Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ιράν, Τραμπ και δέος

Υπό τον φόβο μιας αμερικανικής επίθεσης ζουν καθημερινά πλέον 80 εκατομμύρια «ελεύθεροι πολιορκημένοι» Ιρανοί. Η τρομερή φωτογραφία, από προσφατη εκδήλωση μνήμης γιά τους πεσόντες του πολέμου με το Ιράκ, στην Τεχεράνη

AP PHOTO / VAHID SALEMI
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ιράν, Τραμπ και δέος

  • A-
  • A+

Οσο πιο πολύ ζορίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου εσχάτως ανακάλυψε νέο «εσωτερικό εχθρό» εκλογής στα πρόσωπα τεσσάρων...«σοσιαλιστριών», δήθεν, βουλευτών του Δημοκρατικού Κόμματος, τόσο περισσότερο επιχειρεί να «εξάγει» τα προβλήματά του ανεβάζοντας το πολεμικό θερμόμετρο στη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο.

Προχτές, την ώρα που όλη η Αμερική, πλην των φανατικών τραμπικών, «έβραζε» για τα νέα απαράδεκτα ρατσιστικά του σχόλια σε βάρος της τετραμελούς γυναικείας «squad» των εθνομητέρων (για τις οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ είπε δημόσια «αν δεν σας αρέσει η Αμερική, να σηκωθείτε να φύγετε!»), και η κοινή γνώμη βοούσε από νέες αποκαλύψεις για το πώς ο πρόεδρος συνωμοτούσε το 2016 για να κρύψει τις πολυάριθμες εξωσυζυγικές του σχέσεις από την κοινή γνώμη, ο Τραμπ ισχυρίστηκε πως ένα αμερικανικό πολεμικό, το USS Brave, κατέρριψε με χρήση προηγμένου συστήματος ηλεκτρονικών αντιμέτρων ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) του Ιράν στο «καυτό», εσχάτως, στενό του Ορμούζ.

Οσο κι αν είναι δύσκολο να πάρει κανείς τον Τραμπ και το... τουίτερ του στα σοβαρά, αυτός είναι δυστυχώς ο πλανητάρχης/ αρχιστράτηγος των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Και ο Περσικός, υπό τις οδηγίες του, μυρίζει μπαρούτι, με τους Ιρανούς σε ρόλο «ελεύθερου πολιορκημένου» να λαγοκοιμούνται νευρικοί στα πολυβολεία τους, και τα διεθνή ύδατα στα ανοιχτά του Ιράν να έχουν... μαυρίσει από αμερικανικά πολεμικά.

Είχε προηγηθεί άλλωστε, μόνο τις τελευταίες εβδομάδες, η «εξαφάνιση» από τα ραντάρ ενός τάνκερ ιδιοκτησίας Εμιράτων (που τελικά... επανεμφανίστηκε κατασχεμένο από τους Ιρανούς), οι «ορφανές» ακόμη επιθέσεις εναντίον δύο άλλων δεξαμενόπλοιων και η κατάρριψη από τους Πέρσες ενός υπερσύγχρονου αμερικανικού κατασκοπευτικού UAV, αξίας 200 εκατομμυρίων δολαρίων, πάντα στην ίδια στρατηγικά βαρυσήμαντη περιοχή του πλανήτη, από όπου περνά το 1/3 των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου.

Ναι, εκείνη η απίστευτη μέρα στα τέλη Ιουνίου, όταν ο Τραμπ, με ύφος... ειρηνοποιού, μας ενημέρωσε ότι είχε μόλις διατάξει τον βομβαρδισμό της ιρανικής αεράμυνας –μια ενέργεια που θα μπορούσε δυνάμει να οδηγήσει ακόμη και στον Τρίτο Παγκόσμιο- αλλά τελικά δέκα λεπτά πριν από την έναρξη των πληγμάτων, διέταξε την ακύρωσή τους! Τελικά, όπως μάθαμε, ο Αρμαγεδδών απεφεύχθη την τελευταία στιγμή, χάρη στην ψυχραιμία του μεγιστάνα...

Τι ακριβώς συνέβη; Ιρανοί αξιωματούχοι, τους οποίους επικαλέστηκε τα επόμενα 24ωρα το πρακτορείο Reuters, υποστήριζαν ότι την κρίσιμη νύχτα ο Τραμπ τούς διεμήνυσε μέσω του Ομάν πως επίκειται επίθεση παρότι δεν επιθυμούσε πόλεμο και τους εκβίασε να δεχτούν απευθείας συνομιλίες μαζί του.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, όπως έγραψε το καλά ενημερωμένο και... δικτυωμένο με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες περιοδικό Foreign Affairs, ζήτησε επανειλημμένα από την ανώτατη ηγεσία του Ιράν να μιλήσει απευθείας μαζί του και μάλιστα διαβίβασε για τον σκοπό αυτό το προσωπικό του τηλέφωνο μέσω Ελβετίας.

Μα καλά, θα πείτε, θέλει όντως ο Τραμπ να ξεκινήσει έναν πόλεμο με το Ιράν - έναν πόλεμο που η Αμερική δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει, όσες καταστροφές κι αν προκαλέσει; Χλομό ακούγεται -μια τέτοια σύρραξη, ακόμη και περιορισμένη, θα τίναζε στον αέρα εκτός από την ειρήνη, για την οποία δεν του καίγεται καρφάκι, και την παγκόσμια οικονομία για την οποία του καίγεται και του παρακαίγεται.

Ασε που το Ιράν είναι μεγάλη χώρα, με ισχυρό στράτευμα, στρατηγικό βάθος και 80 εκατομμύρια πληθυσμό- δεν είναι παίξε γέλασε.

Μην ξεχνάμε άλλωστε πως στην προεκλογική εκστρατεία του ο Τραμπ υποσχέθηκε να απαγκιστρώσει την Αμερική από τους μακρόχρονους και αδιέξοδους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ενώ μέχρι στιγμής, στα δυόμισι χρόνια που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, δεν έχει ξεκινήσει κάποια νέα σύρραξη. 

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι κάπως πιο έμπειροι και μυαλωμένοι άνθρωποι που είχε αρχικά γύρω του ο Τραμπ, όπως ο «πετρελαιάς» ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλερσον και ο στρατηγός των πεζοναυτών και υπουργός Αμυνας Τζέιμς Μάτις, έχουν από καιρό «κόψει λάσπη», βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκαν να υπηρετήσουν έναν τέτοιο... παράωρο τύπο.

Στις θέσεις τους μεσουρανούν σήμερα μια δράκα φανατικοί και πολεμοχαρείς καριερίστες - παιδιά της ψυχροπολεμικής περιόδου, όπως ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζον Μπόλτον και ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ενώ στο υπουργείο Αμύνης προσγειώθηκε πλέον ένας από τους κορυφαίους «λομπίστες» του στρατοβιομηχανικού συμπλέγματος, ο Μαρκ Εσπερ: άνθρωποι που τάσσονται ανοιχτά υπέρ της μέγιστης οικονομικής και στρατιωτικής πίεσης στο Ιράν για την ανατροπή του καθεστώτος, ακόμη κι αν η πίεση αυτή οδηγήσει σε... ατύχημα.

Ενδεχομένως ο Αμερικανός πρόεδρος πιστεύει ότι μπορεί να παίξει το παιχνίδι του κακού και του καλού μπάτσου με τους εξίσου ή και περισσότερο φανατισμένους από τον ίδιο Ιρανούς καραβανάδες και αγιατολάχ. Ομως, όπως σωστά γράφεται αυτές τις μέρες, ο Τραμπ μοιάζει να έχει παγιδευτεί από την ίδια την επιθετική ρητορική του σε έναν αγώνα γοήτρου, έναν διαγωνισμό... ποιος τον έχει μεγαλύτερο (τον πύραυλο, ντε!), που λειτουργεί αναπόδραστα υπέρ των σκληροπυρηνικών και στις δύο πλευρές της διαμάχης.

Και δυστυχώς, με δεδομένη την ατολμία (αλλά και την εθελοδουλία) των περισσότερων Ευρωπαίων, που μόνο ευχολόγια ξέρουν να λένε, τα περιθώρια ειρηνικής διαμεσολάβησης, σαν εκείνη που οδήγησε στην ιστορική συμφωνία του -τόσο κοντινού, κι όμως τόσο μακρινού! - 2015 με τους Ιρανούς, στενεύουν συνεχώς.

ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ντόναλντ, πάτα το κουμπί!
Για τον Νόαμ Τσόμσκι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις... Ο γερο-Νόαμ, λοιπόν, έφτασε τα 88, αλλά δεν το βάζει κάτω. Δεν τον αφήνει η άτιμη η ζωή να τα παρατήσει και να αποστρατευτεί στις δάφνες του. Ετσι,...
Ντόναλντ, πάτα το κουμπί!
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Οι ψηφίδες της υποκρισίας
Χωρίς αμφιβολία, το σπουδαιότερο γεγονός της εβδομάδας είναι η μονομερής επαναφορά των αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν: μια απόφαση που από μόνη της αρκεί για να τινάξει στον αέρα και την ευρωπαϊκή...
Οι ψηφίδες της υποκρισίας
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ενα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω
Η χτεσινή μέρα ήταν από πολλές απόψεις ιστορική: ένας πανάρχαιος, περήφανος λαός κομμένος στα δύο εδώ και 65 χρόνια πραγματοποίησε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, με τους ηγέτες Βόρειας και Νότιας Κορέας να...
Ενα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
«Τι βλακείες είναι αυτές;»
Λίγος χώρος σήμερα, οπότε, αντί να γράφω εγώ εξυπνάδες, καλύτερα να μεταφράσω για χατίρι σας λίγες αράδες από το τελευταίο πικρό, σκωπτικό και, ως εκ τούτου, απολαυστικό άρθρο του πατριάρχη της μεσανατολικής...
«Τι βλακείες είναι αυτές;»
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Γιάλτα, γιοκ
Η Συρία, μέσα στην άπειρη πολυπλοκότητά της, τελικά δεν είναι παρά ένα μέτωπο –το πιο ενεργό, το πιο αιματοβαμμένο– ανάμεσα στις υπερδυνάμεις. Και αν υπάρχει μία βεβαιότητα μέσα σε όλο αυτό το γαϊτανάκι του...
Γιάλτα, γιοκ
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Στο καλό, και να μη μας γράφεις
Δεν καταλαβαίνω γιατί χαρήκαμε τόσο πολύ με την επίσκεψη Ομπάμα. Ο απερχόμενος πρόεδρος υπήρξε ένας συγκριτικά συμπαθητικός, ακόμη και προοδευτικός σε ορισμένους τομείς «αυτοκράτορας» -και μόνο το χρώμα του...
Στο καλό, και να μη μας γράφεις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας