Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ζουλιέν από το Κονγκό

Ζουλιέν

Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ζουλιέν από το Κονγκό

  • A-
  • A+

Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Ο Ζουλιέν είναι 23 ετών και γεννήθηκε στην Κινσάσα του Κονγκό. Έφυγε από την πατρίδα του σε ηλικία μόλις 15 ετών προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Όπως ο ίδιος λέει, οι επιλογές που είχε ήταν δύο: ο πόλεμος στο Κονγκό ή τα επικίνδυνα νερά της Μεσογείου. Επέλεξε το επικίνδυνο ταξίδι της προσφυγιάς με τον συλλογισμό πως είτε από όπλο πίσω στην πατρίδα του, είτε από πνιγμό στη θάλασσα, ο θάνατος είναι ίδιος. Εκείνος στάθμισε τις δύο επιλογές και σήμερα είναι ζωντανός, χτίζοντας τη ζωή του από την αρχή.

«Ήρθα στην Ελλάδα στις 22 Νοεμβρίου του 2011. Κατάφερα μετά από προσπάθεια και πέρασα τα σύνορα, αλλά με συνέλαβαν στην Ορεστιάδα κι έμεινα σε ένα κέντρο κράτησης. Εκεί υπήρχαν ενήλικες κι ανήλικα παιδιά. Τότε ήμουν 15 χρόνων. Έμεινα μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου 2012. Όταν με άφησαν ελεύθερο ήρθα στην Αθήνα. Δεν ήξερα ελληνικά, δεν ήξερα κανέναν. Πέρασα πολύ δύσκολες στιγμές. Δεν είχα να φάω και κοιμόμουν έξω στον δρόμο. Έπινα νερό από τα λάστιχα με τα οποία ποτίζει ο δήμος της Αθήνας τα λουλούδια της πόλης. Έτρωγα χαλασμένο ψωμί από τα σκουπίδια. Κάποια στιγμή η αστυνομία με συνέλαβε στην πλατεία Αμερικής και με έστειλε στην Κόνιτσα σε ένα κέντρο ανηλίκων.»

Το πείσμα και η αριστεία

«Στο μεταξύ προσπαθούσα να μάθω ελληνικά. Με τη βοήθεια της φιλολόγου κ. Γιάννας Νίκου τα κατάφερα αρκετά καλά. Διάβαζα σκληρά. Το λεξικό το είχα συνέχεια μαζί μου. Σε τρεις μήνες ήμουν σε πολύ καλό επίπεδο. Είχα καλούς φίλους σε όλη μου την προσπάθεια. Η δημοσιογράφος κ. Μαίρη Τζώρα, η οποία με φρόντισε σαν να ήμουν δικό της παιδί, αλλά κι ο τότε υποδιευθυντής της αστυνομίας στα Γιάννενα, ο κ. Γιώργος Κιτσαράς. Αυτοί οι άνθρωποι με ευεργέτησαν. Και σήμερα έχω κρατήσει επαφή με όλους τους. Τους θεωρώ φίλους μου ή κάτι παραπάνω. Με στήριξαν σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στη ζωή μου. Κι αυτοί ξέρουν τι χρώμα έχουν τα δάκρυά μου. Μέχρι τότε ζούσα στο δρόμο κι έτρωγα από τα σκουπίδια. Μέχρι τότε ήμουν μόνος μου…

…Έδωσα εξετάσεις κι έκανα αίτηση να πάω στο λύκειο. Η αίτησή μου εγκρίθηκε από τα γραφεία του υπουργείου Παιδείας στην Ήπειρο και πήγα σε ελληνικό σχολείο. Το 2012 – 2013 ξεκίνησα από την Α’ τάξη του επαγγελματικού λυκείου Κόνιτσας. Στο τέλος του έτους είχα καταφέρει να είμαι ο καλύτερος μαθητής. Και στη Β' Λυκείου κατάφερα με το τέλος της χρονιάς να βγω πρώτος με απολυτήριο 19,8 ενώ στις Πανελλήνιες συγκέντρωσα 18.500 μόρια και μπήκα πρώτος στη σχολή μου.

...Ήμουν κάποιος που ήρθε από το πουθενά κι αρίστευσε. Αυτό έκανε στον κόσμο μεγάλη εντύπωση. Δέχθηκα πρόσκληση από τον Αρχιεπίσκοπο ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία να μείνω στο οικοτροφείο. Ο τότε υπουργός Εργασίας, ο κ. Κατρούγκαλος, με βράβευσε για την προσπάθειά μου, ενώ και ο υπουργός Μετανάστευσης, ο κ. Μουζάλας, ζήτησε να με δει. Μετά από όλα αυτά, το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών μου έδωσε μία υποτροφία για να ξεκινήσω τις σπουδές μου. Πίσω στην Κόνιτσα, το δημαρχείο, τιμητικά, μου έδωσε ένα laptop. Δέθηκα πολύ με την κοινωνία της Κόνιτσας. Είναι η δεύτερη πατρίδα μου. Όταν έχω ανάγκη να κάνω ένα διάλειμμα, πηγαίνω και τους βλέπω.»

Όταν βάζεις φωτιά στο σπίτι μου και καις τα παιδιά μου, τι περιμένεις από εμένα; Να μείνω και να πεθάνω; Μα, ακόμα δεν πρόλαβα να ζήσω

«Τι σημασία έχει εάν είμαι μαύρος ή λευκός;»

«Είμαι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Ηλεκτρονικών με κατεύθυνση την επικοινωνία και τα δίκτυα. Σήμερα είμαι στο 4ο έτος. Επιπλέον, συμμετέχω σε ένα πρόγραμμα όπου ταξιδεύουμε σε ευρωπαϊκές χώρες έτσι ώστε να φέρουμε πιο κοντά τον ευρωπαϊκό και τον αφρικανικό πολιτισμό. Παράλληλα, εργάζομαι σε μια εταιρία τηλεπικοινωνιών καθώς κάπως πρέπει να βιοπορίζομαι.

Η πορεία μας συνεχίζεται. Με μεγάλη προσπάθεια, με υπομονή κι επιμονή. Παρά τις δυσκολίες, αυτό που με κρατάει, αυτό που με τρέφει είναι η ελπίδα ότι το σκοτάδι θα γίνει φως. Το έζησα και το ξέρω ότι μπορεί να γίνει. Πριν κάποια χρόνια ήμουν στο δρόμο. Σήμερα οικοδομώ το μέλλον μου. Είμαι πολιτικός πρόσφυγας και ξέρω ότι είναι ακόμα δύσκολη η κατάσταση στις χώρες μας. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που μας δέχθηκε και φροντίζει για εμάς παρ’ όλο που περνάει κι αυτή οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές δυσκολίες. 

Αυτό που θέλω να πω σε άλλους πρόσφυγες, που πιθανόν να διαβάσουν τη συνέντευξή μας, είναι να αγαπήσουν την Ελλάδα, να τη σέβονται και να προσπαθήσουν να τα καταφέρουν. Να μάθουν τη γλώσσα, να αρπάξουν κάθε ευκαιρία για να κάνουν το βήμα παραπάνω. Θα δουν ότι η ζωή τους σιγά σιγά θα αλλάξει. Θέλει προσπάθεια και από τους ίδιους τους πρόσφυγες. Στη χώρα μου έχουμε πολλούς Έλληνες, Γάλλους, Ιταλούς. Ο κόσμος σήμερα δεν είναι να δούμε ποιος είναι από πού. Αλλά να δούμε ποιος έχει διάθεση να δουλέψει. Ποιος μπορεί να βοηθήσει να πάμε μπροστά. Τι σημασία έχει εάν είσαι μαύρος ή λευκός;

Όταν τελειώσω τη σχολή μου, δεν θα επιστρέψω στην πατρίδα μου το Κονγκό. Θα μείνω εδώ στην Ελλάδα και θα προσπαθήσω να προσφέρω. Θα δουλέψω για να είναι καλύτερη η Ελλάδα. Και μπορεί η δική μου η προσπάθεια να είναι μικρή σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη, όμως, θα είναι μία συμμετοχή. Από την πλευρά της Ελλάδας, το μόνο που τολμώ να ζητήσω είναι  σεβασμό και βοήθεια στους ανθρώπους που έρχονται από τη φωτιά (πολιτικοί πρόσφυγες). Και να ξέρουν πως αυτοί οι άνθρωποι μετά θα βοηθήσουν την Ελλάδα να πάει μπροστά. Κάποτε οι Έλληνες έζησαν τη φωτιά και η μακρινή τότε Αίγυπτος υπήρξε φιλόξενη γι' αυτούς.»

Ο πόλεμος, οι χαμένες πατρίδες και το μέλλον

Ο Ζουλιέν αναδεικνύει τη σημασία της πολιτικής αντιμετώπισης των προσφυγικών ζητημάτων σε βάθος. Επισημαίνει, μάλιστα, πως το προσφυγικό είναι η απόρροια των πολέμων και πως η πολιτική συζήτηση δεν στρέφεται, παρά σπάνια, προς τα εκεί.

«Στο Κονγκό από το 1997 μέχρι σήμερα δεν υπάρχει μια σταθερή πολιτική κατάσταση. Σκοτώνουν ανθρώπους συνέχεια. Πίσω από όλα αυτά υπάρχουν οικονομικοί λόγοι. Εγώ είμαι πολιτικός πρόσφυγας. Έφυγα γιατί κινδύνευε η ζωή μου. Το Κονγκό είναι πλούσια γη. Το κολτάν είναι ένα ορυκτό υλικό με μεγάλη ποιότητα στο Κονγκό. Η σύγχρονη τεχνολογία, τα κινητά, οι φορητοί υπολογιστές, βασίζονται σ' αυτό το ορυκτό υλικό. Εκτός αυτού η γη μας παράγει ένα καθαρό ουράνιο που χρησιμοποιείται για ατομική βόμβα κι όχι μόνο. Έχουμε διαμάντι, χρυσό κι έχουμε και τα δέντρα φυσικά. Όλα αυτά είναι πολύ ελκυστικά.

Είμαι στη διαδικασία απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας και είμαι σε στάση αναμονής για να γίνω επίσημα Έλληνας Κονγκολέζος. Προσεύχομαι στον θεό να μου δώσει δύναμη να συμμετάσχω στο στρογγυλό τραπέζι με τους μεγάλους που κυβερνάνε στις χώρες του κόσμου. Θα ήθελα αυτήν την ευκαιρία για να τους ακούσω πώς θα μιλήσουν. Κανένας δε θα ζήσει για πάντα. Είτε είσαι πλούσιος, είτε είσαι φτωχός, στο θάνατο είμαστε όλοι ίδιοι. Όσο ζούμε πρέπει να επιδιώκουμε ειρήνη. Δεν κερδίζουμε τίποτα από τους πολέμους. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτοί που αποφασίζουν δεν αναζητούν τις πραγματικές λύσεις στα πραγματικά προβλήματα. Το προσφυγικό είναι το αποτέλεσμα των πολέμων. Ποιος, όμως, θέλει να κοιτάξει σε αυτό; Ποιος θέλει να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία, στο Κονγκό;

Το βράδυ όταν θα γυρίσω σπίτι μου και το δέρμα μου δε θα αντέχει στον κρύο χειμώνα, θα σκέφτομαι την πατρίδα μου, τον τόπο όπου γεννήθηκα. Εγώ θα είμαι ευτυχισμένος και φτωχός στη χώρα μου, εάν εκεί έχω ειρήνη, εάν εκεί μπορώ να ζήσω. Θα είμαι ευτυχισμένος και με τα λίγα. Αρκεί να έχω ειρήνη. Όταν βάζεις φωτιά στο σπίτι μου και καις τα παιδιά μου, τι περιμένεις από εμένα; Να μείνω και να πεθάνω; Μα, ακόμα δεν πρόλαβα να ζήσω.

Η λύση δεν είναι να έρθουν εκατομμύρια στην Ελλάδα και να τα διαχειρίζονται οι οργανώσεις. Η πληγή υπάρχει ακόμα κι εμείς εδώ καθαρίζουμε τα αίματα και νομίζουμε πως όλα είναι εντάξει. Το 2011 ήμουν εγώ που έτρεξα μακριά να φύγω από την πατρίδα μου. Το 2018 ήρθαν άλλοι άνθρωποι από το Κονγκό. Η πληγή συνεχίζει να είναι ανοιχτή και γι' αυτό το αίμα κυλάει. Ο πόλεμος δεν έχει πάψει ποτέ. Από την οικογένειά μου είμαι εγώ κι η αδερφή μου εδώ στην Ελλάδα. Ήμασταν πέντε παιδιά, αλλά χαθήκαμε σε δύσκολες συνθήκες. Με τους γονείς μου δεν έχω επαφή.»

Πηγή: Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Χαλίλ από το Αφγανιστάν
Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Χαλίλ από το Αφγανιστάν
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Οι περιπέτειες του Μούσα
Ο 28χρονος Μούσα, που έφυγε από την Ακτή Ελεφαντοστού μετά την πολιτική κρίση που συντάραξε τη χώρα, μας υποδέχτηκε με ένα φιλόξενο χαμόγελο στο σπίτι του στην Κυψέλη. «Δεν νιώθω ότι είμαι πρόσφυγας, είμαι...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Οι περιπέτειες του Μούσα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί
Η Ζάχρα και ο Αλί, που ταξίδεψαν χωριστά από το Ιράν για να φτάσουν στην Ελλάδα με τον γιο τους, μιλούν για το συνειδητό ρίσκο του ταξιδιού (σαφάρ στα φαρσί), την επιβίωση στις δομές φιλοξενίας και για το πώς...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Μάσουμα από το Αφγανιστάν
Η 24χρονη Μάσουμα πριν από τρία χρόνια άφηνε την επαρχία του Μπομιάν ταξιδεύοντας προς άγνωστο προορισμό. Το Αφγανιστάν δεν ήταν ασφαλές για εκείνη και τα παιδιά της. Σήμερα ζει στη Νίκαια, προσπαθώντας να...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Μάσουμα από το Αφγανιστάν
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Καλένγκ από το Κονγκό
Ο Καλένγκ είναι 42 ετών και γεννήθηκε στο Κολγουέζι, στο νοτιοανατολικό Κονγκό. Ευγενής, ταπεινός και καθ’ όλα ευπρεπής, ένας άνθρωπος ευγνώμων για όσα κατάφερε στη ζωή του. Μας υποδέχθηκε για να αφηγηθεί τη...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Καλένγκ από το Κονγκό
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ουάελ από τη Συρία
Ο Ουάελ γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1992 στη Δαμασκό της Συρίας. Βρισκόταν στο δεύτερο έτος της Νομικής Σχολής στη Δαμασκό όταν λόγω της «Αραβικής άνοιξης» διέκοψε τις σπουδές του κι εγκατέλειψε τη...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ουάελ από τη Συρία

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας