Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Στην εποχή των τεράτων

Μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση λειτουργούν πλέον σαφέστατα δύο απολύτως διακριτά «στρατόπεδα»: ένα «φιλειρηνικό» και ένα «φιλοπόλεμο»

AP Photo / Muhammed Muheisen

Στην εποχή των τεράτων

  • A-
  • A+

Λίγες εβδομάδες απέμειναν για την αναγκαστική... μετακόμιση του Μπαράκ Ομπάμα από τον Λευκό Οίκο, και όλα δείχνουν πως το τελευταίο αυτό σκέλος της θητείας του θα είναι γεμάτο πίκρες για τον απερχόμενο μαύρο «πλανητάρχη», που βλέπει βασικές στρατηγικές επιλογές της εξωτερικής, ιδίως, πολιτικής του να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι μπροστά στα μάτια του, με ανεξέλεγκτες συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο.

Το χειρότερο δε γι’ αυτόν είναι πως στις περισσότερες περιπτώσεις για τα «χαστούκια» αυτά ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος, και συγκεκριμένα η ατολμία του να συγκρουστεί δυναμικά με τον πραγματικό κυβερνήτη της υπερδύναμης -αυτό που ένας μακρινός προκάτοχός του, ο Αϊζενχάουερ, είχε εγκαίρως βαφτίσει «στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» συμφερόντων και ο μέγας Τσόμσκι αποκαλεί «Πολεμικό Κόμμα των ΗΠΑ»: μια χαλύβδινη, απρόσωπη πολιτικο-επιχειρηματική γραφειοκρατία που προωθεί τον αέναο πόλεμο ως βασική πηγή βιομηχανικών πόρων, χρήματος και ισχύος.

Το πρώτο και σοβαρότερο «χαστούκι» αφορά φυσικά τη φλεγόμενη Συρία.

Πριν από δύο εβδομάδες, τέσσερα αμερικανικά και «συμμαχικά» αεροσκάφη έδωσαν τη χαριστική βολή στη βραχύβια ρωσο-αμερικανική συμφωνία εκεχειρίας, για την επίτευξη της οποίας τόσο ο Ομπάμα όσο και ο υπουργός Εσωτερικών του, Τζον Κέρι, εργάστηκαν σκληρά για περισσότερο από έναν χρόνο: τα αεροπλάνα βομβάρδισαν «κατά λάθος» μια γνωστή σε όλους στρατιωτική βάση του συριακού καθεστώτος στα περίχωρα της (πολιορκούμενης εδώ και ένα χρόνο από τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού κράτους») πόλης Ντειρ αλ-Ζορ, σκοτώνοντας περισσότερους από 65 ένστολους και τραυματίζοντας τουλάχιστον 100.

Φυσικά δεν επρόκειτο για ατύχημα, ούτε για «παράπλευρες απώλειες»: ο βομβαρδισμός κράτησε σχεδόν μία ώρα, επλήγησαν μόνο οι θέσεις των δυνάμεων του Ασαντ, και αμέσως μετά την αποχώρηση των αεροπλάνων ακολούθησε γενική επίθεση των φανατικών, που κατέλαβαν ανενόχλητοι τη βάση...

Στην πράξη δηλαδή, και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, τα τζετ της «συμμαχίας κατά των ισλαμιστών τρομοκρατών» έπαιξαν τον ρόλο της αεροπορίας των τζιχαντιστών, προσφέροντας στους υποτιθέμενους στόχους τους αυτό που οι καραβανάδες αποκαλούν «εγγύς υποστήριξη», και επιβεβαιώνοντας πλήρως όλους εμάς που χρόνια τώρα γράφουμε για το διπλό παιχνίδι των ΗΠΑ: μιας υπερδύναμης-Ιανού, που εδώ και δεκαετίες εκτρέφει και εξοπλίζει μακιαβελικά πάσης φύσεως «εχθρούς», για να μπορεί μετά να επεμβαίνει... ανθρωπιστικά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Πραγματικός στόχος του αεροπορικού πλήγματος ήταν φυσικά η ίδια η εκεχειρία, η οποία όντως κατέρρευσε με πάταγο μέσα σε λίγες ώρες, επαναφέροντας τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις (των οποίων η συριακή αλληλοσφαγή αποτελεί ένα μόνο υποκεφάλαιο, έστω και καταλυτικό) στο απόλυτο ναδίρ.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα:

Ποιος εξουσιοδότησε για το «ατυχές» χτύπημα; Ποιον συμφέρει η παράταση του «εμφυλίου» και η ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων με τον Πούτιν, που σε συνδυασμό με άλλα μέτωπα (Ουκρανία, επέκταση του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, το ρωσικό «φλερτ» με Κίνα, Τουρκία και Ιράν κ.ά.) οδηγεί αναπόδραστα σε έναν δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο;

Ο ίδιος ο Ομπάμα, παρά τα πολλά (και τραγικά για μια μακρά σειρά κρατών και εθνών) λάθη του την τελευταία οκταετία, μοιάζει απίθανο να ενέκρινε μια τόσο καταστροφική επιλογή στη συγκεκριμένη συγκυρία.

Προσωπικά, και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στη Συρία, τείνω να πιστέψω («πατώντας» στα γραφτά πολλών, απείρως σοφότερων από μένα αναλυτών –ανάμεσά τους ο Πάτρικ Κόκμπερν, ένας από τους κορυφαίους Δυτικούς αναλυτές μεσανατολικών θεμάτων, αλλά και ο Ρόμπερτ Φισκ, ο Σίμουρ Χερς και άλλοι σημαντικοί δημοσιογράφοι με τεράστια εμπειρία) πως μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση λειτουργούν πλέον σαφέστατα δύο απολύτως διακριτά «στρατόπεδα»: ένα «φιλειρηνικό», που παραδέχεται την αδυναμία των ΗΠΑ να συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο της μοναδικής υπερδύναμης και επιδιώκει τη σταδιακή απεμπλοκή από τον ρόλο του παγκόσμιου «αστυνόμου» και την εκχώρηση ισχύος και αγορών σε άλλους «παίκτες», στο πλαίσιο μιας νέας, ορθολογικότερης πολιτικής συγκυριαρχίας (condominium), κι ένα «φιλοπόλεμο», αποτέλεσμα της συμμαχίας ανάμεσα στους νεοσυντηρητικούς της περιόδου Μπους και τους αιμοχαρείς... «ανθρωπιστές» της περιόδου Κλίντον, που επιθυμεί την πάση θυσία διατήρηση του σημερινού μονοπολικού status quo, ρισκάροντας ακόμη και πυρηνικό πόλεμο με κάποια από τις ανερχόμενες περιφερειακές υπερδυνάμεις!

Ο Ομπάμα, στην ταραχώδη οκταετία του, «έπαιξε» και με τα δύο αυτά στρατόπεδα: ξεκίνησε σαν «ειρηνοποιός», μετά έβαλε τη στολή του πολέμαρχου, συμμετέχοντας ενεργά στην καταστροφή της Συρίας, της Λιβύης, της Ουκρανίας και άλλων χωρών, και τώρα, στα τελευταία της θητείας του, έδειξε να κατανοεί τα αδιέξοδα μιας αδιάκοπης σύγκρουσης με ολόκληρο τον υπόλοιπο πλανήτη και να συναισθάνεται την ανάγκη να κλείσει μερικά, έστω, από τα δεκάδες ανοιχτά μέτωπα, τόσο μέσα όσο και έξω από τα σύνορα των ΗΠΑ.

Είναι όμως αργά για δάκρυα: σαν άλλοι δόκτορες Φρανκενστάιν, αυτός και οι προκάτοχοί του κατασκεύασαν πολλά τέρατα -αλλά το μεγαλύτερο, το πιο αχόρταγο απ’ όλα ζει μέσα στους κόλπους του αμερικανικού «ιμπέριουμ» και αυτοαναπαράγεται, όπως όλες οι αυτοκρατορικές γραφειοκρατίες, χωρίς να δίνει σέντσι για την παρακαταθήκη των (προσωρινών και ανταλλάξιμων) πολιτικών «υπηρετών» του...

ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Παίζοντας κρυφτούλι με τον Αρμαγεδδώνα
Χρειάστηκαν εφτά χρόνια ερευνών για να καταλήξει η ανεξάρτητη επιτροπή Τσίλκοτ στο συμπέρασμα ότι ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου, δηλαδή η εισβολή ΗΠΑ και Βρετανίας στο Ιράκ στηρίχτηκε πάνω σε μια δέσμη από...
Παίζοντας κρυφτούλι με τον Αρμαγεδδώνα
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Στο καλό, και να μη μας γράφεις
Δεν καταλαβαίνω γιατί χαρήκαμε τόσο πολύ με την επίσκεψη Ομπάμα. Ο απερχόμενος πρόεδρος υπήρξε ένας συγκριτικά συμπαθητικός, ακόμη και προοδευτικός σε ορισμένους τομείς «αυτοκράτορας» -και μόνο το χρώμα του...
Στο καλό, και να μη μας γράφεις
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Καλώς ήρθατε στο 1914
Σε αυτό το «Καλοκαίρι της Προβοκάτσιας» η συνεχιζόμενη –παρά την εύθραυστη ρωσοαμερικανική εκεχειρία– «εμφύλια» σύρραξη στη Συρία είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου. Σε λίγες εβδομάδες ο «καλός» Ομπάμα...
Καλώς ήρθατε στο 1914
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Οι Δίδυμοι Πύργοι της υποκρισίας
Ενα πρωί πριν από δεκαπέντε χρόνια, σε μια φτωχογειτονιά του Ματάνσας, στην Κούβα, ξύπνησα απότομα από τις φωνές της οικοδέσποινας: «Γκιόργκος, βεν ακά!». Στην ασπρόμαυρη, σοβιετικής κατασκευής τηλεόραση,...
Οι Δίδυμοι Πύργοι της υποκρισίας
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Κύριε πρόεδρε, δεν μας τα λέτε καλά
Ούτε 3 μήνες δεν απομένουν ώς τις κρίσιμες εκλογές στις ΗΠΑ και ο Ομπάμα αρχίζει να προετοιμάζεται για επιστροφή στην «κανονική» ζωή. Ομως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην Ιστορία και ο μόνος εν ενεργεία...
Κύριε πρόεδρε, δεν μας τα λέτε καλά
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ενας «τρομοκράτης» του πληκτρολογίου
Ολοι οι άνθρωποι έχουν τα πρότυπά τους. Ενα από τα δικά μου είναι ο Σίμουρ Χερς. Το 1968, ο Χερς αποκάλυψε τη σφαγή του Μάι Λάι, γκρεμίζοντας την «ανθρωπιστική» ρητορική του πολέμου στο Βιετνάμ. Λίγα χρόνια...
Ενας «τρομοκράτης» του πληκτρολογίου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας