• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 19.6°C / 24.0°C
    2 BF
    65%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    17°C 15.3°C / 18.0°C
    2 BF
    55%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    22°C 21.0°C / 24.8°C
    4 BF
    71%
  • Ιωάννινα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    15°C 14.9°C / 18.6°C
    1 BF
    94%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 12.9°C / 12.9°C
    4 BF
    67%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    16°C 15.8°C / 17.4°C
    0 BF
    61%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 12.4°C / 12.9°C
    5 BF
    47%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    20°C 18.6°C / 20.7°C
    1 BF
    79%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.8°C / 24.1°C
    2 BF
    64%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    21°C 17.9°C / 20.9°C
    3 BF
    73%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 21.1°C / 23.5°C
    4 BF
    73%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 16.6°C / 16.8°C
    6 BF
    81%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    22°C 21.9°C / 21.9°C
    0 BF
    73%
  • Λάρισα
    Αυξημένες νεφώσεις
    20°C 19.5°C / 19.5°C
    3 BF
    61%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    18°C 17.8°C / 19.5°C
    1 BF
    100%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.2°C / 23.8°C
    2 BF
    52%
  • Χαλκίδα
    Αραιές νεφώσεις
    21°C 19.2°C / 24.2°C
    3 BF
    62%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 12.3°C / 14.3°C
    1 BF
    86%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 15.5°C / 18.1°C
    3 BF
    58%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    13°C 12.8°C / 12.8°C
    2 BF
    60%

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 10/4/1932 Σιδερόφρακτος ο Πειραιάς

Οταν οι Πειραιώτες ψήφιζαν με τα πολυβόλα στραμμένα πάνω τους

  • A-
  • A+

Εκλογές με τις κάννες των τανκς στραμμένα προς τους ψηφοφόρους έγιναν τον Απρίλη του 1932 στον Πειραιά, στην πιο αιματηρή αναμέτρηση στην πόλη για την ανάδειξη δήμαρχου.

Η πρωτοφανής εκλογική διαδικασία καταγράφεται ως ένα από τα κορυφαία γεγονότα μιας από τις πολλές τεταμένες πολιτικά περιόδους του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, που έφτασαν στην απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου από παρακρατικούς (1933).

Γι’ αυτό, τα… απόνερα της βίαιης εκλογικής αναμέτρησης που ανέδειξε τη «βενιζελική» ψήφο των προσφυγικών συνοικισμών φάνηκαν δύο χρόνια αργότερα, οπότε για να κερδίσουν οι υποψήφιοι του Λαϊκού Κόμματος, τεμαχίστηκαν οι μέχρι τότε ενιαίοι Δήμοι Αθηναίων και Πειραιά.

Τα γεγονότα δρομολογήθηκαν ουσιαστικά από τις 17 Νοεμβρίου 1931.

Εκείνη τη μέρα, μια ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών για κακοδιαχείριση στον Δήμο Πειραιά επιβεβαίωνε τις φήμες που κυκλοφορούσαν από το καλοκαίρι στον Πειραιά και κατά διαστήματα δημοσιεύονταν στον Τύπο.

Την άλλη ημέρα, οι εφημερίδες της Αθήνας και του Πειραιά κυκλοφορούν μια πηχυαίους τίτλους:

«Πρωτοφανής ρεμούλα εις τον Δήμον Πειραιώς. Διεπιστώθησαν καταχρήσεις 34 εκατομμυρίων δραχμών» («Ακρόπολις», 18/11/1931).

Η θέση του δημάρχου Τάκη Παναγιωτόπουλου, ενός ιδιαίτερα δημοφιλούς στελέχους του «βενιζελικού» κόμματος, κλονίζεται επικίνδυνα.

Πραγματικά, λίγες ημέρες αργότερα, ο Παναγιωτόπουλος θα εκπέσει του αξιώματός του και θα προφυλακιστεί στις φυλακές Συγγρού.

Μετά από ψηφοφορία στο Δημοτικό Συμβούλιο, καθήκοντα δημαρχεύοντος αναλαμβάνει στις 15 Δεκεμβρίου 1931 ο δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά (ΟΛΠ), Μιχ. Ρινόπουλος.

Στις 28 Φεβρουαρίου 1932 γίνονται εκλογές για την ανάδειξη νέου δημάρχου.

Αυτές οι «ενδιάμεσες» εκλογές ήταν οι πρώτες στις οποίες ψήφισαν οι γυναίκες (στις άλλες πόλεις ψήφισαν για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934).

Ο πειραϊκός Τύπος υπογραμμίζει την πρωτιά γράφοντας ότι «η Ελληνίς θα κληθή διά πρώτην φοράν να χρησιμοποιήση το ψηφοδέλτιον και έλαχεν ο τιμητικός κλήρος εις τα συμπολίτιδας να ενασκήσουν το καθήκον τούτο», χωρίς να λείπουν και οι ειρωνείες, όπως «ποίος θα μας πείση ότι η ψήφος δεν θα δοθή εις τον πλέον “εμφανίσιμον” των υποψηφίων;» («Νέοι Καιροί», 19/12/1932).

Ομως, η διάσπαση των «βενιζελικών» ψηφοφόρων μεταξύ δύο υποψηφίων, του «επίσημου» Αγ. Μεταξά και του «αντάρτη», όπως θα λέγαμε σήμερα, πρόσφυγα βουλευτή Β. Βαρδόπουλου, φέρνουν στην πρώτη θέση τον υποστηριζόμενο από το Λαϊκό Κόμμα Σ. Στρατήγη.

Η ήττα και μάλιστα σε ένα «κάστρο» των Φιλελευθέρων όπως ο Πειραιάς κλονίζει τον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο, που αρχίζει να σκέφτεται την προκήρυξη εκλογών («Βραδυνή» και «Σφαίρα», 29/2/1932).

Την επομένη, όμως, η αναταραχή στο κυβερνητικό στρατόπεδο εκτονώνεται, καθώς διαπιστώνεται ότι ο Στρατήγης για 290 ψήφους δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη βάση του 40% και θα χρειαστεί επαναληπτική ψηφοφορία.

Παράλληλα, στελέχη των Φιλελευθέρων πείθουν τον Βενιζέλο ότι το δυσμενές αποτέλεσμα δεν ήταν ψήφος αποδοκιμασίας προς την κυβέρνηση, αλλά οφειλόταν στην επιλογή του επίσημου υποψηφίου του κόμματος.

Ετσι, αποφασίζεται να επιλεγεί άλλο πρόσωπο, που θα διεκδικούσε κατά την επαναληπτική εκλογή με αξιώσεις τον δήμο.

Η επιλογή προκαλεί «εμφύλιες» εντάσεις, που σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής καταλήγουν σε διαπληκτισμούς σε μια κομματική σύσκεψη στη Βουλή μεταξύ βουλευτών και γερουσιαστών του Πειραιά.

Γίνονται προτάσεις για τους Ρινόπουλο και Βαρδόπουλο.

Ομως, καμία από τις δύο υποψηφιότητες δεν φαίνεται να λειτουργεί ενωτικά.

Η λύση θα έρθει λίγες μέρες αργότερα, στις 15 Μαρτίου, όταν μετά από πιεστικές προτάσεις αποδέχεται να είναι υποψήφιος δήμαρχος ο ναύαρχος Αθανάσιος Μιαούλης, απόγονος του ήρωα του 1821, Ανδρέα Μιαούλη.

Αυτή η υποψηφιότητα ενώνει τους Φιλελεύθερους και αποσύρει τη δική του ο Β. Βαρδόπουλος.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τις εκλογές του Φεβρουαρίου, που κύλησαν ήρεμα, αυτή τη φορά τα αίματα «άναψαν», αφού και τα δύο μεγάλα κόμματα (Φιλελεύθεροι και Λαϊκό Κόμμα) προσέδωσαν έντονο πολιτικό χρώμα στην αναμέτρηση.

Μάλιστα, είχε πάει δύο φορές στον Πειραιά ο αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, Π. Τσαλδάρης.

Την ένταση υποδαύλισε επίσης το γεγονός ότι τόσο στο κέντρο του Πειραιά όσο και στις συνοικίες τα εκλογικά κέντρα των βασικών διεκδικητών του δήμου, Μιαούλη και Στρατήγη, βρίσκονταν σε απόσταση λίγων μέτρων.

Ετσι, ιδιαίτερα στην προσφυγική συνοικία της Κοκκινιάς, από την οποία θεωρούσαν -και σωστά- πως θα κρινόταν το εκλογικό αποτέλεσμα, τα επεισόδια ήταν σχεδόν καθημερινά, με συχνούς τραυματισμούς.

«Ο προεκλογικός οργασμός εις τον Πειραιά είναι εξαιρετικός αυτάς τας ημέρας, υπερβαίνων κατά πολύ την κίνησιν και την ζωηρότητα που είχε παρατηρηθή κατά τας ακυρωθείσας εκλογάς. Τότε οι Πειραιείς ήσαν ηρεμώτεροι και τούτο διότι δεν υπήρχεν φανατισμός», έγραφε χαρακτηριστικά σε ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Ακρόπολις» (5/4/1932).

Εντύπωση προκαλεί και η εμφάνιση κάποιων «εθνικιστών», που προσομοίαζαν στη σημερινή «Χρυσή Αυγή» και οι εφημερίδες γράφουν ότι φορούσαν στολές, διέθεταν μπάντα και είχαν «διοικητή», ο οποίος σε συγκέντρωση στο Κέντρο Εθνικιστών στον Πειραιά καλούσε σε αντικυβερνητική ψήφο στήριξης του Στρατήγη.

Η «εκρηκτική» κατάσταση ανάγκασε την αστυνομία να πάρει τις τελευταίες μέρες πριν από τις εκλογές, με τη συνδρομή του στρατού και του ιππικού, αυστηρά μέτρα, τοποθετώντας φρουρές, απαγορεύοντας τις διαδηλώσεις προς τα εκλογικά κέντρα και κάνοντας σωματικές έρευνες για τον εντοπισμό οπλοφόρων.

Παρ' όλα αυτά, η ένταση κλιμακωνόταν επικίνδυνα, περισσότερο στην Κοκκινιά, όπου θα έκανε την τελευταία συγκέντρωσή του ο Στρατήγης σε μια ύστατη προσπάθεια να προσελκύσει προσφυγικές ψήφους.

Ομως, στις 8 Απριλίου, στην πλατεία Αγίου Νικολάου, λίγο πριν ξεκινήσει η ομιλία του υποψήφιου δημάρχου, γίνεται αιματηρή συμπλοκή με ανταλλαγή πυροβολισμών, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο άτομα και να τραυματιστούν τουλάχιστον τέσσερις.

Οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται στη Βουλή και ο Τύπος προβάλλει τα γεγονότα ανάλογα με την κομματική προτίμηση του κάθε εντύπου.

Ομως, διασταυρώνεται από δημοσιεύματα ότι τα επεισόδια άρχισαν όταν κάποιος εθνικιστής, τομεάρχης της περιοχής, πήγε να απομακρύνει από τον χώρο δύο 15χρονους που φώναξαν «αέρα» πριν ξεκινήσει η ομιλία.

Εκείνη την ώρα ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί, που μάλλον ήταν από το ίδιο άτομο, αφού τραυματίστηκε ο ένας νεαρός.

Ακολούθησε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους συγκεντρωμένους στα κοντινά εκλογικά κέντρα.

Πέρα όμως από τα αιματηρά γεγονότα, από τις περιγραφές στον Τύπο και τις ομιλίες στη Βουλή αναδύεται μια καθόλου τιμητική εικόνα για το πολιτικό σύστημα, με περιφερόμενους ένοπλους οπαδούς που, παίζοντας τον ρόλο μπράβων, προκαλούσαν επεισόδια και από κοντά αστυνομικοί που... συμμετείχαν σ’ αυτά.

Αμέσως μετά έκλεισαν όλα τα καταστήματα στην Κοκκινιά, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία στους δρόμους και στις 9 έσβησαν όλα τα φώτα του συνοικισμού.

Την Κυριακή 10 Απριλίου 1932 ο Πειραιάς ήταν μια στρατοκρατούμενη πόλη.

«Η πόλη διατηρεί στρατοκρατική όψη. Δύο πελώρια τανκς εστάθμευον παρά το δεξιό κράσπεδο της πλατείας του Δημοτικού Θεάτρου, με εξ παράθυρα, εκ των οποίων εξείχον αι κάνναι τεσσάρων πολυβόλων και δύο τρομπλόν (σ.σ. όπλο άμυνας). Λόχος πεζικού επίσης εστρατοπέδευε παρά τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, έτερα δε τμήματος στρατού εις το θέατρον και παρά τα εκλογικά τμήματα των κ.κ. Μιαούλη και Στρατήγη. Πολυάριθμοι επίσης ήσαν αι περιπολίαι προς όλας τας διευθύνσεις της μεγαλοπόλεως, ιδιαιτέρως δε έξω των εκλογικών τμημάτων», ανέφεραν οι εφημερίδες της εποχής, ενώ άλλες σημείωναν ότι τανκς περιπολούσαν διαρκώς στους δρόμους και γίνονταν συνεχώς σωματικοί έλεγχοι.

Τελικά, η ψηφοφορία διεξήχθη και νικητής αναδείχθηκε με ευρεία πλειοψηφία (ποσοστό 54%) ο Μιαούλης, ο οποίος «σάρωσε» στα προσφυγικά τμήματα.

Οπως δικαίως φοβόταν ο υποψήφιος του Λαϊκού Κόμματος, σε αυτά τα τμήματα, αν και πολυπληθή, δεν συγκέντρωσε σε κανένα τριψήφιο αριθμό ψήφων.

Ενδεικτικά, αναφέρουμε το 40ό τμήμα Νέας Κοκκινιάς, όπου επί 612 ψηφισάντων ο Στρατήγης πήρε μόλις 56 ψήφους και ο Μιαούλης 526!

Δυστυχώς όμως, η παρουσία του ναυάρχου στον δήμο ήταν βραχύβια, αφού 4 μήνες αργότερα, στις 26 Σεπτεμβρίου 1932, πέθανε ξαφνικά, από ανακοπή.

Κόβοντας και ράβοντας δήμους στα μέτρα τους

Τα… απόνερα της αιματηρής εκλογικής αναμέτρησης του Πειραιά συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια.

Το Λαϊκό Κόμμα, έχοντας πάρει την εξουσία μέσα σε φορτισμένο πολιτικό κλίμα, καλείται να επικρατήσει στις επικείμενες δημοτικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 1934.

Το «βαρόμετρο» είναι πάντα οι μεγάλοι δήμοι, Αθήνας και Πειραιά, και όλοι γνωρίζουν ότι οι προσφυγικές ψήφοι θα κατευθυνθούν μαζικά στους «βενιζελικούς» υποψηφίους.

Γι’ αυτό, μόλις 20 ημέρες πριν από τις εκλογές, η κυβέρνηση του Π. Τσαλδάρη προχωρά στον διαμελισμό των δύο μεγάλων δήμων σε μικρότερους, με βασικό κριτήριο να ξεχωρίσουν απ’ αυτούς οι προσφυγικές συνοικίες.

Πραγματικά, στις 18 Ιανουαρίου 1934, δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (τεύχος Α’ αριθμ. 22) Διάταγμα με το οποίο αποσπώνται από τον Δήμο Αθηναίων οι συνοικισμοί Βύρωνα, Καισαριανής, Νέας Ιωνίας και Περιστερίου, που γίνονται ανεξάρτητοι δήμοι.

Επίσης, γίνονται κοινότητες μια σειρά ακόμα προσφυγικοί συνοικισμοί, όπως η Νέα Φιλαδέλφεια, η Νέα Χαλκηδόνα, η Νέα Σμύρνη, τα Νέα Σφαγεία (μετέπειτα Ταύρος), η Καλογρέζα κ.ά.

Με τα ίδια κριτήρια αποσπάστηκαν από τον Δήμο Πειραιά οι προσφυγικοί συνοικισμοί Νέας Κοκκινιάς και Ταμπουρίων (είχε μεγάλο μέρος του σημερινού Κερατσινίου), που έγιναν δήμοι.

Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν οι Κοινότητες Περάματος, Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου και Κορυδαλλού.

Οι αντιδράσεις από την αντιπολίτευση ήταν έντονες.

Οι εφημερίδες γράφουν ότι γίνεται «ο τεμαχισμός των Δήμων των Αθηνών και του Πειραιώς χάριν των λαϊκών υποψηφίων» («Νέος Κόσμος», 19/1/1934).

Στον Πειραιά ο τοπικός Τύπος γράφει για «έγκλημα» («Σφαίρα», 20/1/1934).

Ωστόσο, οι εμπνευστές του «τεμαχισμού» δικαιώνονται.

Στις εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου κερδίζουν τους δύο μεγάλους δήμους οι εκλεκτοί του Λαϊκού Κόμματος, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Κοτζιάς στην Αθήνα και ο γιατρός-μαιευτήρας Σωτήρης Στρατήγης στον Πειραιά, τον οποίο συναντάμε ξανά ως δήμαρχο της πόλης διορισμένο από τις κατοχικές κυβερνήσεις, τις περιόδους 1941-43 και 1944-αρχές 1945.

Μια ρεμούλα των εκατομμυρίων

«Διαδρομή» χρημάτων μεταξύ της Τράπεζας Παναγιωτόπουλου, που ανήκε στην οικογένεια του δημάρχου, και των ταμείων του Δήμου Πειραιά ανέδειξε το σκάνδαλο που συγκλόνισε το 1931 το Πανελλήνιο.

Αυτές οι «διαδρομές» ξεκίνησαν πριν από το 1925, επί δημαρχίας Αναστάσιου Παναγιωτόπουλου, πατέρα του μετέπειτα δημάρχου Τάκη Παναγιωτόπουλου.

Οπως κατατέθηκε στη δίκη, που άρχισε στις 24 Οκτωβρίου 1932, σχεδόν έναν χρόνο μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, ο Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος, δημιουργός της τράπεζας και επί σειρά ετών βουλευτής και δήμαρχος Πειραιά, είχε δώσει εντολή να κατατίθενται τα χρήματα του δήμου στην τράπεζά του, λέγοντας ότι εκεί είναι ασφαλέστερα…

Οπως είπε στην απολογία του ο Τάκης Παναγιωτόπουλος, όταν ανέλαβε το 1925 τα καθήκοντα του δημάρχου, διαδεχόμενος τον πατέρα του, ο τότε ταμίας είχε καταθέσει στην Τράπεζα Παναγιωτόπουλου 3.188.000 δραχμές, «αλλά δεν το ενόμισε εγκληματικόν διότι η τράπεζα πήγαινε καλά και είχε πολλών εκατομμυρίων καταθέσεις» («Ακρόπολις», 2/11/1932).

Ετσι, ο δήμος συνέχισε να καταθέτει, μέχρι το 1930, στην τράπεζα μέρος των εισπράξεών του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα «άνοιγμα» άνω των 12 εκατομμυρίων δραχμών.

Στο μεταξύ όμως, κακή διαχείριση και εμπορικές κακοτυχίες, όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής, κλόνισαν ανεπανόρθωτα την τράπεζα που είχε συσταθεί την πρώτη δεκαετία του 1900, με κεφάλαια του Αναστάσιου Παναγιωτόπουλου, του γιου του Τάκη, συγγενών και φίλων τους, και λειτουργούσε στο Παρίσι και στον Πειραιά.

Οι καταθέτες ζητούσαν επίμονα τα λεφτά τους και η τράπεζα αναγκάστηκε, για μικρό διάστημα, να κάνει στάση πληρωμών.

Είναι γεγονός ότι δεν έχασε κανένας τα χρήματά του, αλλά η τράπεζα κατέρρευσε και δεν γινόταν πια καμία κατάθεση.

Οπως είχε πει στο δικαστήριο ο Τάκης Παναγιωτόπουλος, «είχε ξεσπάσει η κρίση και η τράπεζα του πατρός του από το 1925 μέχρι το 1931 εισέπραξε 180 εκατ. δρχ. και επλήρωσε 220 εκατ.».

Το δίλημμά του, όπως το προσδιόρισε ο ίδιος, ήταν «να αφήσω το γραφείο του πατρός μου να “πέσει”, για να μην καθυστερήσω για λίγο τα χρήματα του δήμου;».

Για τη διευκόλυνση των οικονομικών «ενέσεων» προς την τράπεζα συστήθηκαν το 1929 ορισμένα αυτοτελή «ειδικά ταμεία» είσπραξης φόρων, όπου είχαν τοποθετηθεί πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης του δημάρχου.

Ωστόσο, κάποιοι απ’ αυτούς εκμεταλλεύτηκαν τις εκροές χρημάτων προς την Τράπεζα Παναγιωτόπουλου για να αποκομίσουν και δικά τους οφέλη.

«Τα χρήματα διετίθεντο είτε για την κάλυψη ζημιών του πατέρα του είτε για τον πλουτισμό υπαλλήλων, οι οποίοι, εισελθόντες εις τον Δήμον απένταροι και κουρελήδες, ευρέθησαν αιφνιδίως ιδιοκτήται καλλιμάρμαρων μεγάρων και καθαροαίμων ίππων διά τας φαληρικάς ιπποδρομίας!» έγραφε χαρακτηριστικά, σε πρωτοσέλιδο άρθρο της, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Ο θλιβερός επίλογος μιας ζωής», η «Ακρόπολις» (19/11/1931).

Τον Αύγουστο του 1931 η κυβέρνηση Βενιζέλου αναγκάστηκε, κάτω από το βάρος δημοσιευμάτων και μηνύσεων, να εγκαταλείψει τη στάση ανοχής απέναντι στον Τάκη Παναγιωτόπουλο και να διατάξει διαχειριστικό έλεγχο.

Σύμφωνα με τον Τύπο, ο έλεγχος είχε καταλήξει ότι το ποσό της κατάχρησης για τα έτη 1929-30 και 1930-31 ανερχόταν συνολικά σε 38 εκατομμύρια δραχμές.

Πάντως, φαίνεται ότι οι συνέπειες αυτής της υπόθεσης απασχόλησαν για πολύ καιρό τον Δήμο Πειραιά, καθώς τον Δεκέμβριο του 1932 βρέθηκε, όπως έγραφε ο «Ριζοσπάστης», στα όρια της χρεοκοπίας, με οφειλές άνω των 2 εκατ. δραχμών σε τεχνικές εταιρείες και με απλήρωτο το ηλεκτρικό ρεύμα, με αποτέλεσμα η ιδιωτική «Πάουερ» να βυθίσει στο σκοτάδι την Κοκκινιά.

Για την ιστορία, να σημειώσουμε ότι ο Τάκης Παναγιωτόπουλος καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο σε κάθειρξη 8 ετών, ενώ ανάλογες ποινές επιβλήθηκαν και σε τέσσερις δημοτικούς υπαλλήλους.

 

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η Ιστορία των δημοτικών εκλογών: από τους δημογέροντες στους δημάρχους των Βαυαρών
Στο αφιέρωμα της «Εφ.Συν.» που καλύπτει περισσότερα από 100 χρόνια στην ιστορία της Αυτοδιοίκησης, αποτυπώνονται ανάγλυφα όλες οι παθογένειες του ελληνικού κράτους και κυρίως ο διχασμός, που στις διάφορες...
Η Ιστορία των δημοτικών εκλογών: από τους δημογέροντες στους δημάρχους των Βαυαρών
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε ρόλο Κρέοντα
Η Βασιλική Πριγκηφίλη κατέθεσε αγωγή για ηθική βλάβη μετά τη βεβήλωση του οικογενειακού τάφου της οικογένειας με το Διοικητικό Πρωτοδικείο Λαμίας να την αναγνωρίζει και να επιδικάζει το ποσό των 5.000 ευρώ.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε ρόλο Κρέοντα
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι δρόμοι έχουν ιστορία και οι δημότες τη γνωρίζουν
Απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης για μετονομασία δρόμου μας θυμίζει τι είχε συμβεί πριν 60 χρόνια σε αντίστοιχη περίπτωση στην Καισαριανή.
Οι δρόμοι έχουν ιστορία και οι δημότες τη γνωρίζουν
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η πρώτη αμερικανική επέμβαση στην Ελλάδα με φρεγάτες στον Πειραιά
Ηταν τις πρώτες μέρες του Ιουλίου του 1852 όταν δύο πάνοπλες, επιβλητικές και σύγχρονες για την εποχή, αμερικανικές φρεγάτες κατέπλευσαν στον Πειραιά.
Η πρώτη αμερικανική επέμβαση στην Ελλάδα με φρεγάτες στον Πειραιά
ΕΥΡΩΠΗ
Το σκάνδαλο της κλειδαρότρυπας «δαιμονίζει» τον Μακρόν
Σοκ προκάλεσε στη Γαλλία η παραίτηση του Μπενζαμέν Γκριβό, ο οποίος ήταν υποψήφιος του κυβερνώντος κόμματος LREM για τη δημαρχία του Παρισιού και ξαφνικά αποχώρησε έναν μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές.
Το σκάνδαλο της κλειδαρότρυπας «δαιμονίζει» τον Μακρόν
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο λήσταρχος που έσπασε το ηθικό Γάλλων και Βρετανών
Ο Χρήστος Νταβέλης έγινε, με τις πράξεις του, σύμβολο αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στον γαλλο-αγγλικό στρατό κατοχής που έδρευε στον Πειραιά, στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856).
Ο λήσταρχος που έσπασε το ηθικό Γάλλων και Βρετανών

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας