Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γνωρίστε τους πρόσφυγες και μοιραστείτε τις ιστορίες τους

Όταν το χωριό του 10χρονου Ιμπραήμ στη Νιγηρία δέχθηκε επίθεση, αντάρτες τον χτύπησαν στο κεφάλι με ματσέτα και τον έθαψαν σε λάκκο

Γνωρίστε τους πρόσφυγες και μοιραστείτε τις ιστορίες τους

  • A-
  • A+

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες τιμά τη δύναμη και το κουράγιο των εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους εξαιτίας του πολέμου ή παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η φετινή εκστρατεία στοχεύει να αναδείξει την ανθρώπινη πλευρά της προσφυγικής ιστορίας μέσα από ιστορίες ελπίδας και θάρρους ανθρώπων που έχουν βιώσει τον αναγκαστικό εκτοπισμό.

Πρόσφυγες μιλούν για τις συνήθειές τους, γι' αυτά που αγαπούν, για ό,τι φοβούνται. Μέσα από τις μαρτυρίες τους καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι παρά συνηθισμένοι άνθρωποι που ζουν υπό ασυνήθιστες συνθήκες. Ας τους ακούσουμε και ας μοιραστούμε τις ιστορίες τους. 

«Ζω χάρη στην αδερφή μου»

«Η μητέρα μου είναι περήφανη για μένα. Λέει ότι χαμογελάω ξανά, παίζω ποδόσφαιρο και πηγαίνω στο σχολείο. Επίσης, έχω έναν πολύ καλό φίλο. Πηγαίνω στο σχολείο κάθε μέρα στον καταυλισμό. Λατρεύω να μαθαίνω αγγλικά και λατρεύω και τη δασκάλα αγγλικών μου. Το όνομά της είναι Σήλα. Τραγουδάμε και χορεύουμε μέσα στη τάξη μαζί με τη δασκάλα μας. Επαναλαμβάνουμε τις αγγλικές λέξεις αφού μας τις πει η δασκάλα μας και μετράμε από το μηδέν έως το 100. Μερικές φορές υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά, πάνω από 100 μέσα σε μία μόνο τάξη και είναι δύσκολο να συγκεντρωθούμε.

«Μετά το σχολείο παίζω ποδόσφαιρο μαζί με τη μεγάλη μου αδερφή, τη Λαραμά, και το μικρό μου αδερφό, τον Λούκας. Παίζουμε μπροστά από το σπίτι μας στον καταυλισμό και μαζί μας παίζουν κι άλλα παιδιά».

Ο δεκάχρονος Ιμπραήμ ανακάμπτει σιγά σιγά, μετά τη δύσκολη περιπέτειά του. Όταν το χωριό του στη Νιγηρία δέχθηκε επίθεση, αντάρτες δολοφόνησαν τον πατέρα του και τον χτύπησαν στο κεφάλι με ματσέτα. Έπειτα, τον έριξαν σε ένα λάκκο, νομίζοντας ότι είχε πεθάνει.

«Η Λαραμά με έσωσε», λέει ο Ιμπραήμ. «Βρήκε πού με είχαν θάψει οι αντάρτες». Ο Ιμπραήμ έμεινε τεσσερισήμισι μήνες στο νοσοκομείο. Η οικογένεια ζει πλέον στον καταυλισμό προσφύγων Minawao στο Καμερούν, ο οποίος άρχισε να λειτουργεί τον Ιούλιο του 2013 και φιλοξενεί περίπου 33.300 Νιγηριανούς πρόσφυγες.

Τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στη βορειοανατολική Νιγηρία από τον Μάιο του 2013, όταν οι πολιτείες Adamawa, Borno και Yobe κηρύχθηκαν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

«Δεν ήμασταν ασφαλείς, έπρεπε να φύγουμε»

«Όταν ήμασταν στο Γκαζνί, τα μικρότερα αδέρφια μου, ο Ναέεμ και ο Γιαζντάν, μου έφερναν φαγητό στο σχολείο και καθόμασταν όλοι μαζί να φάμε. Οι δυο τους δεν πήγαιναν στο σχολείο, γιατί είχαν γεννηθεί κωφάλαλοι. Οπότε, έβγαζαν τα πρόβατα για να βοσκήσουν στα βουνά».

«Τώρα, εδώ στο Πακιστάν, είμαστε μόνοι μας. Ο Ναέεμ, ο δεύτερος μεγαλύτερος αδερφός, μαγειρεύει για εμάς. Κάποια μέρα θα γίνει εξαιρετικός σεφ, γιατί λατρεύει το μαγείρεμα και έχει χάρισμα σε αυτό. Προσπαθεί να με μάθει κι εμένα πώς να φτιάχνω αφγανικό ψωμί. Κάθε πρωί, φτιάχνουμε τρία ψωμιά για το πρωινό – ένα φτιάχνω εγώ και δύο ο Ναέεμ. Πάντα γελάει μαζί μου, γιατί το ψωμί που φτιάχνω εγώ δεν είναι ποτέ στρογγυλό. Του ζήτησα να με μάθει καλύτερα πώς να μαγειρεύω μπιριάνι, που υποθέτω είναι πιο εύκολο από το να φτιάξεις ένα στρογγυλό ψωμί».

«Παρακολουθεί όλες τις εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση και μετά δοκιμάζει να φτιάξει τις συνταγές που είδε. Δεν έχουμε όλα τα υλικά που δείχνουν στην τηλεόραση, οπότε ο Ναέεμ δημιουργεί τα δικά του πιάτα. Νομίζω ότι το αρνί με κάρυ και σκέτο ρύζι είναι το καλύτερο πιάτο του, είναι πεντανόστιμο».

«Το όνειρό μου είναι να τον γράψω σε μια σχολή μαγειρικής. Δε χρειάζεται να ακούει ή να μιλάει, το μόνο που χρειάζεται είναι να είναι παρατηρητικός, γιατί είναι πολύ έξυπνος. Τα πιάνει πολύ γρήγορα. Ίσως μία μέρα όταν θα έχουμε δικό μας σπίτι και αρκετά χρήματα, να έχουμε και το δικό μας εστιατόριο».

Ο 16χρονος Μοχάμεντ Γιακούμπ, ο 14χρονος Ναέεμ και ο 11χρονος Γιαζντάν γεννήθηκαν στο Αφγανιστάν. Η οικογένεια διέφυγε στο Πακιστάν το 2010 και βρήκε καταφύγιο στην Κουέτα. Το 2012, ο πατέρας τους επιχείρησε ένα επικίνδυνο ταξίδι με βάρκα προς την Αυστραλία. Δυστυχώς πνίγηκε μαζί με άλλα 94 άτομα, όταν η βάρκα τους αναποδογύρισε κοντά στο νησί των Χριστουγέννων.

Η περίπτωση των αγοριών αυτών κοινοποιήθηκε στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και μεταφέρθηκαν στο Ισλαμαμπάντ. Εκεί αναπτύχθηκε η αγάπη του Ναέεμ για τη μαγειρική. Τα τρία αδέρφια ανυπομονούν να φτάσει η ημέρα που θα πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Ο πόλεμος με έδιωξε από την πατρίδα μου

«Πριν από δύο χρόνια, έφτασα με την οικογένειά μου στο Λίβανο εξαιτίας του πολέμου στη χώρα μου. Τα μόνα πράγματα που έφερα μαζί μου από τη Συρία ήταν το απολυτήριο λυκείου και οι αναμνήσεις μου από ευτυχισμένες στιγμές, φίλους, διασκέδαση, από το ζεστό σπίτι μας που ήταν γεμάτο θαλπωρή, την παιδική μου ηλικία και το σχολείο μου».

«Μου λείπουν οι εκδρομές με τους φίλους μου, η μητέρα μου να μου χαμογελάει το πρωί, ο φίλος μου που με περίμενε 15 λεπτά για να πάμε μαζί στο σχολείο, να γράφω ένα νέο ποίημα ή να αποταμιεύω λεφτά για να αγοράσω ένα καινούριο βιβλίο! Έφερα μαζί μου τις αναμνήσεις που είχα από εμένα, ως Χάνυ, ως ένα αγόρι γεμάτο φιλοδοξίες και όνειρα, που έφτασε τόσο κοντά στο να τα πραγματοποιήσει, πριν καταστραφούν όλα ξαφνικά εξαιτίας του πολέμου».

«Εάν μπορούσατε μόνο να δείτε τι έχω μέσα στο μυαλό μου. Θα βρίσκατε ένα συγγραφέα, που γράφει το πέμπτο προσχέδιο της ιστορίας του σε ένα βιβλίο με τίτλο “Ελπίδα”. Μπορεί επίσης να βρίσκατε μια εκδοχή του εαυτού μου να χορεύει στον ήχο ενός εκκρεμούς – το οποίο είναι μαρτύριο εάν έχεις συνηθίσει στη μουσική της Fayrouz ή του Frank Sinatra. Θα βρίσκατε επίσης μια σκακιέρα όπου τα πιόνια πέθαναν από βαρεμάρα. Εκεί θα με βρείτε».

Ο Χάνυ είναι 21 ετών, πρόσφυγας στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Πριν από τον πόλεμο, ο Χάνυ ζούσε την κάθε στιγμή. Ήταν ράπερ, έπαιζε σε ένα σχολικό συγκρότημα και ονειρευόταν να πάει στο πανεπιστήμιο. Σε μια ήσυχη περιφέρεια της Χομς, στο σπίτι που έχτισε ο πατέρας του, κοιτούσε το δέντρο έξω από το δωμάτιό του και έγραφε ποιήματα.

Ο αδερφός του, ο Ασράφ, γεννήθηκε την ημέρα που ξεκίνησε η σύρραξη στη Συρία – στις 15 Μαρτίου 2011. Μετά από είκοσι ημέρες, η βία έφτασε στη γειτονιά τους. Οι βόμβες έπεφταν βροχή και τα παράθυρά τους έτρεμαν. «Για ενάμιση χρόνο κλειδωνόμασταν μέσα στο σπίτι», θυμάται η μητέρα του Χάνυ.

«Στριμωχνόμασταν σε ένα δωμάτιο, όπου κοιμόμασταν και τρώγαμε». Έμειναν εκεί μέχρι που ο τρόμος χτύπησε την οικογένειά τους: Μια θεία, ένας θείος και ένας ξάδερφός τους βρέθηκαν δολοφονημένοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, με κομμένο το λαιμό. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Αφού η οικογένεια τράπηκε σε φυγή, το σπίτι τους λεηλατήθηκε και του έβαλαν φωτιά. Ο Χάνυ πήρε μόνο ένα πράγμα μαζί του: το απολυτήριο λυκείου και επικυρωμένα αντίγραφα. «Αυτά είναι η ζωή μου, το μέλλον μου. Άφησα τα πάντα πίσω στη Συρία, αλλά όχι αυτά». Ο Χάνυ επέστρεψε στην ποίηση για να απομακρύνει τη μονοτονία. «Ασχολούμαι με την ποίηση για να ελέγξω τα συναισθήματά μου», αναφέρει.

«Όλη μας τη ζωή τρέχουμε για να σωθούμε»

«Όταν ήμουν νεαρός ακόμα και έμαθα για τον Παρθενώνα, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ζούσα κάποια στιγμή στην Ελλάδα. Ωστόσο, η συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας κατέληξε να γίνει σκοπός ζωής για μένα. Εργάζομαι πάνω στο μάρμαρο, την πέτρα και τον γύψο από 13 ετών, όταν οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν κρυφά στην Τεχεράνη για να με σώσουν από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.

Αφού ήρθα στην Αθήνα, έχτισα το σπίτι που θα έμενα με την οικογένειά μου σχεδόν από το μηδέν. Η γυναίκα μου έχει κρεμάσει παντού κάτω από το διακοσμητικό γείσο με μαιάνδρους φωτογραφίες των τριών γιων μας. Η καταπράσινη πίσω αυλή του σπιτιού μας είναι το αγαπημένο μας καταφύγιο. Μαζευόμαστε εκεί, για να συζητήσουμε και να φιλοξενήσουμε τους καλούς μας γείτονες που είναι μεγάλη ευλογία, πίνοντας φρεσκοστυμμένη λεμονάδα από τη λεμονιά του κήπου μας και ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούν. Αυτό είναι το καταφύγιο όλης της οικογένειας, και η γυναίκα μου το αγαπάει τόσο πολύ! Συνήθιζε να λέει: ‘Τρέχουμε μια ζωή για να σωθούμε. Χρειαζόμαστε ένα μέρος στο οποίο να νιώθουμε ότι ανήκουμε, ένα μέρος στο οποίο δεν θα μπορεί κανείς να μας κυνηγήσει, ένα μέρος που θα μπορούμε να πούμε: από εδώ είμαστε’.

Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να της το προσφέρω αυτό. Και αυτό ακριβώς ονειρεύομαι για κάθε οικογένεια Αφγανών που φτάνει στην Ελλάδα. Στην αφγανική κοινότητα όπου περνάω όλο τον ελεύθερο χρόνο μου, προσφέρω καθοδήγηση και πρακτική υποστήριξη στους νεοαφιχθέντες. Η χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα δεν είναι καθόλου εύκολη χώρα για να βάλει ρίζες κάποιος. Αλλά συνεχίζω να καταβάλλω κάθε προσπάθεια για να φέρω την ελληνική και την αφγανική πατρίδα μου πιο κοντά.»

Ο Ταχίρ, όταν ήταν ακόμα έφηβος στο Ιράν, εργαζόταν σε ένα εργαστήριο μαρμάρου το πρωί και πήγαινε στο σχολείο το βράδυ. Ανακάλυψε ότι είχε ταλέντο οπότε παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Αρχιτεκτονικής στην Τεχεράνη. Πήρε ειδίκευση στην ελληνική, ρωσική και ιταλική αρχιτεκτονική, και κατασκεύαζε σπίτια στο Ιράν και στο Ντουμπάι. Προσπάθησε να επιστρέψει δύο φορές στο Αφγανιστάν, αλλά δεν μπορούσε να μείνει εκεί εξ αιτίας του πολέμου. Η επιθυμία του να πάρει νόμιμο προσφυγικό καθεστώς τον οδήγησε να έρθει στην Ελλάδα, όπου τον ακολούθησε και η οικογένειά του έξι χρόνια αργότερα.

Δήλωση του Antonio Guterres για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων 2015

Μόλις 15 χρόνια μετά την έναρξη της νέας χιλιετίας, που πολλοί ελπίζαμε ότι θα σήμαινε και το τέλος των πολέμων, η εξάπλωση της παγκόσμιας βίας έχει φτάσει σε σημείο να απειλεί πλέον και τα ίδια τα θεμέλια του διεθνούς μας συστήματος.

Την περασμένη χρονιά ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους περισσότεροι άνθρωποι από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Σε όλο τον κόσμο, σχεδόν 60 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί λόγω συρράξεων και διώξεων. Σχεδόν 20 εκατομμύρια από αυτούς είναι πρόσφυγες, και πάνω από τους μισούς παιδιά. Οι αριθμοί ανεβαίνουν συνεχώς με δριμύτατους ρυθμούς, σε καθημερινή βάση, σε κάθε ήπειρο. Το 2014, είχαμε κατά μέσο όρο 42.500 πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο ή εσωτερικά εκτοπισμένους, σε καθημερινή βάση – που αντιστοιχεί σε τετραπλάσια αύξηση σε περίοδο μόλις τεσσάρων ετών. Οι άνθρωποι αυτοί βασίζονται σε εμάς για να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να ελπίζουν. Θα θυμούνται όσα κάνουμε.

Παρ' όλα αυτά, ακόμα και ενώ ξετυλίγεται αυτή η τραγωδία, ορισμένες από τις χώρες που έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν περισσότερο κλείνουν τις πύλες τους στους ανθρώπους που ζητούν άσυλο. Τα σύνορα κλείνουν, οι άτυπες αναγκαστικές επιστροφές αυξάνονται και η εχθρότητα μεγαλώνει. Οι οδοί για νόμιμη διαφυγή ξεθωριάζουν και οι ανθρωπιστικοί οργανισμοί, όπως ο δικός μας, λειτουργούν με έναν πολύ σφιχτό προϋπολογισμό και δεν καταφέρνουν να ικανοποιήσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες ενός τέτοιου μαζικού πληθυσμού θυμάτων.

Τώρα ήρθε η στιγμή της αλήθειας. Η παγκόσμια σταθερότητα καταρρέει αφήνοντας πίσω της πρωτοφανή κύματα εκτοπισμού. Οι παγκόσμιες δυνάμεις έχουν γίνει είτε απαθείς παρατηρητές είτε απόμακροι παίκτες απέναντι στις συρράξεις που ωθούν τόσο πολλούς αθώους πολίτες να ξεριζωθούν.

Στον κόσμο μας, ο οποίος βρίσκεται σε πόλεμο και όπου οι σχέσεις ισχύος είναι ασαφείς, ενώ το απρόβλεπτο των εξελίξεων και η ατιμωρησία είναι πλέον οι κανόνες του παιχνιδιού, επείγει όλοι όσοι διαθέτουν κάποια επιρροή στα εμπλεκόμενα μέρη των συρράξεων αυτών να βάλουν κατά μέρος τις διαφορές τους και να συνεργαστούν ώστε να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για να μπει ένα τέλος στην αιματοχυσία.

Όμως στο μεταξύ, ο κόσμος πρέπει είτε να επωμιστεί συλλογικά το βάρος της παροχής βοήθειας στα θύματα των πολέμων, ή να διακινδυνεύσει να μείνει αμέτοχος καθώς άλλες λιγότερο πλούσιες χώρες και κοινότητες – οι οποίες φιλοξενούν το 86% των προσφύγων του κόσμου –δέχονται υπερβολικές πιέσεις και γίνονται ασταθείς.

Από τις απαρχές του πολιτισμού, έχουμε φερθεί απέναντι στους πρόσφυγες με τρόπο που δείχνει ότι αξίζουν την προστασία μας. Όποιες κι αν είναι οι διαφορές μας, έχουμε αναγνωρίσει ως θεμελιώδη ανθρώπινη υποχρέωση την παροχή προστασίας σε όλους όσους εγκαταλείπουν τα σπίτια τους λόγω πολέμων και διώξεων.

Κι όμως σήμερα, ορισμένοι από τους πλουσιότερους από εμάς αμφισβητούν τον αρχαίο αυτό κανόνα, και βλέπουν τους πρόσφυγες ως απρόσκλητους επισκέπτες, ανθρώπους που αναζητούν εργασία ή τρομοκράτες. Αυτή είναι μια πορεία πολύ επικίνδυνη, κοντόφθαλμη, ηθικά λανθασμένη και – σε ορισμένες περιπτώσεις –παραβιάζει τις διεθνείς μας υποχρεώσεις.

Έχει έρθει η στιγμή να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από παραπλανητικές λέξεις. Τα πλουσιότερα κράτη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι πρόσφυγες είναι πράγματι θύματα που τρέχουν να σωθούν από πολέμους που δεν κατάφεραν να αποτρέψουν ή να σταματήσουν. Επίσης, οι πλουσιότερες χώρες θα πρέπει να αποφασίσουν κατά πόσον θα επωμιστούν το μερίδιό τους, στη χώρα τους αλλά και στο εξωτερικό, ή αν θα κρυφτούν πίσω από τείχη ενώ αυξάνεται συνεχώς η αναρχία σε όλο τον κόσμο.

Για μένα, η επιλογή είναι ξεκάθαρη: είτε θα επιτρέψουμε στον καρκίνο του βίαιου εκτοπισμού να εξαπλωθεί χωρίς θεραπεία, ή θα διαχειριστούμε την κρίση όλοι μαζί. Έχουμε στη διάθεσή μας και τις λύσεις και την εμπειρία. Δεν πρόκειται να είναι ούτε εύκολο ούτε φτηνό, αλλά θα αξίζει τον κόπο. Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν κάνουμε το σωστό για τα θύματα πολέμου και διώξεων, υπάρχει καλοσύνη και ευημερία για πολλές γενιές. Και μακροπρόθεσμα προάγεται η σταθερότητα.

Όλοι θα πρέπει να ανανεώσουμε τη δέσμευσή μας απέναντι στη Σύμβαση του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων και τις αρχές που τη διέπουν που μας έκαναν δυνατούς. Να προσφέρουμε ένα ασφαλές λιμάνι, τόσο στις ίδιες μας τις χώρες όσο και στις περιοχές των κρίσεων, και να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες να ανακτήσουν τη ζωή τους. Δεν πρέπει να αποτύχουμε. 

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Το εξπρές της Ειδομένης για ανήλικους πρόσφυγες και η «καμπάνα» από το ΕΔΔΑ
Οι πέντε ανήλικοι Αφγανοί της φυλής Χαζάρα έφτασαν στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2016, όταν είχε κλείσει για τους Αφγανούς ο βαλκανικός διάδρομος προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εκεί όπου επιδίωκαν να πάνε.
Το εξπρές της Ειδομένης για ανήλικους πρόσφυγες και η «καμπάνα» από το ΕΔΔΑ
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες: Μειονότητα μέσα στη μειονότητα
Οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες φτάνουν στην Ευρώπη συνήθως μόνοι και μόνες, κυνηγημένοι από τις τοπικές κοινωνίες ή ακόμα και από τις οικογένειές τους, ταξιδεύοντας με διαρκή φόβο μήπως γίνει αντιληπτή η ταυτότητά τους.
ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες: Μειονότητα μέσα στη μειονότητα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
Η Ζάχρα έχει ξεκινήσει από καιρό και καταγράφει την ιστορία της σε ένα βιβλίο που όπως λέει, θέλει να το εκδώσει σε όσες περισσότερες γλώσσες μπορεί. Είναι, μόλις, 18 ετών, όμως έχει ζήσει ήδη πολλά.
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ενωμένοι και ορατοί κατά των διακρίσεων
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών διοργανώνει τον «Περίπατο κατά των διακρίσεων 2019» και καλεί σε συγκέντρωση στις 3 μ.μ. στο Σύνταγμα και πορεία μέχρι τα Προπύλαια.
Ενωμένοι και ορατοί κατά των διακρίσεων
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
«Μετά από πολλά χρόνια νιώθω ξανά κανονικός άνθρωπος»
Ο Μοχάμεντ, δάσκαλος από τη Συρία, σε αναπηρικό αμαξίδιο από έξι μηνών, πατέρας δύο παιδιών, ζει στην Αθήνα και εργάζεται σε εταιρεία τηλεπληροφορικής.
«Μετά από πολλά χρόνια νιώθω ξανά κανονικός άνθρωπος»
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Σάφι από το Αφγανιστάν
Η Σάφι έζησε τη ζωή της μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν. Όταν αποφάσισε να φύγει από το Ιράν ήταν βέβαιη ότι δεν θέλει να επιστρέψει. Θέλει πλέον να αφήσει όλα τα δυσάρεστα πίσω της και να προχωρήσει μπροστά. Η...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Σάφι από το Αφγανιστάν

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας