Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η άνοδος του φασισμού και το αντιφασιστικό μέτωπο
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η άνοδος του φασισμού και το αντιφασιστικό μέτωπο

  • A-
  • A+

Πώς οι ναζί αναδείχθηκαν σε κυρίαρχη δύναμη; Πώς συγκροτήθηκε ο ταξικός συνασπισμός της εξουσίας με τους βαρόνους της βαριάς βιομηχανίας και τους τραπεζίτες της Γερμανίας, όπου αμφότερα τα μέρη αναγνωρίζουν και συμφωνούν για τα κοινά τους συμφέροντα;

Ποια η σημασία της πολιτικής ηγεμονίας σύμφωνα με τον Μαρξ και γιατί πρέπει να επανεισαγάγουμε τις μαρξιστικές έννοιες, όχι κατ' ανάγκη από νοσταλγία, όπως σημείωσε χαρακτηριστικά ο εισηγητής των αντιφασιστικών σεμιναρίων –τα διοργάνωσε το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό»– Ηλίας Ιωακείμογλου, αλλά για να κατανοήσουμε τις αιτίες ανόδου του φασισμού και του εθνικισμού, ειδάλλως η πολιτική μας θα καταστεί εντελώς αναποτελεσματική.

Τι είναι ο ναζισμός λοιπόν; Ποια ήταν η σχέση του με την αστική και με την εργατική τάξη; Η ενόχληση πάντως των μελών της Χρυσής Αυγής εκδηλώθηκε πάραυτα, αφού μία ημέρα μετά τη διεξαγωγή του πρώτου σεμιναρίου, αριστερά και δεξιά από την εσωτερική είσοδο του ορόφου όπου στεγάζεται το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, στο Μεταξουργείο, ζωγράφισαν σβάστικες με σπρέι, σε ώρα που ο χώρος ήταν εκτός λειτουργίας.

Οπως σημειώνεται, είναι η δεύτερη φασιστική επίθεση μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα στη γειτονιά του Μεταξουργείου, που ως φαίνεται έχει μπει στο στόχαστρο συγκεκριμένης ομάδας νεοναζί, καθώς πριν από τρεις βδομάδες κοντά στον συγκεκριμένο χώρο πρόσφυγας από το Αφγανιστάν, που εργάζεται ως διερμηνέας στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, αλλά και ένας φίλος του χτυπήθηκαν με λοστούς από οκτώ φασίστες με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους.

Οι ναζί, οι βιομήχανοι και το σημείο μηδέν

Στις 28 Ιουνίου του 1919 η Συνθήκη των Βερσαλιών επισφραγίζει το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικητές επιβάλλουν αυστηρούς όρους στη Γερμανία υποχρεώνοντάς την, μεταξύ άλλων, στην καταβολή υπέρογκων πολεμικών αποζημιώσεων. Οι όροι της Συνθήκης προκάλεσαν γενικευμένη πολιτική δυσαρέσκεια στη Γερμανία.

Ο Τζον Κέινς, που συμμετείχε στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης ως αναπληρωτής του υπουργού Οικονομικών, χαρακτήρισε τη συνδιάσκεψη «απερίσκεπτη διευθέτηση πολιτικών μνησικακιών» με πλήρη αδιαφορία για το πιεστικό πρόβλημα των καιρών: την αναγέννηση της Ευρώπης σ' ένα ενιαίο και λειτουργικό σύνολο.

«Ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο δυστυχισμένος όσο τις περασμένες δυο-τρεις βδομάδες· η Συνθήκη ειρήνης είναι παράλογη και ανεφάρμοστη και δεν θα φέρει παρά δυστυχία» σημείωνε ο Κέινς.

Επίσης, «οι άνθρωποι δεν είναι πάντοτε διατεθειμένοι να πεθάνουν ήσυχα. Διότι η λιμοκτονία, που σε ορισμένους φέρνει λήθαργο και την ανημπόρια της απόγνωσης, σε άτομα διαφορετικού ταμπεραμέντου προξενεί τη νευρική αστάθεια της υστερίας και τρελή απόγνωση. Κι αυτοί, στην απελπισία τους, μπορεί να ανατρέψουν τα υπολείμματα οργάνωσης και να καταποντίσουν τον ίδιο τον πολιτισμό στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν όπως μπορούν τις κυρίαρχες ανάγκες του ατόμου».

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 το κλίμα στη Γερμανία ήταν ζοφερό. Εκατομμύρια άνθρωποι ήταν άνεργοι ενώ επί μία δεκαετία η χώρα βρισκόταν σε ηγεμονική κρίση. Προ της οικονομικής κρίσης το ναζιστικό κόμμα βρίσκεται στο περιθώριο. Το 1924 λαμβάνει μόλις το 3% των ψήφων, ενώ στις εκλογές του 1932 το ποσοστό που καταλαμβάνει ανέρχεται στο 33% των ψήφων. Ο Χίτλερ διορίζεται καγκελάριος.

Τη διετία 1933-35 το ναζιστικό κόμμα διασφαλίζει τη σιδηρά συμμαχία με το μεγάλο κεφάλαιο. Μια χαρακτηριστική ημερομηνία είναι η 20ή Φεβρουαρίου του 1933, όπως περιγράφεται από τον Ερίκ Βιιγιάρ (Eric Vuillard) στο βιβλίο του «Ημερήσια Διάταξη» (εκδόσεις Πόλις).

Πρόκειται για την αφήγηση μιας συνηθισμένης μέρας, σε αυτόν τον βαρύ χειμωνιάτικο μήνα στο Βερολίνο, κατά την οποία εξελίσσεται στα άνετα σαλόνια του Ράιχσταγκ η μυστική σύσκεψη είκοσι τεσσάρων βαρόνων της γερμανικής βιομηχανίας με υψηλόβαθμους αξιωματούχους του ναζιστικού καθεστώτος.

Στόχος, να «περάσουν από το ταμείο» για να χρηματοδοτήσουν την άνοδο και τη σταθεροποίηση στην εξουσία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και του αποτρόπαιου αρχηγού του. Είμαστε στον «παράδεισο της βιομηχανίας και των χρηματοοικονομικών», μαζί με τους Krupp, Opel, Siemens, Telefunken, Agfa, IG Farben...

Μια συνηθισμένη μέρα...

«Ο πρόεδρος του Ράιχσταγκ μπαίνει χαμογελαστός στην αίθουσα. Είναι ο Χέρμαν Γκέρινγκ. Η προεκλογική εκστρατεία προμηνύεται καθοριστική –δηλώνει ο πρόεδρος του Ράιχσταγκ–, πρέπει να βάλουμε τέλος στην αστάθεια του καθεστώτος. Η οικονομική δραστηριότητα απαιτεί ηρεμία και αποφασιστικότητα. Οι 24 κύριοι κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι [...] Και αν το ναζιστικό κόμμα πάρει την πλειοψηφία, προσθέτει ο Γκέρινγκ, οι εκλογές αυτές θα είναι οι τελευταίες των δέκα επόμενων χρόνων και μάλλον –προσθέτει γελώντας– των εκατό επόμενων χρόνων. Ενα βουητό επιδοκιμασίας απλώθηκε στον χώρο. Την ίδια στιγμή ακούστηκαν θόρυβοι από πόρτες και ο νέος καγκελάριος μπήκε, επιτέλους, στο σαλόνι [...] Ακουσαν. Τα πιο ουσιώδη συνοψίζονται στα εξής: έπρεπε να μπει τέλος σε ένα αδύναμο καθεστώς, να απομακρυνθεί η κομμουνιστική απειλή, να διαλυθούν τα συνδικάτα και να επιτραπεί σε κάθε εργοδότη να γίνει φίρερ στην επιχείρησή του. [...] Μόλις εκείνος αποχώρησε, ο Γκέρινγκ πήρε τον λόγο, ξαναδιατυπώνοντας ζωηρά κάποιες ιδέες, ύστερα μίλησε πάλι για τις εκλογές της 5ης Μαρτίου. Ηταν μια μοναδική ευκαιρία για να βγουν από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονταν. Αλλά για να κάνεις προεκλογική εκστρατεία χρειάζονται χρήματα. [...] Και τώρα, κύριοι, περάστε από το ταμείο... Η πλειονότητα των προσκεκλημένων κατέβαλε, λοιπόν, αμέσως μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μάρκα. Ο Γκούσταφ Κρουπ έδωσε ένα εκατομμύριο, ο Γκέοργκ φον Σνίτσλερ τετρακόσιες χιλιάδες... Αυτή η σύσκεψη της 20ής Φεβρουαρίου 1933, την οποία μπορεί να δει κανείς σαν μοναδική στιγμή της εργοδοτικής ιστορίας, σαν αδιανόητο συμβιβασμό με τους ναζί, δεν είναι για τους Κρουπ, τους Οπελ, τους Ζίμενς τίποτα περισσότερο από ένα σύνηθες συμβάν της επιχειρηματικής ζωής, μια κοινή πρόσκληση για καταβολή κεφαλαίων. Ολοι θα επιβιώσουν και μετά την πτώση του καθεστώτος και θα χρηματοδοτήσουν στο μέλλον και άλλα πολιτικά κόμματα, ανάλογα με τις επιδόσεις τους. [...] Οι 24 αυτοί δεν λέγονται ούτε Σνίτσλερ ούτε Βιτσλέμπεν ούτε Σμιτ, όπως θέλει να μας κάνει να πιστεύουμε το ληξιαρχείο. Λέγονται Basf, Bayer, Agfa, Opel, IG Farben, Siemens, Allianz, Telefunken. Mε αυτά τα ονόματα τους ξέρουμε. Και τους ξέρουμε, μάλιστα, πολύ καλά. Είναι εδώ, μαζί μας, ανάμεσά μας. Είναι τα αυτοκίνητά μας, τα πλυντήριά μας, τα απορρυπαντικά μας, τα ξυπνητήρια μας...» (Ημερήσια διάταξη)

Το σημείο της μη επιστροφής

«Το αστικό κράτος είναι οργανωτής του συλλογικού κεφαλαιοκρατικού συμφέροντος. Το κόμμα διαμορφώνει το ηγεμονικό σχέδιο για λογαριασμό της κυβερνώσας τάξης», τονίζει στην εισήγησή του ο ερευνητής Η. Ιωακείμογλου.

Στον καπιταλισμό, η τάξη διατηρεί την εξουσία και το κόμμα αναλαμβάνει τη διαμόρφωση του ηγεμονικού σχεδίου. Οταν οι υποτελείς τάξεις δεν διατυπώνουν ηγεμονικό σχέδιο, τότε παθητικοποιούνται. Ο ταξικός συνασπισμός εξουσίας που συντελέστηκε την περίοδο του 1933-35 διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο.

Ο λόγος που εκφωνεί ο Χίτλερ διαμορφώνει ένα τέτοιο σχέδιο δημιουργώντας τις συνθήκες για την ηγεμονία. Κάπως έτσι θεμελιώνεται η σιδηρά συμμαχία με τους 24 βαρόνους της βιομηχανίας.

Παράλληλα, στο ναζιστικό κόμμα γίνεται η εκκαθάριση με δολοφονίες της προλεταριακής πτέρυγας, χωρίς ωστόσο να διαρρήξει τις σχέσεις του με τη λαϊκή βάση, διατηρώντας τις μαζικές του οργανώσεις και διασφαλίζοντας ορισμένα συμφέροντα των λαϊκών μαζών. Πώς επετεύχθη αυτό; Με τη συγκρότηση αφενός της συμμαχίας με την αστική τάξη, αλλά και τη διατήρηση σχετικής αυτονομίας του ναζιστικού κόμματος. Ετσι, το ναζιστικό κόμμα γίνεται πανίσχυρο εξαγοράζοντας τη συναίνεση των λαϊκών τάξεων.

Αυτές οι τελευταίες βλέπουν την ανεργία να πέφτει κατακόρυφα, οι βαρόνοι της βιομηχανίας και οι τραπεζίτες βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται θεαματικά με τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας και το μεγάλο πλιάτσικο που σημειώνεται στην Ανατολική Ευρώπη. Η εξάλειψη της ανεργίας, η αύξηση από το 1937 και μετά των μισθών, που προκαλεί την αύξηση της ζήτησης, ικανοποιούν τους μικρεμπόρους και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Εντέλει, το σύνολο εμπνέεται και το ναζιστικό κόμμα γίνεται πανίσχυρο. Είναι αυτό που ο Νίκος Πουλαντζάς περιγράφει ως «το σημείο της μη επιστροφής», συμπληρώνει ο κ. Ιωακείμογλου.

Ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο

Η συγκρότηση του ταξικού συνασπισμού της εξουσίας όπως και η πολιτική ηγεμονία συνιστούν βασικούς μαρξιστικούς όρους. Οι έννοιες αυτές όμως έχουν σήμερα εξαλειφθεί από το λεξιλόγιο της Αριστεράς, σημειώνει στην εισήγησή του ο κ. Ιωακείμογλου.

«Μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού Μαρξισμού καταγράφεται η ήττα και του Δυτικού Μαρξισμού και από το 1995 και μετά εντάσσεται στα κοινωνικά κινήματα με την παράλληλη ανάδυση νέων θεωριών. Αμφισβητείται βέβαια το υφιστάμενο σύστημα, με έναν όμως εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν του Σοβιετικού Μαρξισμού. Η Αριστερά επί της ουσίας από το 1995 και μετά χάνει την γλώσσα της. Παύει να αναφέρεται στην κατάκτηση της εξουσίας, χάνει την επαφή και τις έννοιες του προλεταριάτου, της εργατικής τάξης και η προσοχή της στρέφεται σε κοινωνικές ομάδες και κινήματα, όπως των φυλακισμένων, το γυναικείο κίνημα κτλ. Ομως η επανοικειοποίηση των μαρξιστικών εννοιών είναι απολύτως αναγκαία καθώς αποδίδουν το φαινόμενο του φασισμού, εν προκειμένω με απόλυτη ακρίβεια και καθόλου απλοποιητικά. Στην Ελλάδα, επί παραδείγματι, η Χ.Α. εμφανίζεται το 1992 στην πολιτική σκηνή και ακολουθεί σταδιακά μια διαδικασία φασιστικοποίησης που ανακόπτεται με τη δολοφονία του Π. Φύσσα αλλά και την άνοδο της Αριστεράς. Σήμερα, όμως, η παρουσία της Χ.Α είναι έντονη, η δικαστική εξουσία στέκεται ανεκτική έναντί της, τα κρούσματα πληθαίνουν και οι οπαδοί της αποθρασύνονται. Από την πλευρά της η Ν.Δ., στην ανάγκη της να ικανοποιήσει το ακροδεξιό της ακροατήριο, επιθυμεί διακαώς να θέσει κάτω από την ομπρέλα της τη Χ.Α. Η συνάντηση όμως μιας “σοβαρής” Χρυσής Αυγής με τη Νέα Δημοκρατία αποτελεί το σημείο της μη επιστροφής στο οποίο αναφέρεται ο Ν. Πουλαντζάς. Οχι γιατί η Χ.Α. έχει ηγεμονικό σχέδιο, ούτε κατά διάνοια, αλλά γιατί κάτι τέτοιο θα αποβεί εις βάρος της κοινωνίας. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει ο ανιστόρητος Κ. Μητσοτάκης», συμπληρώνει ο κ Ιωακείμογλου.

«Απαιτείται –προσθέτει– η συγκρότηση ευρύτατου αντιφασιστικού μετώπου. Εχω όμως μια απορία: Τι θα απαντούσαν οι οργανώσεις της Αριστεράς εάν τους θέταμε αυτό το ερώτημα;» τονίζει ολοκληρώνοντας την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισήγησή του ο κ. Ιωακείμογλου.

Τα καθεστώτα τούς τιμούν με τον ίδιο πάντα τρόπο

«Ο γέρο Γκούσταφ επί χρόνια έπαιρνε εκτοπισμένους από το Μπούχενβαλτ, το Φλόσενμπεργκ, το Ράβενσμπουργκ, το Ζάξενχαουζεν, το Αουσβιτς και από άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το προσδόκιμο ζωής τους ήταν λίγοι μήνες. Αν ο αιχμάλωτος γλίτωνε από τις λοιμώδεις ασθένειες, πέθαινε κυριολεκτικά από την πείνα. Αλλά ο Κρουπ δεν ήταν ο μοναδικός που έκανε χρήση τέτοιων υπηρεσιών. Οι συμπρωταγωνιστές του στη σύσκεψη εκείνην της 20ής Φεβρουαρίου επωφελήθηκαν και αυτοί. Πίσω από την εγκληματική παραφορά και την κραυγαλέα πολιτική στάση βρισκόταν το συμφέρον τους. Ο πόλεμος αποδεικνυόταν κερδοφόρος. Η Bayer άντλησε το εργατικό δυναμικό από το Μαουτχάουζεν. Η BMW προσλάμβανε από το Νταχάου, το Πάπενμπουργκ, το Ζάξενχαουζεν, το Νατζβάιλερ-Στρούτχοφ και το Μπούχενβαλντ. H Daimler από το Σίρμεκ. H IG Farben έπαιρνε εργάτες από το Μίτελμπαου-Ντόρα, το Γκρος-Ρόζεν, το Ζάξενχαουζ, το Μπούχενβαλντ, το Ράβενσμπουργκ, το Νταχάου, το Μαουτχάουζεν και διέθετε τεράστιο εργοστάσιο μέσα στο στρατόπεδο του Αουσβιτς: το IG Αουσβιτς, που εντελώς ξεδιάντροπα εμφανίζεται με το όνομα αυτό στο οργανόγραμμα της εταιρείας. Η Afga προμηθευόταν εργάτες από το Νταχάου. H Shell από το Νόιενγκαμε. H Schneider από το Μπούχενβαλντ. Η Telefunken από το Γκρος-Ρόζεν και η Siemens από το Μπούχενβαλντ, το Φλόσενμπεργκ, το Νόιενγκαμε, το Ράβενμπρουκ, το Ζάξενχαουζεν, το Γκρος-Ρόζεν και το Αουσβιτς. Οι πάντες είχαν πέσει με τα μούτρα σε αυτό το τόσο φτηνό εργατικό δυναμικό. [...] Από μια φουρνιά εκτοπισμένων που στάλθηκαν το 1943 στα εργοστάσια Κρουπ, έναν χρόνο μετά είχαν μείνει μόνο είκοσι. [...] Τώρα, ας επιστρέψουμε για λίγο στην αρχή αυτής της ιστορίας και ας τους κοιτάξουμε και πάλι όλους, γύρω από το τραπέζι, και τους 24. [...] Επειτα από λίγο καιρό, αντί για το Χρυσό Παράσημο του Ναζιστικού Κόμματος, μερικοί από αυτούς θα φορέσουν περήφανα τον Ομοσπονδιακό Σταυρό. Τα καθεστώτα τούς τιμούν με τον ίδιο πάντα τρόπο. [...] Οι περιουσίες τους είναι τεράστιες. [...] Το 1958 Εβραίοι του Μπρούκλιν ζήτησαν αποζημίωση. Ηδη στη σύσκεψη της 20ής Φεβρουαρίου, ο Γκούσταφ είχε προσφέρει χωρίς δισταγμό αστρονομικά ποσά στους ναζί, αλλά τώρα ο γιος του, ο Αλφρεντ, αποδεικνυόταν λιγότερο γαλαντόμος. Εκείνος που διατυμπάνιζε ότι οι δυνάμεις της κατοχής συμπεριφερόταν στους Γερμανούς “σαν σε νέγρους”, δεν θα παραλείψει να γίνει ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της Κοινής Αγοράς, ο βασιλιάς του άνθρακα και του χάλυβα, ο στυλοβάτης της ευρωπαϊκής ειρήνης. Πριν δεχτεί ότι θα πλήρωνε αποζημιώσεις, τρέναρε τις διαπραγματεύσεις για δύο ολόκληρα χρόνια. [...] Εφτασαν, παρ' όλα αυτά, σε μια συμφωνία. Ο Κρουπ δεσμεύτηκε να πληρώσει 1.250 δολάρια σε κάθε επιζώντα. Πολύ λίγο για οριστική εκκαθάριση οφειλομένων. Αλλά η χειρονομία τού Κρουπ χαιρετίστηκε από σύσσωμο τον Τύπο. Ακόμη περισσότερο, αποτέλεσε εξαιρετική διαφήμιση γι' αυτόν. Αρκετά γρήγορα, όσο εμφανίζονταν κι άλλοι επιζώντες, το παρεχόμενο στον καθένα ποσό γινόταν ολοένα και πιο πενιχρό. Επτακόσια πενήντα δολάρια, έπειτα 500. Και τέλος, όταν παρουσιάστηκαν και άλλοι ακόμα εκτοπισμένοι, το Konzern τούς γνωστοποίησε ότι δυστυχώς δεν ήταν πια σε θέση να πραγματοποιήσει άλλες εθελοντικές πληρωμές: οι Εβραίοι είχαν κοστίσει πάρα πολύ». (Ημερήσια Διάταξη)

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Δεκάδες καλέσματα στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο κατά του Μιχαλολιάκου
Αντιφασιστικές κινήσεις, συνδικάτα, φορείς, συλλογικότητες & φοιτητικοί σύλλογοι απευθύνουν μαζικό κάλεσμα συμμετοχής.
Δεκάδες καλέσματα στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο κατά του Μιχαλολιάκου
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η μουσελίνα και ο Ντούτσε
Πολλά έχουν γραφτεί λοιπόν για τον Μπενίτο Μουσολίνι, για την πολιτική και ιδεολογική του δράση και εξέλιξη, αλλά ελάχιστα για τον ίδιο, για την καταγωγή του. Από πού λοιπόν κρατάει αυτή η σκούφια του, η...
Η μουσελίνα και ο Ντούτσε
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Η σκιά του Μιχαλολιάκου
Ο ειδικός ρόλος του Χρήστου Παππά στη Χρυσή Αυγή ως alter ego του Αρχηγού, ο φανατισμός του με τον Χίτλερ, η εξύμνηση του τάγματος εφόδου της Νίκαιας που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα και πώς «έκαψε» τον Φίρερ...
Η σκιά του Μιχαλολιάκου
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Κουστούμι και γραβάτα πια -Ο ναζισμός βγάζει τα στρατιωτικά-
Ο νεοφασισμός, σε αντιδιαστολή με τους κλασικούς φασίστες, δεν χρησιμοποιεί ανοιχτά βία, όπως π.χ. η Χρυσή Αυγή ή άλλες αδελφές οργανώσεις στην Ευρώπη. Συχνά παίρνει αποστάσεις ή ακόμα καταδικάζει «ιστορικά»...
Κουστούμι και γραβάτα πια -Ο ναζισμός βγάζει τα στρατιωτικά-
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το ημερολόγιο της ομηρίας στα ναζιστικά κάτεργα
Ενα μοναδικό ντοκουμέντο στο φως της δημοσιότητας 74 χρόνια μετά ● Γεγονότα μέσα από τις καθημερινές καταγραφές του 30χρονου τότε Πέτρου Σταμέλου που συνελήφθη στο μπλόκο του Βύρωνα και οδηγήθηκε σε γερμανικά...
Το ημερολόγιο της ομηρίας στα ναζιστικά κάτεργα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Να ισιώσουμε το τιμόνι;
Αρθρο-πρόταση για ένα αντιφασιστικό φεστιβάλ στη μνήμη όλων των θυμάτων της Χρυσής Αυγής ● Είναι καθήκον μας να παραδώσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα ορθά οριοθετημένο στις επόμενες γενιές.
Να ισιώσουμε το τιμόνι;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας