Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Για την επιστροφή στην κανονικότητα
EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Για την επιστροφή στην κανονικότητα

  • A-
  • A+

Το καλοκαίρι είναι εδώ και οι περισσότεροι έχουν ήδη κλείσει τις διακοπές τους. Πολλά νησιά προβάλλουν ως τουριστικά φαβορί, ενώ άλλα ως κρυμμένες οάσεις, τόποι διαφυγής, μέρη που διατηρούν την ομορφιά και την αγνότητά τους. Φανταστείτε πως ανακαλύπτετε ένα τέτοιο μέρος και κάθε καλοκαίρι παραθερίζετε εκεί. Με τα χρόνια τα ξενοδοχεία αυξάνονται, οι φίλοι μιλούν άλλες γλώσσες, ο τόπος αλλάζει προς τον κανόνα από τον οποίο απέκλινε. Οι υπεύθυνοι όμως επιμένουν να έρθετε και φέτος με το ίδιο πρόσχημα της τουριστικής εξαίρεσης. Αυτή ήταν η προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ, η πορεία μετά τον συμβιβασμό. Οι τουρίστες όμως γύρισαν στη Μύκονο και κάποιοι λίγοι γυρεύουν τα πρώτα χνάρια τους στην άμμο. Επιστροφή λοιπόν στην κανονικότητα.

Αναμένοντας τα πρώτα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, κανείς σχεδόν δεν περίμενε ένα τέτοιο εύρος ήττας για το κυβερνών κόμμα. Αυτό γίνεται περισσότερο εμφανές και από τις πρώτες αντιδράσεις των εκπροσώπων του, την ενιαία γραμμή της έμμεσης παραδοχής της ήττας, της νίκης σε δήθεν σημεία, του επιχειρήματος της εδραίωσης ενός νέου δικομματισμού που πάντα πολεμούσαν. Βέβαια, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα είθισται όλοι να είναι νικητές. Αυτό δεν είναι όμως το μόνο παλαιοκομματικό κατάλοιπο που πιστώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ολόκληρη η προεκλογική εκστρατεία, το ύφος, η προσωπική στροφή, ήταν σε εκ διαμέτρου αντίθετη τροχιά από τη λογική που τον ανέδειξε.

Η έμφαση στο διαφορετικό πρόγραμμα, στη διαφορετική κουλτούρα, στο περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς έδωσε τη θέση της στο στήσιμο ενός αντίβαρου κόντρα στα συμφέροντα που στρατεύονται με την αντιπολίτευση. Ετσι, η «Ομάδα Μνήμης» -και άλλες παρόμοιες σελίδες- στάθηκαν με την ίδια αισθητική και πάντα χορηγούμενες απέναντι στην περιβόητη «Ομάδα Αλήθειας». Οι πολιτικές επιθέσεις πήραν προσωπικό χαρακτήρα, η ρητορική πρόβαλε τον φόβο για την κατάργηση των έκτακτων παροχών από την επόμενη κυβέρνηση και οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ανατροπή μιας κατάστασης που εν τέλει δεν συνέβη ποτέ.

Ενα σημείο που έχει επίσης ενδιαφέρον είναι η ήττα της κυβέρνησης ακόμα και στις νεανικές ηλικίες. Στις ευρωεκλογές αυτές ψήφισαν για πρώτη φορά παιδιά γεννημένα το 2002. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως διαμορφώθηκαν με μόνη πραγματικότητα τη σημερινή κυβέρνηση.

Στις κοινωνικές αναταραχές του 2008 ήταν μόλις έξι χρόνων και στο δημοψήφισμα του 2015 δεκατριών. Δεν έζησαν το μεταπολιτευτικό σταθερό δικομματισμό, τον κοινωνικό αναβρασμό που ακολούθησε, τους αγώνες στις πλατείες, τη σταδιακή σχηματοποίηση της οργής, τις συνθήκες που τους κληρονόμησαν αυτή την πραγματικότητα. Γι’ αυτούς τους νέους, νέο μπορεί να είναι και η Νέα Δημοκρατία.

Η άγνοια του παρελθόντος βέβαια δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαιολογία. Το επισημαίνω ωστόσο για να προσπαθήσουμε να δούμε τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα χωρίς το παρελθόν του. Η σημερινή του εκδοχή προσομοιάζει μάλλον περισσότερο σε αυτά που αντιπάλευε, παρά στην αποδόμηση αυτής της σταθερής κοινωνικής βεβαιότητας πως «δε βαριέσαι μωρέ, όλοι ίδιοι είναι».

Αυτό δεν είναι εμφανές μόνο στην επικοινωνιακή, αλλά και στη γενικότερη πολιτική ανακατεύθυνσή του, ακόμα και στον χώρο στον οποίο απευθύνεται. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελούν και οι ευρωβουλευτές που επέλεξε ο κόσμος του, αντί των επιλογών του 2014.

Θα μπορούσε βέβαια να επισημάνει εδώ κάποιος πως η τακτική αυτή μεταστροφή ήταν λογικό επακόλουθο του πολιτικού συμβιβασμού του. Αφού απέτυχε το επιχείρημα της διαφορετικής διακυβέρνησης, δεν θα μπορούσε παρά να παλέψει με τα ίδια μέσα των πολιτικών του αντιπάλων· και θα είχε εν μέρει δίκιο. Γιατί η κυβέρνηση δεν ηττήθηκε τις τελευταίες μέρες, βδομάδες ή μήνες. Ηττήθηκε σε μία μέρα, τη μέρα που ψήφισε μνημόνιο.

Για πρώτη φορά, ουσιαστικά, ο Αλέξης Τσίπρας χάνει. Και μοιάζει σαν να μη θέλει να το συνειδητοποιήσει. Η επανεκλογή του μετά από εκείνο το καλοκαίρι ενίσχυσε τα άλλοθι απέναντι στην ξαφνική αλλαγή πορείας. Δεν ήταν όμως αρκετή για να μην υποστεί τη μακροπρόθεσμη ήττα. Ο κόσμος που στάθηκε σταδιακά στο πλευρό του δεν προερχόταν αποκλειστικά εξ αριστερών ούτε από μια δεδομένη κομματική βάση, ενώ και μετά το σημείο τομής του δημοψηφίσματος η κυβέρνηση λειτούργησε συχνά σαν η λιγότερο κακή επιλογή. Οποιαδήποτε πρόβλεψη θα ήταν εξαιρετικά επισφαλής αυτή τη στιγμή. Το εύρος της ήττας ωστόσο και η διαχείριση της επόμενης μέρας φαίνεται αργά ή γρήγορα να οδηγεί και εκείνο το μικρό, όπως φάνηκε, κομμάτι του κόσμου που δεν το έχει ήδη κάνει στη συνειδητοποίηση της απώλειας, στην αναζήτηση και ανασυγκρότηση όσων έχουν απομείνει.

Δεν είναι εύκολο πράγμα η αποδοχή και χρειάζεται χρόνο. Πόσο μάλλον οποιοδήποτε νέο ξεκίνημα. Προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ πρότασσε την κοινωνική του πολιτική ως επιστροφή στην «κανονικότητα» και τη σταθεροποίηση. Μετεκλογικά η Νέα Δημοκρατία ονόμασε «κανονικότητα» την επιστροφή της στην εξουσία. Πράγματι, μοιάζει σαν να γυρνάμε πίσω. Με «Καφέ της Χαράς» στην τηλεόραση, Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση και κενό τον χώρο που κάποτε εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Με φωνές που διεκδικούν αυτό το κενό και ένα μικρό ποσοστό του κόσμου που, κόντρα στην αίσθηση του καιρού, δειλά δειλά μοιάζει να θέλει να ξαναπιάσει το νήμα. Να μιλήσουμε ξανά, να βρεθούμε στους δρόμους, να ακούσουμε μουσικές, να προβληματιστούμε, να διεκδικήσουμε. Κανονικότητα είναι να μην ενοχοποιείται η ελπίδα.

* Φιλόλογος

ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Οι φίλοι, οι εχθροί και η κυβέρνηση που εκδικείται
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εφαρμόζει -ή προσπαθεί να εφαρμόσει- ένα ολιστικό πολιτικό σχέδιο. Ενα σχέδιο που επηρεάζει και επιβάλλεται σε κάθε πτυχή της ζωής. Με τρόπο όλο και πιο έντονο, σε όλο και...
Οι φίλοι, οι εχθροί και η κυβέρνηση που εκδικείται
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΑ
Της Αλλοπάρ*
Τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να είναι καλύτερα διότι, παρά τα λάθη του 2015, παρήγαγε σπουδαίο έργο, έδωσε καλές λύσεις σε χρονίζοντας προβλήματα και άλλαξε τη διεθνή εικόνα της χώρας προς το...
Της Αλλοπάρ*
ΕΚΛΟΓΕΣ 2019
Γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ
Είδα τον ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο να ανταποκρίνεται στο στοιχειώδες καθήκον που προκύπτει από την αριστερή ταυτότητά του και να στηρίζει τους ασθενέστερους, αλλά και να αναδεικνύεται σε εθνική ηγετική δύναμη.
Γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μπορεί στην Ελλάδα να γίνει κάτι;
Μέσα από το βιβλίο «Από την έδρα στα έδρανα» του καθηγητή και πολιτικού Κ. Δουζίνα γίνεται φανερό ότι η πολιτική έχει ανθρωπιά, δεν είναι απόκοσμη αλλά με τον κόσμο, δεν είναι τεχνοκρατική ούτε ντεκαφεϊνέ,...
Μπορεί στην Ελλάδα να γίνει κάτι;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας