Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Γουαϊδό, οι «αναλυτές» κι ο... Αλ Καπόνε

Χουάν Γουαϊδό

AP Photo/Natacha Pisarenko
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Γουαϊδό, οι «αναλυτές» κι ο... Αλ Καπόνε

  • A-
  • A+

«Μαζεμένα» τα σημερινά «δρομο-λόγια», που μετά χαράς παραχωρούν τον (μισό) χώρο τους στην Ισπανία και το συγκλονιστικό κουμμούνι με τη μουστάκα του επόμενου δισέλιδου. Ετσι κι αλλιώς, όμως, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια - ιδίως σε μια εποχή όπου ακόμη και οι πλέον ελπιδοφόρες και αγαπημένες έννοιες της Αριστεράς έχουν χάσει το νόημά τους και έχουν γίνει εργαλεία της πιο μαύρης αντίδρασης.

Πάρτε παράδειγμα την κορυφαία όλων λέξη, την «επανάσταση»: αν έδινε κανείς αυτές τις μέρες προσοχή και σημασία στον νεοφιλελέ, αμερικανόδουλο εσμό των περισσότερων ελληνικών αλλά -φευ- και ευρωπαϊκών ΜΜΕ, θα πίστευε ότι την περασμένη Τρίτη ξέσπασε στη Βενεζουέλα μια γνήσια λαϊκή εξέγερση για την ανατροπή ενός στυγνού δικτάτορα, του Μαδούρο, που έχει καταδικάσει τον άμοιρο λαό του στην υποδούλωση και την πείνα και τρώει παιδάκια για πρωινό.

Ακόμη και το βράδυ της Τρίτης, όταν η «λαϊκή εξέγερση» -μια ακόμη καραμπινάτη αμερικανοκίνητη απόπειρα βίαιης ανατροπής μιας ακόμη εκλεγμένης κυβέρνησης, μέσα στις εκατοντάδες των τελευταίων 200 χρόνων- είχε οριστικά ξεφουσκώσει και ο ακροδεξιός εκλεκτός της Ουάσινγκτον, Λεοπόλδο Λόπες, μαζί με τους λιγοστούς μασκοφόρους ενστόλους που τον πλαισίωσαν, έτρεχαν να κρυφτούν από πρεσβεία σε πρεσβεία, οι ψευτοδημοκράτες πολιτικοί και δημοσιογράφοι μας επέμεναν με θράσος να υποστηρίζουν τους ανύπαρκτους πραξικοπηματίες -θυμίζοντας την περίφημη ατάκα του αγαπημένου μου Αμερικανού κωμικού Τζορτζ Κάρλιν, που έλεγε ότι το να κάνεις πόλεμο στο όνομα της ειρήνης είναι σαν να γαμάς στο όνομα της παρθενίας!

Και φυσικά να συμπαρατάσσονται, ώμο με ώμο, με τον Τραμπ και τους φανατικούς πολεμοκάπηλους συμβούλους του (διαβόητα καϊνάρια σαν τον Εϊμπραμς και τον Μπόλτον, με ματωμένη προϊστορία από την εποχή των ορίτζιναλ κατσαπλιάδ... συγγνώμη, των «μαχητών της ελευθερίας» Κόντρας) και με τους κατάμαυρους νοσταλγούς των δικτατόρων, τους «τρεις καμπαλέρος» της λατινοαμερικανικής ακροδεξιάς στροφής, Μπολσονάρο, Ντούκε και Μάκρι...

Τόση ασχετοσύνη πια; Τόση εθελοδουλεία; Από 21η Απριλίου 1967 θυμούνται τίποτε ή μπα; Για τις αληθινές επαναστάσεις του καιρού μας, σαν αυτές των εξεγερμένων λαών του Σουδάν ή της Αλγερίας, που γκρέμισαν απολυταρχικά καθεστώτα δεκαετιών, γιατί δεν μας λένε κάτι;

Αν μπορούσα, θα έστελνα στον καθέναν από αυτούς τους «έγκυρους»... αναλυταράδες ένα αντίτυπο από το έργο-ορόσημο του Γκαλεάνο, τις «Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής». Ή, εναλλακτικά, θα τους χάριζα το ξεχασμένο αλλά πιο επίκαιρο παρά ποτέ βιβλιαράκι «War is a Racket» (κάτι σαν «Η Μαφία του Πολέμου») του γιάνκι υποστράτηγου των πεζοναυτών, Σμέντλι Μπάτλερ, τιμημένου δύο φορές (!) με το Μετάλλιο της Τιμής για τα «ανδραγαθήματά» του: όπου ο γνωστός και ως Rebel General («Αντάρτης Στρατηγός») μαρτυράει χωρίς ξύλο ότι όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες πήρε μέρος στην Κίνα, την Κούβα, την Αϊτή, το Μεξικό, την Ονδούρα, τις Φιλιππίνες, τη Νικαράγουα και πλήθος άλλες χώρες, ήταν σχεδιασμένες και διατεταγμένες προς όφελος των πλούσιων βιομηχάνων και τραπεζιτών των ΗΠΑ.

Δώστε βάση:

«Ο πόλεμος (...) είναι η μόνη επιχείρηση όπου τα κέρδη μετριούνται σε δολάρια, αλλά οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Μόνο μια μικρή μερίδα ανθρώπων που είναι στα πράγματα ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Γίνεται πάντα για το κέρδος των ολίγων σε βάρος των πολλών. Χάρη στον πόλεμο, πολύ μικρές ομάδες ανθρώπων αποκτούν πολύ μεγάλα κέρδη. [...]

Εζησα 33 χρόνια στρατιωτικής υπηρεσίας και σε αυτή την περίοδο έπαιξα κυρίως τον ρόλο του μπράβου των μεγαλοεπιχειρηματιών, της Wall Street και των τραπεζιτών. Εν συντομία, ήμουν ένας μαφιόζος, ένας γκάνγκστερ του καπιταλισμού. Βοήθησα να καταστεί το Μεξικό και ειδικά το Ταμπίκο ασφαλέστερο για τα αμερικανικά πετρελαϊκά συμφέροντα το 1914. Βοήθησα να γίνουν η Κούβα και η Αϊτή μια καλή πηγή εισοδήματος για τα παιδιά της National City Bank. Βοήθησα στην εκκαθάριση της Νικαράγουας για χάρη της τράπεζας των Αδελφών Μπράουν μεταξύ 1901-1912. Εκανα πιο “φιλόξενη” τη Δομινικανή Δημοκρατία για τα αμερικανικά συμφέροντα στη ζάχαρη το 1916. Βοήθησα να καταντήσει η Ονδούρα υποτελής των αμερικανικών εταιρειών εισαγωγής φρούτων το 1903. Το 1927, βοήθησα τη Standard Oil να κάνει τις μπίζνες της χωρίς αντίσταση στην Κίνα... Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δηλαδή, θα μπορούσα να δώσω ένα-δυο μαθηματάκια στον Αλ Καπόνε. Αυτός το μόνο που κατάφερε ήταν να γίνει μαφιόζος σε τρεις πόλεις, ενώ εγώ αντίθετα δραστηριοποιήθηκα σε τρεις ολόκληρες ηπείρους»!

ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Μ’ ένα σμπάρο, δυο κουμμούνια
Είναι πλέον φως φανάρι ότι το «θεσμικό πραξικόπημα» στη Βενεζουέλα απέτυχε παταγωδώς, χάρη στην άρνηση των ενόπλων δυνάμεων και της πλειοψηφίας του...
Μ’ ένα σμπάρο, δυο κουμμούνια
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ενας... προκάτ «επαναστάτης»
Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Χουάν Γουαϊδό, ο παντελώς άγνωστος –ακόμη και σε αρκετούς Βενεζουελάνους- 35χρονος βουλευτής, που έγινε από τη μια μέρα στην άλλη πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο; Ποιος τον...
Ενας... προκάτ «επαναστάτης»
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Η «δημοκρατία» στα χρόνια της χολέρας
Αν δούμε την κατάσταση όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα, θα διαπιστώσουμε ότι στα σχεδόν είκοσι χρόνια διακυβέρνησής τους, οι Τσάβες και Μαδούρο δεν τόλμησαν να αλλάξουν πραγματικά το βαθιά άνισο οικονομικό...
Η «δημοκρατία» στα χρόνια της χολέρας
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Τα παράπονά σας στον ΟΗΕ
Το ετήσιο πανηγυράκι της Νέας Υόρκης έριξε αυλαία με τα συνήθη ετήσια αποτελέσματα: μια τεράστια τρύπα στο νερό. Ο ΟΗΕ παραμένει ένα ξεδοντιασμένο, ψωριάρικο και ημιθανές σκυλί, που ενίοτε γαβγίζει επιλεκτικά,...
Τα παράπονά σας στον ΟΗΕ
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ - ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ
Φιάσκο για τον Γουαϊδό, τον Τραμπ και... τη CIA
Λεπτό προς λεπτό το χρονικό της κακοσχεδιασμένης επιχείρησης του αυτόκλητου «ηγέτη» της χώρας να ανατρέψει τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο. Κορυφαία δυτικά ΜΜΕ παραδέχονται ότι απέτυχε...
Φιάσκο για τον Γουαϊδό, τον Τραμπ και... τη CIA
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
«Δημοκρατία» α λα Ντιτρόιτ
Αχ, βρε συ κατακαημένη δημοκρατία, πόσα ακόμη εγκλήματα θα διαπραχθούν στο όνομά σου; Εγραψα την προηγούμενη εβδομάδα πέντε πικρές αλήθειες για τη Βενεζουέλα και πέσαν διάφοροι να με φάνε και από τις δύο...
«Δημοκρατία» α λα Ντιτρόιτ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας