Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας»

  • A-
  • A+

Πριν από λίγο καιρό «έφυγε» από κοντά μας ο συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος. Μια μεγάλη απώλεια για όσους τον γνωρίζαμε αλλά και μια μεγάλη απώλεια για τους αναγνώστες που τον διάβαζαν και παρακολουθούσαν τη δουλειά του.

Ετσι, ήταν μεγάλη η χαρά μας όταν πληροφορηθήκαμε πως το δεύτερο θεατρικό έργο του «Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας» ανεβαίνει στο θέατρο Σημείο, από 9 Μαΐου έως 2 Ιουνίου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Παλάντζα.

Ο συγγραφέας Χρήστος Αγγελάκος

Για την υπόθεση του έργου θα αφήσω τον ίδιο τον συγγραφέα να σας «μιλήσει»:

«Τον Φεβρουάριο του 2010 ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα “Τα Νέα” πληροφορούσε σχετικά με τη γαλλική ανθρωπιστική Οργάνωση “Νεκροί του δρόμου” και τη δράση της. Η Οργάνωση ιδρύθηκε το 2002 στο Παρίσι· έργο της ο ενταφιασμός όσων βρίσκονταν νεκροί στους δρόμους, χωρίς χαρτιά που να πιστοποιούν την ταυτότητά τους: άστεγοι, ξένοι, περιθωριακοί, κ.λπ.

Είχε προηγηθεί ένα χρόνο νωρίτερα, το 2001, ο μεγάλος καύσωνας του Παρισιού που ανάγκασε τις αρχές της πόλης να παραδεχτούν ότι δεκάδες νεκροί έμεναν αζήτητοι. Τα μέλη της Οργάνωσης “Νεκροί του δρόμου” ήρθαν να καλύψουν αυτό ακριβώς το κενό. Αποστολή τους, να συνοδεύσουν τους ανώνυμους νεκρούς στην τελευταία τους κατοικία, να τους δώσουν ένα όνομα, να εκφωνήσουν τον επικήδειό τους. Από τότε, οι συνοδοί των νεκρών, ένας άντρας και μια γυναίκα –διαφορετικά ζευγάρια πάντοτε–, εξακολουθούν να φτάνουν στο νεκροταφείο του Τιαί [Cimetière Parisien de Thiais], έξω από το Παρίσι, μία φορά το τρίμηνο. Το 2004, μάλιστα, ο δήμος του Παρισιού παραχώρησε ένα χώρο 1.000 στρεμμάτων μέσα στο ίδιο νεκροταφείο, που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη, για να ενταφιάζονται οι νεκροί του δρόμου. Οι εθελοντές πιστεύουν πως είναι τουλάχιστον μια παρηγοριά που οι νεκροί δεν φεύγουν ασυνόδευτοι.

»Το δημοσίευμα των “Νέων” έδωσε την αφορμή για να γραφτεί τούτο το θεατρικό έργο. Το όνομα της Οργάνωσης άλλαξε: έγινε “Ανώνυμοι Νεκροί”. Η πλοκή μεταφέρθηκε στις συνθήκες της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Τα πρόσωπα, φυσικά, είναι φανταστικά, και οι καταστάσεις μοιράζονται ανάμεσα στην αλήθεια και τη μυθοπλασία, με στόχο να διατυπωθούν απλώς μια σειρά ερωτήσεις: τι σημαίνουν άραγε για τους ζωντανούς οι νεκροί του δρόμου; Αλλά και τι για τους νεκρούς οι ζωντανοί; Αντί για απαντήσεις, το έργο αρκείται σε μια διαδοχή εικόνων και ιστοριών: σ’ ένα καλειδοσκόπιο τριών πράξεων που περιστρέφονται γύρω από το αίνιγμα ενός ανώνυμου νεκρού».

Σας μεταφέρω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την τρίτη πράξη του θεατρικού έργου «Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας» του Χρήστου Αγγελάκου:

[Η Γυναίκα, ο Αντρας και η Κοπέλα, καθισμένοι στη γωνιά του γραφείου. Παίζουν χαρτιά. Το φως τούς απομονώνει από τον υπόλοιπο χώρο. Πιο μπροστά, κάθεται ακουμπώντας στον τοίχο ένας άντρας ακαθόριστης ηλικίας. Τα ρούχα του, ρούχα άστεγου: είναι ο Νεκρός.

Νεκρός

– Ανώνυμος, λένε. Eίχαμε τους Ανώνυμους Αλκοολικούς, τους Ανώνυμους Ναρκομανείς, τώρα έχουμε και τους Ανώνυμους Νεκρούς. Δεν γίνεται, λένε, ο νεκρός πρέπει να έχει όνομα. Συνήθως δίνουν ονόματα αγίων, αλλά εμένα δεν μου αρέσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχω όνομα και ιστορία. Σε τι χρησιμεύουν; Σε τίποτα. Δεν είναι απαραίτητη μια ιστορία, μόνο η ζωή είναι. Αλλά αυτοί γυρεύουν οπωσδήποτε το όνομά σου, την ιστορία σου, λες και η ζωή, από μόνη της, δεν είναι αρκετή. Αν επιμείνουν, θα τους πω εγώ τι να γράψουν. Τι να γράψουνε στην πλάκα. «Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας». Ετσι αρχίζανε τα παραμύθια, «ήταν ένας και δεν ήταν κανένας», ήμουνα, δηλαδή, εγώ. Αλλά χρειάζεται και όνομα αυτό το «εγώ», λένε, ήταν ένας Μάρκος, ένας Γρηγόρης, ένας Λουκάς. Εμένα δεν μ’ αρέσουνε αυτά, κι αν επιμείνουν, καλύτερα να γράψουνε το παρατσούκλι μου: «Πεταλούδας». Ετσι με φωνάζανε στις παρέες, είχα πωρωθεί από πιτσιρικάς, ήθελα να είμαι ο Στηβ Μακ Κουίν. Ηθελα να περάσουν τα χρόνια, για να χτυπήσω κι εγώ τατουάζ στα χέρια, και στο στήθος θα έκανα μια πεταλούδα. Με μουντά χρώματα. Αλλά δεν του μοιάζω καθόλου, ο Στηβ ήταν άπαιχτος, κι όταν τον χώσανε στην απομόνωση, πήδηξε μια κατσαρίδα στο χέρι του, κι αυτός τη γράπωσε, άνοιξε το στόμα του και την κατάπιε. Κατάπιε μια ζωντανή κατσαρίδα, αλλά το όνομα του φίλου του δεν το μαρτύρησε.

Παύση

– Στο τέλος πηδάει από ένα βράχο είκοσι μέτρα ψηλό, γραπώνεται από ένα τσουβάλι με καρύδες, και τα κύματα πάνε να τον πνίξουν, κι αυτός ανεβαίνει πάνω του, ανεβαίνει στο τσουβάλι και ξαπλάρει, ξαπλάρει κανονικά, και τα κύματα ορμάνε, κι αυτός γελάει, γελάει και φωνάζει…

Πηγαίνει στη μεριά των παιχτών. Συγκεντρωμένοι στο παιχνίδι τους.

Νεκρός (φωνάζει)

– Είμαι ακόμα εδώ, καθάρματα.]

Το διαβάζω κι εγώ αυτήν την ώρα με μεγάλη συγκίνηση. Ο λόγος του Χρήστου πάντα ιδιαίτερος και ουσιαστικός. Σαν να τον έχω δίπλα μου αυτή τη στιγμή· σαν να τον ακούω να μου τα λέει και να συζητάμε για τη ζωή και τα παράξενα παιχνίδια της. Πριν κλείσω, θα ήθελα να σας καλέσω σε αυτή τη «γιορτή»: την Τετάρτη 15 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί μια ξεχωριστή εκδήλωση. Με αφορμή το ανέβασμα του θεατρικού έργου του Χ. Αγγελάκου «Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας» θα γίνει μια κουβέντα –μετά την παράσταση, που θα αρχίσει στις 8 μ.μ. ειδικά αυτή τη μέρα–, στην όποια θα συμμετάσχουν ο ηθοποιός Δημήτρης Καταλειφός, ο δημοσιογράφος και βουλευτής Νίκος Ξυδάκης, ο συγγραφέας Θωμάς Τσαλαπάτης, ο ποιητής Γιάννης Στίγκας, η εθνολόγος Μιράντα Τερζοπούλου και η υπογράφουσα αυτό το κείμενο. Στην κουβέντα θα συμμετάσχει και το κοινό. Θέατρο Σημείο, Χαρ. Τρικούπη 4, Καλλιθέα. Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-9229579.

● Να θυμίσουμε πως η πρεμιέρα θα γίνει την Πέμπτη 9 Μαΐου, στις 21.00 και στις ημερομηνίες από 9 Μαΐου έως 2 Ιουνίου. Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Πέμπτη-Σάββατο στις 21.00 & Κυριακή στις 20.00. Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

«Ηταν ένας και δεν ήταν κανένας», συγγραφέας: Χρήστος Αγγελάκος, σκηνοθεσία: Σοφία Παλάντζα, σχεδιασμός φωτισμών: Δημήτρης Λογοθέτης, σκηνικά - κοστούμια: Μαρία Παλάντζα, μουσική σύνθεση: Μιχάλης Καταχανάς, διανομή (αλφαβητικά): Νικόλας Αλεξίου, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Λευτέρης Καταχανάς, Φελίς Τόπη.

ΝΗΣΙΔΕΣ
«Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια»
Είμαι στο «Θέατρο 104», η παράσταση «Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια» του Θωμά Τσαλαπάτη αρχίζει. Παρακολουθώ τις αγωνιώδεις προσπάθειες μιας γυναίκας να ανοίξει τις πόρτες των αναμνήσεών της, προσπαθώντας να...
«Η Μόνικα Βίτι δεν θυμάται πια»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Μιλώντας για τον Λευτέρη Βογιατζή
Σε έναν τόμο 400 σελίδων δεν περιγράφεται ο Λευτέρης Βογιατζής, όμως αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά κάτι ιδιαίτερο, καθώς υπάρχουν 43 συμβολές και μαρτυρίες από κορυφαίους καλλιτέχνες του θεάτρου που...
Μιλώντας για τον Λευτέρη Βογιατζή
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το ζωντανό σώμα του ελληνικού θεάτρου
Τα σπουδαία θεατρικά κείμενα και οι καλές παραστάσεις αφυπνίζουν, προβληματίζουν, συμμετέχουν στον κοινωνικό διάλογο. Διαλέξαμε έξι θεατρικά έργα που ανέβηκαν φέτος για το κείμενο αλλά και για τις ιδιαίτερες...
Το ζωντανό σώμα του ελληνικού θεάτρου
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Πατρίδα είναι το μέρος που εργαζόμαστε…»
Σκηνοθέτης, στιχουργός, συγγραφέας και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και του Φεστιβάλ Φιλίππων Σ.υνάντησα τον Θοδωρή Γκόνη στη ζεστή προεκλογική Αθήνα και είπαμε πολλά που δεν χώρεσαν όλα στη...
«Πατρίδα είναι το μέρος που εργαζόμαστε…»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Ο,τι ωραίο έχω κάνει το χρωστώ στα πάθη μου»
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης είναι από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του. Αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος που τον αγαπά. Εχει κάτι από τη στόφα των παλιών ηθοποιών και συνάμα μια εντελώς δική του...
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Ο,τι ωραίο έχω κάνει το χρωστώ στα πάθη μου»
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Το βαλς των δέντρων και του ουρανού»
Πριν από έναν χρόνο μεταφράστηκε στα ελληνικά το εξαιρετικό βιβλίο του Ζαν-Μισέλ Γκενασιά «Το βαλς των δέντρων και του ουρανού» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις). Ο Ζαν-Μισέλ Γκενασιά γεννήθηκε στο Αλγέρι το...
«Το βαλς των δέντρων και του ουρανού»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας