Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η Ροζερίν πέρασε μέσα από τη φωτιά και τώρα θέλει να αναπνέει ελεύθερα...
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η Ροζερίν πέρασε μέσα από τη φωτιά και τώρα θέλει να αναπνέει ελεύθερα...

  • A-
  • A+

Ζητάει άσυλο. Ζητάει τον χώρο ελευθερίας που δικαιούνται τα 23 της χρόνια. Η Ροζερίν (Rozerin Urucu) γεννήθηκε στην Ούρφα, στην ανατολική Τουρκία, το 1996. Είναι το ενδέκατο και τελευταίο παιδί της οικογένειάς της – ο μεγαλύτερος αδερφός της είναι 38 χρόνων.

Σπούδασε δημοσιογραφία και κινηματογραφία στην πόλη Βαν. Δούλευε στο Πρακτορείο Ειδήσεων Ihlas και παράλληλα στην κουρδική τηλεόραση, στο Kurdistan Post και ως ανταποκρίτρια στο IZ News της Δανίας.

«Ηταν η πιο ωραία περίοδος της ζωής μου – δημιουργική. Ενιωθα πολύ τυχερή γιατί έκανα αυτό που ονειρευόμουν από μικρή. Ωσπου πήγα ανταποκρίτρια στο Κομπάνι κι εκεί, εκτός από τη φρίκη που είδα, άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση για μένα, για τη σχέση μου με τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό».

Κάθεται απέναντί μου, με την ομορφιά της νιότης της, με το πείσμα να τα καταφέρει, αλλά έχει και τον νου της στη γάτα που τη φοβάται.

«Δεν φοβήθηκες τον πόλεμο, την προσφυγιά και φοβάσαι τον Μέσι;» της λέει ο Τζεμίλ Τουράν που τη συνοδεύει και θα βοηθήσει με τη μετάφραση. Χαμογελάει…

Ζήτησε ένα τούρκικο καφεδάκι και έχει έτοιμο στα χέρια της το κινητό τηλέφωνο για να μου δείχνει τα άρθρα της και φωτογραφίες από συνεντεύξεις.

«Να, εδώ είμαι στο Κομπάνι. Πήγα πολλές φορές, ως ανταποκρίτρια, όμως κάθε φορά ήταν πολύ δύσκολο να περάσω τα σύνορα. Για τους συναδέλφους Ολλανδούς, Καναδούς, Γερμανούς ήταν κάπως πιο εύκολα, για τους Τούρκους, από τα κυβερνητικά μέσα, δεν υπήρχε κανένας έλεγχος, ενώ για μας, τους Κούρδους –πόσο μάλλον σε μένα που είμαι γυναίκα- γινόταν κανονική ανάκριση, και όταν βγαίναμε από την Τουρκία και στην επιστροφή».

● Δεν είχες διαπίστευση;

«Ναι, είχα, αλλά κάθε φορά την αμφισβητούσαν. Την κρατούσαν στα χέρια τους, κι όμως μου έλεγαν πως δεν είμαι δημοσιογράφος. Και οι ερωτήσεις πάντα οι ίδιες: γιατί πήγα ή πηγαίνω στο Κομπάνι, αν έχω κάποια σχέση με τις εκεί ΜΚΟ, ποιους συναντώ ή συνάντησα, τι σχέσεις έχω με τον ISIS και σε ποιον δίνω πληροφορίες».

● Αφού τελικά ήταν τόσο δύσκολο και επικίνδυνο, γιατί ξαναπήγαινες; (Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον απορημένο τρόπο που με κοίταξε.)

«Μα αφού είμαι δημοσιογράφος και εκεί συνέβαιναν γεγονότα καθοριστικά για τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων αλλά και για την ύπαρξη της Ροζάβα. Στην είδηση πηγαίνουμε εμείς και δεν περιμένουμε να μας έρθει στο πιάτο. Μιλούσα με τον κόσμο, πήγαινα στα νοσοκομεία, παρατηρούσα και κατέγραφα τη δουλειά των μη κυβερνητικών οργανώσεων, έκανα συνεντεύξεις με διάφορους αξιωματούχους. Την τελευταία φορά ακολούθησα ένα κομβόι Σύρων που πήγαινε στα σύνορα για να περάσει στην Τουρκία. Εκεί έζησα τον πανικό. Οι συνοροφύλακες χτυπούσαν με μανία αμάχους, μάνες και παιδιά, έριχναν δακρυγόνα και διάφορα χημικά. Κραυγές, κλάματα. Δεν ξέρω πόσοι πέρασαν κι αν τα κατάφεραν. Μια τέτοια επίθεση έζησα αργότερα στο Σουρούτζ, όταν οικογένειες που έχουν χωριστεί θέλησαν να περάσουν τα σύνορα για κάποια γιορτή. Οι Τούρκοι στρατιώτες έκαναν επίθεση χωρίς λόγο, οι σκηνές εφιαλτικές. Σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα έχασα τον σάκο μου με όλα τα έγγραφα. Τις σημειώσεις μου, τη δημοσιογραφική ταυτότητα… όλα. Εβαλα δημοσίευση σε εφημερίδα πως έχω χάσει τα χαρτιά μου και την επόμενη μέρα με ειδοποίησαν από την αστυνομία να περάσω να τα πάρω, τις ταυτότητές μου δηλαδή, γιατί ο δημοσιογραφικός σάκος μου είχε εξαφανιστεί».

● Τώρα πώς είναι τα πράγματα στο Κομπάνι.

«Το ΡΚΚ έχει αποσυρθεί. Την περιοχή ελέγχει το YPG, που δημιουργήθηκε από τη διάσπαση λόγω διαφωνιών με την τακτική του ΡΚΚ. Τώρα τα βλέμματα και οι δυνάμεις έχουν συγκεντρωθεί στο Αφρίν. Και γι’ αυτό με πιάσανε. Είχα γράψει πριν από τρεις μήνες ένα άρθρο για την κατάσταση στο Αφρίν, για την απειλή από τα τουρκικά στρατεύματα, το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα. Το δημοσιευμένο κείμενο το ανέβασα και στην προσωπική μου ιστοσελίδα. Λίγες ώρες μετά με συλλάβανε με τις κατηγορίες για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση, για προπαγάνδα υπέρ της τρομοκρατίας και για μεταφορά εκρηκτικών και όπλων. Ηρθαν στο σπίτι μου και το άδειασαν όλο, έψαξαν τα πάντα. Τα διέλυσαν. Με πήραν μαζί τους. Η ανάκριση ήταν εξαντλητική, δεν ξέρεις ούτε τι ώρα είναι ούτε ποια μέρα. Μόνο κάποιοι εναλλάσσονται απέναντί σου και ρωτάνε, φωνάζουν, απειλούν, ειρωνεύονται και προκαλούν…»

Είναι θυμωμένη, μιλάει γρήγορα, ο Τζεμίλ τής λέει συνέχεια «ντουρ» (=περίμενε, σταμάτα) για να προλαβαίνει να μεταφράζει… Εγώ με συλλαμβάνω να αναρωτιέμαι αν λέει αλήθεια, λες και είμαι ένας από τους ανακριτές που στάθηκαν απέναντί της. Ντρέπομαι, γιατί έστω κι αν έχει τη δική της αλήθεια, έχω απέναντί μου μια κοπελιά που είχε περπατήσει χιλιόμετρα για την ελευθερία της. Ντρέπομαι πολύ.

«Με άφησαν με περιοριστικούς όρους. Ηξερα πια πως κάτι έπρεπε να κάνω, να φύγω. Ηταν σίγουρο ότι θα κατέληγα σε κάποιο κελί. Ηδη σαπίζουν στις τουρκικές φυλακές δεκάδες δημοσιογράφοι. Η φυγή σφηνώθηκε στο κεφάλι μου. Δεν κοιμόμουν, ήμουν τρομαγμένη. Ολα γύρω μου κινούνταν απειλητικά. Ο,τι δεν υπολόγιζα πριν, τώρα ερχόταν μπροστά μου σκοτεινό. [Ντουρ].

Από πού να φυλαχτείς, τελικά; Είχα κάνει μια συνέντευξη με την αρχηγό του Ελεύθερου Στρατού της Συρίας, την Ilham Ehmed, και όταν τελειώσαμε ο αποχαιρετισμός της ήταν “να προσέχεις”. Πόσο να προσέχω. Και κάποια στιγμή, όταν βγήκε το ένταλμα σύλληψής μου εξαφανίστηκα. Σαράντα μέρες κρυβόμουν σε διάφορα μέρη. Πραγματικά ζούσα πια μέσα στον φόβο».

● Και αποφάσισες να φύγεις…

«Ναι, δύο φορές. Είχα προσπαθήσει και με φορτηγό να περάσω στη Βουλγαρία. Δεν τα κατάφερα τότε. Είχα πλησιάσει πολύ. Δεν ξέρω πόσες ώρες ήμουν κλεισμένη σε μια νταλίκα, αλλά τελικά λίγο πριν περάσουμε τα σύνορα από ένα τηλεφώνημα πολύ δικού μου ανθρώπου έκανα πίσω. Πολύ γρήγορα το μετάνιωσα. Κρυβόμουν, έγινε κι άλλη εισβολή στο σπίτι μου, και ξεκίνησα πάλι, αυτή τη φορά για την Ελλάδα, από τον Εβρο».

● Τι μπορεί να πάρει κάποιος μαζί του;

«Εγώ, πάντως, τίποτα. Γιατί μπορεί να με πιάνανε, πριν περάσω τα σύνορα, και δεν είχα σκοπό να παραδεχτώ πως δραπέτευα. Είχα λοιπόν μόνο τα ρούχα που φορούσα, ένα τετράδιο, ένα μολύβι και το κινητό μου – από ένα σημείο και μετά κλειστό. Πήγα με λεωφορείο από την Κεσάνη στο Εντιρνέ. Και μετά έφυγα νύχτα, με τα πόδια, για τον Εβρο. Δεν είναι πολύ μακριά. Περίπου τέσσερις ώρες περπάτημα. Εκεί μας περίμενε η βάρκα, ένα φουσκωτό...»

● Δεν φοβόσουν. Είχες ακούσει φαντάζομαι ότι πολλοί πρόσφυγες πνίγονται στον Εβρο.

«Ναι, το ήξερα. Αλλά και πίσω θάνατος είναι».

● Πόσα πλήρωσες;

«Δύο χιλιάδες ευρώ. Ημασταν τέσσερις στη βάρκα κι ένας ο οδηγός. Δεν μπορούσε να σταματήσει σε κάποια όχθη, δεν ξέρω τι έγινε, ήταν σκοτεινά, και μας είπε να πιαστούμε από κλαδιά δέντρων ή θάμνων που έπεφταν μέσα στο ποτάμι και να τραβηχτούμε έξω από τη βάρκα. Ευτυχώς τα λασπόνερα ήταν μέχρι τη μέση. Αμέσως καθίσαμε κάτω, όπως μας είπε, για να μη μας δει κανείς. Και κυρίως να μην ανάψουμε καμία φωτιά ούτε φακό. Μας έδειξε και πού περίπου είναι ο κεντρικός δρόμος και πώς θα πάμε στο χωριό…, που τώρα δεν θυμάμαι πώς λεγόταν, κι έφυγε.

Οταν ξημέρωσε καλά καλά ξεκινήσαμε. Βρήκαμε τον κεντρικό δρόμο, βρήκαμε και το χωριό, βρήκαμε και το πρακτορείο να βγάλουμε εισιτήρια για Θεσσαλονίκη, αλλά καθώς πληρώναμε μας έπιασε η αστυνομία. [Ντουρ]

Μας πήραν για ανάκριση, δαχτυλικά αποτυπώματα, εξονυχιστικός έλεγχος και μας βάλανε στο κρατητήριο. Μείναμε στη φυλακή τέσσερις μέρες, χωρίς να έχουμε καμία επαφή. Δεν μας πήραν τα τηλέφωνα αλλά δεν επέτρεπαν να τα χρησιμοποιούμε. Δεν μας έλεγε κανείς τι θ’ απογίνουμε. Ημασταν βρόμικοι, ακόμα με τις λάσπες, η φαγούρα στο κορμί αβάσταχτη. Ενα πρωί μάς φόρτωσαν για το στρατόπεδο προσφύγων στην Ορεστιάδα. Εκεί έμεινα εννέα μέρες. Αυτούς που είναι οικογένεια τους αφήνουν πιο σύντομα. Τελικώς, μου έδωσαν ένα χαρτί για παραμονή έξι μηνών και θα πρέπει αυτές τις μέρες να πάω στο Αλλοδαπών για αίτηση ασύλου».

● Και πώς βρέθηκες στην Αθήνα;

«Ηξερα έναν συμπατριώτη Κούρδο που είχε φύγει από την Τουρκία πριν από έναν χρόνο και ήταν στην Αθήνα. Μίλησα μαζί του λίγο πριν πάρω το λεωφορείο από την Ορεστιάδα και του είπα πως κι εγώ “δραπέτευσα” και θα πάω στην Αθήνα. Στη διαδρομή μιλήσαμε ακόμη δυο φορές αλλά δεν περίμενα να έρθει να με παραλάβει. Οταν τον είδα να με περιμένει στον σταθμό συγκινήθηκα πολύ. Αν δεν ερχόταν πραγματικά θα ήμουν σαν χαμένη. [Ντουρ, μπρε]. Με πήγε σ’ ένα σπίτι στην Αχαρνών, όπου νοίκιασα ένα δωμάτιο για 100 ευρώ τον μήνα. (Η Ροζερίν τώρα -δύο μέρες από τη συνάντησή μας- είναι φιλοξενούμενη σε μια οικογένεια Κούρδων από τη Συρία.)

● Και τον Τζεμίλ πώς τον βρήκες;

Τον ήξερα ως Κούρδο δημοσιογράφο που ζει στην Ελλάδα. Είχα διαβάσει και δύο βιβλία του. Ηξερα πώς είχε φύγει από την Τουρκία. Τον βρήκα στο fb και έκανα αίτημα φιλίας μέσα από το λεωφορείο προς Αθήνα. Προς το παρόν είμαι τυχερή μέσα σ’ όλη αυτήν την περιπέτεια, που είναι σε εξέλιξη».

● Θέλεις να μείνεις στην Ελλάδα;

«Προς το παρόν, όχι. Θέλω να πάω ή στη Γερμανία ή στη Γαλλία όπου έχω δικούς μου ανθρώπους, συγγενείς, και να συνεχίσω τις σπουδές μου και να δουλέψω ως δημοσιογράφος. Αν τα καταφέρω και βρω δουλειά ως δημοσιογράφος, θα αποκλείσω τις πολεμικές ανταποκρίσεις. Μπορεί να γράφω για την υγεία και για το περιβάλλον…Είναι κι αυτά ζόρικα θέματα, μη νομίζεις. Κι εκεί πόλεμο μπορεί να ανοίξεις εσύ.» [Πόσο όμορφα γελάει!]

● Θα σου δοθεί όμως άσυλο;

«Δεν ξέρω. Οπως δεν ξέρω αν μπορώ να περιμένω και έξι μήνες μέχρι να εξεταστεί η υπόθεσή μου. Εκείνο που ξέρω είναι πως με κάθε τρόπο θα φύγω, αλλά πίσω δεν πηγαίνω… Κι αν ποτέ ταχτοποιηθώ, το πρώτο πράγμα που θα ζητήσω από τη μαμά μου είναι να μου στείλει τα βιβλία μου, αν θα έχουν γλιτώσει μέχρι τότε…»

● Ποιο βιβλίο διάβασες τελευταία;

«Ενα παιδικό, του Χοσέ Μάουρο ντε Βασκονσέλος “Σεκέρ πορτοκάλ” (σ.σ.: Στην Ελλάδα ο τίτλος είναι μεταφρασμένος ως “Ομορφη πορτοκαλιά μου”, εκδ. Μεταίχμιο). Ο ήρωας, ο μικρός Ζεζέ, θέλει να γίνει ποιητής όταν μεγαλώσει. Οπως εγώ ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Ο Ζεζέ έχει δύσκολη ζωή και κάθε φορά που νιώθει την αδικία ανεβαίνει στην όμορφη πορτοκαλιά του και της μιλάει… Θα ήθελα να έχω κι εγώ το δικό μου δέντρο, γιατί τότε θα είχα και τόπο να σταθώ».

● Λύση υπάρχει για το Κουρδικό;

«Προς το παρόν και με τη στάση που κρατάει κυρίως ο Ερντογάν, δεν υπάρχει. Ο,τι είχε δώσει στους Κούρδους –μικρές, καθημερινές ελευθερίες– το πήρε πίσω μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα –αν ήταν τέτοιο. Μπορεί να ήταν και πρόφαση… Πάντως, έβαλε και πάλι σκληρά απέναντί του τούς Κούρδους, πόσω μάλλον το ΡΚΚ. Τώρα κανείς δεν κάνει πίσω. Από την άλλη, ο Οτζαλάν και όσα λέει από τη φυλακή έχουν μπερδέψει τουλάχιστον εκείνους που τον θεωρούν ηγέτη τους. Αλλά νομίζω ότι πια δεν έχει καθαρή σκέψη. Ισως να τον έχουν εξοντώσει με "φαρμακευτική αγωγή". Δεν μπορεί στις δημοτικές εκλογές να καλεί τους Κούρδους να ηρεμήσουν και να παραμείνουν ουδέτεροι απέναντι στο ΑΚΡ. Κατά τη γνώμη μου, εκείνος που θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο για τους Κούρδους της Τουρκίας είναι ο Ντεμιρτάζ, που είναι άδικα στη φυλακή, ίσως γιατί τον φοβάται το τουρκικό κατεστημένο».

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Διαδήλωση κατά της τουρκικής εισβολής στο Αφρίν
Συγκέντρωση στην πλατεία Κοτζιά και πορεία προς την τουρκική πρεσβεία πραγματοποίησαν πάνω από 1.000 Κούρδοι, διαμαρτυρόμενοι για την τουρκική εισβολή στο Αφρίν της Συρίας.
Διαδήλωση κατά της τουρκικής εισβολής στο Αφρίν
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Δεν εκδίδεται ο Κούρδος πρόσφυγας Μεχμέτ Ντοκάν
Αρνητική απάντηση στο αίτημα των τουρκικών αρχών για την έκδοση του 60χρονου Κούρδου που είχε συλληφθεί μαζί με άλλους οχτώ συμπατριώτες του στην Αθήνα έδωσε το Τριμελές Συμβούλιο Εφετών. Η ιδιότητα του...
Δεν εκδίδεται ο Κούρδος πρόσφυγας Μεχμέτ Ντοκάν
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα και ξάφνου βρέθηκαν πίσω στο Ιράκ
Πίσω στο Ιράκ, στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της ημιαυτόνομης περιοχής του Κουρδιστάν, εκεί από όπου είχαν φύγει για να ζητήσουν καταφύγιο στην Ευρώπη, βρίσκεται σήμερα η εξαμελής οικογένεια Σύρων που απελάθηκε...
Ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα και ξάφνου βρέθηκαν πίσω στο Ιράκ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας