Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η «δημοκρατία» στα χρόνια της χολέρας

Οι τοίχοι του Καράκας φωνάζουν: «Πείνα, 2019»

AP Photo / Rodrigo Abd
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η «δημοκρατία» στα χρόνια της χολέρας

  • A-
  • A+

Για τον Μαδούρο και τα μεγάλα κρίματα και λάθη του, που έχουν σε μεγάλο βαθμό υποσκάψει μέσα σε λίγα χρόνια τα σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά επιτεύγματα της «Μπολιβαριανής Επανάστασης» του μακαρίτη προκατόχου και μέντορά του, Ούγκο Τσάβες, και τον έχουν φέρει αντιμέτωπο ακόμη και με πολλούς φανατικούς πρώην «τσαβίστας», έχω γράψει επανειλημμένα σε τούτη εδώ τη στήλη: το 2017 έκανα μάλιστα και την αυτοκριτική μου, ως όφειλα πιστεύω, διότι –όπως και πολλοί ακόμη αριστεροί γραφιάδες σε όλο τον κόσμο– υπερασπίστηκα για χρόνια από συναισθηματική φόρτιση και κεκτημένη ταχύτητα ένα καθεστώς που είχε εμφανώς «μπατάρει» προς τη λάθος κατεύθυνση και που, όπως έχει δυστυχώς συμβεί τόσες και τόσες φορές στην Ιστορία, πρόδιδε σε καθημερινή βάση τις γενεσιουργές του αξίες και προτάγματα και που, πάνω απ’ όλα, απογοήτευε τη βενεζουελάνικη φτωχολογιά, που τώρα του γυρίζει σε μεγάλο ποσοστό την πλάτη.

Και καλά κάνει και του τη γυρίζει διότι, αν αφήσουμε κατά μέρος τις μεγαλοστομίες και δούμε την κατάσταση όσο γίνεται πιο ψυχρά και αποστασιοποιημένα, θα διαπιστώσουμε ότι στα είκοσι σχεδόν χρόνια διακυβέρνησής τους, οι Τσάβες και Μαδούρο δεν τόλμησαν να αλλάξουν πραγματικά το βαθιά άνισο οικονομικό μοντέλο της χώρας και την εξάρτησή της από το βασικό προϊόν της, το πετρέλαιο, και τον βασικό πελάτη τους, τις ΗΠΑ.

Και, το κυριότερο, δεν προχώρησαν σε ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου προς τα φτωχότερα στρώματα και δεν καταπολέμησαν στη ρίζα τους τα δυο σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα της χώρας, τη διαφθορά και την εγκληματικότητα.

Αυτή είναι η ρίζα της λαϊκής απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, που δίνει τώρα πάτημα στη βενεζουελάνικη Δεξιά και τους πολυάριθμους εκτός συνόρων σπόνσορές της. Και η αποτυχία αυτή φαίνεται τόσο μέσα στη χώρα όσο και έξω από αυτήν, με το μεγάλο κύμα μετανάστευσης προς τις γειτονικές χώρες -όσο πικρό κι αν είναι αυτό το συμπέρασμα για όσους πιστέψαμε την περασμένη δεκαετία στους «Πειρατές της Καραϊβικής» και το αριστερό κύμα αλλαγής στο δυτικό ημισφαίριο.

Αλλο όμως αυτό, να κάνεις κριτική -και αυτοκριτική- από τα αριστερά σε ένα ακόμη εκ των πραγμάτων αποτυχημένο «σοσιαλιστικό» πείραμα από τα πολλά (αχ, βρε Ντίλμα, αχ, βρε Κριστίνα...) των τελευταίων χρόνων στη Λατινική Αμερική κι άλλο να παρακολουθείς ατάραχος -και με τη στρεβλή λογική των «ισαποστασάκηδων»- το άθλιο αλισβερίσι των τελευταίων ημερών.

Μετά και την απόφαση των ΗΠΑ για εξοντωτικές κυρώσεις στον πετρελαϊκό κλάδο της Βενεζουέλας εν μέσω απειλών ακόμη και για στρατιωτική επέμβαση, αλλά και την απόφαση των ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης -και φυσικά των μέχρι πρότινος σκληροπυρηνικών μαδουρικών κυβερνώντων μας που και στο θέμα αυτό εξασκούν τώρα την υψηλή τέχνη της #kolotoumpa– να στηρίξουν ουσιαστικά τον θεσμικό πραξικοπηματία Χουάν Γουαϊδό, απαιτώντας την άμεση διεξαγωγή νέων εκλογών, είναι αδύνατο να μείνει κανείς ασυγκίνητος από τη βαθύτατη υποκρισία και διπροσωπία των «Δημοκρατών» της Δύσης.

Και καλά ο Τραμπ, από αυτόν όλα τα περιμένει κανείς –άλλωστε δεν υπάρχει φασιστικό και δικτατορικό καθεστώς που να μην το έχει αγκαλιάσει με κάθε τρόπο: στο φινάλε, η ανατροπή του Μαδούρο και των άλλων –λιγοστών πια– αμφισβητιών του ιμπεριαλιστικού «δόγματος Μονρόε» είναι πάγια στρατηγική επιδίωξη των ΗΠΑ, ανεξαρτήτως προέδρου.

Αλλά στ’ αλήθεια, αυτός ο... υπερδημοκράτης ο Εμανουέλ Μακρόν δεν ντρέπεται να αποκαλεί δικτάτορα τον εκλεγμένο Μαδούρο την ίδια στιγμή που επισκέπτεται την Αίγυπτο και κλείνει χρυσές δουλειές με τον ματοβαμμένο πραξικοπηματία «πρόεδρο» αλ-Σίσι;

Εκανε μάλιστα και διαρροή, ο τραγικός αυτός τύπος, ότι έβαλε λέει χέρι στον στρατηγό Σίσι για τις συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο στρατοκρατούμενο Μισίρι: τον καημένο τον στρατηγούλη, δεν έχει κλείσει μάτι τρεις μέρες τώρα από τις τύψεις...

Αμ ο άλλος ο «Σοσιαλιστής», τρομάρα του, ο Ισπανός Πέδρο Σάντσεθ, πως μπορεί να εκθειάζει τον «δημοκράτη» Γουαϊδό και να στέλνει τελεσίγραφα στον Μαδούρο, όταν ο ίδιος ο υπουργός των Εξωτερικών του, ο Ζοζέ Μπορέλ, αποκαλύπτει (στην χτεσινή El País) πως οι εξοντωτικές πιέσεις των ΗΠΑ για «συστράτευση» πίσω από τον πρόεδρο της Βουλής ξεκίνησαν... πριν από την αυτοανακήρυξη του Γουαϊδό σε «νόμιμο» πρόεδρο της χώρας;

Για να τελειώνουμε: αυτό που παρακολουθούμε εδώ και μέρες είναι μια ξεκάθαρη απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής μιας προβληματικής μεν, πλην εκλεγμένης και με ισχυρό ακόμη λαϊκό έρεισμα κυβέρνησης. Ο μόνος λόγος που ο Μαδούρο δεν έχει πέσει, είναι γιατί ο στρατός και μεγάλο μέρος του κρατικού μηχανισμού εξακολουθεί να τον στηρίζει.

Το παιχνίδι είναι 100% στημένο και ενορχηστρωμένο από τις ΗΠΑ και την πετρελαϊκή βιομηχανία της, που δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει στο παλαιότερο στάτους του ιδιοκτήτη και όχι απλά του αγοραστή και διυλιστή του βενεζουελάνικου αργού.

Το κόμμα του Γουαϊδό, η Voluntad Popular («Λαϊκή Βούληση») μόνο... λαϊκή δεν είναι, αφού χρηματοδοτείται ανοιχτά από τις ΗΠΑ μέσω των υπηρεσιών USAID και NED («Εθνικό Καταπίστευμα για τη Δημοκρατία»...) Μην ξεχνάτε ότι τα εκτιμώμενα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλας είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο, μεγαλύτερα και από αυτά της Σαουδικής Αραβίας, και ότι το αμερικανικό ιμπέριουμ θέλει πάση θυσία να περιορίσει την πρόσβαση σε αυτά της Κίνας, του δεύτερου μεγαλύτερου πελάτη του Καράκας.

Αυτά τα ολίγα για όσους τολμούν ακόμη να μιλάνε περί δημοκρατίας και τυραννίας, ώμο με ώμο με τον Κολομβιανό Ιβάν Ντούκε, τον Βραζιλιάνο Ζαΐρ Μπολσονάρου και τα άλλα καραδεξιά «φυντάνια» της περιοχής...

ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ο Γουαϊδό, οι «αναλυτές» κι ο... Αλ Καπόνε
Αν έδινε κανείς αυτές τις μέρες προσοχή στον νεοφιλελέ, αμερικανόδουλο εσμό των περισσότερων ελληνικών αλλά και ευρωπαϊκών ΜΜΕ, θα πίστευε ότι την περασμένη Τρίτη ξέσπασε στη Βενεζουέλα μια γνήσια λαϊκή...
Ο Γουαϊδό, οι «αναλυτές» κι ο... Αλ Καπόνε
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Μ’ ένα σμπάρο, δυο κουμμούνια
Είναι πλέον φως φανάρι ότι το «θεσμικό πραξικόπημα» στη Βενεζουέλα απέτυχε παταγωδώς, χάρη στην άρνηση των ενόπλων δυνάμεων και της πλειοψηφίας του...
Μ’ ένα σμπάρο, δυο κουμμούνια
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ενας... προκάτ «επαναστάτης»
Ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο Χουάν Γουαϊδό, ο παντελώς άγνωστος –ακόμη και σε αρκετούς Βενεζουελάνους- 35χρονος βουλευτής, που έγινε από τη μια μέρα στην άλλη πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο; Ποιος τον...
Ενας... προκάτ «επαναστάτης»
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
«Δημοκρατία» α λα Ντιτρόιτ
Αχ, βρε συ κατακαημένη δημοκρατία, πόσα ακόμη εγκλήματα θα διαπραχθούν στο όνομά σου; Εγραψα την προηγούμενη εβδομάδα πέντε πικρές αλήθειες για τη Βενεζουέλα και πέσαν διάφοροι να με φάνε και από τις δύο...
«Δημοκρατία» α λα Ντιτρόιτ
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ - ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ
Παγκόσμιο γαϊτανάκι γύρω από το Καράκας
Σε διεθνές ζήτημα έχει αναδειχτεί η πολιτική κρίση στη Βενεζουέλα. Στο... παιχνίδι της αναγνώρισης του νόμιμα εκλεγμένου ή του αυτοανακηρυχθέντα προέδρου έχει μπει σχεδόν όλος ο πλανήτης, ενώ η Ρωσία...
Παγκόσμιο γαϊτανάκι γύρω από το Καράκας
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ω, τι κόσμος μπαμπά...
Είναι πάντα δύσκολη η επιστροφή στη δουλειά μετά από ένα σύντομο, αλλά χορταστικό εορταστικό ιντερλούδιο: και γίνεται ακόμη πιο δύσκολη τέτοιες μέρες, όπου όλοι οι σκιτζήδες «αναλυτές» σαν και του λόγου μου...
Ω, τι κόσμος μπαμπά...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας