Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η μοναξιά θέλει παλικάρια
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η μοναξιά θέλει παλικάρια

  • A-
  • A+

Είναι εκπληκτικό να διεισδύεις στον κόσμο του Θωμά Κοροβίνη. Η κουβέντα μαζί του θυμίζει ταξίδι σε δάσος του Αμαζονίου, ανάμεσα σε φυλές, ανεξερεύνητους τόπους, εμπειρίες. Είναι πάντα περιτριγυρισμένος από φίλους γιατί η καρδιά του τούς χωράει όλους. Η ζωή του μοιάζει με μια μελωδία, βασισμένη σε τρεις νότες: πάθος - γράψιμο - μποέμικη ζωή.

Αφορμή της συνάντησης, ο «Οδυσσέας Ανδρούτσος». Είναι το νέο του βιβλίο από τις εκδόσεις Αγρα. Η γραφή του πάντα αναταράζει, γιατί απογυμνώνει την ανθρώπινη κοινωνία. Τη βλέπουμε αλυσοδεμένη σε πάθη, προδοσίες, «μπαμπεσιές», όπως λέει ο ίδιος.

Στο βιβλίο περιγράφει την τραγικότητα της τελευταίας ώρας του ήρωα του 1821. Φτιάχνει την εικόνα της εποχής. Μια μυθοπλασία με τον μονόλογο ενός οπλαρχηγού που μας αφορά όλους. Ο Ανδρούτσος είναι η έκφραση της συνείδησης του λαού. Εντυπωσιάζει η μίμηση της γλώσσας, λες και είναι βιωμένη. Αυτό το πετυχαίνει γιατί, όταν γράφει, συγκατοικεί με τους ήρωές του. Ενώ είναι απρόσωπος, υπάρχει παντού.

Στη συνέντευξη ήταν άλλοτε γαλήνιος και άλλοτε θυελλώδης. Πλούσιος ψυχισμός, με την αίσθηση του ανικανοποίητου στη δουλειά του. Συναισθήματα, σκέψεις, μνήμες, όλα αυτά ενεργοποιούνται μέσα σου όταν κουβεντιάζεις μαζί του. Σκέφτηκα, όπως εκείνος ενορχηστρώνει μονογραφίες σημαντικών προσωπικοτήτων, να προσπαθήσω μια προσέγγιση της δικής του προσωπογραφίας.

● Κύριε Κοροβίνη, θέλω να μου πείτε, ζήσατε επτά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Εξερευνήσατε τον τόπο; Είστε συγγραφέας και εθνογράφος;

Ηταν μια εύνοια της τύχης. Ημουν μετακλητός καθηγητής φιλόλογος στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Πόλης, επτά χρόνια. Δίδαξα στις Ρωμιοπούλες, στις ομογενείς μας μαθήτριες εκείνου του καιρού, μέχρι το 1996 που παρέμεινα εκεί. Προέκυψε καθ’ οδόν η διάθεσή μου να ερευνήσω στοιχεία του δικού μας πολιτισμού, τη σχέση του με τον τουρκικό πολιτισμό ή αν θέλετε με την Ανατολή, με διάφορες ομάδες ανθρώπων ή ρεύματα ή σε σχέση με το Βυζάντιο ή με προγενέστερους πολιτισμούς. Εγινε μανία, πάθος να διερευνήσω πλευρές που μ’ ενδιέφεραν και συσχετίζουν τους δύο πολιτισμούς. Εγιναν δύο έρευνες μεγάλες, εφάμιλλες διδακτορικών. Οι «Ασίκηδες» για τους τροβαδούρους της Ανατολής. Εκφράζουν τραγούδι λυρικό, ερωτικό και παράλληλα κοινωνικής διαμαρτυρίας. Αντιστοιχεί περίπου στο δικό μας δημοτικό τραγούδι. Και στους «Ζεϊμπέκους της Μικράς Ασίας» μου δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσω το θέμα του ελληνικού ζεϊμπέκικου παράλληλα με το τουρκικό. Ερευνα που τη θεωρώ καύχημά μου, γιατί δούλεψα πολλά χρόνια με πρωτόγονα εργαλεία. Αποθησαύρισα πολλά για το μέλλον. Εκατό ζωές να είχα μπροστά μου, θα μπορούσα να αξιολογήσω τα στοιχεία που έχω συγκεντρώσει για να τα αξιοποιήσω αν είχα την ευκαιρία και τον χρόνο και τα μυαλά βέβαια.

● Οταν ξεκινάτε να γράφετε ένα βιβλίο, ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που υπερισχύουν; Η ανάγκη της επικοινωνίας, η πίστη σ’ έναν σκοπό ή η πληρότητα που νιώθετε;

Το γράψιμο ενός βιβλίου είναι προσωπική ανάγκη, αδήριτη. Εχει φτάσει ο εαυτός μου στο σημείο να του είναι ένα είδος δεύτερης αναπνοής, δηλαδή να μην υπάρχω χωρίς αυτό. Οπωσδήποτε υπάρχει στόχος. Οχι τόσο η επικοινωνία με τον κόσμο, αυτό γίνεται. Με ελκύουν κυρίως στοιχεία της ιστορίας, του πολιτισμού, της καθημερινής μας ζωής. Προσωπικότητες, θέματα που δεν έχουν άλλοι εντρυφήσει πάνω σ’ αυτά, δεν ενδιαφέρθηκαν, τα περιφρόνησαν ή απορρίφθηκαν.

● Στο νέο σας βιβλίο ασχολείστε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Τον εκτέλεσαν άδικα!

Για την κοινή αντίληψη όλων μας, όπως το διδαχθήκαμε και έχει μείνει στην κοινή μας συνείδηση, είναι μια μεγάλη προδοσία από αδελφό πρόσωπο. Κατ’ αρχάς η σύλληψη της ιδέας ήταν να τον βάλω μέσα στη φυλακή, στην Ακρόπολη, κι ενώ βλέπει να προσέρχονται οι υποψήφιοι εκτελεστές του, να περιγράφει το μαρτύριό του, το παρελθόν του και τις διάφορες διενέξεις, τις αντινομίες που είχαν οι άλλοι οπλαρχηγοί, οι αντίπαλοι, οι πολιτικοί κ.λπ. Μας δίνει δηλαδή πολλές εικόνες από το ’21 προσπαθώντας να δικαιωθεί κι ο ίδιος, γιατί είναι μεγάλη αδικία αυτό που του συνέβη. Κάνω μια ηθοποιία, το ψυχογράφημα ενός ανθρώπου, στην τραγικότερη στιγμή της ζωής του. Σε αυτές τις συνθήκες, στην Ακρόπολη, της οποίας το φρούριο αυτός το οργάνωσε για να είναι οχυρωματικό έργο, ταμπούρι μεγάλο σε περίπτωση που την επιβουλεύονταν. Κι από κει εκτελέστηκε. Είναι μια μονογραφία, μια νουβέλα που βασίζεται στην τραγικότερη στιγμή της ζωής ενός μεγάλου οπλαρχηγού του ’21, που όμως δεν δικαιολογεί μόνο τον εαυτό του αλλά και τα ανθρώπινα πάθη από τα οποία κι αυτός μαστίζεται. Τα στιγματίζει και στον εαυτό του που δεν τον βάζει πάνω από τους άλλους.

● Εχει αποδειχθεί από την ιστορία πως αυτοί που μας κυβερνούσαν δεν είχαν μόνο πατριωτική συνείδηση αλλά και προσωπικά συμφέροντα.

Βεβαίως. Ιδιοτέλεια, σε διάφορες αποχρώσεις. Οταν μου δίνεται ευκαιρία, μέσα από τη λογοτεχνία, θίγω πάρα πολύ το πλέγμα της εξουσίας, τη διάβρωση και την εξαπάτηση του λαού. Τα έργα μου έχουν πολιτική υποδομή από κάτω. Πονηρά γίνεται αυτό. Ασκείται κριτική στους θεσμούς και στην ανθρώπινη αρπακτικότητα, στα κακά του ανθρώπου. Είναι άγρια τα κείμενά μου, μπορεί να βγουν με μια δηκτικότητα. Δεν γράφω για τον μικροαστό.

● Ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που πρέπει να εμπιστευόμαστε σε όσους μας κυβερνάνε: η εμπειρία, οι γνώσεις ή ο χαρακτήρας;

Εχουν δοκιμαστεί αυτά τα πράγματα. Την εξουσία και τον πλούτο, όταν τη διαχειρίζονται άνθρωποι χωρίς ηθική υποδομή και αδαμάντινο χαρακτήρα, σπάνια δεν θα προδώσουν τον λαό. Ολοι τσιμπάνε στο κεχρί, στο μέλι της εξουσίας, δυστυχώς. Με αυτή την έννοια, δεν έχω εμπιστοσύνη στον άνθρωπο. Θεωρώ ότι είναι ρευστός, δεν είναι να του δίνεις πολλή μπέσα. Πρέπει να δοκιμαστεί σε πάρα πολλά μέτωπα για να αποδείξει ότι το ήθος του είναι ακλόνητο. Και πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί αυτοθυσία.

● Θυμάμαι μια ταινία του Μπρεσόν, τον «Πορτοφολά». Ηταν ένας νεαρός που όταν έμπαινε στο τρένο, του ήταν αδύνατον να μην κλέψει. Ενιωθε ισορροπία και ηρεμία όταν κατέβαινε από το τρένο. Ισως αυτό που γεννούσε την ηρεμία δεν ήταν η κακή του πράξη αλλά η πίστη σ’ αυτήν. Μπορεί κανείς να έχει πίστη σε μια κακή διαχείριση, διακυβέρνηση, πράξη, χωρίς να τη συναισθάνεται;

Μπορεί να έχουν ή να μην έχουν επίγνωση. Εγώ πιστεύω ότι ο κακός άνθρωπος, ο μοχθηρός, έχει επίγνωση διότι το ευχαριστιέται. Αν το μετάνιωνε, δεν θα το ξανάκανε. Θα έμπαινε σε μια διαδικασία επανεξέτασης του χαρακτήρα του και των πράξεών του. Εμένα μ’ ενδιαφέρει τι παθαίνουμε εμείς. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ευχαριστιέται ή όχι ο ίδιος. Αυτοί νιώθουν αυτάρκεια ως αλαζόνες.

● Τι είναι πιο χρήσιμο, το άδειο ή το γεμάτο;

Το άδειο για να το γεμίσω και το γεμάτο θέλω πάλι να’ χει κάτι άδειο, για να μπορέσω να συμπληρώσω να βάλω δηλαδή την πινελιά μου. Διαφορετικά, μου φαίνεται πως, αν μου δώσεις κάτι έτοιμο, δεν μ’ ενδιαφέρει, θέλω να βάλω το γούστο μου μέσα.

● Ολα είναι γραμμένα στο χώμα. Στην είσοδο και στην έξοδο του σπιτιού μας. Το πιστεύετε αυτό;

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Πιστεύω στο κισμέτ. Εχω κάτι το ανατολίτικο σ’ αυτό. Πιστεύω ότι υπάρχουν τα γραμμένα. Από την άλλη, είμαι και άνθρωπος του ακτιβισμού, της δράσης. Δεν θέλω να παραδώσω τα όπλα επειδή αύριο μπορεί να πέσει ένα τούβλο στο κεφάλι μου. Αντίθετα, μέχρι τη στιγμή αυτή, θέλω να είμαι ένα δρων πρόσωπο, να συμμετέχω στην καθημερινότητα, στη ζωή και να παλεύω για το καλύτερο. Να φέρω τον εαυτό μου εκεί που θα ωριμάσει. Να αποδώσει, δηλαδή, τα μέγιστα από τις δυνατότητες και την ανάγκη που έχει να εκφραστεί ως δημιουργός.

● Το πάθος τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;

Το πάθος έπαιξε ρόλο καταστροφικό και παράλληλα δημιουργικό. Πολλές φορές το πάθος μπορεί να σε φέρει στον γκρεμό. Εκεί πρέπει να το χαλιναγωγήσεις. Νομίζω όμως ότι τα πάθη είναι η κινητήρια δύναμη στην τέχνη και στην ίδια τη ζωή. Μια ζωή χωρίς πάθος είναι φαγητό χωρίς αλάτι. Πρέπει να το ευχαριστηθείς και η ευχαρίστηση μέσα έχει περιπέτεια, έχει εμπόδια. Ανθρώπους χωρίς πάθη τους θεωρώ άνοστους.

● Τρεις είναι οι σημαντικότερες συναντήσεις στη ζωή μας: με τον εαυτό μας, με τον συνάνθρωπο και με τον Θεό. Εσείς ποιον από τους τρεις συναντήσατε;

Το μόνο σίγουρο είναι τα δύο πρώτα. Τον Θεό δεν τον ξέρουμε, αυτή η μεταφυσική αναζήτηση είναι ένα πολύ προσωπικό ζήτημα για τον καθένα. Αυτοί που θέλησαν να πλησιάσουν τον Θεό έφτασαν και δεν έφτασαν. Το παιχνίδι με τον εαυτό μας είναι ατέρμονο, μέχρι να ξεψυχήσει κανείς μαθαίνει τον εαυτό του, αλλά ποτέ δεν τον ξέρει τόσο καλά. Οσο λιγότερα ψέματα του λες τόσο καλύτερα τον μαθαίνεις και τον προτείνεις και στους άλλους. Με τους άλλους είναι το κατά πόσον έχεις μέσα σου αγάπη και διάθεση για επικοινωνία. Εάν οι άλλοι είναι πιόνια στα χέρια σου για να παίξεις παιχνίδια που σε συμφέρουν, τότε δεν θες την επικοινωνία, θες χρηστικότητα απ’ τον άλλο. Η χρηστικότητα των συνανθρώπων μας με βρίσκει εχθρό, σε κάθε τομέα που εκφράζεται.

● Ο Γιάλομ έχει γράψει στο βιβλίο του «Οταν έκλαψε ο Νίτσε»: «Αν ο άνθρωπος δεν ζει τη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί να πεθάνει τη σωστή στιγμή».

Πώς θα το διαλέξει όμως; Είναι θέμα τύχης. Το πού θα γεννηθεί κανείς, το πότε και άλλες παράμετροι που παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση του περιβάλλοντός του. Νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι μια σύνθεση από ιδιότητες, από στοιχεία, εκ των οποίων άλλα έχουν την ευκαιρία να εκφραστούν και άλλα όχι. Μπορεί να υπάρχουν κουμπωμένοι άνθρωποι οι οποίοι καταδικάστηκαν σ’ αυτό, λόγω των εξωτερικών δυσκολιών (τα «Τείχη» του Καβάφη), και λόγω χαρακτήρα δεν μπόρεσαν να μας δώσουν την πεμπτουσία του εαυτού τους. Αλλοι που βρέθηκε η στιγμή να μας δώσουν το καλύτερο που έχουν μέσα τους.

Παίζει ρόλο πώς προσλαμβάνεις κάτι και πώς το ερμηνεύεις μέσα σου. Κάποιος μπορεί να σε κατακρίνει κι εσύ να μην τον μισήσεις όχι από αγαθοσύνη. Να τον προσπεράσεις. Γιατί όλα αυτά είναι φαρμάκια που γεμίζουν την αρνητική πλευρά της ζωής μας και δεν μας αφήνουν να πάμε προς τον άλλο. Ομως οι περισσότεροι δεν κάνουμε δουλειά με τον εαυτό μας.

● Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να αντέξει μια αλήθεια ή επιλέγει την αλήθεια που μπορεί να διαχειριστεί;

Ο Μπρεχτ λέει «Μην πιέζεις την αλήθεια, δεν το αντέχει. Καμουφλάρισέ την ή λείανέ την». Από την άλλη ο ίδιος λέει πως δεν πρέπει να λάμπει μόνο η αλήθεια, πρέπει και να σφάζει. Τι απ’ τα δύο να διαλέξουμε τώρα; Ποια είναι δηλαδή η αλήθεια στην Ελλάδα σήμερα; Είναι μια χώρα υποδουλωμένη ή όχι; Αυτό δεν θα ’πρεπε να είναι μια διακήρυξη η οποία να γίνει πιστευτή από όλο τον λαό που μαστίζεται για να το αντιμετωπίσει; Κουκουλώνεται δηλαδή η αλήθεια αν λέμε άλλα; Υπάρχουν και ορισμένες βοερές αλήθειες. Είμαστε αιχμάλωτοι. Μέσα στην προσωπική μας ζωή και στη σχέση μας με τους άλλους υπάρχει περίπτωση να μην την πεις καθόλου την αλήθεια για να σώσεις κάποιον. Αν κάποιος έχει ένα ελάττωμα πρέπει να το παραφουσκώσουμε για να τον πετάξουμε στον γκρεμό; Δεν πρέπει να τον βοηθήσουμε λίγο να ορθοποδήσει; Δηλαδή, τα κατά συνθήκη ψεύδη ή τα κατ’ όφελος ψεύδη.

● Πρέπει όμως να είμαστε αντικειμενικοί ή πρέπει να πιστεύουμε μόνο σ’ εμάς, στην υποκειμενικότητά μας;

Και τα δύο. Να υποστηρίζουμε τις απόψεις μας, το «εγώ» μας. Παράλληλα όμως να έχουμε ευήκοον ους προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί και λάθος μπορεί να είμαστε σε κάποια πράγματα και μπορεί να επιδεχόμαστε βελτίωση ακούγοντας κι από τους άλλους. Νομίζω ότι ο σοβαρός άνθρωπος που δουλεύει με τον εαυτό του έχει κριτήρια για να μπορεί να δει ποιο είναι καλύτερο απ’ τα δύο.

● Εχετε φοβηθεί κάποια απόρριψη, είστε ευχαριστημένος απ’ τον τρόπο ζωής σας;

Εχω βαθιά πίστη σε αυτό που έχει συμβεί να έχω γίνει και να είμαι και συνεχίζω έτσι. Νεαρός, είχα κλονισμούς πολλούς και από το περιβάλλον. Ατσαλώθηκα. Πίστεψα στον εαυτό μου δουλεύοντας πάρα πολύ μέσα μου και μη δικαιώνοντας πάντα εμένα. Αυτό με βοήθησε να καταλάβω ορισμένα χοντροκομμένα λάθη που μπορεί να έκανα. Προτιμώ να πληγώσω τον εαυτό μου, παρά τους άλλους.

● Μπορεί να γιατρευτεί εύκολα ένας θάνατος εν ζωή;

Εξαρτάται. Κάποιες πληγές είναι ανεπούλωτες, αυτό το πιστεύω. Και κανονικών απωλειών και ερωτικών.

● Πιστεύετε ότι μέσα από όσα έχει περάσει ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια –κρίση, φτώχεια, αδιέξοδα– έχει εξαντλήσει τα όρια των δυνατοτήτων του; Θ’ αντέξει;

Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Γιατί πρέπει να δοκιμάζεται ένας άνθρωπος τόσο πολύ; Ούτως ή άλλως η μοίρα μας είναι κοινή και φεύγουμε. Πρέπει ο ένας να είναι εκμεταλλευτής και ο άλλος να πεθαίνει κάθε μέρα; Πού είναι η δικαιοσύνη;

● Κάθε κοινωνία, κάθε πολιτισμός, έχει τις δικές του αξίες. Γιατί ξεφτίζουν, μήπως δεν τις χρησιμοποιούμε σωστά;

Για μένα είναι όλα λάθος. Τη μη πρόβλεψη της καταστροφής του πλανήτη δεν μπορώ να τη χρεώσω το ίδιο σ’ έναν Ινδό που τον βάζουνε να κόψει ξύλα για να ζεσταθεί σε μια καλύβα και το ίδιο σε μια βιομηχανία που καταστρέφει τον Αμαζόνιο.

● Τις προάλλες, στην παρουσίαση του βιβλίου του Π. Μπουκάλα «Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα», τραγουδήσατε. Πώς μπήκε το τραγούδι στη ζωή σας;

Από παιδί. Το πάθος ήταν μια αφορμή για να βγουν από μέσα μου μελωδίες και ποιήματα. Μεγάλωσα μέσα σ’ ένα καφενείο και ζυμώθηκα πολύ με το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Είναι κτήμα μου. Υπήρχε το βίωμα που ήταν πολύ ισχυρό.

● Πόσο βοηθάει σε μια σχέση που δεν είναι ευτυχισμένη η ελευθερία και η απομάκρυνση;

Η απόσταση μεταξύ των προσώπων που συνδιαλέγονται ερωτικά για μένα είναι απαραίτητη. Διασφαλίζει και την οικονομία των σχέσεων και τον ρεαλισμό. Διαφορετικά, βγαίνουν τέρατα. Με την απομάκρυνση φεύγουν οι κουρτίνες της αυταπάτης και ή σώζεις τη σχέση ή την καταστρέφεις.

Οταν θέλεις ν’ αλλάξεις τον άλλο, να τον φέρεις στα νερά σου, είσαι παρεμβατικός. Η διαρκής επιμονή να αλλάξει ο άλλος τον χαρακτήρα του είναι ένα είδος βιασμού. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να ζούμε και μόνοι. Οι μονομάχοι και οι μοναχοί μού είναι οι πιο αγαπητοί επειδή κι εγώ βέβαια είμαι μόνος. Η μοναξιά θέλει παλικάρια.

Αλλά και η μοναξιά η ρημάδα πρέπει κάποτε να σπάει. Εγώ είμαι σούπερ κοινωνικός και πολύ μοναχικός, είμαι ένα δικέφαλο τέρας. Η επιτυχία μου είναι ότι βασίζεται σε αγώνα. Αγαπώ πάρα πολύ τους ανθρώπους.

ΝΗΣΙΔΕΣ
«Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα»
Θέλει ένα κάποιο θάρρος να καταλήξει κάποιος στο «Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα» και μάλιστα να το κάνει και τίτλο για το βιβλίο του. Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σωτήρης Στεφανόπουλος χρησιμοποιεί...
«Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Βγες έξω (ίκλι αβρίκ) και πάλεψε για όλα
Το «Ικλι Αβρίκ» είναι το πρώτο βιβλίο της δικηγόρου Μαριάνθης Νταφούλη και το πρώτο επίσημο «σκασιαρχείο» της από τα δικόγραφα και τις γνωμοδοτήσεις
Βγες έξω (ίκλι αβρίκ) και πάλεψε για όλα
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μια οικογενειακή συνάντηση
Αυτό το τρυφερό, γλυκό, συγκινητικά αφοπλιστικό βιβλίο του Αλεχάντρο Παλόμας προσφέρει μια πανανθρώπινη ματιά στο ερώτημα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και μέλος μιας ειλικρινούς και αγαπημένης οικογένειας.
Μια οικογενειακή συνάντηση
ΝΗΣΙΔΕΣ
O ακούραστος επιστήμονας
Ευχάριστη έκπληξη επιφύλαξε ο θιασώτης της Αστρονομικής Επιστήμης Κωνσταντίνος Μαυρομμάτης με την έκδοση του 2ου Τόμου της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Αστρονομίας.
O ακούραστος επιστήμονας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ανθρώπινες ιστορίες τον καιρό της κρίσης και των μνημονίων
Εδώ κι ένα χρόνο* στις προθήκες των βιβλιοπωλείων βρίσκεται το βιβλίο του συναδέλφου - δημοσιογράφου της «Εφ.Συν.»- Δημήτρη Τερζή «Η καρδιά του ελέφαντα», εμπνευσμένο από την κρίση και τη μνημονιακή εποχή.
Ανθρώπινες ιστορίες τον καιρό της κρίσης και των μνημονίων
ΝΗΣΙΔΕΣ
Σελίδες εγκλεισμού, συνομιλίες καραντίνας
Ντοκουμέντο μιας πρωτόγνωρης εποχής. Η Φωτεινή Τσαλίκογλου και η Τασούλα Επτακοίλη μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας «έσπασαν» την καραντίνα και συνέθεσαν το χρονικό της αστικής ερήμωσης.
Σελίδες εγκλεισμού, συνομιλίες καραντίνας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας