Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το δώρο του Προξένου

Βρυζάκης Θεόδωρος, «Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη», 1855. Εθνική Πινακοθήκη

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το δώρο του Προξένου

  • A-
  • A+

Ο υπάλληλος Β περιεργάστηκε το πακέτο το οποίο είχε τοποθετηθεί μπροστά από το πιάτο του, σκεπάζοντας το κουτάλι της σούπας. Υπέθεσε ότι θα ήταν το αποχαιρετιστήριο δώρο της υπηρεσίας και του Προξένου. Η σημερινή εθνική επέτειος συνέπιπτε με το τέλος της ταπεινής διπλωματικής του σταδιοδρομίας. Η πρόωρη συνταξιοδότησή του ήταν γεγονός, την επομένη επέστρεφε στην πατρίδα.

Ο υπάλληλος Β είχε ξυπνήσει με έναν επιπλέον πόνο στο ταλαιπωρημένο σώμα του – η ενόχληση εστιαζόταν στο κέντρο του στέρνου. Οταν έφτασε στην επετειακή επίσημη δεξίωση του Προξενείου αισθάνθηκε περισσότερο αόρατος από ποτέ. Δεν τον χαιρέτησε κανείς με χειραψία, κάποιοι κούνησαν το κεφάλι χαμογελώντας με συμπονετική ενθάρρυνση. Κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη για να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του. Βρήκε την εμφάνισή του ικανοποιητική, τον κόμπο της μπλε ριγέ γραβάτας του δεμένο σωστά και προτίμησε να αγνοήσει την ωχρότητα του προσώπου του. Στα αυτιά του έφταναν μπερδεμένες οι συζητήσεις των συναδέλφων του.

Μπορούσε να ξεχωρίσει τη διαπεραστική φωνή του Προξένου ο οποίος απαντούσε σε μια ερώτηση σχετική με την πορεία της επιχείρησής του. Ο Πρόξενος ήταν ο ιδιοκτήτης μιας μεγάλης κλωστοϋφαντουργικής μονάδας, η οποία παρήγε κυρίως χαλιά και υφαντά. Επομένως το δώρο θα ήταν ένα από τα προϊόντα της επιχείρησης, ένα ελαφρό σκέπασμα ενδεχομένως ή ένα μεταξωτό χαλί. Ο υπάλληλος Β πήρε βαθιά αναπνοή και ξαναμπήκε στην αίθουσα. Στους τοίχους ήταν κρεμασμένοι –προφανώς εξαιτίας της επετείου– τεράστιοι πίνακες των ηρώων του 1821. Πήρε ένα ποτήρι από έναν διερχόμενο σερβιτόρο, το κατέβασε μονορούφι και πήγε να σταθεί κάτω από έναν πίνακα που του είχε εξαρχής τραβήξει την προσοχή.

Ο εικονιζόμενος πολεμιστής έμοιαζε πολύ με τον παππού του, σε μια παλιά φωτογραφία που είχε κρεμασμένη σε περίοπτη θέση του μικρού της σαλονιού η γιαγιά. Ο υπάλληλος Β είχε κοιμηθεί αρκετές φορές υπό το ανέκφραστο βλέμμα του ακμαίου άνδρα ο οποίος ήταν ντυμένος με στρατιωτική στολή. Η γιαγιά τον σκέπαζε με ένα υφαντό σεντόνι και έβαζε το ελαφρό της χέρι επάνω στα μάτια του για να τον πάρει ο ύπνος. Ολα αυτά συνέβαιναν πριν από πολλά χρόνια, όταν ο υπάλληλος Β περνούσε λίγες μέρες στο χωριό των παππούδων του, δίνοντας έτσι στους γονείς του την ευκαιρία να κάνουν ένα ταξιδάκι αναψυχής και πάντοτε παρακαλούσε να τον αφήνουν όσον καιρό περισσότερο γινόταν μόνο του εκεί, σ’ εκείνο το σπίτι με τις αλμυρές μυρωδιές και τα μυρωδάτα σκεπάσματα που έγδερναν ευχάριστα τον λαιμό του τις νύχτες.

Ο Πρόξενος διηγιόταν μια ιστορία την οποία όλοι είχαν ακούσει πολλές φορές: πώς είχε τσακιστεί με το ιδιωτικό του αεροπλάνο και πώς οι γιατροί συναρμολόγησαν εκ νέου το σώμα του. Το γυάλινο βλέμμα του Προξένου και κυρίως η εμφανής δυσαρμονία των χαρακτηριστικών του προσώπου του έδιναν δραματικό βάρος στην περιπετειώδη ιστορία. Ο υπάλληλος Β σκέφτηκε ότι το δικό του δράμα δεν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ανήκε στα συνηθισμένα και στα καθημερινά – η εξιστόρηση μιας καλπάζουσας ασθένειας δεν προκαλεί πολλές ανατριχίλες, ίσως μόνο λίγο οίκτο και συχνά δυσφορία. Κάθισε στην καρέκλα του και συνειδητοποίησε ότι ήταν μόνος, όλοι ήταν συγκεντρωμένοι σε μικρές ομάδες, με τα ποτήρια ανά χείρας, ροδαλές φυσιογνωμίες, μερικές αγριωπές και ελάχιστες ευγενείς, αντάλλασσαν αστεία και φιλοφρονήσεις. Κάλεσε τον σερβιτόρο και ζήτησε ένα μπουκάλι μεσκάλ. Ισως το αλκοόλ θα κατάφερνε να εξαλείψει την διαρκώς αυξανόμενη αδυναμία του. Το βλέμμα του πλανήθηκε και πάλι στον χώρο, στις τέσσερις γωνίες της αίθουσας ήταν στημένες ελληνικές σημαίες, ο μπουφές ήταν φορτωμένος με παραδοσιακές σπεσιαλιτέ, γαλανόλευκες γιρλάντες συμπλήρωναν το ντεκόρ. Ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας και ο πόνος στο στέρνο τού έκοψε προς στιγμήν την αναπνοή. Αναζήτησε απεγνωσμένα με το βλέμμα τον σερβιτόρο και έπιασε το πακετάκι του. Το ζούληξε ελαφρά – ναι, ήταν αυτό που είχε φανταστεί.

Εκανε να το ανοίξει, αλλά εκείνη τη στιγμή ήρθε το πολυπόθητο μεσκάλ. Γέμισε ένα ποτήρι και το ήπιε με ευγνωμοσύνη, πήρε την άσπιλη πετσέτα και σκούπισε μ’ αυτήν το ιδρωμένο του μέτωπο. Οι κουβέντες στην αίθουσα έφταναν στα αυτιά του όλο και πιο αχνές, οι φιγούρες των συναδέλφων του δεν είχαν σαφή περιγράμματα. Απέδωσε αυτήν την περίεργη οφθαλμαπάτη που έμοιαζε πολύ με αντικατοπτρισμό στα δάκρυα που τα ένιωθε να καίνε στα μάτια του. Ξαναγέμισε το ποτήρι και όλο του το σώμα συνταράχθηκε από τον οξύτερο πόνο που είχε νιώσει ποτέ. Επιασε πάλι το πακετάκι του και έσκισε βιαστικά το χαρτί.

Ηταν ένα υφαντό κιλίμι. Ο υπάλληλος Β πίεσε το τραχύ ύφασμα στο υγρό του πρόσωπο. Εμεινε έτσι για λίγη ώρα και μετά στηρίχτηκε και στα δυο του χέρια για να σηκωθεί. Περπατούσε ανάλαφρα, τον τύλιγε ένα ευεργετικό θαμπό σύννεφο, ακόμη και ο πόνος ήταν λιγότερο αβάσταχτος τώρα. Είχε ρίξει το υφαντό σαν μανδύα στους ώμους και το έσφιγγε γύρω από το κορμί του. Του φάνηκε ότι πέρασε πολλή ώρα μέχρι να φτάσει κάτω από τη φωτογραφία του παππού. Κουλουριάστηκε καταγής και έφερε το σκέπασμα μέχρι τον λαιμό, σε μια στάση ελαχίστως ηρωική, οπωσδήποτε όμως ενδόξως ιδιωτική.

 

 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Επεισοδιακές εκλογές και αλαλούμ με 40 έδρες
Το πρώτο... πείραμα κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα «βούλιαξε» στη βία και τη νοθεία. Στις εθνικές εκλογές, που έγιναν 23 χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η έκφραση της λαϊκής βούλησης έμεινε μόνο στα......
Επεισοδιακές εκλογές και αλαλούμ με 40 έδρες
ΝΗΣΙΔΕΣ
25η Μαρτίου (Κι αυτή η Ανοιξη γιατί δεν έρχεται;)
Κάτω η λίμνη έχει ομίχλη και τα πλατάνια στάζουν από την υγρασία. Μέσα στο Κάστρο τα πέτρινα σπίτια στέκουν βαριά. Είναι σκληρός ο χειμώνας του ’44. Η Ρίτα κάτω από το μαξιλάρι της έχει μια μαυρόασπρη κάρτα....
25η Μαρτίου (Κι αυτή η Ανοιξη γιατί δεν έρχεται;)
ΝΗΣΙΔΕΣ
Καραμανλής κατέφθασε
Μάρτιος 1978. Τριγυρνάμε στους δρόμους της Καλαμάτας μαζί με το συνεργείο και τον Γιώργο Κοζομπόλη, τον πρωταγωνιστή και κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα», συναντάμε γνωστούς και...
Καραμανλής κατέφθασε
ΝΗΣΙΔΕΣ
Αστραφτεροί ήρωες
Ετούτο το χωριό του Ασπροπόταμου, σβήστηκε εντελώς από τον χάρτη. «Πού πήγαν οι άνθρωποι», ζήτησα να μάθω από τον πατέρα μου, όταν είχαμε βρεθεί για δικούς μου, θεραπευτικούς λόγους σ' εκείνα τα μέρη, στα...
Αστραφτεροί ήρωες
ΝΗΣΙΔΕΣ
Νικολιό, Νικολή, Νικόλα!
Νικολιό, Νικολή, Νικόλα! Με όλα τα ονόματα τον φωνάζαμε στη γειτονιά, σε όλα άκουγε· κι απότομα γύριζε το κεφάλι, και το ξανθό, αχτένιστο τσουλούφι, στην ξαφνική αλλαγή κατεύθυνσης, ακολουθώντας τους νόμους...
Νικολιό, Νικολή, Νικόλα!
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η γενναία παρέλασις
Μάρτης του 1973. Η μάνα μου ξεφόρτωνε τα ξύλα από τη γριά μας γαϊδούρα, επιβεβαιώνοντας το «Μάρτης γδάρτης». Πλησίασα με χαρά και της είπα: «Μάνα, θέλω ρούχα για την παρέλαση μεθαύριο».
Η γενναία παρέλασις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας