Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα και ξάφνου βρέθηκαν πίσω στο Ιράκ

Η οικογένεια του Λαούντ και άλλοι πρόσφυγες πάνω στο πλοίο που τους διέσωσε έξω από τη Μήλο στις 9 Οκτωβρίου

Ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα και ξάφνου βρέθηκαν πίσω στο Ιράκ

  • A-
  • A+

Πίσω στο Ιράκ, στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της ημιαυτόνομης περιοχής του Κουρδιστάν, εκεί από όπου είχαν φύγει για να ζητήσουν καταφύγιο στην Ευρώπη, βρίσκεται σήμερα η εξαμελής οικογένεια Σύρων που απελάθηκε στις 20 Οκτωβρίου από την Ελλάδα στην Τουρκία μαζί με άλλους τέσσερις Σύρους, αν και είχαν εκδηλώσει εγγράφως την επιθυμία να ζητήσουν άσυλο.

Η «Εφ.Συν.» δημοσιεύει σήμερα τη μαρτυρία του πατέρα της οικογένειας, του Λαούντ Χαγκί, για τη συγκλονιστική περιπέτεια που έζησε ο ίδιος, η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά τους ερχόμενοι στην Ελλάδα και, στη συνέχεια, διωγμένοι βίαια και παράνομα από αυτήν, μια «διαδρομή θανάτου», όπως την ονομάζει.

Η μαρτυρία του, την οποία εμπιστεύτηκε σε αλληλέγγυα γυναίκα που τους φρόντισε το σύντομο διάστημα που έμειναν στην Ελλάδα και με την οποία έχουν αναπτύξει δεσμούς ζωής, εγείρει πολλά και σοβαρά ζητήματα.

■ Επιβεβαιώνει την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς προσφυγικού δικαίου από τις ελληνικές αρχές, που προχώρησαν σε απέλαση ανθρώπων που είχαν δηλώσει ότι ήθελαν να ζητήσουν άσυλο στη χώρα μας, παραπλανώντας τους σχετικά με τη διαδικασία και τον τελικό προορισμό τους, όπως έχουν καταγγείλει η Υπατη Αρμοστεία και η Διεθνής Αμνηστία και όπως έχει αναδείξει σε σειρά δημοσιευμάτων η «Εφ.Συν.».

Την υπόθεση ερευνά πειθαρχικά η γενική επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης Μαρία Παπασπύρου, ενώ έρευνα διενεργεί και ο Συνήγορος του Πολίτη.

■ Αμφισβητεί ευθέως τον ισχυρισμό ότι είναι «ασφαλής τρίτη χώρα» η Τουρκία για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που απελαύνονται εκεί, καθώς είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να βρουν δουλειά στη νόμιμη αγορά εργασίας και αναγκάζονται να δουλεύουν στη μαύρη εργασία με ελάχιστα χρήματα, που δεν φτάνουν για να εξασφαλίσουν στοιχειωδώς ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η οικογένεια του Λαούντ προτίμησε να κάνει ξανά τη δύσκολη και επικίνδυνη διαδρομή προς το Ιράκ και να επιστρέψει στην πόλη από την οποία είχε φύγει πριν από λίγους μήνες, όταν μια βόμβα χτύπησε το διπλανό κτίριο από εκεί που έμενε.

■ Αναδεικνύει την απουσία ανεξάρτητων μηχανισμών ελέγχου της εφαρμογής της ευρωτουρκικής διακήρυξης από την Τουρκία, στο σκέλος που αφορά τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των προσφύγων που επιστρέφονται εκεί.

■ Δείχνει τις μεγάλες δυσκολίες, τους κινδύνους και την αγωνία που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες στην προσπάθειά τους να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη, προσπάθεια που αποδεικνύεται όλο και συχνότερα συσσίφεια, καθώς η Ευρώπη κάνει τα πάντα για να τους κρατήσει εκτός της ευρωπαϊκής επικράτειας.

Στο Ερμπίλ

Ο Λαούντ γεννήθηκε στο Κομπάνι. Δέκα χρόνων μετακόμισε με την οικογένειά του στο Χαλέπι. Τελείωσε το σχολείο και, το 2002, ξεκίνησε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στον συριακό στρατό, διάρκειας δύο χρόνων και τριών μηνών. Το 2009 παντρεύτηκε την Ελάμ Χανίφ, με την οποία έκαναν τέσσερα παιδιά.

Μετά το ξέσπασμα των συγκρούσεων της «αραβικής άνοιξης», ο Λαούντ πήγε στο Ιράκ, στο Ερμπίλ, δουλεύοντας ως σχεδιαστής στον διαφημιστικό κλάδο.

Οταν χειροτέρευσε η κατάσταση στη Συρία, η οικογένειά του μετακόμισε μαζί του στο Ερμπίλ, όπου για ένα διάστημα είχαν μια κανονική, καλή ζωή, πριν αλλάξουν τα πράγματα με την εμφάνιση του ISIS εδώ και δύο χρόνια. Η συνέχεια της αφήγησης ανήκει στον ίδιο:

«Μετά την εμφάνιση του ISIS το 2014, η ζωή γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Οι ευκαιρίες για δουλειά λιγόστευαν, το κόστος ζωής αυξανόταν.

»Οταν γίναμε μάρτυρες μιας έκρηξης δίπλα στο σπίτι μας, το 2015, πήραμε την απόφαση να φύγουμε για την Ευρώπη, κάτι που σκεφτόμασταν από καιρό, καθώς βλέπαμε πως δεν υπάρχει μέλλον στη Μέση Ανατολή.

»Μάζεψα αρκετά χρήματα και καταφέραμε να πάμε στην Τουρκία. Βρήκαμε έναν διακινητή, υποσχέθηκε να μας μεταφέρει στην Ιταλία και έπειτα από ένα μήνα αναμονής έφτασε η στιγμή για το ταξίδι.

»Οσο και να προσπαθήσω, δεν θα μπορέσω να σας κάνω να καταλάβετε τι ζήσαμε. Στις 7 Οκτωβρίου, πριν το ξημέρωμα, μας βάλανε σ’ ένα πλοίο κοντά στη Σμύρνη, συνολικά 114 άτομα, πολύ περισσότεροι από όσους χωρούσαν.

»Λόγω των δυνατών κυμάτων και της δυσκολίας να ανασάνουμε στον στενό χώρο, κάποιους τους έπιασε ναυτία, άλλοι λιποθύμησαν, επικράτησε πανικός.

»Ο καπετάνιος μιλούσε ρώσικα, δεν καταλαβαίναμε λέξη. Το πρωί, η θάλασσα άρχισε να ηρεμεί, αλλά ήμασταν σε άθλια κατάσταση. Για να βεβαιωθούμε ότι ήταν ζωντανά τα παιδιά μας, βάζαμε το κεφάλι στο στήθος τους ν’ ακούσουμε αν χτυπά η καρδιά τους.

»Δυο μέρες μετά, το πλοίο χάλασε. Αρχισε να μπάζει νερά και να γέρνει μια δεξιά μια αριστερά. Οι άλλοι ανέβηκαν στο κατάστρωμα, εγώ έμεινα με την οικογένειά μου στο αμπάρι.

»Ενιωθα ότι δεν θα τα κατάφερνα να σώσω τα παιδιά μου, αποφάσισα να μείνω να πεθάνω μαζί τους. Στις 5 το πρωί, ένα τεράστιο κόκκινο πλοίο μάς πλησίασε, νιώσαμε ελπίδα».

Στα κύματα

«Περάσαμε στο πλοίο και σωθήκαμε. Ηταν 9 Οκτωβρίου 2016. Κάθισα δίπλα στα παιδιά μου και τη γυναίκα μου κι άρχισα να κλαίω χωρίς σταματημό.

»Μείναμε στη Μήλο πέντε μέρες, φρόντισε τα παιδιά μας μια γιατρός που μας βοήθησε πολύ και τη θεωρούμε πια αδελφή μας. Στη συνέχεια δόθηκε εντολή να μεταφερθούμε στη Λέρο.

»Μας έβαλαν σε ένα μεγάλο στρατιωτικό πλοίο που πήγαινε με εξωφρενική ταχύτητα. Μας έβρεχαν τα κύματα, από το κρύο δεν μπορούσαμε να ουρήσουμε. Ηταν ένας νέος εφιάλτης.

»Στη Λέρο, μας πήγαν σ’ ένα χώρο φιλοξενίας όπου μείναμε για λίγες μέρες και συμπληρώσαμε τα απαραίτητα έντυπα για να ζητήσουμε άσυλο. Ενα βράδυ, στο δείπνο, ήρθε ένας αστυνομικός και με ρώτησε: “Είσαι ο Λαούντ;”. Του είπα: “Ναι”. Μου είπε ότι θα μας μεταφέρουν σε άλλο χώρο φιλοξενίας, στην Αθήνα. Χαρήκαμε με τα καλά νέα. Ωστόσο περάσαμε τη νύχτα σε κελί στο αστυνομικό τμήμα.

»Το ξημέρωμα μας έβαλαν σε πλοίο και μας μετέφεραν στην Κω. Μας πήγαν σ’ ένα αεροδρόμιο, περιμέναμε περίπου τέσσερις ώρες. Ρωτήσαμε έναν αστυνομικό πού θα μας πάνε. “Δεν ξέρω, ακόμη περιμένω εντολές”, απάντησε.

»Ανεβήκαμε στο αεροπλάνο χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα για τον προορισμό μας, μόνο το ψέμα ότι θα πάμε στην Αθήνα. Μέσα στο αεροπλάνο ήμασταν 10 επιβάτες και περισσότεροι από 20 αστυνομικοί, ανάμεσά τους και στελέχη της Frontex. Τους ρωτήσαμε για τον προορισμό, μας απάντησαν κοφτά ότι δεν είχαν ιδέα».

Στο Οσμανλί

«Υστερα από περίπου μία ώρα, προσγειωθήκαμε. Εψαξα για κάποια σημαία ή πινακίδα, είδα την τουρκική σημαία. Σοκαριστήκαμε. Νιώθαμε όμως ανήμποροι ακόμα και να διαμαρτυρηθούμε.

»Η αστυνομία μας πήγε σε ένα χώρο φιλοξενίας στο Οσμανλί. Εκανε πολύ κρύο, αρρώστησαν τα παιδιά. Οταν βγήκαμε ύστερα από δεκατρείς μέρες, μας άφησαν έξω από το κέντρο πέντε ώρες μέσα στην παγωνιά να περιμένουμε το αυτοκίνητο που θα μας μετέφερε στην κοντινή πόλη.

»Μείναμε σ’ ένα σπίτι χωρίς τα βασικά για να επιβιώσουμε. Δεν είχα χρήματα και δεν μπορούσα να βρω δουλειά, δεν ξέρω καθόλου τουρκικά. Μια μέρα γύρισα σπίτι και βρήκα τη γυναίκα μου στο μπάνιο κλαμένη, να πλένει ρούχα με παγωμένο νερό, τα πόδια της κόκκινα από το κρύο. Ποτέ δεν θα μπορέσω να περιγράψω στο ελάχιστο την πραγματικότητα. Είναι άλλο να το λες κι άλλο να το ζεις.

»Αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο Ερμπίλ, να ξανακάνουμε αντίστροφα την ίδια διαδρομή που μας είχε οδηγήσει στην Τουρκία. Βρήκαμε έναν άντρα ο οποίος μετέφερε ανθρώπους στα σύνορα. Η αμοιβή ήταν 600 δολάρια. Τη συμφωνημένη ημερομηνία πήγαμε στη Βαν, μια πόλη σε απόσταση 8 ωρών με το αυτοκίνητο από τα σύνορα.

»Εκεί μας συνάντησε ένας άλλος άνδρας, τον ακολουθήσαμε προς τα σύνορα. Πληρώσαμε κι αρχίσαμε μέσα στη νύχτα και τον χιονιά να ανεβαίνουμε στο βουνό, κρατώντας και την ανάσα μας για να μη μας ακούσουν οι συνοροφύλακες. Περπατούσαμε 3 ώρες, πατούσαμε λάσπη, γλιστράγαμε στον πάγο, βουλιάζαμε στο χιόνι.

»Τα παιδιά έκλαιγαν, προσπαθούσα να τους δώσω κουράγιο. Στην κορυφή, μας περίμενε κάποιος άλλος να μας βγάλει από τα σύνορα, αλλά το έβαλε στα πόδια με το που άκουσε τα γαβγίσματα των σκυλιών που μας πλησίαζαν. Μας συνέλαβαν συνοροφύλακες και μας πήγαν στο τμήμα. Μας φέρθηκαν όμως με μεγάλο σεβασμό, μας προσέφεραν ό,τι χρειαζόμασταν.

»Εβγαλαν τις κάλτσες τους και τις φόρεσαν στα παγωμένα πόδια των παιδιών μου. Μετά από λίγο, ήρθε ένα περιπολικό και μας πήγε στο ποτάμι, που ήταν και τα σύνορα με το Ιράκ. Βρήκαμε κάποιον να μας περάσει στην απέναντι όχθη με άλογο.

»Συνεχίσαμε με τα πόδια, μέσα από τα βουνά για 4 ώρες, μετά με αυτοκίνητο, μέχρι που φτάσαμε τελικά στο Ερμπίλ. Εκεί βρίσκομαι τώρα και γράφω την ιστορία μου, με τα τέσσερα παιδιά μου και τη σύζυγό μου, που μοιράστηκε μαζί μου τον φόβο και το βασανιστήριο εκείνης της διαδρομή του θανάτου».

  

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Οι φίλοι του πέθαναν από το κρύο
Τα δύο οικεία του πρόσωπα στην Ελλάδα βρέθηκαν νεκρά στη σκεπασμένη απ’ τα χιόνια σκηνή που μοιράζονταν μαζί του στη Μόρια. Καταπονημένος ψυχικά και τραυματίας από έκρηξη στη Βαγδάτη ο 23χρονος Χουσέιν Ζ. από...
Οι φίλοι του πέθαναν από το κρύο
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Δεν πήρε άσυλο ο τραγικός επιζών του Αγαθονησίου
Εναν μήνα πριν κλείσει χρόνος από το τραγικό πολύνεκρο ναυάγιο στο Αγαθονήσι, όχι μόνο δεν έχουν ενημερωθεί οι τρεις επιζώντες για τα αποτελέσματα των ερευνών για τις πιθανές ευθύνες των Αρχών αλλά και...
Δεν πήρε άσυλο ο τραγικός επιζών του Αγαθονησίου
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ντοκουμέντο βίαιης επαναπροώθησης
Η παράνομη δραστηριότητα αστυνομικών και κουκουλοφόρων στο Διδυμότειχο δεν σταματά στις απαγωγές και επαναπροωθήσεις Τούρκων αντιφρονούντων, αλλά επεκτείνεται και σε Σύρους πρόσφυγες που ζητούν άσυλο στην...
Ντοκουμέντο βίαιης επαναπροώθησης
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Δεύτερο «καμπανάκι» για τις απελάσεις προσφύγων
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αποφάσισε να εξετάσει κατά προτεραιότητα την προσφυγή Σύρου αρμενικής καταγωγής, του οποίου το αίτημα ασύλου στην Ελλάδα είχε κριθεί απαράδεκτο σε δεύτερο...
Δεύτερο «καμπανάκι» για τις απελάσεις προσφύγων
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Αργή και προβληματική η διαδικασία ασύλου στην Ελλάδα
Προβληματικές διαδικασίες, ελλείψεις, καθυστερήσεις και οπισθοχώρηση των δικαιωμάτων όσων ζητούν άσυλο καταγράφει η έκθεση της οργάνωσης Αίτημα «Στην αναμονή: αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα», που παρουσιάστηκε...
Αργή και προβληματική η διαδικασία ασύλου στην Ελλάδα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας