Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ενα δάκρυ για τη χαμένη τιμή της Αργεντινής

«Ψωμί, ειρήνη και δουλειά» ζητάνε στα «κασερολάσο» τους οι ξαναπροδομένοι Αργεντίνοι– μα ποιος να τους τα δώσει; Σίγουρα όχι το εκδικητικό Ταμείο, που επιστρέφει με ακόμη πιο άγριες διαθέσεις στον τόπο του original εγκλήματος

AP Photo // Natacha Pisarenko
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ενα δάκρυ για τη χαμένη τιμή της Αργεντινής

  • A-
  • A+

Μια από τις μακρινές χώρες που αγαπώ περισσότερο –και όχι μόνο λόγω του Τσε, του Μπόρχες, του Γαρδέλ και του... Μανού Τζινόμπιλι– είναι η Αργεντινή: το λατινοαμερικανικό έθνος που, απηυδισμένο από τις συνεχείς «σφαλιάρες», ξεσηκώθηκε το 2001 και έδιωξε με τις κλοτσιές –και τα ελικόπτερα– τους ντόπιους και ξένους «οικονομικούς δολοφόνους» του, ξεκινώντας από το ΔΝΤ.

Για να προχωρήσει, αμέσως μετά, σε «ξεκλείδωμα» του πέσο από το δολάριο και στάση πληρωμών προς τους αδηφάγους ξένους πιστωτές, με αποτέλεσμα η οικονομία να επιστρέψει σε ραγδαία ανάπτυξη χωρίς δανεισμό, με τα δικά της μέσα.

Ο ενθουσιασμός μου για το παλλαϊκό εκείνο «Argentinazo» νομοτελειακά ξεθώριασε με τα χρόνια, καθώς η «αριστερή» κυβέρνηση της Κριστίνα Κίρσνερ, που «διαδέχτηκε» τον μακαρίτη σύζυγό της Νέστορα, άρχισε να βουλιάζει κάτω από το βάρος αλλεπάλληλων σκανδάλων κακοδιαχείρισης και διαφθοράς – κάτι που δυστυχώς συνέβη και με άλλα ελπιδοφόρα για την παγκόσμια Αριστερά λατινοαμερικανικά «success stories», την τελευταία δεκαετία.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ακόμη και μετά την ήττα της Κίρσνερ από τον –καραδεξιό και φιλο-Γιάνκη– Μαουρίσιο Μάκρι το 2015, το σπάνιο αργεντίνικο παράδειγμα αντίστασης στους διεθνείς μηχανισμούς λαϊκής ποδηγέτησης μέσω της οικονομίας και του χρέους παρέμενε ζωντανό· άλλο αν οι δικοί μας αριστεροί και «αριστεροί» στον πολύπαθο ευρωπαϊκό Νότο αποδείχτηκαν ανίκανοι ή (στην καλύτερη περίπτωση) ανήμποροι να το ακολουθήσουν.

Εβλεπα προχτές, που λέτε, τα πλάνα από τις νέες μεγάλες... κ(ουζ)ινηματικές διαδηλώσεις-«κασερολάσο» της Τετάρτης στο Μπουένος Αϊρες, ενάντια στα μέτρα βαθιάς λιτότητας του Μάκρι, και δεν ήξερα αν πρέπει να χαμογελάσω ή να κλάψω: μέσα σε τρία μόλις χρόνια, ο άγριος νεοφιλελεύθερος Μάκρι κατάφερε τον ανομολόγητο αλλά σαφή στόχο του- να «γονατίσει» ξανά τη χώρα και τον λαό του μπροστά στον θρόνο των ΔυΝαΤών.

Και τώρα ξύπνησαν πάλι τα εργατικά συνδικάτα και η ζορισμένη από τον πληθωρισμό και τη νέα κατάρρευση του πέσο μεσαία τάξη και ξαναβγήκαν στους δρόμους, προκηρύσσοντας γενικές απεργίες και ζητώντας το κεφάλι ενός ακόμη «σωτήρα» τους. Μπράβο τους! Αλλά τώρα είναι αργά – το τζίνι βγήκε πάλι από το μπουκάλι.

Ο Μάκρι εξελέγη υποσχόμενος να «τα βρει» με τους ξένους πιστωτές, να προσελκύσει επενδύσεις και να καταπολεμήσει τη χρόνια φτώχεια και τον καλπάζοντα πληθωρισμό. Σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, το «όνειρο» του Μάκρι έχει γίνει εφιάλτης, με το πέσο να έχει υποχωρήσει πάνω από 50% φέτος, την ανάπτυξη να έχει «γυρίσει» σε ύφεση 1% (από άνοδο 3% πέρσι) και τον πληθωρισμό να «τρέχει» με πάνω από 30%, με τις συνεχείς ανατιμήσεις σε βασικά αγαθά έχουν οδηγήσει ξανά εκατομμύρια Αργεντίνους στα πρόθυρα της πείνας...

Ετσι, όπως υπαγορεύει το «Δόγμα του Σοκ», η εκ νέου προσφυγή στο τρισκατάρατο Fondo Monetario Internacional, το ΔΝΤ βρε, παρουσιάστηκε στο αποσβολωμένο πόπολο ως μονόδρομος. Ετσι κι έγινε: με την ολόψυχη στήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης Τραμπ, η Αργεντινή «επέστρεψε στο μαντρί» και εξασφάλισε δάνειο 50 δισ. δολαρίων.

Το κακό για τη χώρα του τάνγκο είναι πως, παρά το νέο «προσκύνημα» στους «οικονομικούς δολοφόνους» του Ταμείου, που με την ανελαστική πρόσδεση του πέσο στο δολάριο και τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κατέστρεψε τη χώρα τη δεκαετία του 1990, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο: η δημοσιονομική «φωτιά» δεν σβήνει με τίποτε. Αλλη μια απόδειξη πως η νεοφιλελεύθερη εμμονή με τη μείωση των ελλειμμάτων ως πανάκεια για τις εθνικές οικονομίες δεν λειτουργεί, αλλά αντίθετα πυροδοτεί την ύφεση: ο Μάκρι «κατάφερε» μεν να μειώσει το έλλειμμα από το 6% του ΑΕΠ το 2015 στο 3,9% το 2017, με σκοπό μάλιστα να το ισοσκελίσει πλήρως ώς το 2020, αλλά το οικονομικό και κοινωνικό τίμημα είναι βαρύτατο.

Ετσι, σε μια ύστατη προσπάθεια να φρενάρει την κατάρρευση του πέσο, ο Μάκρι ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες σε τηλεοπτικό διάγγελμά του το νέο, εξωφρενικό πρόγραμμα σκληρής λιτότητας, που προβλέπει μεταξύ άλλων την κατάργηση δέκα υπουργείων σε σύνολο 22, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα... περιττά πλέον υπουργεία Υγείας και Εργασίας. Και φυσικά προεξοφλεί το αντίστοιχο άγριο «ψαλίδισμα» δημοσίων υπαλλήλων και κοινωνικών δαπανών, αφού θα ξηλωθούν ολόκληρα κεφάλαια του προϋπολογισμού. Σκοπός του, να πείσει το ΔΝΤ να επιταχύνει την εκταμίευση των δόσεων του δανείου.

Και τι ζητάει πάντα το ΔΝΤ, για να «σώσει» κάποιον; Η συνταγή είναι πασίγνωστη – μεταξύ άλλων και από την πονεμένη οικονομική ιστορία της ίδιας της «χώρας του ασημιού»: άγρια λιτότητα, κλάδεμα των δημόσιων δαπανών και ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Ειδικά όμως για την Αργεντινή, το Ταμείο ξεπερνά τον εαυτό του σε εκδικητικότητα – απαιτώντας εδώ και τώρα την πλήρη κατάργηση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων και την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης και της περίθαλψης, όπου θα έχουν πρόσβαση μόνον οι έχοντες... Τι μου θυμίζει να δεις, τι μου θυμίζει;

Αψηφώντας τις διαδηλώσεις και τα κατσαρολικά, ο πρόεδρος Μάκρι επιμένει ότι η κυβέρνησή του θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα μέτρα, γιατί είναι λέει απαραίτητα για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών!

Ξέρει φυσικά μέσα του ότι είναι ήδη κι αυτός ένα πολιτικό «καμένο χαρτί», όπως τόσοι και τόσοι προκάτοχοί του διεθνώς, που πετάχτηκαν στα σκουπίδια σαν χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, αφού έκαναν τη βρόμικη δουλειά σε βάρος των λαών τους...

ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Οι «δολοφόνοι» επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος
Εφιάλτες από το παρελθόν ξύπνησε στους –χαροκαμένους από τους ξένους «σωτήρες»– Αργεντινούς η απόφαση του δεξιού προέδρου Μαουρίσιο Μάκρι να προσφύγει ξανά στο ΔΝΤ για νέο «πακέτο διάσωσης», 17 χρόνια μετά τη...
Οι «δολοφόνοι» επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Πονοκέφαλοι στην ευρω-Φάρμα
Δύσκολη χρονιά αυτή που ξεκινά για την ευρωπαϊκή «Φάρμα των Ζώων» μας. Η Γερμανία, ο αδιαφιλονίκητος ηγεμών της Φάρμας, έρχεται σταδιακά αντιμέτωπη με τις επιπτώσεις της στρατηγικής της, που δεν είναι άλλη από...
Πονοκέφαλοι στην ευρω-Φάρμα
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Η τάξη βασιλεύει στα νεκροταφεία
Ενα φάντασμα πλανιέται –και δυστυχώς βασιλεύει– πάνω από τη μετεκλογική Ευρώπη: το φάντασμα του ορντολιμπεραλισμού. Της σκιώδους αυτής γερμανικής οικονομικής θεωρίας που καταστρέφει εκ των έσω, σαν καρκίνος,...
Η τάξη βασιλεύει στα νεκροταφεία
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ - ΚΑΡΑΙΒΙΚΗ
ΔΝΤ, λιτότητα και ξερό ψωμί
Ικέτιδα στην Ουάσινγκτον προσέρχεται η δεξιά κυβέρνηση της χώρας για να ζητήσει την επιτάχυνση του προγράμματος «διάσωσης», αφού προηγουμένως ο πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι ανακοίνωσε σκληρά μέτρα, που...
ΔΝΤ, λιτότητα και ξερό ψωμί
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα (2)
Πέφτουν από τα σύννεφα πολλοί για τη δεξιά στροφή της Ιταλίας. Ξεχνάνε πως όταν το καζάνι βράζει, δεν ξέρεις ποτέ από ποια μεριά θα σκάσει και ποιους θα πάρει ο διάολος. Οπως έγραφα πριν από λίγους μήνες,...
Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα (2)
ΔΡΟΜΟ-ΛΟΓΙΑ
Σαράντα χρόνια σκλαβιά και ΔουΝουΤου
Ξεκίνησα χθες να γράφω για το Κατάρ και τη σουρεαλιστική, όσο και εύφλεκτη κατάσταση στον Κόλπο, αλλά η επικαιρότητα δεν με αφήνει να αγιάσω. Επειδή λοιπόν ασχολούμαι επαγγελματικά με τα διεθνή οικονομικά και...
Σαράντα χρόνια σκλαβιά και ΔουΝουΤου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας