Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πόσο αγαπάμε τον... Κορτάσαρ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πόσο αγαπάμε τον... Κορτάσαρ

  • A-
  • A+

«Τότε ήταν αδύνατον να το ξέρουμε. Κανείς πάει σινεμά ή στο θέατρο και ζει τα βράδια του χωρίς το μυαλό του να πηγαίνει σ' αυτούς που έχουν συμμετάσχει στην ίδια λειτουργία, έχουν διαλέξει τον τόπο και την ώρα, έχουν ντυθεί και τηλεφωνηθεί, και σειρά πέντε ή έντεκα, το σκοτάδι και η μουσική, η γη του κανενός και όλων εκεί όπου όλοι είναι κανένας, ο άνδρας ή η γυναίκα στην πολυθρόνα του/της, ίσως δυο λεξούλες συγγνώμης για την καθυστέρηση, ένα χαμηλόφωνο σχόλιο που ο άλλος το πιάνει ή το αγνοεί, σχεδόν πάντα η σιωπή, τα βλέμματα να στάζουν στη σκηνή ή στην οθόνη, η διαφυγή απ' αυτό που είναι δίπλα, από αυτό στην από δω μεριά. Οπότε ήταν σχεδόν αδύνατον να ξέρουμε πως, πέρα από τις διαφημίσεις, τις ατέλειωτες ουρές, τις αφίσες και τις κριτικές, να ξέρουμε πως ήμαστε τόσο πολλοί αυτοί που αγαπούσαμε την Γκλέντα (Γκλέντα Γκάρσον)». («Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα», Χούλιο Κορτάσαρ, Opera, μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης).

Μόλις έχω τελειώσει το διάβασμα των διηγημάτων του Κορτάσαρ, που πρόσφατα κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Opera σε μετάφραση του αφοσιωμένου μελετητή του, Αχιλλέα Κυριακίδη. Ο τίτλος «Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα» ανήκει σε ένα από τα διηγήματα-διαμάντια που περιέχει. Ο Αργεντινός δεν σταματά να με εκπλήσσει με την πρωτότυπη ματιά που παρατηρεί τον κόσμο. Ναι, ο Χούλιο Κορτάσαρ, ο συγγραφέας του εμβληματικού βιβλίου «Κουτσό», είναι μια αστείρευτη πηγή λογοτεχνικής γραφής. Πολλοί από τους χαρακτήρες του υπάρχουν μέσα μας μετά τον θάνατό του. Εισβάλλει πάντα σαν καταρράκτης στην καθημερινότητά μας μέσα από ρεαλιστικά κομμάτια της δικής του μυθοπλασίας. Ο Κορτάσαρ μάς παρακολουθεί, μας ψιθυρίζει από την άλλη πλευρά της πραγματικότητας, ταυτόχρονα γήινος και μεταφυσικός.

Ο ίδιος λέει για τις ιστορίες του στο «Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα»:

«Ολα εξαρτώνται από τη διάθεση της στιγμής, επειδή ποτέ δεν θα μου περνούσε απ' το μυαλό να διαλέξω έναν συγκεκριμένο τύπο ιστορίας μόλις εγώ ή εμείς σβήσουμε το φως και μπω σ' εκείνη τη δεύτερη και ωραία μαύρη κουκούλα που μου φοράνε τα βλέφαρα, η ιστορία είναι εκεί, μια σχεδόν πάντα συναρπαστική αρχή ιστορίας, μπορεί να 'ναι ένας άδειος δρόμος μ' ένα αυτοκίνητο να 'ρχεται απ' το βάθος, ή η έκφραση του Μαρσέλο Μασίας όταν πληροφορείται πως πήρε προαγωγή, κάτι αδιανόητο ώς εκείνη τη στιγμή δεδομένης της ανικανότητάς του, ή απλώς μια λέξη ή ένας ήχος τα οποία επαναλαμβάνονται πέντ'-έξι φορές και από τα οποία αρχίζει να σχηματίζεται η πρώτη εικόνα της ιστορίας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αλήθεια είναι πως μετά τα τελευταία γεγονότα στη Χιλή τον σκέφτομαι διαρκώς. Ηταν από αυτούς που συμπαραστάθηκαν έμπρακτα στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής η οποία ακόμα ψάχνει να βρει τον δημοκρατικό προσανατολισμό της.

Το επίσημο βιογραφικό του από την biblionet.gr θα σας δώσει μια ιδέα για τη δράση του:

O Χούλιο Κορτάσαρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1914 και πέθανε στο Παρίσι το 1984. Σε ηλικία τεσσάρων ετών εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του το Βέλγιο για την Αργεντινή, όπου τελείωσε το σχολείο, σπούδασε Φιλολογία και εργάστηκε ως καθηγητής για πέντε χρόνια, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1951, σε ηλικία 37 ετών, επέστρεψε στην Ευρώπη, στο Παρίσι, όπου έζησε ώς το τέλος της ζωής του και έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του. («Εφυγα από την Αργεντινή, όχι τόσο επειδή υπήρχαν πράγματα που εκεί μ' ενοχλούσαν, που οπωσδήποτε υπήρχαν, αλλά γιατί η Γαλλία αντιπροσώπευε για μένα τότε έναν τεράστιο πόλο έλξης», θα πει σε μια συνέντευξή του στην El Pais, το 1982.) Το 1961 επισκέπτεται την Κούβα, γοητευμένος από την επανάσταση, αναζητώντας απαντήσεις στις πολιτικές ανησυχίες του. Το ταξίδι αυτό θα γίνει η αφορμή να αποκτήσει σαφή ιδεολογική συνείδηση, θα υπερασπιστεί την Κούβα του Τσε και του Κάστρο και αργότερα τη Νικαράγουα των Σαντινίστας. Το 1970 επισκέπτεται τη Χιλή και παρευρίσκεται στην πανηγυρική τελετή ανάληψης της εξουσίας από τον Αλιέντε. Μαθητής του Μπόρχες, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς και στους σπουδαιότερους μοντερνιστές του 20ού αιώνα. Το έργο του αφομοιώνει μ' έναν τελείως φυσικό τρόπο τις ανανεωτικές τεχνικές του σύγχρονου μυθιστορήματος και συνδυάζει τη δημιουργική φαντασία με τον ρεαλισμό, διαφέρει όμως από το έργο άλλων Λατινοαμερικανών συγγραφέων, γιατί απ' αυτό απουσιάζει σχεδόν παντελώς το στοιχείο του μπαρόκ και του μαγικού ρεαλισμού. Μεταξύ των πολλών και σπουδαίων έργων του ξεχωρίζουν τα: «Μυστικά όπλα» («Las armas secretas»), 1958, «Τα βραβεία» («Los Premios» - το πρώτο του μυθιστόρημα), 1960, «Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα» («Historias de Cronopios y de Famas»), 1962, «Το κουτσό» («Rayuela» - που θεωρείται το αριστούργημά του), 1963, «Ολες οι φωτιές η φωτιά» («Todos los fuegos el fuego»), 1966, «Το βιβλίο του Μανουέλ» («Libro de Manuel» - μυθιστόρημα), 1973, «Οκτάεδρο» («Octaedro»), 1974, «Ένας κάποιος Λουκάς» («Opera») (όλα τους μεταφρασμένα στα ελληνικά) και τα «Los Reyes», 1949, «Bestiario», 1951, «Final de Juego», 1956, «Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους» («La vuelta al dia en ochenta mundos»), 1967, «62: Μοντέλο συναρμολόγησης» («62: Modelo para armar» - που συνεχίζει την ιδέα του διάσπαρτου μυθιστορήματος, όπως και στο «Κουτσό»), 1968, «Prosa del Observatorio», 1972, «Alguien que anda por ahi», 1977, «Un tal Lucas», 1979, «Deshoras», 1982 κ.ά.

Είναι πια το λογοτεχνικό σώμα και αίμα της Λατινικής Αμερικής. Η φωνή του λαού του.

Οταν ο Χούλιο Κορτάσαρ πέθανε από καρκίνο τον Φεβρουάριο του 1984, σε ηλικία εξήντα εννέα χρόνων, η εφημερίδα El Pais της Μαδρίτης τον χαιρέτησε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς και για δύο ημέρες είχε έντεκα σελίδες γεμάτες με αφιερώματα, αναμνήσεις και αποχαιρετισμούς.

Αν και ζούσε στο Παρίσι από το 1951, επισκεπτόταν τακτικά την πατρίδα του μέχρι να εξοριστεί επισήμως στις αρχές της δεκαετίας του '70 από τη χούντα της Αργεντινής. Με τη νίκη, όμως, της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης Αλφονσίν, ο Κορτάσαρ κατάφερε να πραγματοποιήσει μια τελευταία επίσκεψη στη χώρα του. Ο υπουργός Πολιτισμού επέλεξε να μην του γίνει καμία επίσημη υποδοχή, φοβούμενος τις πολιτικές απόψεις του, αλλά ο συγγραφέας μόλις πάτησε το πόδι του στη χώρα χαιρετίστηκε ως επαναστάτης ήρωας. Μια νύχτα στο Μπουένος Αϊρες, βγαίνοντας από έναν κινηματογράφο με την παρέα του, έπεσαν σε μια φοιτητική διαδήλωση. Οι φοιτητές τον αναγνώρισαν και έγινε πανικός. Τα βιβλιοπωλεία ήταν ανοιχτά, οι σπουδαστές αγόραζαν βιαστικά αντίγραφα των βιβλίων του για να τους τα υπογράψει. Ενας πωλητής ζητώντας συγγνώμη είπε ότι δεν είχε τα περισσότερα από τα βιβλία του Κορτάσαρ, όμως έδωσε ένα μυθιστόρημα του Κάρλος Φουέντες κι εκείνος υπέγραψε χαμογελώντας και αυτό. Το τελευταίο βιβλίο του στα ελληνικά «Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα» μου θύμισε και πάλι πόσο αγαπήσαμε και πόσο θα αγαπάμε τον σπουδαίο Χούλιο Κορτάσαρ.


 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Σέξπιρ, ο σύγχρονός μας
Στο βιβλίο του Κοτ θα βρείτε αποσαφηνισμένα όλα τα έργα του μεγάλου δραματουργού και το πώς οι ήρωές του αυτονομήθηκαν από τον δημιουργό τους και εξελίχτηκαν από σύγχρονους σκηνοθέτες και δραματουργούς.
Σέξπιρ, ο σύγχρονός μας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο μεγάλος ίσκιος του Ζάουμε Καμπρέ
Ο Ζάουμε Καμπρέ είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους συγγραφείς που έχω συναντήσει ποτέ. Γράφει εκπληκτικά, περίπλοκα και εξαιρετικά μυθιστορήματα όπως το βιβλίο του «Η σκιά του ευνούχου».
Ο μεγάλος ίσκιος του Ζάουμε Καμπρέ
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο χρυσός αιώνας της ρωσικής λογοτεχνίας
Με τα διηγήματα «Η πιστολιά» και «Η χιονοθύελλα» του Πούσκιν αρχίζει τη μύηση του αναγνώστη ο Γιάννης Μότσιος στο πραγματικά εντυπωσιακό δίτομο έργο του «Ανθολογία Ρωσικού Διηγήματος» (από το 1830 έως το...
Ο χρυσός αιώνας της ρωσικής λογοτεχνίας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η εποχή της υποκρισίας
Κρατώντας το καινούργιο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη «Η εποχή της υποκρισίας» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη, σκέφτομαι πως ήρθε επιτέλους η ώρα να ξαναμπώ στο σύμπαν του αστυνόμου Χαρίτου...
Η εποχή της υποκρισίας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η θεραπεία των αναμνήσεων
«Η θεραπεία των αναμνήσεων» είναι ένα μυθιστόρημα για την τζαζ, το χιούμορ, τη δύσκολη σχέση πατέρα-γιου, τη μετανάστευση στην Αμερική, τα γηρατειά, τη λειτουργία της μνήμης και την ελευθερία επιλογής απέναντι...
Η θεραπεία των αναμνήσεων
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι αρχάριες της Μαρίας Πάλλα
Διαβάζοντας το νέο μυθιστόρημα της Μαρίας Πάλλα ο αναγνώστης παρακολουθεί να αναδύονται μέσα από την ιστορία της Θεσσαλονίκης, της Ελλάδας και του κόσμου οι προσωπικές ιστορίες δύο γυναικών.
Οι αρχάριες της Μαρίας Πάλλα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας