Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η εξάρθρωση μιας εγκληματικής οργάνωσης
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η εξάρθρωση μιας εγκληματικής οργάνωσης

  • A-
  • A+
Επί πεντέμισι χρόνια, μέρα με τη μέρα, συνεδρίαση με τη συνεδρίαση, θεμελιώθηκε η άνευ αμφιβολίας ενοχή των ναζί εγκληματιών, οι οποίοι απέτυχαν παταγωδώς στην απόπειρά τους να γλιτώσουν, έστω την ύστατη στιγμή, τη φυλακή ● Το χρονικό της τελευταίας φάσης της δίκης και της τελευταίας άγαρμπης «πιρουέτας» των καταδικασθέντων.

Με τη χτεσινή του απόφαση, το Α΄ Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών που δίκασε τη Χρυσή Αυγή επιβεβαίωσε αυτό που γνωρίζουν καλά όσοι μπόρεσαν να παρακολουθήσουν την πολύχρονη διαδικασία, ότι δηλαδή πρόκειται για μια υπόθεση απολύτως δεμένη, στηριγμένη σε αδιάψευστες μαρτυρίες και συντριπτικά ντοκουμέντα, τα οποία τεκμηριώνουν την ενοχή όσων καταδικάστηκαν. Οταν ξεκινούσε η δίκη της Χ.Α., στις 20 Απριλίου 2015, κανείς δεν μπορούσε βέβαια να προβλέψει την τελική έκβασή της, αλλά εδώ και αρκετό καιρό είχαμε διαπιστώσει ότι το δικαστήριο είχε ήδη κατανοήσει τον τρόπο λειτουργίας της εγκληματικής οργάνωσης και περίμενε στην τελική φάση να ακούσει την πλευρά των κατηγορουμένων, προκειμένου να διαμορφώσει την τελική του κρίση.

Οπως προκύπτει από τα ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.», οι τρεις τελικές φάσεις που ανήκαν στην πλευρά της υπεράσπισης (μάρτυρες υπεράσπισης, απολογίες κατηγορουμένων, συνήγοροι υπεράσπισης) όχι μόνο δεν ανέτρεψαν τα όσα είχαν έως τότε ακουστεί στην αίθουσα του δικαστηρίου, αλλά σε μεγάλο βαθμό επικύρωσαν τις εντυπώσεις που είχαν δημιουργηθεί από την αποδεικτική διαδικασία. Οι μάρτυρες υπεράσπισης έρχονταν με το ζόρι (μόνο το ένα τρίτο από τους προταθέντες), και όσοι κατέθεσαν επιβάρυναν τους κατηγορούμενους, οι οποίοι απολογούμενοι επιχείρησαν να γελοιοποιήσουν τη διαδικασία, ενώ οι συνήγοροι υπεράσπισης παρέμειναν σε όσα είχαν υποστηρίξει στην αρχή της διαδικασίας, παραβλέποντας το γεγονός ότι το δικαστήριο είχε ήδη ακούσει και δει πολυάριθμα στοιχεία που επιβεβαίωναν το κατηγορητήριο.

Από τη στιγμή που το δικαστήριο ανακοίνωσε την οριστική του απόφαση, στις 7 Οκτωβρίου, γίναμε μάρτυρες της τελικής προσπάθειας των καταδικασμένων μελών και διευθυντών της εγκληματικής οργάνωσης να κρατηθούν τουλάχιστον εκτός φυλακής. Για να το πετύχουν αυτό χρησιμοποίησαν δύο αντιφατικές στρατηγικές, οι οποίες τελικά αλληλοεξουδετερώθηκαν.

Από τη μια πλευρά, προσπάθησαν να δηλώσουν –ως άτομα- απολύτως άσχετοι με όσα τους καταλογίστηκαν, αφήνοντας βέβαια εκτεθειμένους τους έως τότε συναγωνιστές τους. Από την άλλη, άρχισαν να επιτίθενται στη σύνθεση του δικαστηρίου, στην ελληνική δικαιοσύνη, στα ελληνικά πολιτικά κόμματα, στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά την πολιτική της ναζιστικής οργάνωσης που συνοψίζεται στη ρήση του Γκέμπελς, την οποία επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία ο Μιχαλολιάκος: «Μας πολεμούν όλοι. Αρα πάμε καλά». Τώρα έμαθαν ότι μπορεί καμιά φορά να μην πάνε καλά, όταν τους πολεμούν όλοι.

Ειδικά ο Μιχαλολιάκος, διά του δικηγόρου αδελφού του, διαμαρτυρήθηκε προχτές για την αναφορά στη δωδεκάμηνη φυλάκισή του το 1979 με την κατηγορία της κατοχής εκρηκτικών και διέψευσε ότι κατηγορήθηκε για τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών σε κινηματογράφους. Βέβαια το δικαστήριο δεν είχε κάνει παρόμοια αναφορά. Το ανέφερε μόνο η εισαγγελέας, προκειμένου να πείσει ότι μια καταδίκη προ τεσσάρων δεκαετιών δεν μπορεί να καταγραφεί στο ποινικό μητρώο.

Η παγίδα του

Το κακό για τον Μιχαλολιάκο είναι ότι εκείνος που σε κάθε ευκαιρία θυμίζει το ποινικό του μητρώο είναι ο ίδιος, παγιδευμένος από την ανάγκη να δείχνει κι αυτός «αγωνιστική» συμπεριφορά, εφάμιλλη με τη δράση των Ταγμάτων Εφόδου και να διαψεύδει τις κατηγορίες των πρώην υπαρχηγών του (Κουσουμβρή, Περίανδρου) ότι είναι «άκαπνος». Μέχρι πρόσφατα είναι εκείνος που επανέρχεται στις αγωνιστικές του δάφνες του 1978-1979, χρησιμοποιώντας το «ευφυολόγημα» ότι αφού τότε του απέδωσαν την κατηγορία ότι σχεδίαζε την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι καιρός να την επιχειρήσει.

Και ο ίδιος είναι που –όπως θυμίσαμε προχτές στην «Εφ.Συν.»- επιδοκίμαζε τη φυγοδικία του Κασιδιάρη μετά την επίθεση στη Λιάνα Κανέλλη και καλούσε το Τάγμα της Νίκαιας να είναι έτοιμο να φυγοδικήσει, αλλά και να βγει στην παρανομία. Πώς άραγε περίμενε να πάρει αναστολή ποινής από ένα δικαστήριο που όλα αυτά τα έχει δει αναλυτικά σε βίντεο και έντυπα της οργάνωσης;

Ανάλογη στάση και ο Κασιδιάρης, γνήσιος μαθητής του «Αρχηγού», που δεν δίστασε να πουλήσει τον μέντορά του, ελπίζοντας να γλιτώσει ο ίδιος, απαρνούμενος ακόμα και το στιγματισμένο του μπράτσο. Μόνο που οι ταχυδακτυλουργίες της τελευταίας στιγμής ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, εφόσον το επιχείρημα ότι υπήρξε θύμα μιας σκευωρίας της κυβέρνησης Σαμαρά είναι εξαιρετικά αδύναμο, από τη στιγμή που είναι ο ίδιος εκείνος που είχε την επαφή με τον τότε πρωθυπουργό μέσω του Π. Μπαλτάκου. Εξάλλου ο Μιχαλολιάκος ήταν ο πρώτος που είχε «καρφώσει» και άλλες επαφές με την κυβέρνηση Σαμαρά

μέσω του Γ. Μουρούτη τον Ιούνιο του 2014. Ηταν βέβαια πολύ αργά. Η κάλυψη πίσω από τις επαφές αυτές δεν λειτουργούσε πλέον.

Την πάτησε

Οσο για τον Λαγό, γνωστό και ως «άντρακλα που δέρνει» σύμφωνα με τα υλικά που μελέτησε το δικαστήριο, αυτός θεώρησε ότι μπορεί να οχυρωθεί πίσω από την ευρωβουλευτική του ασυλία και –κυρίως- να βασιστεί στην εμπειρία του πρώτου εθνικοσοσιαλιστή της μεταπολεμικής περιόδου. Αλλά βέβαια πόνταρε σε λάθος άλογο. Δεν κατάλαβε ότι ο Κ. Πλεύρης θα αξιοποιήσει την ευκαιρία για να εκθέσει τη Χ.Α. και να εκδικηθεί για όσα έχει υποστεί από αυτήν. Ηδη με την αγόρευσή του για την πρόταση εξαίρεσης της σύνθεσης του δικαστηρίου, ο Πλεύρης είχε εκφράσει την πίστη του στον ναζισμό, καθώς και τη διαφωνία του με τις μεθόδους της Χ.Α.

Αλλά το βράδυ της Τετάρτης προέβη σε μια πρωτοφανή κίνηση. Παρενέβη τηλεφωνικά σε διαδικτυακή εκπομπή του στενού του συνεργάτη Τάσου Συμιγδαλά, μιλώντας με σκληρά λόγια για τη Χ.Α., φτάνοντας να πει ότι με τη δίκη «εξυγιάνθηκε» η ναζιστική οργάνωση: «Αυτό που θέλω να προσθέσω με τη Χ.Α. είναι ότι εξυγιάνθη κατά κάποιο τρόπο ο πατριωτικός χώρος. Διότι η Χ.Α., την οποία είχα καταγγείλει πρώτος εγώ, ότι κάνει τραμπουκισμούς και ότι δεν είναι σωστό να χτυπάμε πρόσωπα, τώρα, αυτή τη στιγμή ο πατριωτικός χώρος θα βρει μία έκφραση η οποία θα του αξίζει». Αλλά ακριβώς γι’ αυτό καταδικάστηκε η ηγεσία της οργάνωσης! Μ’ άλλα λόγια, τώρα που πάτε φυλακή, λέει ο Πλεύρης, ανοίγει ο χώρος και για μας. Τόπο στα νιάτα του ελληνικού εθνικοσοσιαλισμού!

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Η ερευνητική δημοσιογραφία απέναντι στον ναζισμό και το έγκλημα
Η «Εφ.Συν.» από το πρώτο της φύλλο αναζητούσε τον τρόπο για τη θεσμική αντιμετώπιση της ναζιστικής εγκληματικής βίας. Στο ειδικό αυτό ένθετο έχουμε επιλέξει χαρακτηριστικά δημοσιεύματα για τη Χρυσή Αυγή.
Η ερευνητική δημοσιογραφία απέναντι στον ναζισμό και το έγκλημα
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Επιτέλους!
Η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε, η δημοκρατία κέρδισε, το αντιφασιστικό κίνημα νίκησε, τα θύματα της εγκληματικής οργάνωσης δικαιώθηκαν: η Χρυσή Αυγή είναι στη φυλακή.
Επιτέλους!
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Γιατί δεν ρωτάτε τον Μπαλτάκο, κύριε Κασιδιάρη;
Επί πεντέμισι χρόνια η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έκανε ότι δεν υπάρχει η δίκη και επέμενε ότι όλες οι κατηγορίες εις βάρος της έχουν καταρρεύσει και τα στελέχη της έχουν ήδη απαλλαγεί.
Γιατί δεν ρωτάτε τον Μπαλτάκο, κύριε Κασιδιάρη;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας