Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Δεν το κάνω για τα χρήματα, αλλά για την αγάπη του κόσμου»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δεν το κάνω για τα χρήματα, αλλά για την αγάπη του κόσμου»

  • A-
  • A+

«Κάποιοι σε βλέπουν να τραγουδάς στον δρόμο και σκέφτονται: κρίμα ο φουκαράς. Δεν το κάνω για ένα μεροκάματο. Αγαπάω το τραγούδι και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Εάν μπορούσα να πάω σε ένα μαγαζί και να πληρωθώ αξιοπρεπώς, θα πήγαινα».

Αυτά μας λέει ο Πλούταρχος Μανωλέσσος, που το τελευταίο διάστημα τραγουδάει σε περιοχές του κέντρου όπως το Σύνταγμα και το Κολωνάκι κερδίζοντας την αγάπη του κοινού.

Οι περαστικοί τον ξεχωρίζουν αμέσως: πάντοτε καλοντυμένος και με προσεγμένη εμφάνιση, μεταφέρει με καροτσάκι το φορητό σύστημα καραόκε το οποίο έχει φτιάξει.

Τραγουδάει όλα τα είδη: από ελαφρά της εποχής του Γούναρη και του Αττίκ μέχρι λαϊκά και ξένες μπαλάντες.

Καθώς τον παρακολουθούσαμε και τον ακούγαμε για αρκετό καιρό, αποφασίσαμε να μιλήσουμε για τη ζωή του, τη σχέση του με τη μουσική και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Η αφήγησή του μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Η σχέση του με τη μουσική ξεκινά από την παιδική ηλικία με τη συμμετοχή σε χορωδίες και στη συνέχεια παρακολουθεί μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο. Ηθελε μάλιστα να γίνει τενόρος.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 τραγουδούσε μαζί με μεγάλα ονόματα της εποχής στην κρατική ορχήστρα της τότε ΕΙΡ σε προγράμματα που μεταδίδονταν ραδιοφωνικά.

Στη συνέχεια όμως δεν καταφέρνει να έχει την πορεία που θα ήθελε στο τραγούδι και στις αρχές της δεκαετίας του '70 φεύγει για το εξωτερικό.

Αρχικά στο Βέλγιο και τη Γερμανία και στη συνέχεια περνά τις όχθες του Ατλαντικού και εγκαθίσταται μόνιμα στον Καναδά.

Ο Πλούταρχος Μανωλέσσος το 1977 στον Καναδά

«Εμφανιζόμουν σε ταβέρνες, μεγάλα μαγαζιά, ξενοδοχεία, χοροεσπερίδες, γάμους και εκδηλώσεις της ομογένειας. Δεν έκανα άλλη δουλειά εκτός από εκείνη του τραγουδιστή.

»Τραγουδούσα σχεδόν καθημερινά για 30 χρόνια. Φτιάξαμε μια μπάντα τρεις Ελληνες και δύο Αρμένηδες. Είχαμε πελατεία από πολλές εθνικότητες και τραγουδούσα σε εφτά γλώσσες για να τους ευχαριστήσω όλους. Αυτό πρέπει να κάνει ο καλλιτέχνης».

Επιστρέφει στην Ελλάδα, συνταξιούχος πια, τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Οι εμφανίσεις στα μαγαζιά και τις ταβέρνες δεν είναι εύκολες:

«Δεν μπορείς να βρεις ένα αξιοπρεπές μεροκάματο. Κάποια νέα παιδιά τραγουδάνε σε ταβέρνες ή άλλα μαγαζιά τζάμπα ή για 20 ευρώ. Δεν μπορείς να ξενυχτάς και να δουλέψεις έτσι» αναφέρει με πικρία.

Ετσι παίρνει την απόφαση να αρχίσει να τραγουδάει στον δρόμο και για να συμπληρώσει το εισόδημά του, αλλά περισσότερο, όπως επισημαίνει, λόγω της ανάγκης του να μείνει κοντά στο τραγούδι:

«Δεν είναι τα χρήματα. Πιο πολύ με ικανοποιεί όταν ο κόσμος σού δίνει προσοχή. Αρκετοί στέκονται να με ακούσουν, έρχονται να μου μιλήσουν και με ρωτούν γιατί δεν εμφανίζομαι κάπου».

Οι καλλιτέχνες του δρόμου αντιμετωπίζουν συχνά πυκνά και προβλήματα με τις αρχές:

«Ενας αστυνομικός μού είχε πει μια φορά ότι αυτό που κάνετε είναι υπέροχο, αλλά έχω εντολή να σας πω ότι δεν επιτρέπεται να τραγουδάτε εδώ» είναι ένα από τα στιγμιότυπα που ανακαλεί, ενώ μας υπενθυμίζει τις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών του δρόμου στη Θεσσαλονίκη.

Οι εμφανίσεις του στο κέντρο της πρωτεύουσας ξεκινούν, καιρού επιτρέποντος, γύρω στις 8.30 το πρωί και ολοκληρώνονται το μεσημέρι. Το καλοκαίρι ανηφορίζει και προς Κηφισιά.

«Οταν δεν έρχομαι, αρκετοί θαμώνες και περαστικοί ρωτάνε πού βρίσκομαι. Ανεξάρτητα από τη δική σου κατάσταση πρέπει να μπορείς να δώσεις κέφι στον κόσμο, αυτό έχω μάθει μετά από τόσα χρόνια στο τραγούδι» λέει πριν μας αποχαιρετήσει.

 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Αυστηρώς θηλυκόν!
Από τα βάθη της αρχαιότητας ώς σήμερα πολλοί (ίσως μάταια) προσπαθούν να λύσουν το μέγα μυστήριο: τι κρύβεται επιτέλους μέσα στο μυαλό μιας γυναίκας; Την απάντηση υποστηρίζουν πως μπορούν να δώσουν οι...
Αυστηρώς θηλυκόν!
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο «λοιμός» δεν ξεχώρισε κανέναν και δεν πρέπει να παραμεριστεί κανένας
Προβληματισμό για την επόμενη μέρα αλλά και έκκληση για να κρατηθεί ζωντανή η μουσική παραγωγή και βέβαια οι φορείς της, οι μουσικοί καταθέτει μιλώντας στις «νησίδες» ο Γιώργος Νταλάρας.
Ο «λοιμός» δεν ξεχώρισε κανέναν και δεν πρέπει να παραμεριστεί κανένας
ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Αρχιτεκτονική ανορθογραφία
Το ολόλευκο μάρμαρο Διονύσου της πρόσοψης και οι διακριτικοί υαλοπίνακες αποδεικνύεται ότι δεν είναι αρκετά για να αντισταθμίσουν την πρώτη εικόνα από το κτίριο του Μεγάρου Μουσικής.
Αρχιτεκτονική ανορθογραφία
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια»
Κυκλοφορεί ένα βιβλίο με ιστορίες για τραγούδια το οποίο, ομολογώ, με έπιασε αδιάβαστο. Το βιβλίο «Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια» του Τάσου Βαφειάδη παρουσιάζει ιστορίες που αφορούν τραγούδια.
«Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η μουσική «ομιλεί» ελληνικά
O Θωμάς Μπακαλάκος είναι γνωστός για το έργο του αλλά είναι σχεδόν άγνωστος, ή τουλάχιστον όχι όσο γνωστός, ο ίδιος ειδικά όταν με τον ίδιο και το έργο του έχουν ασχοληθεί τόσο στο εσωτερικό όσο και στο...
Η μουσική «ομιλεί» ελληνικά
ΝΗΣΙΔΕΣ
Tη μουσική της δεν θα τη μοιράζεται στάλα στάλα
Συνέντευξη: Τη Μόνικα τη γνωρίζουμε πολύ καλά από τα προσωπικά της άλμπουμ. Είναι πιθανότατα το μεγαλύτερο και, σίγουρα, το πιο εμπορικό όνομα της εγχώριας alternative σκηνής.
Tη μουσική της δεν θα τη μοιράζεται στάλα στάλα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας