Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα ζώα που αγαπήσαμε

Η Cat Catastrophe της Ζυράννας Ζατέλη

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τα ζώα που αγαπήσαμε

  • A-
  • A+
Για τον Ιμο του (μεγάλη σκυλίσια μούρη και σταρ του φέισμπουκ) γράφει ο εκδότης του περιοδικού «Εντευκτήριο» Γιώργος Κορδομενίδης: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συμπεριφορά του στις δύο εβδομάδες που έζησα μία πολύ μεγάλη στενοχώρια. Καθόταν στον καναπέ σιωπηλός και ήσυχος, χωρίς να ζητάει χάδια κτλ., λες και είχε αντιληφθεί την αναστάτωσή μου. Περιμένω πάντα να αρχίσει να μιλάει· να μου πει, λόγου χάρη, “πείνασα”, ή “τελείωσε το νερό στο μπολάκι μου”, ή “κι εγώ σε αγαπώ”!»

Σ’ αυτό το κείμενο θα μιλήσουν πολλοί άνθρωποι. Και ο καθένας θα πει μια ιστορία. Ή μάλλον ένα κομμάτι από την ιστορία του με ένα ζώο που αγάπησε. Μια στενή και πολύ σημαντική σχέση ζωής.

Τις βρήκα συγκεντρωμένες στο καινούργιο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «Εντευκτήριο». Ενα τεύχος που κατά την άποψή μου θα γίνει συλλεκτικό. Πολλοί οι μεγάλοι λογοτέχνες που έχουν γράψει γι' αυτήν την ιδιαίτερη σχέση. Λογοτεχνικά κείμενα που συνεχίζουν μια παράδοση η οποία ξεκινάει από τον Αίσωπο και φτάνει μέχρι σήμερα.

Διάλεξα κάποια για σας. Ξεκινάω με ένα απόσπασμα με γάτες (γιατί ως γνωστές ντίβες φοβάμαι μην παρεξηγηθούν κιόλας) από το απολαυστικό «Cat cat catastrophe» της Ζυράννας Ζατέλη:

«Αρχές Αυγούστου της επόμενης χρονιάς –ήταν να μη γίνει η αρχή– μπήκε στη ζωή μας και η Ζαΐρα η τρικολόρε. Ενα ταλαιπωρημένο πλασματάκι που χωρούσε στη χούφτα μου, σαν αλλόκοτο έντομο με κεφάλι και πόδια γάτας, που ούρλιαζε από πείνα και τρόμο, έτοιμο πια να βγει στη λεωφόρο Μεσογείων για να βρει εκεί την “τύχη” του, κι όταν βρέθηκε εδώ μέσα όρμησε στα κροκετάκια της Σέρκας κι ήταν σαν να σπαν γυαλιά σ' όλο το σπίτι απ' τα τσακ-τσακ-τσακ καθώς τα τσάκιζε με μια φρενίτιδα που προκαλούσε δέος. Πρήστηκε τόσο η κοιλίτσα της απ' το “μάννα εξ ουρανού”, που πήγαινε μετά να περπατήσει και τούμπαρε. Η Σέρκα δεν χάρηκε καθόλου με τούτη τη “λαϊκιά” και θεονήστικη –Αυτό δεν ήταν στη συμφωνία μας, κυρία μου, αυτό είναι προδοσία!, μου έλεγε με τον τρόπο της για καιρό–, αλλά επειδή κατά βάθος ήταν μια μεγαλόθυμη γάτα, ηγεμονική αλλά μεγαλόθυμη, δέχτηκε τελικά να μείνει εδώ και η Ζαΐρα, υπό τον όρο βέβαια να μη διανοηθεί να πάρει ποτέ τα πρωτεία πάνω σε οτιδήποτε – εκεί πέφταν μπουμπουνητά. Η Ζαΐρα δεν έκανε την έξυπνη, αλλά με τον καιρό, εκτός από φοβική και συνεσταλμένη, μας βγήκε και τόσο τσαχπίνα και παιχνιδιάρα, που η Σέρκα, όταν δεν εκνευριζόταν, παρακολουθούσε με απορία τα σουσούμια και τις παλαβομάρες της, ενίοτε μάλιστα, στα κρυφά και μοναχή της, τη μιμόταν».

Για τη γάτα και ο αγαπημένος συγγραφέας Χούλιο Κορτάσαρ στο «Πώς παραγκωνιζόμαστε»:

«Κάθε γάτα είναι τηλέφωνο, αλλά και κάθε άνθρωπος είναι κακομοίρης. Τρέχα γύρευε τώρα τι εξακολουθούν να μας λένε, τι δρόμους μάς δείχνουν· όσο για μένα, το μόνο που κατάφερα ήταν να συνθέσω στο κανονικό μου τηλέφωνο τον αριθμό του πανεπιστημίου στο οποίο εργάζομαι και να ανακοινώσω σχεδόν συνεσταλμένα την ανακάλυψή μου. Περιττό να προσθέσω τη σιωπή σαν κατεψυγμένη ταπιόκα με την οποία το μήνυμά μου έγινε δεκτό από τους επιστήμονες που απαντούν σε τέτοιου είδους τηλεφωνήματα».

Και περνάμε στα αγαθά σκυλάκια με ένα απόσπασμα από το «Συμπτώματα από την έλλειψη βάρους» του Γιάννη Σκαράγκα:

«Ετσι μάς συστήθηκε ο Μπομπ. Περιφρονώντας τη μοναδική του ευκαιρία. Το σκυλί μου είναι τζογαδόρος. Ποντάρει πάντα στην πιθανότητα μιας τελικής ανατροπής - στην ελπίδα ότι κάποιος θα τον αγαπήσει αναπάντεχα και λυτρωτικά. Μοιάζουμε. Είναι το ίδιο σχιστομάτης με μένα κι έχει τις ελιές και τις φακίδες μου στο πρόσωπο και στο σώμα του· αμέτρητες βούλες κάτω από το τρίχωμά του, που αυξάνονται όσο γερνά. Περιμένει στις μισάνοιχτες πόρτες να τον προσκαλέσουν μέσα. Ετσι είμαστε· δεν καταλαβαίνουμε τις ανοιχτές προσκλήσεις. Σε έναν κόσμο όπου όλοι φεύγουν ή χάνονται, ευχόμαστε να μας περιμένουν. Προτιμάμε να μας κλείνουν την πόρτα από το να μας υποδέχονται αβέβαιοι. Δεν ξέρουμε ποτέ αν μας προσκαλούν ή αν μας υπομένουν. Δεν είμαστε ντροπαλοί από δειλία· απλώς, δεν θέλουμε να βλέπουμε στα μάτια τους ότι αλλάζουν γνώμη».

Για τον Ιμο του (μεγάλη σκυλίσια μούρη και σταρ του φέισμπουκ) γράφει και ο εκδότης του περιοδικού «Εντευκτήριο» Γιώργος Κορδομενίδης:

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συμπεριφορά του στις δύο εβδομάδες που έζησα μία πολύ μεγάλη στενοχώρια. Καθόταν στον καναπέ σιωπηλός και ήσυχος, χωρίς να ζητάει χάδια κτλ., λες και είχε αντιληφθεί την αναστάτωσή μου. Περιμένω πάντα να αρχίσει να μιλάει· να μου πει, λόγου χάρη, “πείνασα”, ή “τελείωσε το νερό στο μπολάκι μου”, ή “κι εγώ σε αγαπώ”! Ισως είναι νωρίς (αν και ποτέ δεν ξέρεις), αλλά συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν είναι προτιμότερο πρώτος να πεθάνω εγώ ή ο Ιμο. Νομίζω πως είναι καλύτερο το δεύτερο. Οχι από εγωισμό αλλά επειδή εγώ θα μπορέσω (ελπίζω) να διαχειριστώ την οδύνη (που θα είναι τεράστια, βέβαια) από την απώλειά του, ενώ εκείνος ίσως δεν καταλάβει ποτέ ότι δεν τον εγκατέλειψα».

Απόλαυσα ξανά την «Ωδή στην Κότα μου» του Γιώργου Ιωάννου:

«… σε πρωτοείδα ένα βράδυ στην οδό Αθηνάς να συνθλίβεσαι και να τσιμπιέσαι μέσα στο φοβερό κλουβί του ορνιθοπώλη κι αμέσως σ’ ερωτεύτηκα παράφορα».

Ο Πάνος Αχτσιόγλου γράφει για τα ζώα του κινηματογράφου και θυμίζει αλησμόνητες σκηνές όπως αυτή στον «King Kong» (1976) του Τζον Γκίλερμιν:

«Το πανάκριβο, εκμοντερνισμένο ριμέικ της στη σκηνή του μπάνιου στον καταρράκτη, όπως και αυτή της απόπειρας του Κονγκ να της βγάλει τα ρούχα (η οποία ολοκληρώνεται με την αξέχαστη φράση “αρσενικέ σοβινιστή πίθηκε!”) αποτελούν ήδη τρανή απόδειξη ότι η Λανγκ είναι γεννημένη για τη μεγάλη οθόνη, κλέβοντας τη δόξα ακόμη και από τον θηριώδη παρτενέρ και υποτιθέμενο απόλυτο πρωταγωνιστή…».

Θα ήθελα πολύ να βάλω περισσότερα αποσπάσματα από τις εξαιρετικές αυτές ιστορίες που έγραψαν σημαντικοί άνθρωποι της λογοτεχνίας. Μα πού να χωρέσεις τόση αγάπη σε ένα άρθρο.

Αναφέρω ενδεικτικά Βιτάλη, Χρονάς, Χριστιανόπουλος, Γουδέλης, Διβάνη, Στυλιανού, Δέρβη, Επτακοίλη, Μουρούτσου, Μπαμπασάκης, Γκίκα και άλλοι πολλοί. Ας με συγχωρήσουν που δεν τους αναφέρω. Ολα τα κείμενα εξαιρετικά.

Παιδεύτηκα πολύ για να αποφασίσω πώς να τελειώσω το άρθρο αυτό. Κατέληξα στον Ναπoλέοντα Λαπαθιώτη και το «Πεθαίνει το καλό μου το γατάκι» - έχοντας βιώσει την απώλεια του επί 16 χρόνια σκύλου μου κινήθηκα για μία φορά μόνο από προσωπικούς λόγους:

«…πεθαίνει το καλό μου το γατάκι - το γατάκι που τόσο τ’ αγαπούσα. Τρεις ώρες τώρα, δίπλα, σα νεκρό, δεν ζει πια παρά με την ανάσα. Τα μάτια του κοιτάνε στο κενό. Μπήγει καμιά φωνούλα, πού και πού, τόσο σπαραχτική, τόσο θλιμμένη, που μου κάνει κομμάτια την καρδιά... Κι όμως, μια μέρα πάλι θα βρεθούμε. Το πού και το πώς δεν ξέρω πώς να το πω: το βλέπω, μολαταύτα, καθαρά μες στα σπιθοβολήματα των άστρων, μες στη χλομή γραμμή των δειλινών, μέσα στο γυρισμό των εποχών, μες στη γαλάζιαν όψη τ’ ουρανού. Θα 'ρθει μια μέρα που θ’ ανταμωθούμε - θα γίνουμ’ ένα στη Μεγάλη Νύχτα, σ’ αυτό που λέμε σήμερα Μηδέν - ένα, καθώς ήμαστε και πριν - πολύ πριν αντικρίσουμε το φως, και ζήσουμε μαζί, κι αγαπηθούμε... Ναι, θα βρεθούμε, θα βρεθούμε πάλι, μ’ όλη την τωρινή μας την αγάπη -ξανά μαζί, κι εγώ δεν ξέρω πώς-, παρόλο που βροντοφωνούν, και γράφουν, και πιστεύ́ουν εκείνοι που δεν έζησαν πραγματικά ποτέ…».

ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι μεγάλοι και «επικίνδυνοι»
Οι αναιδείς, αθυρόστομοι αντάρτες, ακτιβιστές αιρετικοί, ασύδοτοι πορνογράφοι, ψευτοπροφήτες, εξωμότες συγγραφείς που φώτισαν τον κόσμο έχουν συγκεντρωθεί σ' ένα τόμο- στο καινούργιο βιβλίο «Επικίνδυνοι...
Οι μεγάλοι και «επικίνδυνοι»
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Δύο βιβλία που μου ήρθαν κατά λάθος
Οπως γνωρίζουν οι τακτικοί επισκέπτες αυτής της σελίδας, συχνά παρουσιάζουμε βιβλία που ασχολούνται με τα ζώα γενικά, και τους σκύλους ειδικότερα. Εγώ κριτική λογοτεχνίας δεν κάνω, ούτε έχω παρουσιάσει ποτέ...
Δύο βιβλία που μου ήρθαν κατά λάθος
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Ιστορίες καθημερινής τρέλας
Βρίσκω διασκεδαστικά τα βιβλία με τις περιπέτειες διάφορων σκύλων, ειδικά όταν είναι γραμμένα από τους δικούς τους -και ειδικότερα όταν αυτοί και ξέρουν να γράφουν και έχουν και χιούμορ.
Ιστορίες καθημερινής τρέλας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο χρυσός αιώνας της ρωσικής λογοτεχνίας
Με τα διηγήματα «Η πιστολιά» και «Η χιονοθύελλα» του Πούσκιν αρχίζει τη μύηση του αναγνώστη ο Γιάννης Μότσιος στο πραγματικά εντυπωσιακό δίτομο έργο του «Ανθολογία Ρωσικού Διηγήματος» (από το 1830 έως το...
Ο χρυσός αιώνας της ρωσικής λογοτεχνίας
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Υπεράσπιση των ζώων πριν από 250 χρόνια
Είναι τα ζώα μηχανές, κατά τη θεωρία του φιλοσόφου Ντεκάρτ που είχε διατυπωθεί το 1637 και είχε υιοθετηθεί από πολλούς μορφωμένους Ευρωπαίους της εποχής του, ακόμα και από κληρικούς ανώτατης βαθμίδας;
Υπεράσπιση των ζώων πριν από 250 χρόνια
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Κατά τη διάρκεια της άδειάς μου έκανα κάτι που πάντα ήθελα να κάνω, αλλά πάντα το ανέβαλα: κατέβασα απ’ τη βιβλιοθήκη μου κάποια βιβλία ξεχασμένα και αδιάβαστα. Κάποια απ’ αυτά τα διάβασα και τα βρήκα και πολύ...
Της Αλλοπάρ*

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας