Δυστυχώς, είναι η πρώτη φορά που μεταφράζεται στα ελληνικά και έτσι το αναγνωστικό κοινό της χώρας μας δεν έχει την ευκαιρία ακόμα να δει πώς μεταχειρίζεται σε όλα του τα βιβλία τη δομή της οικογένειας, που διαρκώς δοκιμάζεται από αναπάντεχες μεταβολές.

Παρότι στις πρώτες σελίδες του βιβλίου μάς διηγείται έναν φόνο δεν πρόκειται για μια αστυνομική ιστορία, αλλά για μια ιστορία με βαθύ υπαρξιακό υπόβαθρο.

Από τη μια στιγμή στην άλλη, μέσα σε ένα κρίσιμο δευτερόλεπτο, η ζωή όλων μας μπορεί να ανατραπεί. Και αυτό είναι το κυρίως θέμα του Μάξγουελ. Τη μια στιγμή δυο παιδιά παίζουν ανέμελα και την άλλη ακριβώς στιγμή για διαφορετικούς λόγους η ζωή τους αλλάζει συθέμελα. «Το κάθε παιδί βρίσκεται σε διαφορετικό σημείο της τροχιάς της αδυσώπητης απώλειας. Το ένα έχει περάσει τα χειρότερα, ενώ το άλλο όχι ακόμη, αλλά και τα δύο έχουν χάσει την ευτυχία τους για πάντα χωρίς να φταίνε. Αυτή η φευγαλέα σύνδεση είναι που αποκαλύπτει τη βαθύτερη θλίψη του βιβλίου: ότι για τα παιδιά η απώλεια είναι απώλεια. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια ασθένεια και μια εξωσυζυγική σχέση. Οπως και να το δει κανείς, το σπίτι, που για τον Μάξγουελ είναι μια λέξη που αντιπροσωπεύει καθετί κανονικό και ασφαλές και εντελώς γνώριμο, διαλύεται», σημειώνει η Aν Πάτσετ στον πρόλογο. Και θα συμφωνήσω μαζί της πως πράγματι αυτό που κάνει ο συγγραφέας στο «Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο» είναι να φέρει στο τραπέζι τη δική μας θλίψη, τις δικές μας ιστορίες, και να τις αφήσουμε εκεί, όπως έκανε κι εκείνος, δίπλα στα δυο παιδιά. Σπουδαίο βιβλίο. Θα το διαβάσετε απνευστί και η συγκίνηση θα κάνει μέρες να σας αφήσει.

«Αυτό που με βεβαιότητα ονομάζουμε, ή τουλάχιστον αυτό που εγώ ονομάζω, ανάμνηση -δηλαδή μια στιγμή, μια σκηνή, ένα γεγονός που έχει παγιωθεί και άρα έχει γλιτώσει από τη λήθη- είναι στην πραγματικότητα κάτι σαν την αφήγηση μιας ιστορίας… Εμπλέκονται τόσο πολλά αντικρουόμενα συναισθήματα που δεν είμαστε ποτέ απόλυτα ικανοποιημένοι από τη ζωή μας και ίσως να είναι η δουλειά του αφηγητή να ανασκευάζει τα πράγματα ώστε να συμμορφώνονται με αυτή την επιθυμία. Οπως και να 'χει, όταν μιλάμε για το παρελθόν δεν σταματάμε ούτε μια στιγμή να λέμε ψέματα» - Γουίλιαμ Μάξγουελ

 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Η ζωή είναι όμορφη πολύ
Ενα μικρό σπαρακτικό βιβλίο μάς χάρισε πρόσφατα η ποιήτρια Μαρία Λαϊνά. Το «Τι όμορφη που είναι η ζωή» Η ηρωίδα της σ’ έναν μονόλογο, μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μας μιλάει για τις αναμνήσεις της.
Η ζωή είναι όμορφη πολύ
ΝΗΣΙΔΕΣ
Διακοπές παρέα με τον Καμί
Διαβάζοντας μέσα στο θέρος τις σημειώσεις του Αλμπέρ Καμί κοιτάζω με προβληματισμό το κινητό που είναι δίπλα μου. Κάποτε τα σημειωματάρια ήταν το μέρος που κρύβαμε την καθημερινότητά μας, από λίστες μέχρι...
Διακοπές παρέα με τον Καμί
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει;
Ο Γ. Μπέκας ζει στο Βερολίνο, είναι πολιτολόγος, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του έχουν ανέβει στις σκηνές του Maxim Gorki Theater, του Theater Augsburg, καθώς και στην Πειραματική Σκηνή του...
Ολοι οι καλοί έχουν πεθάνει;
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Η βαθιά συγκίνηση είναι η μαμή της τέχνης»
Τα «Διηγήματά» της, που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Καστανιώτη αμέσως μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων για τον κορονοΐό, ήταν η αφορμή για αυτήν την συνέντευξη. Καθώς ετοιμάζω τις ερωτήσεις έχω δεκάδες...
«Η βαθιά συγκίνηση είναι η μαμή της τέχνης»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο ψυχανατόμος των καιρών
Μαζί με τον Ζοζέ Σαραμάγκου και τον Ζοζέ Καρντόζο Πίρες, ο Αντούνες συμπληρώνει την τριάδα των κορυφαίων σύγχρονων Πορτογάλων συγγραφέων. Ομως ο Αντούνες, ψυχίατρος ο ίδιος, στέκεται με περισσότερο πάθος στην...
Ο ψυχανατόμος των καιρών
ΝΗΣΙΔΕΣ
Τίποτα δεν χάνεται
Αναρωτιέμαι αν η Κλοέ Μεντί, συγγραφέας του βιβλίου «Τίποτα δεν χάνεται», βάζοντας τις παραπάνω φράσεις στο στόμα του εντεκάχρονου Ματιά, είχε κατά νου τον Σοπενάουερ και το «Ο κόσμος ως βούληση και ως...
Τίποτα δεν χάνεται

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας