• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    36°C 34.1°C / 37.4°C
    3 BF
    24%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    27°C 22.6°C / 32.4°C
    4 BF
    60%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    33°C 31.0°C / 34.3°C
    2 BF
    56%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    29°C 28.9°C / 29.2°C
    3 BF
    42%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 25.9°C / 25.9°C
    4 BF
    69%
  • Βέροια
    Σποραδικές νεφώσεις
    31°C 22.0°C / 31.8°C
    5 BF
    23%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    27°C 27.2°C / 27.4°C
    3 BF
    32%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    30°C 29.2°C / 33.5°C
    3 BF
    30%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    30°C 28.2°C / 31.4°C
    2 BF
    73%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    32°C 28.9°C / 31.9°C
    1 BF
    37%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    33°C 30.9°C / 33.4°C
    3 BF
    35%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    35°C 31.6°C / 35.7°C
    2 BF
    30%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    28°C 27.9°C / 28.9°C
    3 BF
    69%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    35°C 34.9°C / 35.5°C
    5 BF
    21%
  • Λαμία
    Αραιές νεφώσεις
    35°C 29.0°C / 35.5°C
    4 BF
    24%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    28°C 27.8°C / 29.8°C
    3 BF
    62%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    37°C 34.7°C / 37.7°C
    4 BF
    17%
  • Καβάλα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    28°C 28.3°C / 28.3°C
    2 BF
    54%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    27°C 22.7°C / 35.2°C
    2 BF
    32%
  • Καστοριά
    Ελαφρές νεφώσεις
    28°C 27.8°C / 27.8°C
    6 BF
    30%

Δύο Έλληνες «φωτογράφοι της χρονιάς» μιλούν στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Αυτόπτες μάρτυρες της πραγματικότητας στην εποχή των selfies

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Πριν από πέντε χρόνια καθημερινά μοιραζόμασταν περίπου 50 εκατομμύρια φωτογραφίες, κυρίως στο facebook. Σήμερα το νούμερο έχει εκτοξευθεί: οι φωτογραφίες που μοιραζόμαστε κάθε μέρα είναι 1,8 δισεκατομμύριο. Ετσι, καθόλου τυχαία, το λεξικό της Οξφόρδης επέλεξε τη selfie ως τη λέξη της χρονιάς για το 2013. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο από το να τραβήξεις μια φωτογραφία.

Πόσες όμως είναι εκείνες που θυμάσαι; Εκείνες που γράφουν μέσα σου και στοιχειώνουν το μυαλό σου; Εκείνες που επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι και, ενδεχομένως, αλλάζουν τον κόσμο; Οσο φτηνή και γρήγορη κι αν είναι πια μια φωτογραφία, εκείνη που αξίζει είναι πάρα πολύ ακριβή: χρειάζεται κόπο και σκληρή δουλειά, ιδιαίτερη ματιά και οξύνοια, αντανακλαστικά, αντοχή κι ευαισθησία. Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο από το να τραβήξεις μια φωτογραφία.

Οι φωτορεπόρτερ τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν πολλές φορές στο στόχαστρο της εξουσίας -ποιος θέλει αυτόπτες μάρτυρες, όταν η κοινωνία υφίσταται ακραία βία; Οι εικόνες των συναδέλφων ωστόσο πολλές φορές έσπασαν την ομερτά των καθεστωτικών ΜΜΕ, ταξίδεψαν στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου κι ανάγκασαν έτσι και τα ελληνικά να στρέψουν το βλέμμα στην κοινωνία.

Η ελληνική πολιτεία ανέκαθεν αδιαφορούσε για την τέχνη της φωτογραφίας: δεν υπάρχει τμήμα φωτογραφίας στα ελληνικά Πανεπιστήμια, δεν υπάρχει το «σπίτι της φωτογραφίας», δεν υπάρχει κανένα θεσμοθετημένο βραβείο. Και, φυσικά, δεν υπάρχει καμία στήριξη στους νέους φωτογράφους.

Παρ’ όλα αυτά, οι συνάδελφοι ξεχωρίζουν και βραβεύονται σε διεθνείς διαγωνισμούς. Και μέσα από τη δουλειά τους μάς βοηθούν να στρέφουμε το βλέμμα σ’ αυτό που αξίζει να κοιτάμε. Ο Γιάννης Μπεχράκης και ο Αγγελος Τζωρτζίνης, που αναδείχθηκαν από τον Guardian και το Τime, αντίστοιχα, φωτογράφοι της χρονιάς που έφυγε, είναι δύο απ’ αυτούς.

Είναι το μέσο που κάνει με τη δύναμή του τους ανθρώπους να αισθάνονται συνυπεύθυνοι ή και συνένοχοι σε δύσκολες καταστάσεις, ακόμα και αν δεν έχουν άμεση συμμετοχή σε αυτές. Είναι ένα μέσο που μπορεί να σοκάρει και να κάνει ανθρώπους να δράσουν. Δείχνοντας αυτά τα ρεπορτάζ στον κόσμο, αφαιρείς τη δυνατότητα κάποιου να πει «δεν ήξερα...»

«Το φωτορεπορτάζ στα κατάλληλα χέρια μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο»

Αν γνωρίζεις μόνο δύο Ελληνες φωτορεπόρτερ διεθνών πρακτορείων, με βάση τον νόμο των πιθανοτήτων ο ένας θα λέγεται Γιάννης Μπεχράκης.

Ο ίδιος νόμος λέει ότι ακόμα και αν δεν γνωρίζεις το όνομά του, σίγουρα γνωρίζεις το έργο του, αφού εδώ και 28 χρόνια, που καλύπτει διεθνή φωτορεπορτάζ για το Reuters, o Γιάννης Μπεχράκης «συλλαμβάνει» με τον φακό του στιγμιότυπα από τα σημαντικότερα γεγονότα που έχουν συμβεί τουλάχιστον στον μισό πλανήτη.

Από την κηδεία του αγιατολάχ Χομεϊνί, του ηγέτη της Ιρανικής Επανάστασης, στην Τεχεράνη το ’89 ώς την πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού» σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια και από τις εμφύλιες συρράξεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία ώς τον αιματηρό εμφύλιο στη Σιέρα Λεόνε (όπου τραυματίστηκε σοβαρά το 2000, σε ενέδρα ανταρτών, ενώ σκοτώθηκαν δύο συνάδελφοί του, ο ένας, ο στενός του φίλος και πολεμικός ανταποκριτής του Reuters Κερτ Σορκ).

Το βιογραφικό του Γιάννη Μπεχράκη, αν αφαιρέσεις την περίοδο που σπούδασε φωτογραφία στην Αθήνα και στη Μ. Βρετανία, μοιάζει με εγχειρίδιο πολέμου: Τσετσενία, Σομαλία, Αφγανιστάν, Λίβανος, Ιράκ -στον πρώτο και δεύτερο πόλεμο του Κόλπου- είναι μερικές από τις εμπόλεμες ζώνες στις οποίες βρέθηκε.

Το 2008 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ιερουσαλήμ, όπου εργάστηκε ως επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του Reuters για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, ενώ έχει καλύψει επί σειρά ετών τις συγκρούσεις που ουδέτερα αποκαλούνται «ισραηλινή-παλαιστινιακή διαμάχη» και... λιγότερο ουδέτερα «ισραηλινή κατοχή και παλαιστινιακή αντίσταση».

Το 2010 επέστρεψε στην Αθήνα, ως επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του πρακτορείου στην Ελλάδα, καλύπτοντας συστηματικά την οικονομική κρίση, από το ξέσπασμά της ώς σήμερα.

Παράλληλα συνεχίζει τις διεθνείς αποστολές, καλύπτοντας τις εξεγέρσεις της «αραβικής άνοιξης» σε Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη, τις αναταραχές στην Τουρκία, το ουκρανικό Μαϊντάν και τον εμφύλιο που ακολούθησε, την αντίσταση των Κούρδων και Κουρδισσών ανταρτών ενάντια στο «Ισλαμικό κράτος» στο Κομπάνι της βόρειας Συρίας...

H επιλογή του Γιάννη Μπεχράκη ως καλύτερου φωτογράφου πρακτορείων της χρονιάς για το 2015 από τη βρετανική εφημερίδα Guardian δεν είναι η πρώτη διεθνής διάκριση του πολυβραβευμένου φωτορεπόρτερ, που έχει κερδίσει δεκάδες σημαντικά διεθνή βραβεία (World Press Photo 2000, Pictures of the Year International 2012 κ.ά.), ενώ το 2000 τού απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση για τη δημοσιογραφία.

Η φετινή του όμως βράβευση από τον Guardian, για τις φωτογραφίες που τράβηξε από τις ακτές του Αιγαίου ώς τα βόρεια σύνορα και από τους δρόμους της Αθήνας ώς τα ρημαγμένα εργοστάσια της επικράτειας, ήρθε σε μια στιγμή που η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο ενός πανευρωπαϊκού «big story», διαφορετικού από την οικονομική κρίση: την προσφυγική κρίση, όπως αυτή κορυφώθηκε από τα μέσα της χρονιάς που έφυγε...

Ο Γιάννης Μπεχράκης μιλά στην «Εφ.Συν.» για το βαρύ συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάνε οι φωτογραφίες με τους ξεριζωμένους πρόσφυγες, ένα θέμα που καλύπτει πάνω από 25 χρόνια, αλλά φέτος -όπως παραδέχεται- «ήταν διαφορετικά», για τη μάχη με τους εφιάλτες αλλά και την αισιόδοξη πεποίθηση ότι «το φωτορεπορτάζ στα κατάλληλα χέρια μπορεί να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος».

REUTERS/ YANNIS BEHRAKIS

• Θεωρείτε ότι η μια κρίση, η προσφυγική, ανταγωνίζεται την άλλη, την οικονομική; Πώς είναι να φτάνεις πρόσφυγας σε μια χώρα οικονομικά ρημαγμένη;

Οταν φτάνουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στην Ελλάδα αισθάνονται ότι έφτασαν στη σωτηρία. Σε αυτό βοηθάει και το ότι γνωρίζουν, από φωτογραφίες και ρεπορτάζ, ότι οι Ελληνες τους φέρονται καλά και τους βοηθούν. Επίσης οι πρόσφυγες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι ένα σκαλοπάτι πριν από τον προορισμό τους, τελικά ένα θετικό σκαλοπάτι.

Σύρος πρόσφυγας φιλά την κόρη του, εν μέσω καταιγίδας, καθώς βαδίζει προς τα σύνορα της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ, κοντά στο χωριό της Ειδομένης, Σεπτέμβριο 2015

• Εχετε πει ότι «το φωτορεπορτάζ δεν είναι τέχνη, αλλά είναι κάτι άλλο». Μπορεί να περιγραφεί αυτό το «κάτι άλλο» με λόγια; Είναι ντοκουμέντο, αποτύπωση αυτού που συμβαίνει στο συγκεκριμένο μέρος τη συγκεκριμένη στιγμή, εικονογράφηση του ειδησεογραφικού ρεπορτάζ, όλα αυτά μαζί ή και κάτι περισσότερο;

REUTERS/ YANNIS BEHRAKIS

Ναι, όλα αυτά μαζί και, ακόμα, φωτορεπορτάζ είναι το μέσο που κάνει με τη δύναμή του τους ανθρώπους να αισθάνονται συνυπεύθυνοι ή και συνένοχοι σε δύσκολες καταστάσεις, ακόμα και αν δεν έχουν άμεση συμμετοχή σε αυτές. Είναι ένα μέσο που μπορεί να σοκάρει και να κάνει ανθρώπους να δράσουν. Δείχνοντας αυτά τα ρεπορτάζ στον κόσμο, αφαιρείς τη δυνατότητα κάποιου να πει «δεν ήξερα...».

REUTERS/ YANNIS BEHRAKIS

• Στον Guardian είπατε ότι το δυσκολότερο ήταν η μάχη με τη συναισθηματική εμπλοκή και τη θλίψη που νιώθατε, βλέποντας ξανά και ξανά να συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσει το συναίσθημα με τον επαγγελματισμό;

Προσπαθώ να χαλιναγωγήσω το συναίσθημα εκείνη τη στιγμή, για να μπορέσω να δουλέψω, αργότερα αφήνομαι και πολλές φορές έρχονται οι εφιάλτες.

REUTERS/ YANNIS BEHRAKIS

• Επιμένετε ότι η δύναμη της φωτογραφίας μπορεί -μεταξύ άλλων- να «κάνει τους ανθρώπους να το ξανασκεφτούν πριν πατήσουν τη σκανδάλη». Οι φωτογραφίες σας από τα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ, με εγκλωβισμένους και απελπισμένους ανθρώπους μπροστά σε συρματοπλέγματα και αρματωμένους συνοροφύλακες, μπορούν να ευαισθητοποιήσουν εκείνους που υψώνουν τείχη αντί να στήνουν γέφυρες; Είναι τα τείχη και οι φράχτες μια σκανδάλη και στόχος τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα;

Καθημερινά, πολλά πράγματα γίνονται εμπόδια και φράχτες στα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά στα δικαιώματα μειονοτήτων, ευπαθών ομάδων και πολύ περισσότερο στους ξεριζωμένους συνανθρώπους μας. Μια από τις πιο σημαντικές αποστολές των ανθρώπων των media είναι με τη δουλειά τους να προστατεύουν αυτά τα δικαιώματα, μερικές φορές ακόμα και βάζοντας τη σωματική μας ακεραιότητα σε κίνδυνο.

Ενας πολύ σημαντικός Αμερικανός φωτορεπόρτερ και φίλος τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια επεισοδίων στα σύνορα, όταν ένας αστυνομικός της ΠΓΔΜ τον χτύπησε με πέτρα. Ο συνάδελφος έπεσε στο έδαφος και χτύπησε στο κεφάλι και το πόδι... Επειτα από δύο μέρες και ενώ εκείνος απτόητος συνέχιζε τη δουλειά του, η πληγή μολύνθηκε και κατέληξε στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες, φτάνοντας ένα βήμα πριν από τον θάνατο.

• Οντας πολεμικός ανταποκριτής σε διακεκαυμένες ζώνες εδώ και δεκαετίες, έχετε δει και καταγράψει τις πιο σκληρές και σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Πόσο σας έχει αλλάξει αυτή η τόσο στενή και παρατεταμένη επαφή με τον πόλεμο και από πού αντλείτε αισιοδοξία και δύναμη, ώστε να συνεχίζετε;

Εχω γίνει πολύ μοναχικός άνθρωπος, παίρνοντας παρηγοριά από την οικογένειά μου και τα θετικά αποτελέσματα της δουλειάς μου. Πάντα πίστευα ότι το φωτορεπορτάζ στα κατάλληλα χέρια μπορεί να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος. Το έχω δει να γίνεται -και αυτό είναι πολύ παρήγορο.

• Καλύπτετε την οικονομική κρίση στην Ελλάδα από το ξέσπασμά της το 2010. Ποια είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό από αυτή την πενταετή και πλέον κατάβαση στον οικονομικό εφιάλτη;

Η κρίση ήταν και είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα να εικονογραφήσεις, ειδικά γιατί η κρίση αφορά και την οικογένειά μου και φίλους μου. Μια εικόνα που μου έρχεται στον νου είναι αυτή ενός διαδηλωτή έξω από τη Βουλή με ένα πλακάτ που γράφει έναν παραφρασμένο στίχο από ένα τραγούδι του Τζον Λένον.

«Ο,τι έχω να πω, το λένε οι εικόνες μου»

Οι τίτλοι ήταν εκκωφαντικοί: “Το Τime” υποκλίνεται για δεύτερη φορά στον Ελληνα φωτογράφο». Το ίδιο εκκωφαντική ήταν και η σιωπή του: Εκτός από δυο λόγια στο περιοδικό που τον ανέδειξε φωτογράφο της χρονιάς για τον τρόπο που καταγράφει τη διπλή (οικονομική και προσφυγική) κρίση που βιώνει η Ελλάδα, ο Αγγελος Τζωρτζίνης επέλεξε να μη δώσει πουθενά καμία συνέντευξη. «Γνωριζόμαστε τόσα χρόνια, σε παρακαλώ να καταλάβεις τη στάση μου.

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

Είμαστε εκεί για να φωτογραφήσουμε, δεν είμαστε εμείς το θέμα. Ο,τι έχω να πω, το λένε οι εικόνες μου», απαντά στην πρόσκλησή μου. Είναι η πρώτη φορά που μια άρνηση μου έδωσε τόσο μεγάλη χαρά.

Τον Δεκέμβρη του 2008, ύστερα από δεκαετίες, οι φωτορεπόρτερ βρέθηκαν να δουλεύουν από την πλευρά των εξεγερμένων. Το σωματείο τους άρχισε να δίνει φωτογραφίες στους συνηγόρους υπεράσπισης, οι οποίες λειτούργησαν σαν αθωωτικά τεκμήρια σε περιπτώσεις διαδηλωτών που η αστυνομία μάζευε στον σωρό.

Οσο η κρίση βάθαινε και η αντίσταση των πολιτών γινόταν πιο έντονη, οι φωτορεπόρτερ έδειχναν όσα τα καθεστωτικά media απέκρυπταν συστηματικά -πολλές φορές, δε, δημοσιεύοντας σε ξένα μέσα, «ανάγκαζαν» τα ελληνικά να προβάλουν θέματα που ώς τότε λογόκριναν.

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

Αυτά τα ζόρικα χρόνια, η γενιά των σημερινών 30άρηδων βγήκε στον δρόμο: Παιδιά με γερές σπουδές, με παιδεία στην εικόνα, έπιασαν το νήμα από τους καταξιωμένους συναδέλφους τους.

Οι νέοι της φωτογραφίας ίσα που πρόλαβαν (και αν...) τη χρυσή εποχή των περιοδικών, τις καλές αμοιβές και τις μεγάλες αποστολές σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για να δουν τα όνειρά τους φωτογραφημένα, έπρεπε να αγοράσουν οι ίδιοι τον εξοπλισμό τους, να χρηματοδοτούν οι ίδιοι τις αποστολές τους, να επιδιώξουν να δημοσιεύσουν στα ξένα ΜΜΕ, να κυνηγήσουν διαγωνισμούς και διεθνείς διακρίσεις, να ανταγωνίζονται τους ξένους συναδέλφους τους υπό συνθήκες αδιανόητες και, πολλές φορές, να παίρνουν τεράστια ρίσκα για να βγάλουν τα θέματά τους. Σ’ αυτή τη γενιά ανήκει κι ο Αγγελος.

«Ενας απλός φωτογράφος»

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

«Η δική μου προσέγγιση είναι πολύ απλή. Είμαι ένας απλός φωτογράφος, χωρίς χρήματα, από μια φτωχή γειτονιά στην οποία ακόμη ζω κι όλο αυτό για εμένα ήταν πολύ οικείο. Αλλωστε είναι πολύ σημαντικό να μην πεις ποτέ ψέματα μέσα από τη φωτογραφία. Αν πεις ψέματα, αμέσως θα φανεί», είχε πει ο Τζωρτζίνης σε συνέντευξή του στο εξειδικευμένο περιοδικό «Photonet».

Γεννημένος το 1984 στο Αιγάλεω, το 2006 πήγε στη Leica Academy και το 2007 ξεκίνησε να συνεργάζεται με το Γαλλικό Πρακτορείο. Τότε περίπου τον γνωρίσαμε στο «Εψιλον» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας». «Είναι εξαιρετικά χαμηλών τόνων, αλλά διεισδυτικός και με οξυμένη ματιά.

Είναι νεαρός, αλλά μη θεωρήσετε ότι είναι μικρός. Εμπιστευθείτε τον» -μ’ αυτά τα λόγια μάς τον σύστησε η photo editor του περιοδικού. Κι είχε δίκιο. Τώρα πια δεν θυμάμαι ποιο ήταν το πρώτο θέμα που δουλέψαμε μαζί, ο Αγγελος όμως υπέγραφε το τελευταίο πριν το περιοδικό κλείσει οριστικά τον Δεκέμβριο του 2011: την απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία.

«Στις καλές εποχές»

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

Το ξεκίνημά του θυμάται στο Photonet: «Παλιά, στις καλές εποχές του “Εψιλον” και του “BHMAgazino”, περίμενες πώς και πώς να βγει το τεύχος, για να το δεις και να το διαβάσεις. Τώρα πια έχει χαθεί η όρεξη. Και σαν επαγγελματίας το ίδιο νιώθεις. Κυνηγάς τη δουλειά σου, κυνηγάς τα χρήματά σου, αλλά στο τέλος σού φεύγει η όρεξη. Κι αν δεν σε στηρίξει η χώρα σου, πώς θα προχωρήσεις;

Δες για παράδειγμα το World Press. Το πήρε φωτογράφος μιας εφημερίδας της Δανίας. Οχι μεγάλου πρακτορείου, μιας εφημερίδας. Τον έστειλε η εφημερίδα του.

»Εδώ δεν γίνεται τίποτε. Κι υπάρχουν πολλοί καλοί Ελληνες φωτογράφοι. Υπάρχουν τέσσερις-πέντε άνθρωποι που πιστεύω ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τη δουλειά των ξένων φωτογράφων. Εχουν και διακρίσεις και βραβεία κι είναι όλοι στον ίδιο κακό παρονομαστή. [...] Είναι λυπηρό το γεγονός ότι κανείς στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για τα πράγματα που έχουν καταφέρει οι Ελληνες φωτογράφοι. Δεν υπάρχει από πουθενά υποστήριξη».

Ασταμάτητα

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

Από τότε μέχρι σήμερα ο Αγγελος δουλεύει προσωπικά πρότζεκτ στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τουρκία. Και, φυσικά, στην Ελλάδα:

«Οι φωτογραφίες του, πολλές φορές κοντινά σε διαμαρτυρίες, είναι μια δυναμική υπενθύμιση του πραγματικού αντίκτυπου που έχουν σε καθημερινούς ανθρώπους οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε αίθουσες στο Παρίσι, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες», σχολιάζει το “Time”.

«Δεν είμαι απλά ένας επισκέπτης. Ζω μέσα στο πρόβλημα και το νιώθω καθημερινά. Είμαι μπερδεμένος και προβληματισμένος, οπότε προσπαθώ να βρω τις απαντήσεις στα ερωτήματά μου μέσα από τις φωτογραφίες μου», λέει ο Τζωρτζίνης.

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ (Φωτ.: αρχείου)

Ο Τζωρτζίνης φωτογραφίζει ασταμάτητα: τη φτώχεια, την εξαθλίωση, την πόλη που αλλάζει δραματικά. Καταγράφει σήμερα αυτό που αύριο θα είναι Ιστορία. «Είναι κρίμα που δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια οργάνωση, όπως υπήρξε στην Αμερική του ’40 και του ’50, που πήρε τους φωτογράφους, όπως ο W. Evans και η D. Lange, και τους έδωσε κάποια χρήματα για να καταγράψουν την κρίση, όπως τη βλέπετε εσείς. Ο σκοπός ήταν να μείνει καταγεγραμμένη ιστορικά εκείνη η εποχή», λέει ο Τζωρτζίνης (σ.σ. ακούει κανείς στο υπουργείο Πολιτισμού;).

Ο πόνος των άλλων

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

Υπάρχει ένα ερώτημα που κάθε επαγγελματίας «εικονογράφος της οδύνης» καλείται να απαντήσει: Παρατηρώντας και απαθανατίζοντας «τον πόνο των άλλων», τι ακριβώς προσπαθεί να πετύχει; «Νομίζω ότι ο φωτογράφος πρέπει να παίρνει θέση. Είναι άνθρωπος, έχει γνώμη, αξίες και “πιστεύω”. Το θέμα είναι πώς θα την πάρεις αυτή τη θέση και πώς θα την εκφράσεις», έλεγε ο Αγγελος στο «Photonet».

Φωτ.: ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗΣ

«Δεν έχω καταλήξει ακόμη αν, όταν κάνω ένα ρεπορτάζ και το ολοκληρώνω, βοηθάω τους ανθρώπους τους οποίους αφορά ή αν βοηθάω τον εαυτό μου ή και τους δύο. Κι όταν λέω “βοηθάω τον εαυτό μου” δεν αναφέρομαι στη δουλειά μου. Αναφέρομαι στην εσωτερική διεργασία που περνάω. Ισως στην ουσία να βοηθάω πιο πολύ εμένα παρά αυτούς που φωτογραφίζω. Το να βοηθήσεις τους άλλους είναι πολύ δύσκολο. Γιατί δεν αλλάζει κάτι».

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Τώρα πια κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν είδε τίποτα
Ενα κάλεσμα στα social media μετατράπηκε σε διεθνές κίνημα για το προσφυγικό στην Ευρώπη ● Εκατοντάδες γραφίστες μεταμόρφωσαν φωτογραφίες από τη Μόρια σε αφίσες, που θα εκτεθούν σε μεγάλα μουσεία της Ευρώπης...
Τώρα πια κανείς δεν μπορεί να πει πως δεν είδε τίποτα
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Από το «κενό», στην κοινωνία: ένα εγχείρημα ένταξης προσφύγων
Εδώ και μέρες, η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης είναι διακοσμημένη με δεκάδες φωτογραφίες της Αθήνας που έχουν τραβήξει πρόσφυγες στο πλαίσιο πιλοτικού προγράμματος που αποσκοπεί στην απομάκρυνσή τους από το...
Από το «κενό», στην κοινωνία: ένα εγχείρημα ένταξης προσφύγων
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η δημοσιογραφία δεν αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία
Στην Ευρώπη της λιτότητας η δημοσιογραφία δεν αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία. Τα Μέσα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, οι δημοσιογράφοι απολύονται σωρηδόν, η χρηματοδότηση για έρευνα μειώνεται, η εξουσία των...
Η δημοσιογραφία δεν αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Σύσκεψη για το προσφυγικό στη Λάρισα
Συνολικά 700 αιτούντες άσυλο αναμένεται να μεταφερθούν σήμερα από τη Σάμο στον Πειραιά και από εκεί σε δομές στην ενδοχώρα ● Τι συζήτησε ο Μ. Χρυσοχοΐδης με δημάρχους, βουλευτές και τον περιφερειάρχη Θεσσαλίας.
Σύσκεψη για το προσφυγικό στη Λάρισα
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Παραδοσιακές συνταγές για το εορταστικό τραπέζι από μετανάστριες
Είναι ίσως η μόνη γλώσσα που δεν έχει ανάγκη ούτε μία λέξη, αρκεί η γεύση, η μυρωδιά, τα χρώματα. Τρυπώσαμε στην κουζίνα του Δικτύου μεταναστριών Μέλισσα και οι φίλες μας μοιράστηκαν συνταγές κι αναμνήσεις από...
Παραδοσιακές συνταγές για το εορταστικό τραπέζι από μετανάστριες
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Τα φωτογραφικά κλικ του ανήλικου Μουσταφά
Τα φωτογραφικά «κλικ» από τον φακό ενός 17χρονου ασυνόδευτου προσφυγόπουλου από τη Συρία ζέσταναν τα ψυχρά μάρμαρα του Αρείου Πάγου καθώς εκτίθενται εκεί το τελευταίο δεκαήμερο. Στην είσοδο του «Θέμιδος...
Τα φωτογραφικά κλικ του ανήλικου Μουσταφά

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας