• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    7°C 4.2°C / 8.4°C
    0 BF
    71%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    6°C 3.0°C / 7.1°C
    2 BF
    71%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    8°C 7.0°C / 11.8°C
    3 BF
    69%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    2°C 1.9°C / 3.1°C
    0 BF
    69%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    0°C -0.1°C / 2.4°C
    1 BF
    80%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    4°C 2.1°C / 6.5°C
    1 BF
    65%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    -1°C -1.5°C / 0.6°C
    2 BF
    59%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    5°C 2.9°C / 9.6°C
    2 BF
    76%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 8.3°C / 10.3°C
    5 BF
    54%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    8°C 1.9°C / 7.9°C
    2 BF
    42%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 8.8°C / 10.7°C
    4 BF
    53%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 4.6°C / 5.1°C
    2 BF
    50%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 10.9°C / 11.9°C
    0 BF
    66%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    4°C 1.5°C / 5.5°C
    2 BF
    70%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    5°C 1.5°C / 5.1°C
    1 BF
    90%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    10°C 6.8°C / 10.4°C
    1 BF
    32%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    6°C 4.4°C / 8.7°C
    1 BF
    90%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    5°C 2.3°C / 6.0°C
    2 BF
    78%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    5°C 3.1°C / 7.2°C
    2 BF
    65%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    0°C -0.2°C / -0.2°C
    0 BF
    48%
AP PHOTOS
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Στην πρώτη γραμμή των μετώπων

  • A-
  • A+
Ρεπορτάζ στις φλόγες: Εξι ρεπόρτερ και ένας οπερατέρ μιλούν στην «Εφ.Συν.» για το πώς έζησαν οι ίδιοι και οι ίδιες την πύρινη λαίλαπα.

Ηταν τα μάτια και τα αυτιά μας στα μέτωπα της φωτιάς, στις εφιαλτικές εβδομάδες του Αυγούστου. Βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή ώρες ατελείωτες, συχνά νωρίτερα από τις Αρχές, πολλές φορές μπροστά από τις πυροσβεστικές δυνάμεις, για να καταγράψουν τα νέα μέτωπα, τις εστίες, τις αναζωπυρώσεις και να μεταφέρουν εικόνα, ήχο και κρίσιμες πληροφορίες σε πολίτες και στις ίδιες τις αρχές.

Μετέφεραν επίσης τον τρόμο, την απελπισία, την οργή και την αγανάκτηση των πυρόπληκτων για την καταστροφή. Το έκαναν με θαυμαστή ψυχραιμία αλλά και και με συγκίνηση και ενσυναίσθηση. Κάποιες φορές έγιναν οι ίδιοι θύμα της αγανάκτησης ή αδικαιολόγητης βίαιης επίθεσης.

Εξι ρεπόρτερ και ένας οπερατέρ μιλούν στην «Εφ.Συν.» για το πώς έζησαν οι ίδιοι και οι ίδιες την πύρινη λαίλαπα και τον πόνο και την οργή που προκάλεσε. Γι’ αυτά που είδαν, αυτά που ένιωσαν, αυτά που έμειναν χαραγμένα στη μνήμη τους.


Κώστας Αλατζάς (OPEN)

 

Οι ελλείψεις δεν οφείλονται σε καμία κλιματική αλλαγή

Τώρα που ο αττικός ουρανός καθαρίζει από τις στάχτες και ο αέρας του Ευβοϊκού δεν μυρίζει καμένο, ίσως μπορούμε πιο ψύχραιμα να εξηγήσουμε πώς εντός δύο εβδομάδων κάηκαν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα περιαστικού δάσους στη Βαρυμπόμπη, τις Αφίδνες, τον Αγιο Στέφανο και τα Βίλια και εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους και δασικής έκτασης στην Εύβοια. Τι πήγε, τελικώς, στραβά και γίναμε μάρτυρες εικόνων ανεξέλεγκτων φλεγόμενων δασών και καμένων σπιτιών, αλλά και αποδέκτες μιας πρωτόγνωρης αγωνίας και ανασφάλειας των πολιτών για το βιος τους και τον τόπο τους.

Πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά εφαρμόστηκαν με κρατική εντολή προληπτικές μαζικές εκκενώσεις κωμοπόλεων, χωριών και οικισμών. Πρώτη φορά ακούσαμε κατοίκους να φωνάζουν «δεν θέλουμε αστυνομία, Πυροσβεστική θέλουμε». Πρώτη φορά είδαμε τα επίγεια τμήματα της Πυροσβεστικής να επιχειρούν λιγότερο πάνω στη φωτιά και να παρατάσσονται στα όρια των οικιστικών ιστών, περιμένοντας τις πύρινες γλώσσες. Μόνο τα εναέρια μέσα επιτίθεντο στα μέτωπα και τις εστίες της φωτιάς. Εξ ου και οι διαρκείς εκκλήσεις για αεροπλάνα και ελικόπτερα των πολιτών, αλλά και οι διαμαρτυρίες τους για τις αραιές επιχειρήσεις αεροπυρόσβεσης. Ουσιαστικά, οι κάτοικοι εκλιπαρούσαν για περισσότερα εναέρια μέσα, για να καλυφθεί το κενό που άφηνε στην κατάσβεση της πυρκαγιάς η αμυντική στάση των επίγειων τμημάτων της Πυροσβεστικής.

Στις φωτιές στη Βαρυμπόμπη, το Τατόι, τις Αφίδνες, την Ιπποκράτειο Πολιτεία, τον Αγιο Στέφανο και τα Βίλια, όπου βρέθηκα, κύριο μέλημα του επιχειρησιακού σχεδιασμού ήταν να μη χαθεί ανθρώπινη ζωή και να προστατευτούν, ει δυνατόν, οι περιουσίες. Σε αυτή τη μάχη με τις φωτιές δεν υπήρχε η έννοια της ατομικής ευθύνης. Η προστασία της ανθρώπινης ζωής έγινε κρατική υπόθεση. Με εξαίρεση τον άτυχο δασοπυροσβέστη, άλλη ανθρώπινη ζωή δεν χάθηκε. Η φωτιά δεν παραβίασε τα τείχη των πόλεων, χάρη στη γραμμή άμυνας του πυροσβεστικού σωματος. Τα σπίτια που κάηκαν ήταν κυρίως στα όρια των οικιστικών ιστών, μέσα στα πεύκα.

Ομως, το δάσος δεν σώθηκε. Οι εξηγήσεις του στρατηγού ανέμου και της διαρκούς κλιματικής αλλαγής μάλλον δεν επαρκούν. Αφενός, από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80, η Ελλάδα σχεδόν κάθε καλοκαίρι είναι αντιμέτωπη με τις φλόγες, αφετέρου οι ελλείψεις και οι αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού δεν είναι αποτέλεσμα καμίας κλιματικής κρίσης. Αν οι κρουνοί δεν λειτουργούν γιατί διακόπτεται η ηλεκτροδότησή τους από το δίκτυο της ΔΕΗ και δεν υπάρχει γεννήτρια να δίνει ρεύμα, αυτό δεν σχετίζεται με την κλιματική αλλαγή. Αν δεν υπάρχουν ζώνες δασοπροστασίας, που δεν θα κάνουν μπακλαβά τα δάση, και αν δεν γνωρίζουν οι πυροσβέστες τα δασικά μονοπάτια, δεν είναι αποτέλεσμα των υψηλών θερμοκρασιών και των απότομων ανέμων που προκαλεί η κλιματική αλλαγή.

Οι φωτιές του Αυγούστου του 2021 δεν ήταν διαφορετικές από άλλες φωτιές του πρόσφατου παρελθόντος. Ηταν διαφορετικές λόγω της πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης να εκμηδενίσει κάθε ενδεχόμενο να επαναληφθεί ένα νέο «Μάτι» και της επιχειρησιακής αποτύπωσής της στο πεδίο αλλά και εξαιτίας της διαχρονικής έλλειψης συνεργασίας δασικών υπηρεσιών, τοπικής αυτοδιοίκησης και πυροσβεστικού σώματος.


Σπύρος Γκούφας, οπερατέρ (ΑΝΤ1)

 

Με την απόγνωση στο βλέμμα τους

Ημουν σε όλες τις φωτιές φέτος και περνούσα πάνω από 15 ώρες την ημέρα μπροστά στο μέτωπο της φωτιάς. Για άλλη μια φορά βίωσα την καταστροφή της φύσης, είδα ξανά ανθρώπους σε απόγνωση, να βλέπουν να χάνεται το βιος τους, τα σπίτια τους, τα αυτοκίνητά τους, όλη τους η ζωή μέσα σε λίγα λεπτά. Πολλές φορές έχω παγώσει μπροστά στην ολοκληρωτική καταστροφή. Οι εικόνες από το μέτωπο της πυρκαγιάς δύσκολα σβήνονται από τη μνήμη. Καταγράφοντας τα γεγονότα μέσα από το βιζέρ, είναι σαν να βλέπεις μια ταινία που δυστυχώς συμμετέχεις κι εσύ, γνωρίζοντας από την αρχή ότι δεν θα έχει καλό τέλος. Βλέπεις ανθρώπους να στέκονται απέναντι στο σπίτι τους, μπροστά στην καταστροφή, με την απόγνωση στο βλέμμα τους. Ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να πουν και να είναι δύσκολο πολλές φορές να τους προσεγγίσεις.

Η δουλειά εγκυμονεί πολλούς κινδύνους, πρέπει να προφυλάξεις τον εαυτό σου, τον συνεργάτη σου και τον εξοπλισμό του σταθμού. Εχουμε κινδυνέψει και εμείς προσπαθώντας να καλύψουμε τα γεγονότα. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, πολλές φορές νιώθεις ότι δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Πάντα είχαμε το αυτοκίνητο κοντά, έτσι ώστε να μπορούμε ανά πάσα στιγμή να φύγουμε για να μην εγκλωβιστούμε. Είναι δύσκολο για τους ίδιους τους πυροσβέστες, πόσο μάλλον για εμάς που βρισκόμασταν στην πρώτη γραμμή.


Κάτια Αντωνιάδη (ΕΡΤ)

 

«Εχεις ακούσει πώς σκούζει η φωτιά;»

Μας φόρτωσε ο Δημήτρης, που γνωρίσαμε τυχαία στον δρόμο προς Λίμνη, σ’ ένα θορυβώδες τζιπάκι που σκαρφαλώνει τις πλαγιές, και μας ανέβασε στην Κερασιά, σε ένα πλάτωμα στο βουνό, που έβλεπε τους Κουρκουλούς απέναντι κι όλο το πευκοδάσος όσο πήγαινε το μάτι, μέχρι πέρα, δυτικά στη Εύβοια, που φούντωνε η πυρκαγιά, για να τραβήξει ο Τζίμης ο οπερατέρ πλάνα. Γεμάτη ασπαλάθους η Κερασιά, με ένα μοναδικό δέντρο καταμεσής. Επί τόπου απ’ τις 5 το ξημέρωμα είχαμε βγάλει καμιά εικοσαριά ζωντανές συνδέσεις, οδηγώντας μανιασμένα πότε μέχρι τις Ροβιές, πότε πίσω στη Σκεπαστή, όπου είχε εστία.

Κάθισα κάτω απ’ το δέντρο. «Μόνο μια ανεμόκνα σου λείπει τώρα», λέει ο Δημήτρης γελώντας. «Τι είναι ανεμόκνα; Η αιώρα; Και το δέντρο πώς το λένε;». Είναι κοκορίτσα, λέει. Τι κοκορίτσα, του λέω, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ετσι το λένε γιατί ο κορμός του στο εσωτερικό συστρέφεται κι είναι σκληρός και άγριος, όλο στριμάδια, ξαναγελάει.

Στο μεταξύ, η φωτιά από απέναντι τραβούσε τον δρόμο της, κατατρώγοντας τα πάντα.

«Εχεις ακούσει πώς σκούζει η φωτιά;»

«Εχεις παρατηρήσει πώς ακούγεται σαν ουρλιαχτό περνώντας μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων;»

Λίγη ώρα μετά, πίσω στις Ροβιές, τα ουρλιαχτά της φωτιάς κάλυπταν τα πάντα.

Σκυλιά που έτρεχαν. Αναμαλλιασμένα, βουτηγμένα στις στάχτες και στον τρόμο, με τις γλώσσες έξω. Ανάμεσά τους ένα γαλανομάτικο καλοταϊσμένο χάσκι. Σπίτια στη σειρά καμένα. Ενα κοπάδι πρόβατα. Πέτρες που άχνιζαν.

Κάποιος κατάβρεχε αμήχανα μια βεράντα με λάστιχο κήπου. Στα δεξιά, στα αριστερά, μπροστά και μέχρι τη θάλασσα, ερείπια, καμένοι κορμοί κι αποκαΐδια. «Μόνος έμεινα, ολομόναχος», λέει στην κάμερα.

Μια κολόνα της ΔΕΗ πέφτει, διαγράφοντας ένα φλεγόμενο τόξο. «Μην παρκάρετε στο τσιμέντο, θα λιώσουν τα λάστιχα», οι φωνές απ’ τους εθελοντές.

Ρετσινόλακκος, Μουρτιά, Χρόνια, Ροβιές, χωριά ποδοπατημένα

Δυο μέρες μετά, στο τηλέφωνο που χτυπάει είναι ο Δημήτρης. «Ξέχνα την την κοκορίτσα και ξέχνα τα όλα», μου λέει, χωρίς πια να γελάει.

«Κάηκαν τα πάντα».

Ο Δημήτρης κι η γυναίκα του και πολλοί στην Εύβοια έσωσαν τα σπίτια τους –και, κυρίως, τις ζωές τους.

Εχασαν όμως τον τόπο τους –τα ζώα, τις καλλιέργειες, τους γείτονες που ξεσπιτώθηκαν, τα νέα παιδιά που δεν θα βρίσκουν δουλειά, τα χωριά τριγύρω, την (όποια) ξεγνοιασιά.

Ολα εκείνα που δίνουν νόημα στη ζωή.


Γεωργία Γαραντζιώτη (ΟPEN)

 

«Ζούσαμε την καταστροφή και πονούσαμε»

Κυριακή 15 Αυγούστου 2021. «Μετά από 8 ημέρες είδαμε ξανά το φως του ήλιου...». Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη εκείνο το πρωινό, καθώς πηγαίναμε για ρεπορτάζ στις καμένες περιοχές. Τα μέτωπα είχαν σβήσει, ο μαύρος καπνός είχε σχεδόν διαλυθεί και ο ουρανός είχε καθαρίσει.

Αποτιμώντας όλα όσα είδα στα πύρινα μέτωπα, το μόνο που μπορεί να ανιχνεύσει κάνεις είναι το χρονικό του ανθρώπινου πόνου μπροστά στην καταστροφή και πώς αναγεννιέται μέσα απ’ τις στάχτες η δύναμη της θέλησης για επανεκκίνηση. Οταν ξέσπασαν οι πυρκαγιές, αποφάσισα να διακόψω την άδειά μου και επέστρεψα. Μου φαινόταν αδιανόητο να είμαι απλώς θεατής της πύρινης λαίλαπας που μαινόταν...

Στο Καπανδρίτι βρέθηκα μπροστά σε μέτωπο με έναν μοναδικό πυρoσβέστη που του είχε χαλάσει ο ασύρματος και προσπαθούσε με κλαδιά να σβήσει τη φωτιά. Μου ζήτησε να καλέσω κάποιον για βοήθεια. Ετοιμαζόμουν να βγω ζωντανά, για να δείξουμε το σημείο. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο, ήρθε ένα πυροσβεστικό που υπήρχε εκεί κοντά για να φυλάει το στρατόπεδο Πολυδενδρίου. Ηταν πολύ θαμνώδες το σημείο και είχε μπλεχτεί η μάνικα. Οι πυροσβέστες είχαν ανέβει αρκετά ψηλά στον λόφο... Ενας από τους πυροσβέστες με κοίταξε με τέτοιο έντονο βλέμμα, σαν να μου ζητούσε να βοηθήσω έστω με αυτή τη μικρή κίνηση, να ξεμπλέξω τη μάνικα, για να μπορέσουν να την τραβήξουν ψηλά. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι είμαι στον αέρα, ήθελα απλά να βοηθήσω. Το αιώνιο δίλημμα του ρεπόρτερ είναι ότι εμείς πρέπει να μεταδίδουμε, δεν πρέπει να συμμετέχουμε, αλλά νομίζω ότι όλοι το ίδιο θα έκαναν. Μπορείς έστω με μια μικρή κίνηση, με δυο χεριές να βοηθήσεις τους ανθρώπους που παλεύουν για να σώσουν μια ολόκληρη περιοχή και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ελάχιστοι.

Στην Αττική και την Εύβοια, δεν προλαβαίναμε τα μέτωπα, μέχρι να μεταδώσεις τι γίνεται στο ένα χωριό είχε γίνει εκκένωση στο άλλο, ο κόσμος να ουρλιάζει, να μην ξέρεις τι να τους πεις, οι φλόγες να φτάνουν στα σπίτια, οι άνθρωποι να παλεύουν με τα χέρια, με βυτία, με ψεκαστικά, με σακιά, έβλεπες τα παπούτσια τους να λιώνουν... Με όποιον τρόπο και με όποιο μέσο είχαν, έκαναν τα πάντα για να σώσουν τις περιουσίες τους.

Οι κάτοικοι στην Εύβοια είχαν μοναδική ενότητα, ανθρωπιά και αξιοπρέπεια. Ανέβαιναν στις καρότσες των αγροτικών και μετακινούνταν από το ένα χωριό στο άλλο για να βοηθήσουν τους συγχωριανούς τους.

Σε αυτά τα μέρη μάς έδωσαν νερό και φαγητό, την ώρα που ο τόπος τους καιγόταν και βρίσκονταν σε πανικό. Ενας κάτοικος άκουσε ότι ζαλιζόμαστε και πήγε με το μηχανάκι δυο χωριά πιο κάτω και μας έφερε ηλεκτρολύτες από το φαρμακείο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φράση που μου είπε η κυρα-Παναγιώτα στις Γούβες: «Το βράδυ, έτσι όπως καίνε οι κορμοί των δέντρων και είναι σαν μικρά, μικρά καντηλάκια και τα βλέπουμε, νιώθουμε ότι τα σπίτια μας περιβάλλονται από ένα νεκροταφείο πεύκων».

Με το συνεργείο του ΟPEN μείναμε στην Εύβοια 10 ημέρες. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι δεν είχα όσφρηση από τον πυκνό καπνό, έκαιγαν τα μάτια μου, είχε θολώσει η όρασή μας. Στην Αβγαριά ήταν πολύ δυνατό το θερμικό φορτίο, που νιώθαμε να καίγεται το δέρμα μας. Καιγόταν ολόκληρη χαράδρα και δεν μπορούσε να κάνει κανείς τίποτα, είχε λαμπαδιάσει ο τόπος. Στο Μάτι έγιναν όλα τόσο γρήγορα που είδαμε τη φρικτή επόμενη μέρα. Φέτος, ζούσαμε την καταστροφή και πονούσαμε μαζί με τους κατοίκους.


Χαρά Γιαννοπούλου (ΕΡΤ)

 

«Δεν θα ξεχάσω τα άλογα ανάμεσα στις φλόγες»

Το να μιλάς στην πλατεία του χωριού την ώρα που όλοι, όρθιοι, κοιτούν κατάματα τις φλόγες να πλησιάζουν το χωριό τους από τρεις μεριές. Στέκονται αμίλητοι και ακούγεσαι εσύ. Να περιγράφεις το δικό τους δράμα.

Οταν ξεκίνησα για την πρώτη φωτιά στη Βαρυμπόμπη, ήξερα ότι επρόκειτο για «μεγάλη» φωτιά. Λίγες μέρες αργότερα, στην Εύβοια, κατάλαβα τι σημαίνει μεγάλη φωτιά...

Μέτωπα χιλιομέτρων, ψηλά, σε άβατες κορυφές των βουνών, έκαιγαν ασταμάτητα και απλώνονταν προς κάθε κατεύθυνση. Μόνη προσέγγιση για να κοπάσει το πύρινο μέτωπο ήταν από ψηλά. Από τους μαχητές της αεροπυρόσβεσης που έκαναν ρίψεις ακριβείας, όποτε και όπου αυτό ήταν δυνατό.

Την ίδια ώρα, άλλα μέτωπα πλησίαζαν απειλητικά κοντά σε χωριά, κάτοικοι καλούνταν να εγκαταλείψουν, οι μεγαλύτεροι έφευγαν, οι νεότεροι έμεναν πίσω. Το δύσβατο της περιοχής δεν επέτρεπε στα οχήματα της Πυροσβεστικής να πλησιάσουν. Σκαπτικά μηχανήματα όργωναν μέρα νύχτα για να ανοίξουν δρόμο στα πυροσβεστικά οχήματα να μπουν πιο βαθιά στο βουνό, δημιουργώντας παράλληλα αντιπυρικές ζώνες ως τελευταία γραμμή άμυνας.

Δύσκολες στιγμές:

■ Το να μιλάς στην πλατεία του χωριού την ώρα που όλοι, όρθιοι, κοιτούν κατάματα τις φλόγες να πλησιάζουν το χωριό τους από τρεις μεριές. Στέκονται αμίλητοι και ακούγεσαι εσύ. Να περιγράφεις το δικό τους δράμα.

■ Η στιγμή που ο τσοπάνης στο χωριό Σπαθάρη είδε τα πρόβατα που ελευθέρωσε να τρέχουν όχι προς τον δρόμο αλλά προς το δάσος που καιγόταν. Ολοι τα ακούσαμε... να βελάζουν.

Συγκινητική εικόνα: Ενας ζωντανός κήπος που ως εκ θαύματος δεν τον ακούμπησε η πυρκαγιά που κατέκαψε τα πάντα στη Δρυμώνα και η κυρία Σταματία που, όταν επέστρεψε πίσω, πότιζε τις πολύχρωμες ορτανσίες μέσα στο απόλυτο μαύρο.

Επικίνδυνο: Στη φωτιά στη Βαρυμπόμπη ακούγονταν ισχυρές εκρήξεις σε απόσταση λίγων μέτρων. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα σκοτείνιασε πάνω μας ο ουρανός. Αστυνομικοί φώναζαν να φύγουμε. Προς τα πίσω έτρεχαν και οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων που τελικά καταστράφηκαν. Η φωτιά ήταν ακριβώς μπροστά μας.

Ηταν η στιγμή που τρόμαξα, γιατί άκουσα από κοντά τον ήχο της φωτιάς.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα καφέ άλογα που είδα ξαφνικά να καλπάζουν ανάμεσα στους φλεγόμενους δρόμους και το άσπρο άλογο που μπήκε στην πλατεία, με πλησίασε και το οδήγησα μακριά από τη φωτιά.


Mάριος Κωνσταντινίδης (ΕΡΤ)

 

«Δύο εβδομάδες καταστροφής»

Επιστροφή από άδεια. Τηλέφωνο: «Φεύγεις για Εύβοια». Το απόγευμα, το φέρι μάς περνάει στην Αιδηψό. Το νησί εξαφανισμένο μέσα στον καπνό, καιγόταν ήδη για μέρες. Φτάνουμε στις Καματριάδες και βλέπουμε τη μάχη να μην καταπιεί η φωτιά ό,τι έχει απομείνει από το πράσινο. Δίπλα στους πυροσβέστες, κάτοικοι και εθελοντές –χωρίς ειδικό εξοπλισμό– προσπαθούν μέχρι το πρωί να ανακόψουν το μέτωπο. Η φωτιά πλησιάζει. Την ακούς, τη νιώθεις. Τίποτα δεν τους σταματά, ρίχνονται στις φλόγες.

Τελικά τα κατάφεραν. Μια μάχη κερδήθηκε. Τις προηγούμενες μέρες, η ανεξέλεγκτη φωτιά είχε κάψει χιλιάδες στρέμματα. Η μισή Εύβοια μαύρισε. Στα περισσότερα χωριά της Βόρειας Εύβοιας, οι κάτοικοι «παράκουσαν» τις οδηγίες εκκένωσης και έμειναν πίσω, για να σώσουν τις περιουσίες τους. Στα Βασιλικά οργανώθηκαν, έφτιαξαν αντιπυρικές ζώνες. Με τη βοήθεια των κατοίκων από τα Ελληνικά, κατάφεραν να σώσουν τα περισσότερα σπίτια.

Μόνο όσοι είχαν επισκεφθεί τη Βόρεια Εύβοια μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος της καταστροφής. Μελισσοκόμοι και ρετσινάδες έχουν χάσει κάθε πηγή εισοδήματος. Οι ακυρώσεις στα καταλύματα ξεπερνούν το 90%. Πότε θα επιστρέψουν οι τουρίστες; Πώς θα παραμείνουν οι νέοι στον τόπο χωρίς δουλειές; Αυτές είναι οι αγωνίες των ντόπιων. Οταν δεν καίει η φωτιά, η κάλυψη εστιάζει στην επόμενη μέρα. Σε πόσο καιρό θα έχουν ολοκληρωθεί τα αντιπλημμυρικά έργα; Τον χειμώνα θα καλύπτουμε, άραγε, πλημμύρες στις καμένες περιοχές;

Δύο εβδομάδες, τέσσερις διαφορετικές τοποθεσίες (Εύβοια, Αρχαία Κόρινθος, Κερατέα, Βίλια). Οι συγκεκριμένες φωτιές έσβησαν. Η επικαιρότητα αλλάζει. Μαζί μας κουβαλάμε τις αγωνιώδεις προσπάθειες των κατοίκων να σώσουν τον τόπο τους, τους ακούραστους πυροσβέστες και την αλληλεγγύη. Οι άνθρωποι καλούνται να διαχειριστούν το πένθος και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Η ζωή δεν δίνει επιλογές, πρέπει να παλέψεις. Κάποιοι θα τα καταφέρουν, άλλοι όχι. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μη μείνουν μόνοι. Να υλοποιηθεί η αρωγή που έχει προαναγγείλει η πολιτεία. Να μην τους ξεχάσει το κράτος, αλλά να μην τους ξεχάσουμε κι εμείς. Γιατί, αν καταλήξουν απλώς οι πρωταγωνιστές των αφιερωμάτων μιας ακόμα μαύρης επετείου, θα έχουμε κάνει ξανά «μια τρύπα στο νερό».


Μαρία Παππά (STAR)

 

«Ηταν το πιο δύσκολο ρεπορτάζ που έχω κληθεί να καλύψω»

Το πιο δύσκολο ρεπορτάζ που έχω κληθεί να καλύψω ήταν οι πυρκαγιές στα Βίλλια. Από μόνη της η κάλυψη της πυρκαγιάς ενέχει μεγάλο κίνδυνο. Προσωπικά, κάλυψα το γεγονός για τον τόπο καταγωγής μου, το μέρος όπου ζει η οικογένειά μου, οι συγγενείς μας, οι φίλοι μας. Στα Βίλλια έχουμε περάσει όλα μας τα Καλοκαίρια και εξακολουθούμε να κάνουμε της διακοπές μας.

Από την ώρα της εκδήλωσης της πρώτης πυρκαγιάς την Δευτέρα 16 Αυγούστου, βρέθηκα στο σημείο. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι των Βιλλίων οι οποίοι ξέρουν το μέρος σαν την παλάμη τους, έλεγαν πως μόνο το ρωσικό Beriev μπορούσε να συγκρατήσει τη φωτιά. Τα πρώτα εναέρια που ρίχτηκαν στη μάχη ήταν τα Έρικσον και τα Αυστραλιανά ελικόπτερα. Μέχρι τις 8 το απόγευμα ανεφοδιάζονταν συνεχώς από δεξαμενές στους πρόποδες του Κιθαιρώνα και από τον Κορινθιακό Κόλπο. Οι εθελοντές είχαν ήδη ξεκινήσει να τραβάνε τις μάνικες και να βοηθούν τους πυροσβέστες όπως μπορούν, όμως η φωτιά είχε ξεφύγει και κατευθυνόταν προς τον Αη Γιώργη. Οι φλόγες φαίνονταν από το γήπεδο των Βιλλίων. Ο κόσμος ήταν σε επιφυλακή.

Την Τρίτη, η φωτιά είχε πλησιάσει το χωριό και από τις 6:30 το πρωί ξεκίνησαν οι ρίψεις από αέρος. Σύμφωνα με την ενημέρωση από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στην περιοχή επιχειρούσαν 29 εναέρια μέσα. Και πάλι δεν ήταν δυνατόν να ελέγξουν τη φωτιά. Πυροσβέστες και εθελοντές ξεκίνησαν να φτιάχνουν αντιπυρικές ζώνες με τις οδηγίες των Πολωνών. Ευτυχώς τις δυο πρώτες μέρες δεν έπνεαν δυνατοί άνεμοι. Την Τετάρτη το πρωί η φωτιά έδειχνε να έχει υποχωρήσει. Όμως, ο αέρας άλλαξε απότομα και έσπρωχνε τις φλόγες στα Βίλλια. Στις 3 το μεσημέρι η φωτιά είχε κυκλώσει το χωριό. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη στιγμή για τα Βίλλια. Η φωτιά είχε φτάσει στην είσοδο του χωριού όπου οι εθελοντές και πυροσβέστες είχαν κάνει ακόμα μια αντιπυρική ζώνη, αυτή τη φορά πάνω στο δρόμο, για να μην περάσουν οι φλόγες τον περιφερειακό δρόμο και μπουν στα Αλώνια, περιοχή με σπίτια και επιχειρήσεις.

Το κακό σταμάτησε την τελευταία στιγμή. Από τότε όλοι είναι σε επιφυλακή. Πολωνοί και Ρουμάνοι πυροσβέστες παραμένουν στα Βίλλια αντιμετωπίζοντας συνεχείς αναζωπυρώσεις. Οι “Πολωνοί κομάντος”, όπως τους αποκαλούν οι Βιλλιώτες, έχουν στον εξοπλισμό τους τσεκούρια, φτυάρια, τσουγκράνες, διόπτρες νυκτός, ειδικά drones και φορητές δεξαμενές τις οποίες στήνουν όπου υπάρχει ανάγκη. Έτσι έγινε και τη Δευτέρα 23 Αυγούστου, έστησαν ξανά τις δεξαμένες. Μια νέα φωτιά ξεκίνησε από το σημείο Κάζα, στην παλιά εθνική Αθηνών-Θηβών. Έκαψε σπίτια στον Προφήτη Ηλία, πεύκα, ελιές και αμπέλια. Ευτυχώς όμως όχι ανθρώπινες ζωές.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Είχαν προειδοποιήσει εγγράφως για τον κίνδυνο στα Βίλια
Η κοινότητα Αγίου Νεκταρίου είχε ζητήσει ενίσχυση με τρία πυροσβεστικά οχήματα, κάτι που δεν υλοποιήθηκε. Καλύτερη η εικόνα χθες στο πύρινο μέτωπο της δυτικής Αττικής, ωστόσο υπήρχε φόβος αναζωπυρώσεων
Είχαν προειδοποιήσει εγγράφως για τον κίνδυνο στα Βίλια
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Εγλειψαν» τα Βίλια οι φλόγες
Σκηνές αλλοφροσύνης και την τρίτη ημέρα της πυρκαγιάς στη Δυτική Αττική ● Για πλήρη κυβερνητική ανικανότητα κάνουν λόγο οι εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης ● Στις «αντίξοες συνθήκες» απέδωσε τη νέα τραγωδία ο Μ....
«Εγλειψαν» τα Βίλια οι φλόγες
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Δεν έδωσα προτεραιότητα στο σπίτι μου
Πετούσα πάνω από την Βαρυμπόμπη στις 6 Αυγούστου και είδα από ψηλά τη φωτιά να πλησιάζει τη γειτονιά μου στους Θρακομακεδόνες ● Τώρα ο τόπος μου είναι ένα σεληνιακό τοπίο με τη μυρωδιά της στάχτης. Χάνεις τον...
Δεν έδωσα προτεραιότητα στο σπίτι μου
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αποψίλωση και αντιπλημμυρικά προβληματίζουν τρεις δήμους
Σε απόγνωση βρίσκονται μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές χιλιάδες κάτοικοι και οι δημοτικές αρχές σε Διόνυσο, Αχαρνές και Ωρωπό, καθώς αναζητούν πόρους και τρόπους για την απομάκρυνση των καμένων και...
Αποψίλωση και αντιπλημμυρικά προβληματίζουν τρεις δήμους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας