Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο υπερασπιστής των μεταναστών στις ΗΠΑ

Ο υπερασπιστής των μεταναστών στις ΗΠΑ

  • A-
  • A+

Στη δυναμική ομιλία της σε κεντρικό αθηναϊκό θέατρο, η Αντζελα Ντέιβις, εμβληματική μορφή του μαύρου, φεμινιστικού και αντισωφρονιστικού ακτιβισμού προσκαλεσμένη στις 11/12 από το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, τόνισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ριζική παρέμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε αποτελεσματική αντίσταση ή πολιτική ανυπακοή ενάντια στο άδικο, στις ανισότητες και στην ανελευθερία εάν δεν υποστηρίζεται από έναν στιβαρό υπερασπιστικό μηχανισμό· εάν δεν υπάρχει οργανωμένη κινητοποίηση και νομική υποστήριξη υπέρ εκείνων που ρισκάρουν τις ζωές τους στους κοινωνικούς αγώνες.

Σ' αυτό έχει αφιερώσει τη ζωή του ο ελληνικής καταγωγής ακτιβιστής δικηγόρος Ερικ Πούλος, από τους πιο καταξιωμένους στην αμερικανική Αριστερά και στα εργατικά και συνδικαλιστικά κινήματα, ο οποίος εργάζεται στο Μπρονξ και πριν από λίγο καιρό βρισκόταν στην Αθήνα.

Από ιστορική οικογένεια μαχητικών σοσιαλιστών και τροτσκιστών, ο Πούλος είναι ένα από τα κομβικά πρόσωπα του κινήματος Occupy Wall Street, ένας βετεράνος στην υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των αφροαμερικανών και των «λατίνο» στις ΗΠΑ, ο οποίος σήμερα στηρίζει μαχητικά τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που αντιμετωπίζουν τις απαγορεύσεις και την κατασταλτική πολιτική του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Με αυτή την αφορμή ο Ερικ Πούλος μίλησε στην «Εφ.Συν.» για τις «πόλεις-καταφύγια» των προσφύγων και μεταναστών και για τη (δεύτερη) γενιά των «ονειροπόλων» μεταναστών που διεκδικούν μόνιμη παραμονή στις ΗΠΑ.

Μίλησε επίσης για τις ιδιαιτερότητες της αμερικανικής Αριστεράς που αφυπνίζεται αλλά δεν έχει ηγέτη, για τη διαμόρφωση μιας νέας σοσιαλιστικής συνείδησης στις ΗΠΑ και για τον Μπέρνι Σάντερς, αλλά στάθηκε και στη θρυλική οικογένειά του που αναμείχθηκε ενεργά στον αγώνα για να αλλάξει ο κόσμος.

Το αληθινό μυθιστόρημα των «Κόκκινων» στις ΗΠΑ

Η οικογενειακή ιστορία του Ερικ Πούλος αντανακλά αυτήν την υποτιμημένη περιπέτεια της κινηματικής Αριστεράς στις ΗΠΑ και είναι διάστικτη από συναρπαστικά γεγονότα που μοιάζουν να ξεπηδούν από ένα άγραφο μυθιστόρημα των (Βορειο)αμερικανών «Κόκκινων».

Ετσι συνομιλεί και με την πλούσια σε άγνωστο αρχειακό υλικό, μελέτη του Κωστή Καρπόζηλου «Κόκκινη Αμερική. Ελληνες μετανάστες και το όραμα ενός Νέου Κόσμου 1900-1950» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2017).

Οι γονείς του Ερικ, δραστήρια μέλη των ριζοσπαστικών κινημάτων στις δεκαετίες ’30 και ’40, συναντήθηκαν το 1939 στη Νέα Υόρκη σε μια διαδήλωση όπου ο μελλοντικός πατέρας του πρωτοστατούσε με το τροτσκιστικό Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Socialist Workers Party SWP) ενάντια στη συγκέντρωση που οργάνωσε η Γερμανο-Αμερικανική Ενωση υπέρ του Χίτλερ.

Η μητέρα του Ερικ, Ρουθ Αγγέλοφ (1913-2009) είχε επιστρέψει μόλις την προηγούμενη χρονιά από την Πόλη του Μεξικού όπου είχε εργαστεί για ενάμιση χρόνο ως γραμματέας του Λεόν Τρότσκι.

Ανεργη στα χρόνια της Μεγάλης Υφεσης, έφτασε στο Κογιοακάν με την Επιτροπή Ντιούι (Dewey Commission), που είχε συσταθεί για την υπεράσπισή του απέναντι στις σταλινικές κατηγορίες, και βοηθούσε στις μεταφράσεις προς τα γαλλικά και τα αγγλικά τον εξόριστο επαναστάτη, τον οποίο, λέει ο Πούλος, «θεωρούσε συνεχιστή της Ρωσικής Επανάστασης ως Παγκόσμιας Επανάστασης».

Είναι μάλιστα ιστορικά τεκμηριωμένο πόσο ο Τρότσκι την εκτιμούσε, στάση που έχει αποτυπωθεί και στις κοινές φωτογραφίες τους με τη γυναίκα του Νατάλια και το φιλικό τους ζεύγος των πολιτικοποιημένων ζωγράφων Φρίντα Κάλο και Ντιέγκο Ριβέρα.

Ο πατέρας του Ερικ, Τζον Πούλος (1911-1980) γεννήθηκε στις ΗΠΑ αλλά καταγόταν από οικογένεια μεταναστών από τη Σπάρτη.

Φύση ρέμπελη, πήγε σε ελληνόγλωσσο σχολείο από το οποίο το έσκασε, ακολούθησε το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα και αναμείχθηκε ενεργά στο εργατικό κίνημα. Τροτσκιστής, οργάνωσε συνδικαλιστικά τους εργάτες της βιομηχανίας τροφίμων της Μασαχουσέτης, και το 1936 έγινε από τους ιδρυτές της ομοσπονδίας των βιομηχανικών συνδικάτων (CIO).

Το ’50, όταν το ζευγάρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, ο πατέρας Πούλος εργάστηκε σε εργοστάσιο αεροναυπηγικής, παρέμεινε ακτιβιστής και έγινε ηγετικό στέλεχος του Εργατικού Κόμματος. Το όνομά του μπήκε στη Μαύρη Λίστα του γερουσιαστή ΜακΚάρθι, αλλά εκείνος δεν παραιτήθηκε από τις ιδέες του και αργότερα δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα ενάντια στην ελληνική χούντα.

Τις πιο στενές σχέσεις με τα ελληνικά πράγματα, και μάλιστα κατά τη φοβερή και ηρωική δεκαετία του ’40, είχε ο Κόνι Πούλος (1916- 1986), θείος του Ερικ.

Ηταν ο μοναδικός ξένος ανταποκριτής που το 1943 ακολούθησε τον ΕΛΑΣ στο βουνό και ο πρώτος που μπήκε μαζί με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αθήνα (τον σήκωσαν οι μαχητές στα χέρια τους) τη μέρα της απελευθέρωσής της (12/10/1944). Ηταν μάλιστα εκεί και στα Δεκεμβριανά μαζί με τον φωτογράφο Ντμίτρι Κέσελ, όταν πνίγηκε στο αίμα η ειρηνική διαδήλωση του ΕΑΜ στην πλατεία Συντάγματος, και υπάρχει φωτογραφία του στα μπαλκόνια του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, με στολή του ΕΛΑΣ και τον Γιώργη Σιάντο του ΚΚΕ.

«Υπήρξε ένας πολύ έντιμος δημοσιογράφος, με φιλελεύθερες αλλά όχι μαρξιστικές ιδέες, που μάλιστα βραβεύτηκε με Πούλιτζερ» σημειώνει ο Ερικ. Και προσθέτει πως όταν ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Πολκ βρέθηκε δολοφονημένος στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το 1948, ο Κόνι «ήταν ο μόνος που διαφώνησε με τους ισχυρισμούς της τότε ελληνικής κυβέρνησης η οποία ενοχοποιούσε τους Ελληνες κομμουνιστές του ΔΣΕ».

Λίγο αργότερα, με παρέμβαση και του Τσόρτσιλ, ο Κόνι απελάθηκε ως ύποπτος φιλο-κομμουνιστής και συνέχισε τη δημοσιογραφική του έρευνα στην Παλαιστίνη όπου μόλις είχε ιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ. Ωστόσο το ενδιαφέρον του για τα ελληνικά πράγματα παρέμεινε αμείωτο.

Και επειδή είχε εμπειρία και ένα τεράστιο εύρος πληροφοριών, υπέγραψε συμβόλαιο με έναν αμερικανικό εκδοτικό οίκο για να γράψει ένα βιβλίο με θέμα την Ελλάδα του ’48-’49 - μια έκδοση που ματαιώθηκε έπειτα από παρέμβαση του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς τον εκδότη... Ομως το δακτυλόγραφο είναι κατατεθειμένο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), όπως και η αλληλογραφία των αμερικανικών αρχών που θέλησαν να φιμώσουν τον Πούλος, ένα μέρος της οποίας δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Nation («The Poulos Papers»), και προκάλεσε μεγάλη αίσθηση.

Ο κομβικός ρόλος των μαχόμενων δικηγόρων

«Είναι μύθος ότι οι αλλαγές στις ΗΠΑ προχωρούν μέσα από την εκλογική διαδικασία. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στους δρόμους», λέει σήμερα ο Ερικ Πούλος.

Ο ίδιος στις αρχές του ’70 συμμετείχε ενεργά στις διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και συνεχίζει την αγωνιστική παράδοση της οικογένειάς του στρατευμένος ως δικηγόρος στο πλευρό των αδυνάτων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις μαζί με το κίνημα «Black Lives matter», ενάντια στην αστυνομική βία, στις παράνομες κρατήσεις, στις ποικίλες κρατικές αυθαιρεσίες, κ.ο.κ.

«Είμαι τυχερός που διάλεξα αυτή την κατεύθυνση», εξηγεί.

«Οι μαχόμενοι δικηγόροι με προοδευτικό (progressive) πνεύμα παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της αλλαγής του status quo. Διότι στις ΗΠΑ έχει δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη παράδοση σύμφωνα με την οποία οι μεταρρυθμίσεις επιτυγχάνονται κυρίως μέσα από τη δικαστική και όχι την εκλογική οδό. Γι’ αυτό και σήμερα εξαρτώνται πολλά από τις κινητοποιήσεις στον δημόσιο χώρο. Αυτές είναι που ασκούν πίεση για να αλλάξουν οι νόμοι. Ετσι έγινε λ.χ. με τη νομοθεσία για το περιβάλλον ή παλιότερα για τα εργατικά δικαιώματα. Στις ΗΠΑ είμαστε πραγματιστές: απαντάμε άμεσα στις προκλήσεις με δυναμικές δράσεις και έπειτα συζητάμε το πολιτικό πλαίσιο, ενώ εσείς στην Ευρώπη κάνετε το αντίθετο. Σ' αυτό το τοπίο, λοιπόν, εγώ αναλαμβάνω υποθέσεις που μου επιτρέπουν να είμαι συνεπής με τα πιστεύω μου, και υπερασπίζομαι ανθρώπους που διεκδικούν τα πολιτικά τους δικαιώματα ή που αντιμετωπίζουν άδικες κατηγορίες για εγκλήματα που είτε δεν έχουν κάνει είτε έχουν κάνει για να σωθούν από τους θύτες τους».

Ο Ερικ Πούλος συμμετέχει επίσης σε καμπάνιες σχετικές με τις συνέπειες της κρίσης, όπως το Occupy Wall Street για το οποίο οργάνωσε μια σειρά από ομιλίες, και είναι μέλος της Αριστερής Κίνησης της Νέας Υόρκης με την οποία διαδήλωσε πρόσφατα ενάντια στη Χρυσή Αυγή. Το πιο σημαντικό όμως στη σημερινή αμερικανική συγκυρία είναι η συμμετοχή του στην Εθνική Ενωση των Δικηγόρων της Νέας Υόρκης (National Lawyers Guild NYC).

«Παρέχουμε δωρεάν νομική υποστήριξη στους μετανάστες που αντιμετωπίζουν τις απαγορεύσεις του Τραμπ και κινδυνεύουν να οδηγηθούν πίσω στις (μουσουλμανικές κυρίως) χώρες προέλευσής τους. Τους συμπαραστεκόμαστε στα αεροδρόμια, κοιμόμαστε εκεί, και με παρεμβάσεις στα δικαστήρια εμποδίζουμε την απέλαση ή επαναπροώθησή τους. Αντιστεκόμαστε στον Τραμπ».

Πόλεις-καταφύγια για τους μετανάστες

Οι «πόλεις-καταφύγια» είναι ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς που ξεπήδησαν από τη μαζική αντίδραση στην μεταναστευτική πολιτική των «κλειστών συνόρων» του Ντόναλντ Τραμπ, σημειώνει ο Ερικ Πούλος.

Εκφράζει την «ανυπακοή των δημοτικών ή πολιτειακών αρχών στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση» και την αντίσταση απέναντι στο κατασταλτικό σύστημα που εισήγαγε ο νέος πρόεδρος, και ως θεσμός εξαπλώνεται στις ΗΠΑ «ακόμα και σε Πολιτείες που ψήφισαν υπέρ του Τραμπ στις προεδρικές εκλογές».

Στις πόλεις-καταφύγια προστατεύονται μεταξύ άλλων και οι μετανάστες «χωρίς χαρτιά». Ετσι, εξηγεί ο Πούλος, η τοπική αστυνομία δεν νομιμοποιείται π.χ. να εισέλθει σε έναν χώρο εργασίας και να ζητήσει τα δικαιολογητικά των μεταναστών, και οι τοπικές αρχές δεν υποχρεούνται να δώσουν πληροφορίες για την ταυτότητά τους στις ομοσπονδιακές αρχές. Ούτε εάν ένας μετανάστης βρίσκεται στη φυλακή, είναι υποχρεωμένες να τον παραδώσουν στην ομοσπονδιακή αστυνομία προκειμένου να απελαθεί, εκτός αν εκκρεμεί εναντίον του κατηγορία για κάποια συγκεκριμένα εγκλήματα.

Πόλεις -καταφύγια έχουν δηλώσει ότι είναι: η Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Σιάτλ, το Πόρτλαντ, το Ορεγκον, η Αϊοβα, η Βιρτζίνια, η Νότια Καρολίνα, η Πενσιλβάνια, η Μασαχουσέτη ακόμη και η Ουάσιγκτον κ.ά.

Η σημασία του θεσμού φαίνεται και από τις αναταράξεις που έχει προκαλέσει. Το Μαϊάμι λ.χ. είχε δηλώσει «πόλη-καταφύγιο», αλλά υπαναχώρησε υποκύπτοντας στον εκβιασμό της κεντρικής εξουσίας που απείλησε να διακόψει την οικονομική ενίσχυσή του.

«Οι μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες αλλά και από την Κίνα και από τη Λατινική Αμερική έχουν γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος της αμερικανικής Δεξιάς, όπως ήσαν ανέκαθεν και οι μαύροι» τονίζει ο Πούλος.

Ολοι αντιμετωπίζονται σήμερα ως απειλή από μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων του Τραμπ, σε επίπεδο φυλετικό αλλά και ταξικό και οικονομικό (χαρακτηριστικό το κίνημα «Λευκή Ανωτερότητα»).

Αυτό επεκτείνεται και απέναντι στη δεύτερη γενιά των μεταναστών, τους «Dreamers», που αγγίζουν το ένα εκατομμύριο. Ο Τραμπ όμως θέλει να βάλει φραγμό στα «όνειρά» τους να ζήσουν ως Αμερικανοί και να τους εξαναγκάσει να φύγουν παρότι αυτοί δεν έχουν πια σχέση με τις χώρες καταγωγής τους. Αυτό εξηγεί ο Ερικ Πούλος, που βλέπει το μεταναστευτικό ζήτημα από θετική σκοπιά.

Ετσι, θέλησε να επισκεφθεί στην Αθήνα την κατάληψη του City Plaza (20/10/2017), και μίλησε σε πρόσφυγες και αλληλέγγυους για τις πρόσφατες εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Οι μετανάστες είναι μια ένεση ζωής για τις δυτικές κοινωνίες», σχολιάζει σήμερα. «Τις ανανεώνουν, τις αφυπνίζουν και ενισχύουν την οικονομία τους».

«Στις εκλογές οι Δημοκρατικοί πετάνε την Αριστερά στην τουαλέτα της Ιστορίας»

Πού βρίσκεται λοιπόν η αμερικανική Αριστερά;

«Είναι ΕΔΩ!», απαντά ο Ερικ Πούλος, «αλλά πολύ διασκορπισμένη σε διάφορα κινήματα ή ομάδες ανθρώπων που έχουν δραστηριοποιηθεί δυναμικά τα τελευταία 4-5 χρόνια για πληθώρα ζητημάτων».

Τη βλέπεις μέσα στο Occupy Wall Street, στους Dreamers, στο κίνημα Black Lives Matter ενάντια στην ανάδυση του σκληροπυρηνικού ρατσισμού και στις προκλήσεις προς την κοινότητα των Μαύρων «την οποία ο Τραμπ θέλει να απογυμνώσει από την εκλογική της δύναμη με παρεμβάσεις στο εκλογικό σύστημα...».

Είναι μαζική η αντίδραση απέναντί του, «όχι μονάχα από αγωνιστές αλλά και από καθημερινούς ανθρώπους, όπως η γυναίκα που σκοτώθηκε από τους οπαδούς της “Λευκής Ανωτερότητας” στη Σάρλοτσβιλ, η οποία ανήκε στη λευκή εργατική τάξη. Δεν υπάρχει λοιπόν μέρα χωρίς να πραγματοποιείται μια διαδήλωση σε κάποια μεγάλη πόλη. Ταυτόχρονα, τους τελευταίους μήνες έχουν αυξηθεί θεαματικά τα μέλη των αμερικανών Σοσιαλδημοκρατών (DSA) που φτάνουν τα 25.000...»

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στον ένα χρόνο της προεδρίας του ο Τραμπ δεν έχει καταφέρει να περάσει κανέναν μεγάλο νόμο από αυτούς που είχε υποσχεθεί.

«Κόλλησε η πολιτική του ενάντια στους μετανάστες και απέτυχε να ανατρέψει το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης του Ομπάμα. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η αμερικανική Αριστερά είναι πρόβλημα ηγεσίας», καταλήγει ο Ερικ Πούλος. «Αυτό οφείλεται σε ιστορικούς λόγους αλλά και στο αμερικανικό εκλογικό σύστημα. Κάθε τέσσερα χρόνια, η Αριστερά βρίσκεται τυλιγμένη στην παράταξη των Δημοκρατικών που την πετάνε στην τουαλέτα της Ιστορίας. Ομως μετά από την περσινή ύπουλη επίθεση του Τραμπ εναντίον τους, ελπίζω να έχουν πάρει το μάθημά τους...»

Και ο Μπέρνι Σάντερς;

«Η συμβολή του υπήρξε πολύ θετική και είναι χωρίς προηγούμενο ο αριθμός των νέων ανθρώπων που ο Μπέρνι κατάφερε να αφυπνίσει προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Ο σοσιαλισμός ήταν στίγμα στις ΗΠΑ μέχρι πολύ πρόσφατα και τώρα έχει βρει θέση στον δημόσιο διάλογο και μπορεί να επηρεάσει τη συνείδηση των ανθρώπων για την καθημερινότητά τους. Ο Μπέρνι είναι δημοφιλής αλλά εκλέγεται γερουσιαστής σε μια πολύ μικρή Πολιτεία. Και το κυριότερο: έχει ψυχή, έχει ιδέες αλλά δεν διαθέτει οργανωτικό μυαλό ούτε οργανωτικό μηχανισμό. Κάτι απαραίτητο σε τούτη τη χώρα όπου είναι πολύ δύσκολο να μπεις στην εκλογική κούρσα. Δεν είναι ο Μπέρνι Σάντερς το πρόσωπο που θα συσπειρώσει την αμερικανική Αριστερά...»

ΝΗΣΙΔΕΣ
Ενσυναίσθηση, μια λέξη-κλειδί στον δρόμο για την αλλαγή
Η λέξη ενσυναίσθηση κυριάρχησε στο συνέδριο του Ιδ. Σταύρος Νιάρχος. Τα ερωτήματα γιατί μένουμε απαθείς ως άτομα, ως έθνη, ως παγκόσμια κοινότητα δεν μπορούν να απαντηθούν από ειδικούς και πολιτικούς.
Ενσυναίσθηση, μια λέξη-κλειδί στον δρόμο για την αλλαγή
ΚΟΣΜΟΣ
Αλλη μία επέτειος υποκρισίας και απανθρωπιάς
Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η χτεσινή και τα νούμερα που ανακοίνωσε η αρμόδια Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ είναι επιεικώς τραγικά, καθώς το 2017 σημειώθηκε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά νέο ρεκόρ απανθρωπιάς με...
Αλλη μία επέτειος υποκρισίας και απανθρωπιάς
ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Τα ανδροειδή σουβλίζουν ηλεκτρονικά αρνιά; *
Οι μέρες των διακοπών στη Μυτιλήνη πέρασαν, τα αρνιά σουβλίστηκαν, οι παρέες μαζεύτηκαν... Τελευταία μέρα, λίγες ώρες πριν φύγει το πλοίο, περάσαμε από τη Μόρια. Μπορούσες εύκολα να εντοπίσεις το στρατόπεδο. Η...
Τα ανδροειδή σουβλίζουν ηλεκτρονικά αρνιά; *
ΝΗΣΙΔΕΣ
Αναμένοντας στη Μυρσίνη
Μπαίνοντας στο Κέντρο Φιλοξενίας στη Μυρσίνη Ηλείας, η πρώτη εικόνα που βλέπεις είναι δεκάδες προσφυγόπουλα να παίζουν στο γήπεδο ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν προορισμένο για τους τουρίστες που θα κατέλυαν στο...
Αναμένοντας στη Μυρσίνη
ΝΗΣΙΔΕΣ
Χωρίς μετανάστες!
Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή. Πόσο ακριβώς συμβάλλουν οι μετανάστες στις εικαστικές τέχνες; Πόσα ακριβώς είναι τα έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν ή έγιναν δωρεά από συλλέκτες μετανάστες που κατέφυγαν στις...
Χωρίς μετανάστες!
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η ποίηση προσπαθεί να ματαιώσει το μάταιο
Ο Χριστόφορος Λιοντάκης ζήτησε να φωτογραφηθεί στην πλατεία Ομονοίας. Το σημείο της πρωτεύουσας που τον εντυπωσίασε όταν ήρθε να σπουδάσει Νομικά, το 1962. Η κακοποίησή της δεν σβήνει από τη μνήμη του το...
Η ποίηση προσπαθεί να ματαιώσει το μάταιο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας