Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σκιτσο-γραφώντας τη νευρική ανορεξία
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σκιτσο-γραφώντας τη νευρική ανορεξία

  • A-
  • A+

«Αυτή είναι η αρρώστια μας. Ο διαχωρισμός του μυαλού, που σταματά πια να δουλεύει αρμονικά και ακέραια. Από τη μια το συναίσθημα που θέλει και χρειάζεται, από την άλλη μια λογική που επιβάλλει και επιβάλλεται. Στη μέση “ο μεσάζων”, μια συνείδηση που προσπαθεί να βρει τη λύση, το πώς θα συνεργαστούν οι δύο αυτοί ισχυροί αρχηγοί. Ο τελευταίος, εν τέλει, κλονίζεται. Αρρωσταίνει. Μεταμορφώνεται και επιτίθεται… Γίνεται ένας δεύτερος εαυτός. Αρρωσταίνει. Μεταμορφώνεται και επιτίθεται… Γίνεται ένας δεύτερος εαυτός. “Φιγούρα” ονομάστηκε ο δικός μου άρρωστος εαυτός, ως μια πρώτη προσπάθεια να τον διαχωρίσω από αυτό που πραγματικά ήμουν και να καταφέρω να τον αποβάλω».

Ετσι συστήνει η Λουκία Κονιδάρη το βιβλίο της, που αποτελεί ουσιαστικά μια de profundis εξομολόγηση, μια μαρτυρία για την περιπέτεια της νευρικής ανορεξίας. Αυτή την πορεία προς τον θάνατο και την επιστροφή στη ζωή η Λουκία τη διάνθισε με σκίτσα.

«Η Φιγούρα» καταγράφει τον τρόπο που βλέπει η ίδια το σώμα της στα διάφορα στάδια, καθώς επιστρέφει από τον προσωπικό της εφιάλτη.

Μια νέα κοπέλα που ασχολείται επαγγελματικά με τον χορό –αλήθεια έπαιξε αυτή η ενασχόλησή της κάποιο ρόλο στην επαφή με το σώμα της;

Μια κοπέλα που αποτυπώνει την εμπειρία της και βρίσκει το κουράγιο να πει: «Εγώ δεν θα ζήσω στο περίπου από εδώ και πέρα»:

«Η νευρική ανορεξία είναι μια διαταραχή που ο καθένας τη βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Στη δική μου ιστορία, όλα συνέβησαν γρήγορα, μα αρκετά οδυνηρά. Υποφέροντας από τα πρώιμα εφηβικά μου χρόνια από βουλιμία, ουσιαστικά μεγάλωσα και ωρίμασα μέσα σε αυτήν την καταστροφική πεποίθηση, ότι το φαγητό βλάπτει το σώμα μου, την οποία ερέθιζε ακόμη περισσότερο η ενασχόλησή μου τον χορό. Η ανορεξία ξεκίνησε όταν μετακόμισα στην Αθήνα πια ως φοιτήτρια σε επαγγελματική σχολή χορού και αποφάσισα να αναλάβω και να “φτιάξω” επιτέλους τη χρόνια παθολογική σχέση που είχα με το φαγητό. Ο χορός ωστόσο ήταν απλώς η αφορμή για να σταματήσω να τρώω, υποθέτω ότι θα κατέληγα στο ίδιο αποτέλεσμα ακόμη κι αν δεν χόρευα. Μέσα σε δυο μήνες έχασα σχεδόν δέκα κιλά, χωρίς καν να καταλαβαίνω πώς. Το σώμα μου άρχισε να υπολειτουργεί, δίνοντάς μου ξεκάθαρες πληροφορίες ότι κάτι δεν πάει καλά (διακοπή περιόδου, κόπωση, απουσία σάλιου και ιδρώτα, ανεξήγητα ρίγη κ.ά.), αλλά εγώ δεν καταλάβαινα τίποτε. Ισως το πιο τρομακτικό μέρος της ασθένειας αυτής είναι ακριβώς αυτή η πλάνη. Η ανικανότητα να νιώσεις το καθετί και να συνειδητοποιήσεις πόσα έχεις χάσει χωρίς να το καταλάβεις. Μέσα σε τρεις μήνες ήμουν ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Θλιβερά ευτυχισμένος με τη μοναξιά και την ησυχία του, ανίκανος να επηρεαστεί από οποιοδήποτε συναίσθημα πια, νόμιζε ότι είναι ανίκητος. Οποιος δεν καταλάβει την παγίδα αυτή της αναισθησίας, δεν μπορεί εύκολα να βγει από αυτόν τον “Γολγοθά”».

«Δεν θυμόμουν καν πώς είναι να νιώθεις»

«Για μένα η στιγμή της πρώτης συνειδητοποίησης ήρθε όταν επισκέφθηκα το πατρικό μου σπίτι στα Γιάννενα, τα Χριστούγεννα. Οι συγγενείς και οι φίλοι μου είχαν σοκαριστεί. Μου μιλούσαν ο ένας μετά τον άλλον, προσπαθώντας να με κάνουν να καταλάβω ότι δεν είμαι αυτή που ήμουν, ότι κινδυνεύει η ζωή μου, αλλά εγώ περισσότερο τους απέρριπτα, παρά τους άκουγα. Εβλεπα τη μητέρα μου να κλαίει και δεν ένιωθα τίποτε και δεν θυμόμουν καν πώς είναι να νιώθεις… Μέχρι που την Πρωτοχρονιά ξεκίνησαν να συμβαίνουν μία μετά την άλλη μικρές μαγικές στιγμές, που απλώς μου θύμισαν κάτι από την παλιά Λουκία. Σαν μικρά θαύματα, αρκετά για να με κάνουν να αναρωτηθώ γιατί δεν αισθάνομαι, γιατί δεν κλαίω, δεν χαίρομαι, γιατί δεν μπορώ να δείξω την αγάπη μου. Και για πρώτη φορά ένα πρωί, καθώς έβαζα το καλσόν μου, είδα το δέρμα στις γάμπες μου που κρεμόταν ζαρωμένο και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου. Δεν παραδέχτηκα ότι το βάρος μου ήταν προβληματικό, αλλά το ήξερα πλέον ότι κάτι συνέβαινε. Επειτα γύρισα στην Αθήνα με τη μαμά μου και εκεί ξεκίνησε η πραγματική μάχη. Η θεραπεία».

Οι φιγούρες της Λουκίας

Το βιβλίο προέκυψε με έναν αστείο ίσως τρόπο, λέει η Λουκία:

«Από όταν έμαθα τα γράμματα, θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφω. Ιστορίες, ποιήματα, σκέψεις, συμπεράσματα. Οταν όμως ξεκίνησα να υποσιτίζομαι, έχασα τη συγγραφική μου διάθεση και ικανότητα. Δεν ξέρω γιατί συνέβαινε αυτό, ξέρω μόνο ότι είχα δυσαρεστηθεί πολύ από την ξαφνική μη παραγωγικότητά μου και έτσι, για να βρω έναν τρόπο να εκφραστώ, άρχισα να ζωγραφίζω. Οταν η κατάστασή μου βελτιώθηκε και γύρισα να κοιτάξω τις ζωγραφιές αυτές, παρατήρησα ότι μία προς μία φανέρωναν το κάθε στάδιο και το κάθε χαρακτηριστικό της πορείας μου.Ουσιαστικά, τα σκίτσα αυτά ήταν που μου διηγήθηκαν την ιστορία και βοήθησαν και μένα να καταλάβω πού βρίσκομαι».

ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο θλιμμένος Σεπτέμβρης της Μαρίας Τσακίρη
1η Σεπτεμβρίου 2004. Τρομοκράτες καταλαμβάνουν το Δημοτικό σχολείο στο Μπεσλάν: 385 άνθρωποι νεκροί, ανάμεσά τους 186 παιδιά. Η Μαρία Τσακίρη ακολούθησε τους ήρωες του βιβλίου της «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» και...
Ο θλιμμένος Σεπτέμβρης της Μαρίας Τσακίρη
ΝΗΣΙΔΕΣ
Επεσε η νύχτα στο Παλέρμο
Ενα παιχνίδι ρόλων εμπνευσμένο από τη Μαφία, τα φοιτητικά χρόνια στο Παλέρμο και η νύχτα που πέφτει πάνω σε μια ελληνική οικογένεια, απομονωμένη σχεδόν στην κορυφή του Ολύμπου. Ενα παιχνίδι από τα φοιτητικά...
Επεσε η νύχτα στο Παλέρμο
ΝΗΣΙΔΕΣ
Στη ρότα του Λευκάδιου Χερν
Η ζωή του μοιάζει με παραμύθι. Εγινε σίριαλ το 1987 στην ελληνική τηλεόραση. Ο συγγραφέας Τζόναθαν Κολτ τον αποκαλεί στο μυθιστόρημα που έγραψε γι' αυτόν «περιπλανώμενο φάντασμα».Τα βιβλία του είναι περιζήτητα...
Στη ρότα του Λευκάδιου Χερν
ΝΗΣΙΔΕΣ
Στήριξη σε 17 φορείς με κοινωνική δράση
Μια δανειστική βιβλιοθήκη θα έχουν στη διάθεσή τους τα παιδιά με σύνδρομο Down, ενώ μια εφαρμογή για έξυπνα κινητά θα δικτυώσει τους εθελοντές αιμοδότες με τους ασθενείς. Στις Σέρρες και στην Κομοτηνή τα άτομα...
Στήριξη σε 17 φορείς με κοινωνική δράση
ΝΗΣΙΔΕΣ
Συμφωνική λογοτεχνία σε 116 σελίδες
Το «Κάτι το Τραγικόν» του Νίκου Παπαδόπουλου απέχει από οτιδήποτε έχετε διαβάσει μέχρι σήμερα. Ο συγγραφέας παίζει με τους αναγνώστες του και τους λούζει με ένα κάρο λογοτεχνικούς όρους και τεχνικές.
Συμφωνική λογοτεχνία σε 116 σελίδες
ΝΗΣΙΔΕΣ
Φως στο αόρατο και απρόσιτο εξουσιαστικό σύστημα
Με το νέο βιβλίο του «Ο αόρατος Λεβιάθαν» (Πόλις 2020) ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς αναλύει και ερμηνεύει τους κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς μετασχηματισμούς που καθόρισαν την εξέλιξη των...
Φως στο αόρατο και απρόσιτο εξουσιαστικό σύστημα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας