Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
ΑΝΙΜΑ σημαίνει ζωντανή ψυχή

Απελευθέρωση μπούφου στην Πάρνηθα από τη Μαρία Γανωτή

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

ΑΝΙΜΑ σημαίνει ζωντανή ψυχή

  • A-
  • A+

Οταν μπήκα στις βάσεις δεδομένων του σωματείου ΑΝΙΜΑ για να δω περίπου τι είδη άγριας ζωής φτάνουν στις εγκαταστάσεις τους, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ποικιλία αλλά και ο αριθμός των ειδών.

Εκατόν δύο σκαντζόχοιροι, εκατόν δώδεκα βραχοκιρκίνεζα, έντεκα νερόκοτες, ένας σταυραετός, είκοσι τρία σταυλοχελίδονα, εκατόν πενήντα οκτώ ασημόγλαροι, ογδόντα έξι γκιώνηδες, διακόσιοι σαράντα τέσσερις σπιτοσπουργίτες, είκοσι έξι αλεπούδες, τριάντα πέντε τσαλαπετεινοί, καρακάξες, χελιδόνια, νυχτερίδες, καρδερίνες, χελώνες, κοτσύφια, μικροτσιχνιάδες, ο κατάλογος μακρύς.

Κι αυτό αφορούσε την περίθαλψη ζώων το 2014. Γιατί μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι της ΑΝΙΜΑ έχουν περιθάλψει 16.697 πουλιά, 658 θηλαστικά και 2.250 ερπετά.

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Εφτασα στους χώρους τους έτοιμη να αντιμετωπίσω μια δύσκολη ημέρα, όπως με είχε προειδοποιήσει η Μαρία Γανωτή, ζητώντας μου να κάνω υπομονή «γιατί τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα». Ηθελα να δω την πραγματικότητα της καθημερινότητάς τους, σίγουρα όμως δεν περίμενα ότι θα γίνω μάρτυρας τόσων περιστατικών -τα οποία δεν αφορούσαν πουλιά-θύματα της πετρελαιοκηλίδας στον Σαρωνικό- που όχι μόνο θα μου έδιναν κομμάτι-κομμάτι την εικόνα της ροής της ημέρας τους, αλλά θα μου αποδείκνυαν εμπράκτως τον σκοπό τον οποίο υπηρετούν: τη διαφύλαξη της άγριας ζωής.

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Το πρώτο που αντίκρισα μπαίνοντας στον χώρο ήταν κλουβιά με καρδερίνες και άλλα πουλιά που δεν ήμουν σε θέση να αναγνωρίσω, μία μικρή κουκουβάγια και, πάνω σε ένα τραπέζι, ένα μεγάλο πλαστικό δοχείο γεμάτο με νεογέννητα χελωνάκια. Ακουσα τη φωνή της Μαρίας Γανωτή να δίνει οδηγίες προτού βγει στον μπροστινό χώρο για να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας.

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

«Αγγελική, αυτή η καρδερίνα είναι φουσκωμένη. Μάλλον δεν θα τα καταφέρει. Βγάλ' την από το κλουβί της και βάλ' την σε ένα άλλο, μόνη της, για να της δώσω αντιβίωση. Να μην πεθάνει και είναι μέσα με τα άλλα».

Συστηθήκαμε, «γύρισε» το τηλέφωνό της στους συνεργάτες της για να μη χάνουμε τον ειρμό της συζήτησης και ξεκινήσαμε.

Να πούμε κατ’ αρχάς τι είναι η ΑΝΙΜΑ;

«Η ΑΝΙΜΑ έχει σωματειακό χαρακτήρα, δεν είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, και δημιουργήθηκε το 2005 από μια ομάδα ανθρώπων που έφυγαν από το Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Αγριων Ζώων στην Αίγινα (ΕΚΠΑΖ). Το λέω αυτό γιατί είναι πολύ βασικό, καθώς εμείς είμαστε από τους πρωτεργάτες του και ο λόγος που φύγαμε ήταν γιατί διαφωνήσαμε με κάποιες πρακτικές και στοχεύσεις που ετίθεντο από την πλειοψηφία της ομάδας της Αίγινας, τότε. Εμείς μειοψηφήσαμε, φύγαμε και μαζί μας έφυγαν το επιστημονικό δυναμικό και οι εργαζόμενοι που είχαν πολλά χρόνια εκπαίδευσης εκεί. Μαζί και με καινούργιους συνεργάτες φτιάξαμε την ΑΝΙΜΑ.

»Επιλέξαμε ένα όνομα όχι μόνο εύηχο, αλλά και με συμβολισμό. Στα λατινικά σημαίνει ζωντανή ψυχή και το επιλέξαμε για να δηλώσουμε ότι η ΑΝΙΜΑ ασχολείται με τη ζωή, ότι αυτό που την απασχολεί να διασώσει είναι η σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Πάνω σε αυτή τη σχέση δουλεύει. Δηλαδή εάν ο άνθρωπος που θα βρει στον δρόμο του ένα τραυματισμένο ή ένα ανήμπορο ζώο δεν ενδιαφερθεί και δεν το μαζέψει, εμείς δεν έχουμε δουλειά να κάνουμε. Δεν έχουμε το αντικείμενο που έχουν οι περισσότερες περιβαλλοντικές οργανώσεις, ότι βγαίνεις δηλαδή με τους ανθρώπους σου στο πεδίο και δουλεύεις.

»Οι άνθρωποι έρχονται σε μας και αυτοί είναι που μας ενδιαφέρουν πρωταρχικά, διότι πιστεύουμε ότι διασώζοντας αυτή τη σχέση θα διασωθούν και οι δύο, άνθρωποι και φύση, γιατί πάμε όλοι μαζί. Η ΑΝΙΜΑ λοιπόν έχει σαφή ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό.

»Κάθε χρόνο επικοινωνούμε με πάνω από δέκα χιλιάδες πολίτες. Σκεφτείτε ότι περί τα τέσσερις χιλιάδες ζώα έρχονται ετησίως εδώ και για ένα σωρό ακόμα εξηγούμε πώς να μην έρθουν εδώ, λύνουμε άλλα προβλήματα και δίνουμε οδηγίες ή παραπέμπουμε σε αντίστοιχους φορείς, συν ότι υπάρχουν και ζώα που δεν καταγράφονται στους καταλόγους μας. Περιστέρια, πάπιες, κουνελάκια...

»Αυτά προσπαθούμε να μη φτάνουν στον χώρο μας, γιατί δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα. Τελικά όμως εδώ καταλήγουν, άτυπα, καθώς δεν υπάρχει κάποιος άλλος φορέας. Απλώς δεν καταγράφονται στη βάση δεδομένων μας».

Πώς δουλεύετε καθημερινά;

«Δουλεύουμε με εθελοντές που ουσιαστικά κάνουν όλη τη λάντζα, πλένουν μπολάκια, καθαρίζουν κλουβιά, σκουπίζουν, σφουγγαρίζουν. Η καθαριότητα του χώρου μας είναι πιο σημαντική ακόμη και από την ίδια την περίθαλψη του ζώου. Αφενός γιατί θέλουμε να κρατάμε μια καλή υγεία ανθρώπων και ζώων, αφετέρου γιατί είμαστε μέσα στον αστικό ιστό, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε, όπως και δεν έχουμε, θέματα με τη γειτονιά. Καθαριότητα γίνεται κάθε μέρα, όλα, από την αρχή. Είναι λίγο σισύφεια δουλειά. Μπαίνει όμως κάποιος εδώ που βρίσκονται δεκάδες ζώα και δεν μυρίζει κάτι άσχημο».

Και οι κτηνίατροι δουλεύουν εθελοντικά;

«Η επιστημονική μας επιτροπή έχει τέσσερις εθελοντές κτηνιάτρους, οι οποίοι διαθέτουν τα ιατρεία τους για ό,τι κάνουμε, ο ένας μάλιστα μία ημέρα την εβδομάδα την αφιερώνει σε εμάς. Επικεφαλής της κτηνιατρικής ομάδας είναι μια πολύ παλιά μας συνεργάτιδα και αγαπητή φίλη, η δρ Αναστασία Κομνηνού, καθηγήτρια στο ΑΠΘ.

»Εκτός όμως από αυτούς, έχουμε στην ομάδα μας βιολόγους, περιβαλλοντολόγους, δασολόγους, νομικούς, όλες τις ειδικότητες. Θέλουμε ό,τι κάνουμε να έχει το κομμάτι το ακτιβιστικό και το συναισθηματικό, αλλά ταυτόχρονα να είναι επιστημονικά και σωστά τεκμηριωμένο για να μπορούμε τελικά να απελευθερώνουμε τα ζώα που παίρνουμε. Να έχουμε δηλαδή επιτυχή νοσηλεία. Δεν αρκεί να έχεις μόνο συναισθηματισμό, πρέπει κιόλας να δώσεις το σωστό φάρμακο, να γίνει χειρουργείο... Τώρα ένα τσακαλάκι που έχουμε -και δεν θα το δείτε γιατί είναι έντρομο και το έχουμε στον πάνω χώρο- ήρθε εδώ, κατόπιν στάλθηκε στο ΑΠΘ για χειρουργείο και ξανάρθε εδώ».

Η μετακίνησή του πώς έγινε;

«Αυτό ειδικά, μέσω μεταφορικής εταιρείας και με ταξί στα πηγαινέλα της Θεσσαλονίκης. Τα πουλιά όμως και τα ελαφριά ζώα μεταφέρονται με λεωφορεία, παρότι πλέον αυτό γίνεται με δυσκολίες. Και εδώ θα ήθελα να πω κάτι. Οι φιλοζωικές οργανώσεις έκαναν πολλή φασαρία για να μη μεταφέρονται ζώα στους χώρους αποθήκευσης των λεωφορείων. Το πέτυχαν, αλλά το αποτέλεσμα αυτής της εγκυκλίου -επειδή αναφέρεται σε ζώα συλλήβδην- μας έχει δημιουργήσει πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα.

»Αυτοί μιλούσαν για οικόσιτα ζώα, σκυλιά, γατιά, τα οποία μερικές φορές ψοφούσαν στη διαδρομή. Τα δικά μας ζώα όμως δεν κινδυνεύουν εκεί, αντίθετα είναι μια χαρά γιατί ούτε θέλουν ούτε πρέπει να βλέπουν κόσμο.

»Πάντως, προς τιμήν τους, τα περισσότερα ΚΤΕΛ παίρνουν το ρίσκο επάνω τους. Οπως λέμε ότι τα πάντα σε αυτή τη χώρα γίνονται με τον πατριωτισμό των Ελλήνων, έτσι γίνεται και με τη μεταφορά των ζώων μας. Είναι βέβαια και κάποια ΚΤΕΛ τα οποία στυλώνουν πόδια και δεν συνεργάζονται, λέγοντας: “Οχι, θα πάω αυτόφωρο, θα πάω φυλακή”.

»Προχθές παραλίγο να χάσουμε ένα φλαμίνγκο γιατί αρνούνταν από το ΚΤΕΛ να το βάλουν μέσα. Εσκασα μέχρι να τους πείσω. “Βρε άνθρωπε” να λέω “δεν μπορεί να μπει στην καμπίνα και δεν έχω και συνοδό. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που βρήκε ένα ζώο πληγωμένο να έρθει μαζί του στην Αθήνα και μετά να γυρίσει πίσω”. Αντιμετωπίζουμε πολλά τέτοια προβλήματα. Βλέπετε, δεν είμαστε μια χώρα που τα δασαρχεία ή οι περιφερειακές διευθύνσεις των δασών έχουν αυτοκίνητα ειδικά διαμορφωμένα και επανδρωμένα. Και σκεφτείτε ότι μόνο μέσα στο καλοκαίρι πήραμε εδώ περίπου δύο χιλιάδες άγρια ζώα. Αλεπουδάκια, σκαντζόχοιροι και χελώνες πάρα πολλές».

Διακόπτουμε τη συζήτηση γιατί πρέπει να περάσει στον χώρο της περίθαλψης να δει αν ένα ζωάκι πάει καλά. Τα τηλέφωνα δεν έχουν σταματήσει και παρότι συνεννοηθήκαμε να μην απαντά τουλάχιστον στο κινητό της, αυτό είναι πρακτικά αδύνατο. Δεν μ’ αφήνει να την ακολουθήσω και το καταλαβαίνω γιατί πέρα από το συναίσθημα υπάρχει και η πραγματικότητα που αυτό επιβάλλει. Ο,τι συμβαίνει δηλαδή και σε ένα νοσοκομείο για ανθρώπους.

Την ίδια στιγμή μια γυναίκα μπαίνει κουβαλώντας ένα κλουβί και ζητά βοήθεια. Είναι από τη Ζωοφιλική Ενωση Ηλιούπολης και μεταφέρει μια αλεπουδίτσα που περιμάζεψε στον Υμηττό. «Εχει ψώρα», απαντά στην ερώτηση της κ. Γανωτή και προσεκτικά την οδηγούν στον πίσω χώρο. Ακυρώνει την εντολή για φίμωτρο. Είναι σε τέτοιο χάλι που δεν αντιδρά. Δεν έχει πολλές ελπίδες να τα καταφέρει.

Χτυπά και πάλι το κινητό και μία κυρία ζητά πληροφορίες για ένα ζώο που θέλει να βοηθήσει. Της ζητά ένα μικρό χρονικό περιθώριο αφού η κατάσταση δεν είναι κρίσιμη και συνεχίζουμε.

«Δώστε στη ζωή μια δεύτερη ευκαιρία»

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Μου κάνει εντύπωση το ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται. Υπάρχουν τόσα «πατημένα» από αυτοκίνητα ζώα όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία, που μου προξενεί έκπληξη ότι υπάρχουν άνθρωποι που φέρνουν περιστέρια.

«Και μένα μου κάνει εντύπωση που βλέπω ανθρώπους να μπαίνουν στον κόπο να φέρουν ένα ζώο. Σκεφτείτε δε ότι κάποιος που ζει στην επαρχία πρέπει να το βάλει σε ένα χαρτόκουτο, να το πάει στο ΚΤΕΛ και να το πληρώσει κιόλας. Κάποιος μπορεί να πει “εντάξει, πέντε-έξι ευρώ είναι”, αλλά είναι λεφτά σε εποχή κρίσης.

»Αλλά και ως νοοτροπία, ξαφνιάζει και μας αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει το “κλασικό” του Ελληνα. Εμείς αυτό βλέπουμε. Συναντάμε δηλαδή και τον έναν αλλά και τον δεύτερο κλασικό τύπο του Ελληνα, αυτόν που εμφορείται από την αλληλεγγύη. Γι’ αυτό η ΑΝΙΜΑ έχει μια αισιόδοξη οπτική στα πράγματα, γιατί βλέπουμε ανταπόκριση, όχι γιατί είμαστε γραφικά, χαρούμενα παιδιά», λέει και ξεσπάμε ταυτόχρονα σε γέλια αφού έχουμε και οι δύο την ίδια προσλαμβάνουσα εικόνα τού τι «σέρνει» πίσω της η έκφραση «χαρούμενα παιδιά».

«Από την ίδια αισιόδοξη οπτική εκπορεύονται και οι συνεργασίες μας με τις κυνηγετικές ομοσπονδίες και με τους θηροφύλακες -που είναι υπάλληλοι των ομοσπονδιών-, συνεργασίες που από πολλούς θεωρούνται αιρετικές. Είναι όμως σημαντικοί αρωγοί μας όταν βρεθεί ένα πουλί τραυματισμένο και δεν έχουμε συνεργάτη στην περιοχή. Πόσω μάλλον αν είναι κάτι δύσκολο, όπως π.χ. όταν βρεθεί ένας πληγωμένος πελεκάνος και πρέπει κάποιος να μπει στη λιμνοθάλασσα για να τον βγάλει. Τότε, τον θηροφύλακα θα πάρουμε και θα ζητήσουμε βοήθεια. Δυστυχώς τα δασαρχεία είναι αποδυναμωμένα και, μέσα στην οικονομική κρίση που βιώνουμε, δεν υπάρχουν καν τα χρήματα για βενζίνη. Ενώ από τους θηροφύλακες δεν βλέπουμε απροθυμία.

»Επίσης, πιστεύουμε ότι με τις συνεργασίες αυτές όλοι ωφελούμαστε και γινόμαστε καλύτεροι. Εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε οι μόνοι καλοί και ωραίοι άνθρωποι, συναντάμε ανθρώπους που έχουν ευαισθησίες και είναι συμπαθέστατοι· αλλά και οι άλλοι καταλαβαίνουν ότι εμείς δεν είμαστε οι κακοί οικολόγοι που θέλουμε να τους βγάλουμε το μάτι. Μέσα από όλη αυτή, λοιπόν, τη σχέση προκύπτει όφελος για τη φύση.

»Το να αναπτύσσεις πολεμικές και να βγάζεις τους ανθρώπους κακούς και να βγαίνεις εσύ καλός, να διαχωρίζεις σε ομάδες τους ανθρώπους, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Αυτός ο διχασμός δεν έχει ωφελήσει ποτέ και πουθενά στην παγκόσμια ιστορία, καμιά έκφανση της ανθρώπινης δραστηριότητας. Εχουμε κι άλλες συνεργασίες που δεν αρέσουν πολύ, αλλά πιστεύουμε ότι στον χώρο που κινούμαστε δεν μετράει η ιδεολογία, μετράει η πράξη και το παραγόμενο αποτέλεσμα».

Τα ζώα και τα πουλιά που φτάνουν στα χέρια σας τι είδους τραυματισμούς φέρουν; Είναι πυροβολημένα;

«Αυτά που βλέπετε απέναντί σας είναι πουλιά από κατασχέσεις που έχουν πραγματοποιήσει θηροφύλακες ή το δασαρχείο, στο παζάρι του Σχιστού, και προέρχονται από παράνομο εμπόριο. Εχουμε απελευθερώσει τη συντριπτική πλειονότητα από κάθε τέτοια επιχείρηση, αλλά κάποια, που τα φτερά τους είναι χαλασμένα, τα κρατάμε μέχρι να αποθεραπευτούν».

Πώς τραυματίστηκαν;

«Τα πουλιά αυτά έχουν συλληφθεί παράνομα, με παγίδες στη φύση. Ετσι συμβαίνουν οι πρώτοι τραυματισμοί. Μετά, τρομαγμένα όπως είναι, φτερουγίζουν και χτυπάνε στα κάγκελα των κλουβιών ή, πάλι, τραυματίζονται γιατί στοιβάζουν πολλά μαζί σε άθλια κλουβιά. Η κουκουβάγια, που βλέπετε στο διπλανό κλουβί, δυστυχώς δεν επανεντάσσεται, την έχουμε από μωρό. Ετσι τη χρησιμοποιούμε σε προγράμματα περιβαλλοντικής αγωγής που κάνουμε και που θα ξεκινήσουμε και πάλι φέτος, στον Βοτανικό Κήπο Διομήδους. Μας έγινε παραχώρηση ενός χώρου εκεί και σκοπεύουμε να κάνουμε μια μικρή εγκατάσταση όπου θα φιλοξενηθούν κάποια από τα ζώα μας έτσι ώστε τα παιδιά να μπορούν να τα βλέπουν.

»Τώρα, η συντριπτική πλειονότητα των τραυματισμών είναι από ατυχήματα, κατά κανόνα ανθρωπογενούς αιτίας. Κυριαρχούν τα τροχαία, τα καλώδια της ΔΕΗ, τα τζάμια και τα λάδια, όπως τώρα με την πετρελαιοκηλίδα στον Σαρωνικό. Η επόμενη κατηγορία που φροντίζουμε είναι οι τραυματισμένοι νεοσσοί που φτάνουν σε εμάς σωρηδόν, από τον Απρίλιο μέχρι και τέλος Ιουλίου. Είτε γιατί πέφτουν από τις φωλιές που αναπτύσσουν θερμοκρασίες υψηλές σε περίοδο καύσωνα (φτάνουν τους 55 βαθμούς), είτε γιατί χάνονται από τους γονείς, είτε γιατί είναι ζωηρά και φεύγουν πρόωρα από τη φωλιά, οπότε τα βρίσκουν οι άνθρωποι και κακώς τα παίρνουν, όπως επαναλαμβάνουμε, κάθε άνοιξη.

»Εχουμε ακόμη, πολλά πυροβολημένα. Θύματα λαθροθηρίας κυρίως, όχι όμως τόσα όσα νομίζει ο κόσμος. Το 9% αφορά τη λαθροθηρία. Αλλά δυστυχώς αφορούν πολύ σπάνια ζώα. Αετοί, πελεκάνοι, γεράκια. Γιατί να χτυπήσει κανείς ένα γεράκι ή έναν αετό; Γιατί είναι λαθροθήρας. Οι λαθροθήρες βαράνε στον γάμο του Καραγκιόζη. Αετούς, γερακίνες, πινακίδες, γάτες. Ο,τι να 'ναι.

»Ενας αετός βέβαια μπορεί να χτυπηθεί από έναν βοσκό, γιατί τον θεωρεί απειλή για τα πρόβατά του. Ή μια αλεπού, για να μην μπει στο κοτέτσι και φάει τις κότες. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να βρούμε έναν τρόπο συνύπαρξης των πάντων. Επίσης έχουμε και πολλά εξαντλημένα πουλιά κατά τη μεταναστευτική περίοδο».

Η εκφορά του λόγου της ταχύτατη και μεστή. Μας πιέζουν τα γεγονότα της ημέρας. Εχει φτάσει σχεδόν μεσημέρι και τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο και τα τηλέφωνα κουδουνίζουν. Ενας κάτοικος της περιοχής έχει βρει μια πληγωμένη δεκοχτούρα, αρνείται να τη φέρει στον σταθμό της ΑΝΙΜΑ και τηλεφωνεί επανειλημμένα. Δεν μπορώ να μην το σχολιάσω.

«Μέσα στα τόσα “Μπράβο, παιδιά” ακούμε και πολλές βρισιές», απαντά. «Χθες μια κυρία με σκυλόβρισε γιατί υπήρχε μια αλεπού χτυπημένη στους Θρακομακεδόνες και δεν πήγαμε να την πάρουμε εκείνη τη στιγμή. Βέβαια δεν μπόρεσα να της πω όλα όσα σκέφτηκα μέχρι να της απαντήσω. Δεν μπορώ να πω σε έναν πολίτη, όταν έχουμε περιστατικά λύσσας, “Πήγαινε και πιάσε μια αλεπού”, όπως θα του έλεγα “Πιάσε ένα γεράκι”. Αρα, πρέπει να πάω εγώ ή το δασαρχείο. Το δασαρχείο, όμως, έχει άλλες εντολές για τις αλεπούδες. Ετσι, της είπα: “Αφήστε τη δύο ώρες κι αν συνεχίσει το ζώο να είναι εκεί πεσμένο, να μας ενημερώσετε”. Το ζώο βέβαια πέθανε σε αυτές τις δύο ώρες και θα πέθαινε ακόμη κι αν το παίρναμε.

»Από την περιγραφή της είχα κάνει την εκτίμηση ότι πρέπει να είχε εσωτερική αιμορραγία, αλλά πόσα να εξηγήσεις σε ένα τηλεφώνημα; Εγώ ξέρω γιατί δίνω αυτές τις δύο ώρες. Για να μην ταλαιπωρήσω το ζώο άδικα. Αξιολογώ την κατάσταση κι αναλόγως πράττω. Ε, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ακούσαμε. Εντάξει, υπάρχουν κι αυτά», σχολιάζει και συνεχίζει.

«Παίρνουν κάποιοι τηλέφωνο και θέλουν λίγο παραπάνω κουβεντούλα. Κι αυτό το καταλαβαίνω, αλλά μερικές φορές υπάρχει πολλή πίεση και δεν υπάρχει χρόνος για κουβέντα. Τους λες λοιπόν: “Μη μας εξηγείτε τα πάντα λεπτομερώς, φέρτε το ζώο εδώ”. “Είσαστε αγενέστατη”, έρχεται η απάντηση».

Για του λόγου το αληθές, ξαναχτυπά το κινητό της, ανταποκρίνεται, και είναι πάλι ο κύριος που έβγαλε βόλτα τον σκύλο του στην Καλλιθέα, βρήκε μια λαβωμένη δεκοχτούρα, αλλά αρνείται να τη φέρει στον σταθμό της ΑΝΙΜΑ, παρότι βρίσκεται πολύ κοντά. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, δεν είναι μεγάλο πουλί, ζητήστε βοήθεια από κάποιον πολίτη και φέρτε την εδώ...». Ακούω τις διαμαρτυρίες του και από την απάντηση της Μαρίας Γανωτή καταλαβαίνω. «Ε, εντάξει... Θέλετε να έρθετε από εδώ να δείτε αν το μόνο που κάνουμε είναι να μιλάμε στα τηλέφωνα;».

Πηγαίνετε όπου σας καλούν;

«Θα πάω κάπου όταν είναι αναγκαίο, όπως και οι εθελοντές μας. Χθες ο Νικήτας πήγε για να πιάσει μια αλκυόνη που έπεσε θύμα της πετρελαιοκηλίδας. Τώρα, αν ο κύριος με τη δεκοχτούρα δεν μου έκλεινε το τηλέφωνο, θα του εξηγούσα πώς να την πιάσει, γιατί ήταν κάτω από ένα αυτοκίνητο το πουλί. Αλλά αυτό που θέλουμε να πετύχουμε είναι να βγάλουμε τους ανθρώπους από τη λογική ότι υπάρχουν υπηρεσίες που κάνουν τα πάντα. Πρέπει να καταλάβουν ότι εμείς κάνουμε αυτή τη δουλειά σε συνεργασία μαζί τους. Και συνεργασία δεν είναι “κάνω ένα τηλεφώνημα”. Αξιολογούμε τα περιστατικά γιατί και οι εθελοντές οι δικοί μας δεν έχουν πια την οικονομική δυνατότητα, καθώς είναι οι περισσότεροι άνεργοι και έρχονται σε εμάς για να μην κάθονται άπραγοι στο σπίτι. Δεν έχουν λεφτά για βενζίνες, ούτε εμείς έχουμε· και αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα».

Πώς επιβιώνει η ΑΝΙΜΑ;

«Μέσα στην κρίση εμείς έχουμε επιβιώσει χάρη στην αλληλεγγύη του κόσμου. Πραγματικά. Πρέπει να πω ότι έχουμε πολλές δωρεές σε είδος. Τροφές και φάρμακα. Αν πληρώναμε κτηνίατρο, δεν θα “βγαίναμε”, γιατί είναι πολύ ακριβές οι παροχές, έχουμε πολλά χειρουργεία. Εχουμε δύο αυτοκίνητα από δωρεά του αερολιμένα “Ελ. Βενιζέλος” που εμείς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τα αγοράσουμε. Αν δεν είχαμε τις προσφορές και τους εθελοντές, και όχι μόνο για τις καθημερινές βάρδιες εδώ, δεν θα μπορούσαμε να αντεπεξέλθουμε στις οικονομικές ανάγκες της δουλειάς μας. Υπάρχουν εθελοντές για τις μεταφορές, εθελοντές στην επαρχία. Υπάρχουν άνθρωποι στην επαρχία, σταθεροί συνεργάτες μας, με τους οποίους μιλάω τα τελευταία είκοσι χρόνια και δεν έχουμε ιδωθεί ποτέ».

Ενας κύριος μπαίνει, ζητά πληροφορίες τι μπορεί να κάνει με ένα σκυλί που ενώ δεν είναι αδέσποτο, κυκλοφορεί στον δρόμο κι επιτίθεται σε παιδιά. Δεν γνωρίζουν τον ιδιοκτήτη του. «Πρέπει να επικοινωνήσετε με τον δήμο, ο οποίος συνεργάζεται με την Ελληνική Φιλοζωική Εταιρεία, να φέρει συνεργείο, να πιάσουν το σκυλί και να δουν περαιτέρω πού θα το πάνε. Και μη σας κάνουν ότι δεν το ξέρουν. Είναι υποχρέωση του δήμου βάσει του νόμου. Να επιμείνετε».

Εχουμε ξεπεράσει τα ανεκτά χρονικά όρια, οι ρυθμοί εντείνονται και ο χρόνος την πιέζει. Πρέπει να πάει πίσω στον χώρο όπου αντιμετωπίζονται όλα τα περιστατικά, να δει πώς τα πάει η αλεπού, το τσακαλάκι, να δώσει αντιβίωση στην καρδερίνα, να αξιολογήσει την κατάσταση της αλκυόνης που πήραν χθες βουτηγμένη στο πετρέλαιο, να..., να... «Τώρα, εγώ πρέπει να πάω να δω τι γίνεται. Ηδη αισθάνομαι πίεση. Νομίζω ότι είπαμε πολλά, αλλά ό,τι άλλο θελήσετε, αύριο το πρωί θα είμαι εδώ. Να ξαναμιλήσουμε». Φεύγω με ένα αίσθημα ικανοποίησης. Εδώ παράγεται έργο.

Απελευθέρωση σημαίνει γιορτή, γιορτή σημαίνει βιωμένη εμπειρία

ΦΩΤ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Τα «Χελιδονίσματα» και τα «Τρυγοπατήματα» είναι δύο γιορτές από τις τέσσερις που διοργανώνει κάθε χρόνο η ΑΝΙΜΑ στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος και στην Καισαριανή αντίστοιχα (τέλος Μαρτίου), όπου γίνονται απελευθερώσεις πουλιών που πλέον έχουν αναρρώσει και είναι έτοιμα να επανενταχθούν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Στόχος αυτών των εκδηλώσεων είναι η συμμετοχή και η επαφή των παιδιών της πόλης με τη φύση. Παιδιά μειονοτήτων, παιδιά της γειτονιάς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να συμμετέχουν σε εκδρομές στην επαρχία ή δεν έχουν συγγενείς σε χωριά της υπαίθρου, παίρνουν μια γερή δόση συμβίωσης με τη φύση.

ΦΩΤ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Επειτα από κάθε απελευθέρωση, ακολουθεί γλέντι με τη συμμετοχή εθελοντών μουσικών για να ευοδωθεί το μήνυμα που ακολουθεί τις δράσεις τους: «Για τη ζωή και την ελευθερία», «Δώστε στη ζωή μια δεύτερη ευκαιρία». Ετσι τα παιδιά γίνονται μάρτυρες, βιώνουν όλη τη χαρά της ολοκλήρωσης ενός κύκλου προσπαθειών που ευοδώθηκαν.

Η απελευθέρωση των άγριων ζώων γίνεται σε κατάλληλους βιότοπους σε όλη την επικράτεια, σε συνεργασία με πληθώρα φορέων. Σε ό,τι αφορά τα άγρια πουλιά, η ΑΝΙΜΑ συνεργάζεται με το Ελληνικό Κέντρο Δακτυλιώσεων, την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης για τις απαιτούμενες δακτυλιώσεις αλλά και τη λήψη μορφομετρικών στοιχείων και δειγμάτων αίματος/φτερών, που προορίζονται για ερευνητικούς σκοπούς.

Πίσω στη φύση

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Η επανένταξη των ζώων στην άγρια φύση δεν είναι εύκολη διαδικασία. Απαιτεί τόση προσπάθεια όση και η αποθεραπεία τους ή η ανατροφή τους, όταν πρόκειται για νεοσσούς.

Η ΑΝΙΜΑ διαθέτει δικό της χώρο επανένταξης για αρπακτικά στα Καλύβια Αττικής. Συνεργάζεται με το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, που φιλοξενεί σε ειδικό διαμορφωμένο χώρο, μη προσβάσιμο στους επισκέπτες, μεγάλα θηλαστικά και αρπακτικά πουλιά όσο χρειάζονται περίθαλψη. Συνεργάζεται ακόμη με την «Αλκυόνη» για τη φιλοξενία μεγαλόσωμων πουλιών, όπως είναι οι πελεκάνοι.

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

Και για τους νεοσσούς άγριων πουλιών έχει συνεργασίες: Με βιοκαλλιεργητές, για τη σταδιακή επανένταξη νεοσσών νυκτόβιων αρπακτικών, τα οποία λειτουργούν στη συνέχεια ως φυσικοί θηρευτές των τρωκτικών. Με το Πάρκο Ημερόβιων και Νυκτόβιων Αρπακτικών για την αναδοχή νεοσσών από μη επανεντάξιμα, ανάπηρα θηλυκά αλλά και την εκγύμναση αρπακτικών, πριν από την απελευθέρωσή τους. Εχουν όμως αναλάβει και τη φροντίδα ορφανών ελαφιών και ζαρκαδιών που κατά καιρούς παραλαμβάνει μέλος της ΑΝΙΜΑ, με εξειδίκευση και μακροχρόνια εμπειρία στην ανατροφή τους ακολουθώντας όλες τις προδιαγραφές.

ΑΝΙΜΑ

Ο ρόλος της

Φωτ.: Αρχείο ΑΝΙΜΑ

►Παρέχει συμβουλές για την παροχή πρώτων βοηθειών πριν από την αποστολή των άγριων ζώων στις εγκαταστάσεις της.

►Καθοδηγεί πολίτες και φορείς όταν εντοπίζονται νεοσσοί (που μπορούν να επιστρέψουν στη φωλιά τους ή να συνεχίσουν να ανατρέφονται από τους γονείς τους).

►Εκπαιδεύει φορείς και ομάδες πολιτών προκειμένου να αντεπεξέρχονται με επιτυχία στην περίθαλψη άγριων ζώων. Παρέχει εκπαίδευση και σε εξειδικευμένα θέματα, όπως είναι π.χ. η αναγνώριση και ο χειρισμός των ερπετών σε μονάδες της Πυροσβεστικής.

►Υποστηρίζει φορείς που επιθυμούν να δημιουργήσουν σταθμό πρώτων βοηθειών στην περιοχή τους και να συνεργαστούν μαζί της. Μέχρι σήμερα η ΑΝΙΜΑ έχει συμβάλει στη δημιουργία του σταθμού πρώτων βοηθειών για άγρια ζώα στην Ανδρο από τον Δήμο Ανδρου, στο πλαίσιο του προγράμματος LIFE ANDROSSPA, καθώς και στην Κάρπαθο από τον Φορέα Διαχείρισης Καρπάθου – Σαρίας.

Πετρελαιωμένα πουλιά

Η ΑΝΙΜΑ διαθέτει πιστοποιημένο εκπαιδευτή εθελοντών και εθελοντικών ομάδων στην απόκριση σε περιστατικά πετρελαιοκηλίδας. Η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε από τους κορυφαίους φορείς στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο -REMPEC, Cedre και Sea Alarm- στον τομέα της αντιμετώπισης περιστατικών πετρελαιοκηλίδων.

 

Τηλ.: (+30) 210-9510075 / 6972 664675

wildlifecare@gmail.com

Μενελάου 134, Καλλιθέα

ΜΚΔ

▶http://www.wild-anima.gr/anima/index.php/el/#service-section

▶https://twitter.com/animawild

▶https://www.facebook.com/anima.gr

 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Στήνουν νησίδες ανακύκλωσης
Με… νησίδες ανακύκλωσης σε κάθε σχολείο μαθαίνουν τα παιδιά σε Κερατσίνι-Δραπετσώνα να συλλέγουν ξεχωριστά τα ανακυκλώσιμα απορρίμματα. «Το πρόγραμμα στα σχολεία έχει αρχίσει και υλοποιείται με μεγάλη...
Στήνουν νησίδες ανακύκλωσης
ΝΗΣΙΔΕΣ
Περπατώ, περπατώ εις το δάσος

Είναι πρωί ακόμη όταν η μικρή Κοκκινοσκουφίτσα ξεκινά να πάει στη γιαγιά της φαγητό. Η μητέρα τη δασκαλεύει, «πρόσεξε...

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος
Περίπου οι μισές από όλες τις γυναίκες ακτιβίστριες δολοφονήθηκαν γιατί υπερασπίστηκαν την κοινοτική γη τους και τα περιβαλλοντικά δικαιώματά τους.
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το αιματηρό τίμημα για τις περιβαλλοντικές ακτιβίστριες
Οι γυναίκες είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων για την προστασία της φύσης και θρηνούν απώλειες. Απειλούνται με βιασμό, παραδίδονται τα σπίτια τους στη φωτιά και οι οικογένειές τους δέχονται επιθέσεις με...
Το αιματηρό τίμημα για τις περιβαλλοντικές ακτιβίστριες
Βυθός ωκεανού
ΝΗΣΙΔΕΣ
Για τους ανθρώπους και για τον πλανήτη
«Η ζωή κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας: για τους ανθρώπους και για τον πλανήτη» είναι το θέμα που επέλεξαν από κοινού ο ΟΗΕ και η διεθνής σύμβαση CITES να ρίξουν τα φώτα της δημοσιότητας στη Παγκόσμια...
Για τους ανθρώπους και για τον πλανήτη
ΝΗΣΙΔΕΣ
Τι νέα από το μέτωπο της κλιματικής αλλαγής;
Περισσότερα από το 80% των δασικών οικοσυστημάτων της Βόρειας και Νότιας Αμερικής απειλούνται, σύμφωνα με έρευνα της IUCN, που διεξήχθη από διεθνή ομάδα επιστημόνων. Οι περισσότεροι τύποι δασών απειλούνται...
Τι νέα από το μέτωπο της κλιματικής αλλαγής;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας