Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μια διαφορετική πολυμεσική πλατφόρμα

Στιγμιότυπο από τo βίντεο πορτρέτο της Αριστέας από την κοινότητα Ρομά στο Αλιβέρι του Βόλου. Κινηματογραφίστρια: Νεφέλη Παπαϊωάννου Παραγωγή: This is not a feminist project 2018

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μια διαφορετική πολυμεσική πλατφόρμα

  • A-
  • A+
Το «This is not a feminist project» ζωντανεύει το (πρόσφατο) παρελθόν του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος και το συνδέει με το παρόν, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο αρχειακό υλικό όπως προκηρύξεις, φωτογραφίες και περιοδικά. Η Βάσια Ντούλια και η Μάρη Σπανουδάκη, κινηματογραφίστρια και ερευνήτρια αντίστοιχα, υπεύθυνες για το εγχείρημα, θέλουν μέσα από την αλληλεπίδραση ετερόκλητων κοινοτήτων να αναδειχτούν οι ανάγκες και οι διεκδικήσεις τού σήμερα.

Από την άγρια δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη και το λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου ώς τις γυναικοκτονίες στην Κύπρο, για τις οποίες νέα στοιχεία έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια, είναι προφανές πως ο δρόμος για την ισότητα είναι δύσβατος και γεμάτος εμπόδια.

Και ενώ η επικαιρότητα βρίθει από κρούσματα σεξιστικής και ομοφοβικής βίας, το This is not a feminist project (Αυτό δεν είναι ένα φεμινιστικό πρότζεκτ) καλεί σε συμμετοχή στο εγχείρημα όσες και όσους μπορούν να συνεισφέρουν και να δράσουν μέσα από αυτό.

«Για να έχουμε ένα φεμινιστικό μέλλον, χρειαζόμαστε ένα φεμινιστικό παρελθόν πάνω στο οποίο θα σταθούμε και θα δημιουργήσουμε».

Η φράση της Στέφανι Γκίλμορ από το βιβλίο της «Φεμινιστικός ακτιβισμός ως κίνημα βάσης στη μεταπολεμική Αμερική» (Grassroots Feminist Activism in Postwar America) θα μπορούσε να συνοψίζει τη φιλοσοφία του εγχειρήματος, που ξεκίνησαν η Βάσια Ντούλια και η Μάρη Σπανουδάκη το 2017 με τον πολύ εύστοχο και συνάμα ειρωνικό τίτλο «This is not a feminist project».

Πρόκειται για μια πολυμεσική πλατφόρμα που ζωντανεύει το (πρόσφατο) παρελθόν του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος και το συνδέει με το παρόν, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο αρχειακό υλικό (προκηρύξεις, φωτογραφίες και περιοδικά).

Το αρχείο ξεκινά από το 1980, ιχνηλατεί τη γυναικεία δράση και την εμπειρία του δεύτερου Κύματος Φεμινισμού και φτάνει ώς τις μέρες μας, όπου γυναίκες στην Ελλάδα τού σήμερα μας μιλούν για τη ζωή τους μέσα από ντοκιμαντέρ: από τη 18χρονη έγκυο Ρομά Αριστέα, που συνεχίζει την εκπαίδευσή της παρά τις αντιξοότητες, ώς τη Λορέτα από τη Σρι Λάνκα που τα τελευταία 20 χρόνια ζει και εργάζεται στην Ελλάδα της κρίσης και έχει πολλά να πει για τις διαφορές και τις ομοιότητες ανάμεσα στη χώρα μας και τη δική της.

Η Βάσια και η Μάρη, κινηματογραφίστρια και ερευνήτρια αντίστοιχα, ήρθαν στα γραφεία της εφημερίδας γεμάτες ενέργεια και κέφι γι' αυτό που κάνουν. Το εγχείρημα είναι το μεράκι τους, όπως λένε.

Στόχος τού πρότζεκτ είναι να ξεκινήσει ένας διάλογος στον οποίο θα συμμετέχουν συλλογικότητες, ομάδες και άτομα που δραστηριοποιούνται στον γυναικείο και ΛΟΑΤΚΙ χώρο, με έναυσμα τις παρούσες και παρελθοντικές στιγμές του φεμινιστικού κινήματος και μέσα από την αλληλεπίδραση ετερόκλητων κοινοτήτων να αναδειχτούν οι ανάγκες και οι διεκδικήσεις τού σήμερα.

Χαρτογράφηση των ομάδων

Οι δημιουργοί του this is not a feminist project, Μάρη Σπανουδάκη (αριστερά) και Βάσια Ντούλια από το πρώτο «Σπίτι των Γυναικών» της Αθήνας, στην οδό Ρωμανού Μελωδού

ΦΩΤ.: ΙΣΜΗΝΗ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗ

«Προσπαθούμε να έρθουμε σε επαφή με οργανώσεις, συλλογικότητες και πρωτοβουλίες, να δούμε πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν. Προετοιμάζουμε μια χαρτογράφηση ενεργών ομάδων και πρωτοβουλιών που υπάρχουν στην Ελλάδα.

»Θέλουμε να υπάρχει ένας διάλογος. Αυτός είναι και ο λόγος της δικής μας πρωτοβουλίας, οπότε ήδη έχουν γίνει σοβαρά γεγονότα που κάνουν επιτακτική την ανάγκη αυτής της συσπείρωσης, όπως η δολοφονία του Ζακ ή οι μαζικές γυναικοκτονίες.

»Θα θέλαμε πολύ να λειτουργούν όλα τα κινήματα μαζί, αν μιλάμε για τη διαθεματικότητα, απλώς χρειάζεται οργάνωση και σεβασμός ως προς τον τρόπο δράσης της κάθε ομάδας» μας λέει η Μάρη Σπανουδάκη.

Ιδανικά επιθυμούν η δράση αυτή να ξεφύγει από τα ελληνικά όρια, «να υπάρξει η ευκαιρία να ασχοληθούμε και με πρωτοβουλίες στο εξωτερικό, για να δούμε πού βρισκόμαστε εμείς σε σχέση με άλλες χώρες, ποια είναι τα αιτήματα διεθνώς, αν υπάρχει το ενδεχόμενο συνεργασιών και κατά πόσο θα μπορούσε να υπάρχει αλληλεπίδραση» τονίζουν.

Στην Ελλάδα της κρίσης, των διαρκώς μεταβαλλόμενων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών και αναταραχών, οι διακρίσεις κατά των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων γίνονται εξαιρετικά αισθητές.

Ομως δεν πρόκειται για φαινόμενα που ανέκυψαν μέσα σε ένα βράδυ, ούτε είναι απλώς το αποτέλεσμα της κρίσης.

Οι ανισότητες είναι ριζωμένες βαθιά στην ελληνική κοινωνία και η οικονομική κρίση ανέδειξε αυτό που ήδη προϋπήρχε, δηλαδή τις παρούσες πατριαρχικές αξίες και αντιλήψεις.

«Ηταν πάντα εκεί, μια παγκόσμια συνθήκη» μας λέει η Βάσια. «Δεν το συνδέω αποκλειστικά με το κομμάτι της κρίσης. Δεν μπορώ να πω ότι αν δεν είχε υπάρξει η κρίση δεν θα είχαμε φτάσει ώς εδώ ή ότι δεν θα υπήρχαν γυναικοκτονίες» προσθέτει.

Η οικονομική κρίση είναι ένας καταλυτικός παράγοντας, που όχι μόνο οδηγεί σε αλλαγές στον εργασιακό τομέα, αλλά λειτουργεί και ως παράδοξο εφαλτήριο για την αμφισβήτηση πολλών στερεοτύπων που αφορούν τις έμφυλες ταυτότητες.

Σε πολλά νοικοκυριά -με την οικογένεια να προσπαθεί να προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες- παρατηρείται μια αντιστροφή των παραδοσιακών ρόλων, ένας πιο ισορροπημένος καταμερισμός στις οικιακές εργασίες ή και σε κάποιες περιπτώσεις η γυναίκα να είναι εκείνη που προσφέρει το κύριο εισόδημα στο σπίτι.

Ομως σε καμία περίπτωση η κρίση δεν μπορεί να δώσει ώθηση στον αγώνα της χειραφέτησης των γυναικών. «Χρειάζονται και άλλα πράγματα. Μια εσωτερική συνειδητοποίηση. Θεσμικά η Ελλάδα θα λέγαμε ότι είναι πολύ μπροστά σε θέματα φύλου και διεκδικήσεων ισότητας. Αυτό όμως αποδεδειγμένα δεν αρκεί» συμπεραίνει η Βάσια.

«Ξεκινάς από το μηδέν»

Η πλατφόρμα

Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να υπάρξει ένα μαζικό κίνημα που να προάγει όλες τις διεκδικήσεις οι οποίες βρίσκονται σήμερα στο προσκήνιο: από τη μισθολογική ανισότητα ώς την ευρύτερη περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας και τον καθημερινό στιγματισμό του Αλλου;

«Ξεκινάς από το μηδέν, όταν θες να υπάρξει αλλαγή, οπότε αυτό θέλει έναν επαναπροσδιορισμό σε όλο το σύστημα, το εκπαιδευτικό αρχικά. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, για να το δούμε στην καθημερινότητά μας» τονίζει η Βάσια Ντούλια.

Και ενώ τα γεγονότα φαίνεται να μας προλαβαίνουν και η λίστα των θυμάτων της πατριαρχίας να μεγαλώνει δραματικά, η Ιστορία έχει πολλά να μας διδάξει. Ισως το μέλλον να μην είναι αναγκαστικά τόσο ζοφερό.

Αρκεί βέβαια να μη μένουμε θεατές μπροστά σε όσα διαδραματίζονται γύρω μας. Για τη Ζάκι, την Ελένη, τη Μαίρη Ρόουζ. Για εμάς. Και για σένα.

 

 

 

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ο Ζακ, σαν κομήτης, έριξε φως σ’ αυτούς που ζουν στο σκοτάδι
Η «Εφ.Συν.» παραβρέθηκε στην εκδήλωση της Θετικής Φωνής και του HIV in Greece στο «Ρομάντζο», που αποτελεί την αφετηρία ενός πολιτικού αρχείου του ιού στην Ελλάδα.
Ο Ζακ, σαν κομήτης, έριξε φως σ’ αυτούς που ζουν στο σκοτάδι
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Κοινωνικό θέατρο για τις «άλλες» ζωές
Η δολοφονία στη Γλάδστωνος, το 2018, πόσο απέχει από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Stonewall 50 χρόνια πριν; Τέτοιου είδους ερωτήματα θέτει η παράσταση «A new era (?)», που θα παρουσιαστεί στο αθηναϊκό κοινό...
Κοινωνικό θέατρο για τις «άλλες» ζωές
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ο δρόμος έχει τη δική σου ιστορία
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 πέρασαν στην ιστορία ένας πεζόδρομος, η Γλάδστωνος από τη μία, και οι διασταυρώσεις πολλών διαφορετικών ταυτοτήτων σου από την άλλη: ήσουν περήφανα οροθετική. Ησουν περήφανα αδερφή....
Ο δρόμος έχει τη δική σου ιστορία
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Οι πέντε θάνατοι της Zackie Οh
«Οργή και Θλίψη, η Ζackie θα μας λείψει: Νοηματοδοτώντας την απώλεια» ήταν το θέμα της επώδυνης, αλλά λυτρωτικής συζήτησης που διοργανώθηκε από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα στο αμφιθέατρο του BIOS.
Οι πέντε θάνατοι της Zackie Οh
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
«Ναι μεν αλλά» στον ρατσισμό δεν έχει
Με κοινό αίτημα να αποδοθεί δικαιοσύνη στο αποτρόπαιο λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου πλήθος κόσμου συμμετείχε στην εκδήλωση-συναυλία που συνδιοργάνωσαν η Πρωτοβουλία Justice For Zak/Zackie και η πλατφόρμα...
«Ναι μεν αλλά» στον ρατσισμό δεν έχει
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
«Οργή και θλίψη, η Ζάκι θα μας λείψει»
Περισσότερα από 2.000 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεων και συμμετείχαν στη μαζική και δυναμική πορεία διαμαρτυρίας για το άγριο λιντσάρισμα του ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου το μεσημέρι της...
«Οργή και θλίψη, η Ζάκι θα μας λείψει»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας