Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο άρχοντας των διχασμών
AP Photo/Willie J. Allen Jr.

Ο άρχοντας των διχασμών

  • A-
  • A+

Εντάξει. Μπορεί να φαίνεται ότι συνεχίζει στους δρόμους των επαγγελματιών πολιτικών προκατόχων του, όμως το στίγμα του προβλέπεται να είναι καθοριστικό: είναι ο «άρχοντας» που δεν γκρεμίζει τείχη για να υποδεχτεί ήρωες, αλλά χτίζει τείχη για να διχάσει, που «οπλίζει» τα μυαλά των παράφρονων μέσα κι έξω από την Αμερική, που... επιδεινώνει τα ακραία καιρικά φαινόμενα τόσο ολιγωρώντας στις καταστροφές όσο και καταργώντας κάθε προσπάθεια προστασίας του πλανήτη, που... απασφαλίζει τα πυρηνικά του Ιράν, της Β. Κορέας, που αποθεώνει τους δικτάτορες, που συνεργάζεται και με τους «διαβόλους» (Ρωσία-Κίνα) προκειμένου να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πολιτική, που προσανατολίζεται σε έναν κόσμο ελάχιστων πάμπλουτων και δισεκατομμυρίων πάμφτωχων και που «την ψάχνει» διαρκώς να πατήσει τα... κουμπάκια του πυρηνικού ολέθρου, είτε για να κατευνάσει την εσωτερική αντίδραση, είτε απλώς για να πουλήσει τα όπλα των «εντιμότατων φίλων του» εμπόρων όπλων

Ενας χρόνος πέρασε κιόλας από τον παγκόσμιο πολιτικό σεισμό που προκάλεσε η απρόσμενη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ και δυστυχώς στο διάστημα αυτό ο «φανφαρόνος απατεώνας με τα πορτοκαλί μαλλιά» -όπως τον αποκάλεσε ο Νόαμ Τσόμσκι στη Repubblica- βάλθηκε να κάνει πράξη όλα τα ζοφερά σενάρια των επικριτών του, προωθώντας ένα μείγμα βαθύτατα πλουτοκρατικών, εθνικιστικών, ρατσιστικών και φυσικά μιλιταριστικών πολιτικών και σπρώχνοντας την ήδη άκρως δυσλειτουργική αμερικανική δημοκρατία ακόμη πιο βαθιά στον ολιγαρχικό βούρκο των λόμπι που δημιούργησαν οι -επαγγελματίες πολιτικοί- προκάτοχοί του.

Αφού λοιπόν συναρμολόγησε, το πρώτο δίμηνο μετά την εκλογή του, ένα υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόμενο από πάμπλουτους διευθυντές επιχειρήσεων σαν τον «Mr. ExxonMobil» Ρεξ Τίλερσον, απόστρατους και εν ενεργεία στρατηγούς του στρατο-βιομηχανικού «βαθέος κράτους», σαν τον πεζοναύτη Τζέιμς «Μαντ Ντογκ» Μάτις, και φυσικά νεοφασίστες προπαγανδιστές «ιδεολόγους» σαν τον αποπεμφθέντα αργότερα «δημοσιογράφο» Στιβ Μπάνον, ο Τραμπ προχώρησε με το «καλημέρα» στο παρασύνθημα, εκπληρώνοντας (κάποιες από) τις προεκλογικές υποσχέσεις του και σπέρνοντας αστάθεια και διχασμό εντός και εκτός συνόρων.

Στο εσωτερικό, λοιπόν, η πολιτική του έχει τρία βασικά σκέλη: τον ακόμη πιο ξέφρενο πλουτισμό των ήδη υπερ-πλούσιων σπονσόρων και ομοίων του, μέσω νέων «φωτογραφικών» φοροαπαλλαγών, το ξήλωμα των λιγοστών δικτύων προστασίας για τους μη έχοντες (με ιδιαίτερη έμφαση στην ακύρωση της ήδη προβληματικής νομοθεσίας του Ομπάμα για την περίθαλψη, κάτι που ακόμη δεν έχει κατορθώσει να περάσει από το Καπιτώλιο, και την ανατροπή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας), και βέβαια τη διεύρυνση του ήδη υπάρχοντος αστυνομικού κράτους, με ιδιαίτερη έμφαση στο κυνήγι των σχεδόν 11 εκατομμυρίων μεταναστών χωρίς χαρτιά.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των «trigger-happy» -ιδίως όταν έχουν απέναντί τους άοπλους μαύρους ή ισπανόφωνους- αστυνομικών και των ντόπιων ρατσιστών (όπως έδειξαν πριν από λίγους μήνες τα αιματηρά γεγονότα της Σάρλοτσβιλ) και προωθώντας τόσο την κατασκευή του φυσικού τείχους στα σύνορα με το Μεξικό, της «μεγάλης ιδέας» του, όσο και σειρά νομικών εμποδίων για τους μουσουλμάνους, ιδίως, ταξιδιώτες προς τις ΗΠΑ, ο Τραμπ φρόντισε να κάνει τη ζωή ακόμη επισφαλέστερη για τις μειονότητες.

Ταυτόχρονα, έκανε όπως αναμενόταν τον... Αμερικανό σε σειρά μαζικών δολοφονιών, με αποκορύφωμα το μακελειό στο Λας Βέγκας και την πρόσφατη σφαγή στην εκκλησία του Τέξας, που ανέδειξαν ξανά το τεράστιο πρόβλημα της οπλοκατοχής: με ανάλογη ελιτίστικη αδιαφορία αντιμετώπισε όμως και τη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν οι διαδοχικές φυσικές καταστροφές, και ιδιαίτερα οι τυφώνες στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ και το δύσμοιρο Πουέρτο Ρίκο, που αφέθηκε κυριολεκτικά στην τύχη του, αλλά και το πρόσφατο «μπαράζ» δασικών πυρκαγιών που κατέκαψε τους διάσημους αμπελώνες της Καλιφόρνιας.

Καταστροφές «φυσικές» μόνο εν μέρει, βέβαια, ο αντίκτυπος των οποίων πολλαπλασιάστηκε λόγω της κατάρρευσης των δημόσιων υποδομών και της χρόνιας ανυπαρξίας πολιτικής προστασίας, που οδήγησαν σε σκηνές ανάλογες με εκείνες της «Κατρίνα» στη Νέα Ορλεάνη το 2005.

Στην εξωτερική πολιτική, πάλι, ο Τραμπ -παρά την υποτίθεται στενή σχέση του με τον Πούτιν και την εκπεφρασμένη διάθεσή του «να τα βρει», τουλάχιστον ώς έναν βαθμό, με τη Ρωσία, ώστε να αντιμετωπίσουν παρέα τον «ισλαμιστικό κίνδυνο»- επιδόθηκε από την πρώτη στιγμή στην εξάρθρωση των λιγοστών εξισορροπιστικών πρωτοβουλιών πλανητικού επιπέδου, που είχε προωθήσει στην οκταετία του ο Ομπάμα, με μελανότερα ώς τώρα σημεία την πρόσφατη μονομερή αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και βέβαια την απόσυρση-σοκ από τη συμφωνία για την αντιμετώπιση των ανθρωπογενών αιτίων της κλιματικής αλλαγής, την οποία αρνείται να αναγνωρίσει έστω ως πραγματική απειλή, πιστός στην αντιεπιστημονική «γραμμή» των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών.

Παράλληλα, σαν να μην έφτανε η πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου, ο Τραμπ κλιμακώνει συνεχώς τις πολεμικές απειλές κατά της Βόρειας Κορέας, έχοντας βρει έναν νέο βολικό «κακό» στο πρόσωπο του δικτάτορα Κιμ.

► Διαβάστε επίσης: Ο Τραμπ και η Ελλλάδα

«Υπόδειγμα» Μπους

Σε γενικές γραμμές, όμως, θα λέγαμε ότι εκτός συνόρων ο «τυφώνας Τραμπ» δεν είναι ώς τώρα τόσο ανατρεπτικός όσο ο... Τραμπ εσωτερικού, με την έννοια ότι σε μεγάλο βαθμό, και με λιγοστές εξαιρέσεις, ο μεγιστάνας συνεχίζει πιστά την πολιτική του νομπελίστα Ειρήνης προκατόχου του, όπως κι εκείνος είχε ακολουθήσει εν πολλοίς το «υπόδειγμα» Μπους.

Το βλέπουμε αυτό άλλωστε στη συνέχιση της πολιτικής στήριξης των ισλαμιστών ανταρτών (αλλά και των Κούρδων) στη Συρία, στην κλιμάκωση του νέου ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία στην Ουκρανία και τη βορειοανατολική «Νέα Ευρώπη» (κλιμάκωση που βέβαια έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα φημολογούνται για υπόγειες γέφυρες Τραμπ και Κρεμλίνου), αλλά και στην ξαφνική... αναθέρμανση σχέσεων με την Κίνα, την οποία είχε κυριολεκτικά δαιμονοποιήσει ως Νο 1 αντίπαλο των ΗΠΑ στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του.

Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη μερική «συμμόρφωση» Τραμπ στους αμετακίνητους στρατηγικούς άξονες της αμερικανικής ηγεμονίας παίζει βέβαια και η επίβλεψη από τους πρωτοκλασάτους υπουργούς του, όπως ο Τίλερσον και ο Μάτις, που όπως είδαμε και παραπάνω δεν είναι απλοί πολιτικοί ή στρατιωτικοί εκπρόσωποι, αλλά προέρχονται απευθείας από τα σωθικά των ελίτ και του βαθέος κράτους του αμερικανικού ιμπέριουμ και γι' αυτό είναι σε θέση να αυτονομούνται και να «φρενάρουν» τον προϊστάμενό τους, όποτε το παρακάνει με τις πολεμικές κορόνες του ή σοκάρει με τα αλλοπρόσαλλα «τουίτ» του κράτη-παραδοσιακούς συμμάχους/πελάτες (client states) των ΗΠΑ, όπως το Μεξικό ή η Γερμανία...

Ακόμη και αυτή η «υψηλή εποπτεία» από τους κατ' όνομα υφισταμένους του, βέβαια, δεν τον εμποδίζει να επιδεικνύει ανοιχτή και δημόσια εύνοια απέναντι σε σκληρούς, αιμοχαρείς ηγέτες, εκλεγμένους και μη - σαν τον Φιλιππινέζο Ντουτέρτε, τον Ισραηλινό Νετανιάχου και ιδιαίτερα τον διάδοχο του σαουδαραβικού θρόνου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, που «λύνει και δένει» όντας ο βασικός συνομιλητής του πλανητάρχη στο «ηφαίστειο» του Κόλπου.

Οπως είχα γράψει και πέρσι τέτοιες μέρες άλλωστε, η Αμερική δεν είναι καΐκι, να αλλάζει ρότα μόλις αλλάξει ο καπετάνιος, αλλά πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, που δεν «στρίβει» με τίποτε.

Αλλωστε, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, είναι μεγάλο λάθος να βλέπουμε το πολιτικό φαινόμενο Τραμπ σαν ιστορική εξαίρεση ή αντινομία, που ήρθε να μετατρέψει ξαφνικά τον παραδεισένιο, δημοκρατικό κόσμο μας σε κόλαση: τουναντίον, αυτός ο άρχοντας των διχασμών μοιάζει όλο και περισσότερο με νομοτελειακή προσωποποίηση των όλο και δεξιότερων, πιο αντιδραστικών και μισαλλόδοξων κοινωνικοπολιτικών τάσεων που καλπάζουν σε ολόκληρο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια και δεν είναι άλλες από το αέναο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλούσιων και φτωχών, τη συνεχή απαξίωση του κόσμου της εργασίας και τη μονιμοποίηση ενός διαρκούς καθεστώτος εξαίρεσης, για να θυμηθούμε και τον Αγκάμπεν, μέσω της δημιουργίας βολικών εσωτερικών ή εξωτερικών εχθρών, που καθιστούν «απαραίτητη» την αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

► Διαβάστε επίσης: Ο Τραμπ και η Ευρώπη

► Διαβάστε επίσης: Ο Τραμπ και η Γερμανία

Συνεργάτες μιας χρήσης

Αυτά δεν είναι φυσικά «έργο Τραμπ», ούτε και θα άλλαζαν με κάποιο μαγικό τρόπο αν κέρδιζε πέρσι τις εκλογές η (εξίσου πολεμοχαρής και ελιτίστρια) Χίλαρι.

Ακόμη και ο δρόμος που έχουν διαλέξει οι αντίπαλοί του για να «κοντύνουν» ή ακόμη και να εκθρονίσουν τον Τραμπ από την προεδρία, δηλαδή η συνεχής τροφοδότηση με νέα στοιχεία του λεγόμενου Russia-gate (του σκανδάλου της υποτιθέμενης ρωσικής παρέμβασης στις εκλογές του 2016, που έχει ήδη οδηγήσει στην απομάκρυνση πολλών στενών συνεργατών του), δείχνει πως τόσο οι διαπλεκόμενοι Δημοκρατικοί όσο και τα ευθέως ελεγχόμενα από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα αμερικανικά ΜΜΕ δεν έχουν ακόμη καταλάβει τίποτε για τα πραγματικά αίτια που έφεραν τον μεγιστάνα των ακινήτων και των καζίνων στην εξουσία.

Και ιδιαίτερα για τους λόγους πίσω από την τυφλή οργή εκατομμυρίων περιθωριοποιημένων μέσα στην ίδια τους τη χώρα Αμερικανών, που τον ψήφισαν πιστεύοντας -εντελώς σχιζοφρενικά- ότι με τον αχαλίνωτο τσαμπουκά του θα εκδικούνταν για λογαριασμό τους τούς επαγγελματίες πολιτικούς της Ουάσινγκτον, που κατέστρεψαν τις ζωές και τα όνειρά τους...

Μακάρι να διαψευσθούμε, αλλά όσο περισσότερο «ζορίζεται» στο εσωτερικό των ΗΠΑ ο Τραμπ, λόγω Ρωσίας, τόσο πιο πιθανό γίνεται να αναζητήσει διέξοδο σε κάποια μακρινή πολεμική περιπέτεια, ώστε να αναβαπτιστεί στην κολυμβήθρα του προέδρου-πολέμαρχου, του «commander-in-chief», όπως έκανε ο Μπους το 2003.

ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
Ο αμετανόητος πρόεδρος
Μέσα στο Σαββατοκύριακο καταγράφηκαν περισσότερα από 101.000 κρούσματα του κορονοϊού, με τις επιβεβαιωμένες μολύνσεις να αγγίζουν τα τρία εκατομμύρια και τους θανάτους να πλησιάζουν τους 130.000.
Ο αμετανόητος πρόεδρος
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
Η παράταση και τα... πέναλτι
«Μορατόριουμ» ενός ακόμη μήνα έδωσε η Ουάσιγκτον στον πολυσυζητημένο «εμπορικό πόλεμο» με την Ευρωπαϊκή Ενωση, τον Καναδά και το Μεξικό. Συγκεκριμένα η κυβέρνηση Τραμπ αποφάσισε να παρατείνει μέχρι την 1η...
Η παράταση και τα... πέναλτι
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
«Τραμπ, αυτός ο φανφαρόνος απατεώνας με τα πορτοκαλί μαλλιά...»
Δεν νομίζω να υπάρχει σήμερα καταλληλότερος για να συνοψίσει (επι-)κριτικά την πρώτη χρονιά του Τραμπ στο τιμόνι της «Νέας Ρώμης» από τον Νόαμ Τσόμσκι. Ιδού ορισμένα αποσπάσματα από όσα είπε ο σοφός διανοητής...
«Τραμπ, αυτός ο φανφαρόνος απατεώνας με τα πορτοκαλί μαλλιά...»
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
«Είναι όλα ψέματα»
Προκλητικός και αποφασισμένος εμφανίστηκε ο Ντ. Τραμπ, που επιτέθηκε στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών για τις διαρροές εναντίον του, τις οποίες χαρακτήρισε ψευδείς. Επιβεβαίωσε ότι προτίθεται να...
«Είναι όλα ψέματα»
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
Ο Τραμπ εγκαταλείπει την αυτοκρατορία του;
Επιχειρώντας να διασκεδάσει τις αντιδράσεις που έχουν ξεσπάσει στους κόλπους των συνταγματολόγων εναντίον του, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε πως «αν και δεν είναι νομικά υποχρεωμένος», θα εγκαταλείψει την...
Ο Τραμπ εγκαταλείπει την αυτοκρατορία του;
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
Περισσότερα όπλα και όλα καλά!
Με μια μεγάλη συγκέντρωση μαύρων, στην πλειονότητά τους, διαδηλωτών ενάντια στον «ρατσιστή» και «προβοκάτορα» Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε χτες στο Κλίβελαντ του Οχάιο το κεντρικό συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, όπου...
Περισσότερα όπλα και όλα καλά!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας