• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    26°C 21.6°C / 27.2°C
    3 BF
    24%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    28°C 24.3°C / 28.6°C
    2 BF
    52%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    29°C 26.5°C / 29.0°C
    3 BF
    37%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    25°C 23.1°C / 24.9°C
    1 BF
    57%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 23.5°C
    4 BF
    56%
  • Βέροια
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 23.8°C / 25.9°C
    2 BF
    56%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    20°C 20.4°C / 22.6°C
    2 BF
    43%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.6°C / 24.6°C
    2 BF
    28%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    24°C 22.8°C / 25.2°C
    2 BF
    54%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    24°C 22.9°C / 23.9°C
    3 BF
    53%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    26°C 24.8°C / 26.4°C
    5 BF
    38%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    25°C 25.1°C / 25.1°C
    4 BF
    61%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    28°C 27.9°C / 27.9°C
    2 BF
    65%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 22.9°C
    0 BF
    46%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    26°C 18.5°C / 26.7°C
    2 BF
    26%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    26°C 23.8°C / 26.0°C
    4 BF
    67%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.8°C / 27.0°C
    2 BF
    22%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    26°C 26.0°C / 26.0°C
    2 BF
    64%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.1°C / 26.7°C
    2 BF
    41%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    0 BF
    57%

Η Ευτυχία συναντά για πρώτη φορά την πραγματική της μητέρα στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στις 16 Ιουνίου 2017

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Δεύτερη ευκαιρία για χαμένα Ελληνόπουλα του Ψυχρού Πολέμου

  • A-
  • A+
Αποχωρίστηκαν βίαια τις οικογένειές τους και δόθηκαν για υιοθεσία κυρίως στις ΗΠΑ υπό αδιαφανείς διαδικασίες ● Τα τελευταία χρόνια, δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις έρχονται στο φως καθώς οι ξενιτεμένοι αναζητούν τις ρίζες τους ● Η Ευτυχία Λίντα Τρότερ τις βρήκε σε ένα χωριό της Ναυπακτίας και έκτοτε έχει αφιερωθεί στον αγώνα της επανένωσης οικογενειών ● Το «Ευτυχία Project» είναι ένα φωτεινό εγχείρημα που γυρεύει απαντήσεις για μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η ίδια λέει πως ο Θεός την έχει ευλογήσει δύο φορές. Η ζωή της μοιάζει με παραμύθι, έχει δράκους, νεράιδες και ένα κρυμμένο μυστικό. Εμαθε να ακούει στο «Λίντα», μέχρι που το 2017, σε ένα μικρό χωριό έξω από τη Ναύπακτο, έγινε η «Ευτυχία». Από τότε έχει βάλει σκοπό της ζωής της να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να μοιραστούν τη δική της χαρά: να βρουν τις βιολογικές τους οικογένειες που αποχωρίστηκαν βίαια τις άγριες δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο.

Η Λίντα Τρότερ, η Ευτυχία πια, ευλογημένη δύο φορές με μια στοργική θετή οικογένεια και τη βιολογική της οικογένεια που ανακάλυψε στα 59 της, μέσω του «Eftychia Project» στηρίζει υιοθετημένους και οικογένειες που αναγκάστηκαν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία να συναντηθούν ξανά. Τώρα έχει στα σκαριά το πρώτο της βιβλίο, «Το όνομά μου είναι Ευτυχία», και έχει αλλεπάλληλες συναντήσεις με φορείς, ώστε «κάθε χαμένο παιδί που θέλει να γυρίσει σπίτι» να επιστρέψει στην Ελλάδα.

 Επέλεξες να ζήσεις για πολύ καιρό στη Ναύπακτο, πήρες σπίτι, έχεις πλέον νέα οικογένεια, μαθαίνεις ελληνικά, μοιάζει να έχει αλλάξει ριζικά η ζωή σου. Σε ένα βαθύτερο, υπαρξιακό επίπεδο, τι έχει αλλάξει;

Πολλοί θα σας πουν ότι η ιστορία μου έχει αίσιο τέλος. Ομως δεν είναι τέλος, αλλά αρχή. Η αρχή της προσπάθειας να δημιουργήσεις μια σχέση και μια σύνδεση με μια οικογένεια που είναι εικονικά άγνωστη και που δεν μιλά τη γλώσσα σου. Αν μου έλεγες πριν από τέσσερα χρόνια ότι θα έβρισκα τη βιολογική μου οικογένεια, θα ερωτευόμουν την Ελλάδα και οτιδήποτε ελληνικό και θα ταξίδευα στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ κάθε δεύτερο μήνα –το τρέχον ταξίδι εδώ είναι το 31ο μου!– θα έλεγα πως είσαι τρελή. Τώρα οι περισσότεροι πιστεύουν ότι εγώ είμαι η τρελή.

Ολοι μας εξακολουθούμε να είμαστε εκείνα τα χαμένα παιδιά που στάλθηκαν μακριά από το ελληνικό κράτος χωρίς να φταίνε – παιδιά που θέλουν απλώς να γυρίσουν σπίτι

Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε ελληνικό έδαφος, ένιωσα μια σύνδεση τόσο δυνατή, που ήταν σχεδόν τρομακτική. Από την πρώτη στιγμή που κράτησα την οικογένειά μου στην αγκαλιά μου, ήθελα να είμαι μαζί τους και να τους γνωρίσω σε κάτι πολύ πιο βαθύ από ένα επιφανειακό επίπεδο.

Το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς μου είναι στη Ναύπακτο και ερωτεύτηκα εύκολα αυτή τη γραφική παραθαλάσσια πόλη. Και είναι η πιο κοντινή πόλη στο χωριό μου, το Στράνωμα. Η Ελλάδα είναι στο αίμα μου και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Κλαίω από ευτυχία κάθε φορά που προσγειώνομαι στην Αθήνα και κλαίω από λύπη κάθε φορά που φεύγω για την Αμερική. Και η οικογένειά μου είναι πολύ ικανοποιημένη που έχω αγοράσει ένα σπίτι εδώ στη Ναύπακτο και έχω αρχίσει να περνάω όλο και περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα. Οπως λέει και η θεία μου η Θεοδώρα, «Τώρα η Ευτυχία έχει ρίζες. Τώρα θα είναι πάντα κοντά μας». Ναι, όντως, θεία Θεοδώρα. Τώρα δεν θέλω να φύγω ποτέ. Γιατί έγινα η Ευτυχία.

 Στην Ελλάδα του Εμφυλίου πολλά παιδιά ανταρτών κατέφυγαν για να σωθούν στις σοβιετικές Δημοκρατίες και άλλα βρέθηκαν κλεισμένα στα «νηπιαγωγεία» της βασίλισσας Φρειδερίκης. Υπήρχαν όμως και περισσότερα παιδιά που χάθηκαν βίαια από την αγκαλιά των μητέρων τους. Μιλήστε μας γι’ αυτά.

Υπήρχαν χιλιάδες Ελληνόπουλα που υιοθετήθηκαν στο εξωτερικό κατά τις δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου του 1950 και του 1960, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υιοθεσίες αυτών των παιδιών έγιναν με ελάχιστη ή καθόλου επίβλεψη είτε από την ελληνική κυβέρνηση είτε από την αμερικανική κυβέρνηση. Πολλές από αυτές τις υιοθεσίες έγιναν με Ελληνα πληρεξούσιο δικηγόρο και οι θετοί γονείς δεν πάτησαν καν το πόδι τους στην Ελλάδα.

 Οι περισσότεροι Ελληνες που υιοθετήθηκαν είναι πλέον στα 60 ή στα 70 τους. Πόσο σημαντικό είναι να βρει κανείς τις ρίζες του ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία; Και πώς μεγαλώνει ένα παιδί με το βάρος ενός άγνωστου παρελθόντος;

Πολλοί υιοθετημένοι θα σας πουν ότι πάντα ένιωθαν ότι έλειπε ένα κομμάτι από το παζλ της ζωής τους. Οι υιοθετημένοι θέλουν μόνο να γνωρίσουν τις ρίζες και την ταυτότητά τους, αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Θέλουμε να μάθουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες γύρω από τις γεννήσεις και τις υιοθεσίες μας, όχι τις ιστορίες που μας είπαν οι θετές οικογένειές μας, ιστορίες που τους είπαν πολλές φορές οι Ελληνες δικηγόροι και τα ορφανοτροφεία και που, σε πολλές περιπτώσεις, αποδεικνύονται ψευδείς. Θέλουμε να γνωρίζουμε τι συνέβη και γιατί, να μάθουμε σε ποιον μοιάζουμε και από πού προέρχονται τα ταλέντα και οι προσωπικότητές μας. Μας εγκατέλειψαν πραγματικά οι μητέρες μας ή εξαναγκάστηκαν να μας παρατήσουν; Εχουμε αδέρφια;

Αυτή η επιθυμία για το κομμάτι που λείπει ενισχύεται σε εκείνους των οποίων οι θετοί γονείς ήταν ακατάλληλοι και καταχρηστικοί, γονείς που υπενθύμιζαν στα παιδιά τους σε καθημερινή σχεδόν βάση ότι θα έπρεπε να είναι ευγνώμονα που τα έβγαλαν από το λούκι. Οσοι είχαν καλούς θετούς γονείς συχνά δεν είχαν την ώθηση να ψάξουν μέχρι να συμβεί ένα καταστροφικό γεγονός στη ζωή τους που τους φέρνει αντιμέτωπους με τη δική τους θνητότητα και την επιθυμία να μάθουν από πού προέρχονται. Στην περίπτωσή μου, ήταν ο θάνατος των γονιών μου. Τελικά, όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε εκείνα τα χαμένα παιδιά που στάλθηκαν μακριά από το ελληνικό κράτος χωρίς να φταίνε – παιδιά που θέλουν απλώς να γυρίσουν σπίτι.

 Εκτός από τα παιδιά που δόθηκαν για υιοθεσία, θύματα ήταν και οι μητέρες τους. Μιλήστε μας για αυτές τις γυναίκες που έζησαν αυτή την τραυματική εμπειρία.

Ολες οι ιστορίες είναι διαφορετικές, αλλά είναι όλες ίδιες. Χιλιάδες από εμάς προέρχονται από τις ίδιες συνθήκες κατά τη διάρκεια αυτής της σκοτεινής περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Και πολλές από τις μητέρες μας υπέφεραν εξαιτίας των συνθηκών της γέννησής μας. Πολλοί από αυτούς που υιοθετήθηκαν ήταν παιδιά ανύπαντρων μητέρων. Πολλές από αυτές τις μητέρες ήθελαν να κρατήσουν τα παιδιά τους. Αλλά εκείνη τη χρονική περίοδο υπήρχε ένα στίγμα στο να φέρεις ένα παιδί εκτός γάμου. Αυτή είναι και η δική μου ιστορία.

Ο προπάππος μου δωροδόκησε τη νονά μου, λέγοντάς της: «Δώσε το παιδί». Η νονά μου πήρε εμένα και τη μητέρα μου στην Αθήνα, με έδωσε σε ορφανοτροφείο και άφησε τη μητέρα μου άστεγη στους δρόμους της Αθήνας. Οπως η μητέρα μου, αυτές οι γυναίκες είναι γεμάτες ενοχές και τύψεις για κάτι που είχαν ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο. Και όπως η μητέρα μου, θέλουν τα παιδιά τους να ξέρουν ότι δεν τα εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους.

Υπάρχουν μητέρες με πολύτεκνες οικογένειες που έμειναν χήρες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους ή λίγο μετά τον τοκετό και δεν είχαν τα μέσα να φροντίσουν ένα βρέφος και να ταΐσουν και τα άλλα παιδιά τους.

Ολες αυτές οι μητέρες ήταν θύματα της απληστίας και μιας χώρας που τσακιζόταν από τον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου

Υπάρχουν περιπτώσεις που συναντάμε ολοένα και περισσότερο όπου παιδιά κλάπηκαν από τα νοσοκομεία και δόθηκαν για υιοθεσία. Εχουμε ακούσει εκατοντάδες ιστορίες μητέρων που γέννησαν και θήλασαν υγιή μωρά για να ενημερωθούν λίγες μέρες αργότερα για τον υποτιθέμενο θάνατό τους. Οταν ζήτησαν να δουν τα πτώματα των μωρών τους, τους είπαν ότι είχαν ήδη ταφεί. Δεν υπήρχαν πιστοποιητικά γέννησης ή θανάτου, και σε ορισμένες περιπτώσεις οι σελίδες από το βιβλίο του νοσοκομείου για εκείνη την περίοδο έχουν βολικά χαθεί. Δυστυχώς, μερικά από αυτά τα παιδιά μπορεί να μην έχουν υιοθετηθεί ποτέ επίσημα. Μπορεί να δόθηκαν και οι νέοι γονείς να κατέγραψαν αυτά τα παιδιά ως δικά τους.

Και, τέλος, υπάρχουν περιπτώσεις γονέων που, φοβούμενοι ότι τα παιδιά τους θα λιμοκτονήσουν, τα άφησαν στα ορφανοτροφεία, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να τα πάρουν πίσω όταν βελτιωθεί η κατάστασή τους. Οταν όμως επέστρεψαν, πολλοί διαπίστωσαν ότι τα παιδιά τους είχαν δοθεί για υιοθεσία και ότι τα χαρτιά που είχαν υπογράψει είχαν παραδώσει την κηδεμονία στο ορφανοτροφείο, για να κάνουν ό,τι ήθελαν με τα παιδιά.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι, ανεξάρτητα από το σενάριο, όλες αυτές οι μητέρες ήταν θύματα της απληστίας και μιας χώρας που τσακιζόταν από τον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου και ήταν βυθισμένη στη φτώχεια. Και ήταν επίσης θύματα των ηθών και των ταμπού της ελληνικής κοινωνίας της εποχής.

 Μέχρι στιγμής μέσω του «Eftychia Project» έχετε καταφέρει να επανενώσετε 12 οικογένειες. Ποιες είναι οι πιο χαρακτηριστικές ιστορίες ή στιγμές που θυμάσαι;

Τη χαρά και την προθυμία για επανένωση μοιράζονται τόσο ο υιοθετημένος όσο και η βιολογική του οικογένεια. Οταν η οικογένεια μπορεί να μιλήσει με τον υιοθετημένο για πρώτη φορά, ρωτάει συνεχώς «Πότε θα έρθεις;». Η πρώτη υιοθετημένη που διευκολύναμε την επανένωση με την οικογένειά της ήταν η Denise Madlin. Είναι πολύ ξεχωριστή για μένα, και όχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη.

Η οικογένεια της Denise είναι από το μικρό χωριό Αφροξυλιά, λίγο έξω από τη Ναύπακτο. Ημασταν και οι δύο μαζί στο Βρεφοκομείο Αθηνών για λίγους μήνες. Και των δύο μας οι μητέρες ονομάζονται Χαρίκλεια, οι οικογένειές μας γνωρίζονταν μεταξύ τους. Υπάρχουν τόσες πολλές ξεχωριστές στιγμές, αλλά οι πιο ιδιαίτερες είναι όταν ο υιοθετημένος και οι οικογένειά του συναντιούνται πρώτη φορά και βλέπεις την αγάπη, τα δάκρυα χαράς – κλαίω μαζί τους.

«Θέλουμε μια αναγνώριση από την ελληνική πολιτεία»

Το «Eftychia Project» αγωνίζεται για τα δικαιώματα γέννησης και ταυτότητας των υιοθετούμενων ελληνικής καταγωγής εδώ και έναν χρόνο. Οπως μας εξηγεί η Ευτυχία, υπάρχουν τέσσερα βασικά ζητήματα που είναι ζωτικής σημασίας για τον αγώνα των ανθρώπων να επανενωθούν με τις ρίζες τους: διαφάνεια σχετικά με τις υιοθεσίες από το ελληνικό κράτος και τους θεσμούς που σχετίζονται με τις υιοθεσίες· ανοιχτή πρόσβαση στα αρχεία γέννησης, ορφανοτροφείου και υιοθεσίας· ελληνική ιθαγένεια· μια συνεργατική βάση δεδομένων DNA.

«Το ελληνικό κράτος, μέχρι σήμερα, δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ δημόσια τις υιοθεσίες μας ή τις συνθήκες που τις περιβάλλουν. Εχουν μπει κάτω από το χαλί εδώ και δεκαετίες», μας λέει η Ευτυχία. Ο αγώνας της Ευτυχίας και κάθε υιοθετημένου συναντά μια σειρά από εμπόδια: δυσκολίες να λάβουν αντίγραφα των αρχείων υιοθεσίας τους, δυσκολίες στην επικοινωνία με τα ιδρύματα, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.

«Ακούσαμε ότι θα συσταθεί μια προπαρασκευαστική επιτροπή για να μελετήσει το θέμα μας και τίποτα άλλο από τότε», μας λέει η Ευτυχία. «Θα θέλαμε μια θέση σε αυτή την επιτροπή, γιατί είναι επιτακτική ανάγκη οι υιοθετημένοι να ακουστούν και να έχουν φωνή για την αποκατάσταση της ιθαγένειάς τους. Αλλά θα ήταν ωραίο να έχουμε μια απτή αναγνώριση από την ελληνική πολιτεία των συνθηκών των γεννήσεων και των υιοθεσιών μας ώστε να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Μια απτή παραδοχή -με τη μορφή ελληνικής ταυτότητας και ελληνικού διαβατηρίου- ότι επιτέλους είμαστε ευπρόσδεκτοι στην πατρίδα μας ως Ελληνες πολίτες».


‼️ Αν είστε υιοθετημένος από την Ελλάδα ή αν είστε γονιός που έδωσε το παιδί του για υιοθεσία, αν αναζητάτε κάποιον χαμένο αδελφό ή αδελφή, μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Ευτυχία μέσω της ιστοσελίδας. Το «Εftychia Project», σε συνεργασία με την εταιρεία MyHeritage DNA, ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα παρέχοντας δωρεάν DNA Kit σε Ελληνες υιοθετούμενους και συλλέγοντας DNA από ελληνικές οικογένειες που αναζητούν τα χαμένα παιδιά τους, ώστε να μπορέσουν να διασταυρώσουν τις ρίζες τους

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Αυτή η φωνή είναι το μόνο που μου έχει απομείνει»
Κραυγή αγωνίας μέσω επιστολής στη Βουλή από γιατρό που ζούσε σε μία κακοποιητική σχέση, στην προσπάθειά της να σώσει τον 9χρονο γιο της και τον εαυτό της από τον σύζυγό της.
«Αυτή η φωνή είναι το μόνο που μου έχει απομείνει»
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Κρίση γονιμότητας το δημογραφικό και όχι κρίση γήρανσης του πληθυσμού
Μια διαφορετική προσέγγιση στο δημογραφικό ως κρίση γονιμότητας και όχι ως κρίση γήρανσης του πληθυσμού προτείνει ο διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Ο Διονύσης Μπαλούρδος, ξεπερνά την...
Κρίση γονιμότητας το δημογραφικό και όχι κρίση γήρανσης του πληθυσμού
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια»
«Oλη η Ελλάδα τρέχει για ένα πιάτο φαΐ». Με αυτό το –τουλάχιστον– αμφιλεγόμενης αισθητικής σλόγκαν, ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ καλεί 52 δήμους να οργανώσουν τοπικούς αγώνες δρόμου σε συνεργασία με τον Σκάι. Δεν είναι...
«Τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια»
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Επιστολή 26 ελληνικών και διεθνών οργανώσεων για το πλαφόν στην οικογενειακή επανένωση
Για παραβίαση του δικαιώματος στην οικογενειακή επανένωση κατηγορούν την Ελλάδα και τη Γερμανία 26 ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις, που εκφράζουν την ανησυχία τους για το γερμανοελληνικό πλαφόν στις μηνιαίες...
Επιστολή 26 ελληνικών και διεθνών οργανώσεων για το πλαφόν στην οικογενειακή επανένωση
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Συνεπιμέλεια ήταν και... δεν πέρασε
«Συνεπιμέλεια κατά τη γνώμη μου και με βάση όχι μόνο τις διατάξεις του κώδικα, αλλά και την πραγματικότητα, δεν μπορεί να υπάρξει». Με αυτή τη φράση ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής ακύρωσε τις...
Συνεπιμέλεια ήταν και... δεν πέρασε

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας