Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Επιτέλους, ο Ράμι χαμογελάει

Το νοσοκομείο «Παπαγεωργίου», όπου ο Ράμι βρήκε «μητέρα», «πατέρα» και φίλους

ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ // MotionTeam
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Επιτέλους, ο Ράμι χαμογελάει

  • A-
  • A+

Υπάρχει αντίδοτο στην ανθρώπινη απόγνωση, υπάρχει θριαμβική χαρά που αξίζει κανείς να μοιραστεί γιατί έτσι σπέρνει την ελπίδα. Το φάρμακο για τα φαρμάκια της ζήσης και το πανηγύρι της αληθινής ανθρωπιάς μπορείτε να τα βρείτε στην ανάρτηση της κοινωνικής λειτουργού Κατερίνας Φωτιάδου του Νοσοκομείου «Παπαγεωργίου» της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο-στίχο «όλοι είμαστε ξένοι κάπου… Rami».

Ο Rami ήταν 23 ετών, ένας ακόμη, από τα εκατομμύρια, Σύρος πρόσφυγας, «μπορεί ναυαγός, άτομο με αναπηρία, αναγκάστηκε μαζί με τον θείο του, να εγκαταλείψει τη σπαρασσόμενη από τον πόλεμο Συρία και στη συνέχεια να πραγματοποιήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι, διασχίζοντας τη Μεσόγειο με μια βάρκα».

Ο Rami, γράφει η κ. Φωτιάδου, έφτασε «μέσα στο χάος και τη σύγχυση στη Χίο, σε άθλιες συνθήκες περιθωριοποίησης, αίσθησης “μη ανήκειν”, αποστέρησης, απελπισίας στους καταυλισμούς. Εκεί πήρε στα χέρια του ένα μικρό κομμάτι λευκό χαρτί και πάνω του γραμμένες μερικές λέξεις, “υπηρεσιακό σημείωμα”, που περιγράφει ποιος είναι, τώρα έχει υπόσταση και ταυτότητα, τώρα λέγεται πρόσφυγας», πάει να πει «σώθηκε αλλά θα χρειαστεί να σωθεί πολλές φορές ακόμη».

Με τον πατέρα του να αγνοείται στη Συρία και τη μητέρα του στη Σουηδία, βρίσκεται σε δομή αστέγων στη Θεσσαλονίκη αλλά καθίσταται φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά, «στερεοτυπικές κινήσεις, έλλειψη λόγου, βλέμμα απόγνωσης. Οι συνοδοί του κρατούν συνταγή για φαρμακευτική αγωγή και τη διάγνωση, πάσχει από αυτισμό/νοητική υστέρηση. Μετά από αίτημα των αρχών νοσηλεύεται στο νοσοκομείο για περαιτέρω διερεύνηση».

Βρισκόμαστε στο 2015, όσοι γνώριζαν τον Rami έχουν φύγει, πέρασαν τα σύνορα της Ελλάδας, «σώθηκαν», αλλά ο Rami εισάγεται στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική του «Παπαγεωργίου» καθώς «η κλινική του εικόνα είναι τέτοια, που δεν του επιτρέπει να εκπληρώσει μόνος του τις βασικές ανάγκες της καθημερινότητας.

Βρίσκεται υπό καθεστώς φόβου και αποδιοργάνωσης, δεν αντέχει να συναντήσει το βλέμμα μας. Συχνά θυμώνει, τρέχει στον γύρω χώρο της κλινικής χωρίς λόγο και προορισμό, σαν να μη χωράει πουθενά. Δεν κατανοεί τη γλώσσα μας, ούτε και εμείς τη δική του».

Χαμένος στο «μαύρο» της ζωής του αλλά πιότερο στο μαύρο συρτάρι της γραφειοκρατίας ο Rami, χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα, ενήλικας αλλά χωρίς δικαίωμα υπογραφής καθίσταται «ανύπαρκτος» και την πρώτη φορά που οι άνθρωποι της κλινικής καταθέτουν αυτοί το αίτημα για επανένωση με τη μητέρα του λαμβάνουν αρνητική απάντηση.

Πάνω σε όλα τα δεινά που χτυπούν προστίθεται ο χρόνος που πολλαπλασιάζει τα αδιέξοδα, ο χρόνος νοσηλείας παρατείνεται, «οι φορείς, απρόθυμοι ή ανίσχυροι, δεν παρέχουν προστασία σε ευάλωτους πρόσφυγες.

Ασκοπες καθυστερήσεις και αυθαίρετοι φραγμοί. Είναι η μόνη πραγματικότητα που έχουμε στη διάθεσή μας».

Η «οικογένεια» του νοσοκομείου

Πόση σεμνότητα επιστράτευσε η κ. Φωτιάδου, τι υπόδειγμα διακριτικότητας για να μιλήσει γι’ αυτόν τον «νεκρό» χρόνο, τον χρόνο του αγώνα τους στην κλινική, να βγάλουν δηλαδή τον Rami από τον βυθό της απόγνωσης:

«Ο Rami όλο αυτό το χρονικό διάστημα που βρισκόταν στο νοσοκομείο μας, απέκτησε “μητέρα”, “πατέρα” και φίλους. Οι εργαζόμενοι της κλινικής ήταν γι’ αυτόν σταθερά πρόσωπα αναφοράς και εμπιστοσύνης. Μέσα από το γνήσιο ενδιαφέρον των νοσηλευτών της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής, έμαθε να φροντίζει τον εαυτό του, εκπαιδεύτηκε να βοηθάει σε μικροδουλειές της κλινικής και συμμετείχε με χαρά σε κάθε αφορμή για γιορτή του νοσοκομείου και, βέβαια, είχε το πρώτο κέρασμα. Βρήκε τον χώρο και τον χρόνο του, ζούσε σε ασφαλές και προστατευόμενο περιβάλλον, δημιούργησε μια ρουτίνα στην οποία μπορούσε να είναι λειτουργικός. Τα βλέμματά μας μπορούσαν να συναντηθούν, η γλώσσα που μιλάμε άρχισε να γίνεται κατανοητή, η γέφυρα επικοινωνίας χτιζόταν. Η καθημερινότητα είναι αυτή που μπορεί να δημιουργεί δεσμούς τού "ανήκειν". Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν συνηγορούσαν ότι ο Rami ανήκει κάπου».

Με 132 λέξεις η κ. Φωτιάδου περιγράφει δύο χρόνια αγώνα, δύο χρόνια που μετράνε αιώνες αν αναλογιστούμε πόσο στ’ αλήθεια βάραινε η κάθε μέρα.

Χαμογελαστός στη Σουηδία

Παλεύοντας με τους εφιάλτες του Rami και το τέρας της γραφειοκρατίας, Ιούνιο του 2017, έρχονται επιτέλους τα καλά νέα καθώς οι σουηδικές αρχές κάνουν δεκτό το δεύτερο αίτημα επανένωσής του με τη μητέρα και την οικογένειά του. «Ο Rami στις 10 του Ιούλη ξύπνησε νωρίς τα χαράματα, φόρεσε τα καλά του ρούχα και μας περίμενε φανερά αναστατωμένος, αφού είχε αντιληφθεί ότι η μέρα αυτή είναι ξεχωριστή. Με την υποστήριξη και τη συνοδεία των δύο ψυχιάτρων της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής, ως αυτό το τελικό στάδιο του αποχωρισμού, ο Rami ταξιδεύει στη Σουηδία για να συναντήσει την οικογένειά του».

Πού και πώς τελειώνει αυτή η ιστορία; Με δωρική λιτότητα η κ. Φωτιάδου αποτυπώνει την επόμενη μέρα: «Ο φάκελος του Rami έκλεισε με την αρχειοθέτηση των φωτογραφιών που μας έστειλε η οικογένειά του ως απάντηση στα εναγώνια ερωτήματά μας για την προσαρμογή του στη Σουηδία. Στις φωτογραφίες είναι καλοντυμένος και χαμογελαστός, άλλοτε με φόντο το ζωηρό πράσινο χρώμα κάποιου σουηδικού πάρκου και άλλοτε με ύφος σοβαρό, αλλά ήρεμο κάθεται στο σαλόνι ειδικού κέντρου ημέρας με το βλέμμα προσηλωμένο στον φακό της φωτογραφικής μηχανής που τον καλεί».

Κι είναι πράγματι σαν να βλέπουμε κι εμείς αυτή τη φωτογραφία, κι είναι σαν να βλέπουμε όλους τους πρόσφυγες του κόσμου να λυτρώνονται, κι η χαρά μας μετατρέπεται σε μεγαλύτερη ατομική ευθύνη.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Από το γιορτινό τραπέζι... σε πογκρόμ κατά παιδιών
Ο 38χρονος πατέρας και ο 14χρονος γιος του οπλίστηκαν με μαχαίρια, σιδερολοστούς και άλλα όπλα και όρμησαν -μαζί με άλλα 10 άτομα- στα προσφυγόπουλα, ενώ ο πρώτος υπέβαλε προσχηματικά μήνυση κατά ενός παιδιού
Από το γιορτινό τραπέζι... σε πογκρόμ κατά παιδιών
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Ηρωες» αντιμέτωποι με ΕΔΕ
Μηνύσεις και αγωγές αποζημιώσεων από συγγενείς θυμάτων της πανδημίας εναντίον γιατρών της πρώτης γραμμής ● Μιλούν στην «Εφ.Συν.» οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία του νομού Πέλλας που σχεδιάζει να επισκεφτεί...
«Ηρωες» αντιμέτωποι με ΕΔΕ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Πράξεις τώρα, έστω και αργά»
Τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες δίνουν καθημερινά μάχη οι άνθρωποι του ΕΣΥ διαπίστωσε ιδίοις όμμασι κλιμάκιο του ΚΙΝ.ΑΛΛ. που επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη.
«Πράξεις τώρα, έστω και αργά»
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Όχι» στη χαλάρωση του lockdown από τους γιατρούς της Θεσσαλονίκης
Προειδοποιούν για ενδεχόμενο απώλειας ζωών από «παραμελημένες» ασθένειες, αν συνεχιστεί η μετατροπή των νοσοκομείων σε νοσοκομεία Covid-19.
«Όχι» στη χαλάρωση του lockdown από τους γιατρούς της Θεσσαλονίκης
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Δεκάμετρα έλατα, υποδεκατόμετρο στην... αλληλεγγύη
Μπορεί ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας να αναρωτιόταν φωναχτά και ρητορικά «έχουμε συναίσθηση των 578 διασωληνωμένων», οι αρχές της Θεσσαλονίκης όμως δεν υποστέλλουν τα… φωτάκια, με τα οποία είναι...
Δεκάμετρα έλατα, υποδεκατόμετρο στην... αλληλεγγύη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας