Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ουάελ από τη Συρία

Ο Ουάελ

Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ουάελ από τη Συρία

  • A-
  • A+

Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Ο Ουάελ γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1992 στη Δαμασκό της Συρίας. Ήρθε στην Ελλάδα το 2015, σε μία από τις πιο τεταμένες περιόδους. Ο Ουάελ βρισκόταν στο δεύτερο έτος της Νομικής Σχολής στη Δαμασκό, αλλά λόγω της «Αραβικής άνοιξης» διέκοψε τις σπουδές του κι εγκατέλειψε τη Συρία.

Σήμερα, λίγα χρόνια μετά και ενώ όλα συνέβησαν με κινηματογραφική ταχύτητα, ο Ουάελ δουλεύει στην τεχνική υποστήριξη της εταιρίας Teleperformanceέχει αρραβωνιαστεί τη Χλόη, τη μεγάλη του αγάπη όπως θα διηγηθεί και παρακάτω, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να συμβάλει με κάθε τρόπο στην τοπική κοινωνία.

Η συνέντευξη διεξήχθη στον πολυχώρο Communitism στην καρδιά του Μεταξουργείου.

«Έφυγα από τη Συρία το 2011. Ήμασταν στους δρόμους και φωνάζαμε για δημοκρατία. Ξεκίνησαν να πυροβολούν πάνω στον κόσμο και μετά προχώρησαν σε συλλήψεις. Εγώ άντεξα σε αυτήν την κατάσταση για περίπου ένα χρόνο. Όμως, κάποια στιγμή δεν ήταν καθόλου ασφαλές. Ή θα ακολουθούσα το στρατό ή θα με συλλάμβαναν.

»Στα τέλη του 2012 τελικά εγκατέλειψα την περιοχή μου (σ.σ. Νταράγια) γιατί έφτασε ο στρατός και κατέλαβαν όλο το μέρος. Εκείνη τη μέρα πάνω από 5000 στρατιωτικά οχήματα με βαρύ οπλισμό. Πήρα κυριολεκτικά δύο αλλαξιές μαζί μου, το αυτοκίνητο και έφυγα μακριά. Στο μπλόκο, ένας στρατιώτης μας είπε: “αν φύγετε σήμερα, δε θα επιστρέψετε ποτέ”.

»Μετά από λίγο καιρό μάθαμε ότι βομβάρδιζαν στην περιοχή μας Ρώσοι, Ιρανοί και Λιβανέζοι. Και στην περιοχή μας βρίσκονταν άνθρωποι που ήθελαν απλά να προστατέψουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Πήραμε ένα ταξί στα σύνορα και περάσαμε στο Λίβανο.

»Έμεινα στο Λίβανο για δύο χρόνια. Δούλεψα στις κατασκευές, σε εστιατόρια, σαν κομμωτής. Πέρασα δύσκολα. Ναι, είχα βοήθεια όταν χρειαζόμουν, πολλές φορές όμως ένιωσα ρατσισμό. Δεν ένιωθα ασφαλής.

»Σε κάποιες πόλεις του Λιβάνου, μάλιστα, μετά τις 20:00 απαγορευόταν η έξοδος στους Σύρους. Δεν επιτρεπόταν βάσει νόμου σε περιπτώσεις. Πολλοί Σύροι υπέφεραν στο Λίβανο, άλλοι βασανίστηκαν, άλλοι δολοφονήθηκαν. Έπρεπε να φύγω…

Έφυγα για την Τουρκία με αεροπορική πτήση και με μία πλαστή βελγική ταυτότητα. Είχα κάποιους φίλους στο Βέλγιο. Όμως, με συνέλαβαν. Με κατάλαβαν καθώς μου μιλούσαν στα γαλλικά και εγώ προφανώς δεν ήξερα τη γλώσσα. Με άφησαν από το αστυνομικό τμήμα μετά από δύο μέρες.

»Και ξαφνικά βρίσκομαι πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, μόνος, χωρίς κινητό, χωρίς να ξέρω κανέναν και με δώδεκα τούρκικες λίρες (σ.σ. περίπου 2 ευρώ) στην τσέπη μου. Πέρασα τέσσερις ώρες στην πλατεία σκεπτόμενος τι μπορούσα να κάνω.

»Πήγα σε ένα internet cafe και μπήκα στο facebook ψάχνοντας για κάποιον γνωστό που ενδεχομένως μένει εδώ στην πόλη. Ένας παιδικός μου φίλος από τη Δαμασκό έμενε εκεί. Έμεινα μαζί με τον Άχμεντ για έξι μήνες. Είχε φύγει κι αυτός εξ αιτίας του πολέμου πάνω κάτω την ίδια εποχή με εμένα.

Έπιασα δουλειά σε εστιατόρια με συριακή κουζίνα. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκεί. Αποφάσισα με άλλους τρεις φίλους να φύγω. Περάσαμε από την Ανδριανούπολη στην Ορεστιάδα. Δοκιμάσαμε τρεις φορές. Τις δύο μάς επαναπροώθησαν. Η τρίτη ήταν και η πετυχημένη.

»Τις δύο φορές που μας συνέλαβαν και μας επαναπροώθησαν, αισθανόμουν άθλια. Έχοντας περπατήσει για δώδεκα ώρες, όντας ιδρωμένος, ταλαιπωρημένος, η εικόνα της ελληνικής σημαίας να ανεμίζει ήταν βάλσαμο. Σκεφτόμουν "θα πάρω το τρένο και σύντομα θα είμαι στη Θεσσαλονίκη". Και μετά σε πιάνουν και σε στέλνουν πίσω. Και ξανά από την αρχή…

»Ήταν 5 Ιανουαρίου 2015. Ο δρόμος ήταν γεμάτος πάγο, χιόνιζε και έκανε πολύ κρύο. Περπατούσαμε ακατάπαυστα για χιλιόμετρα μέσα σε ένα ονειρώδες τοπίο. Πέφταμε κάτω και τακτικά ο ένας σήκωνε τον άλλο. Κι αυτό γινόταν για ώρες. 

»Προσεγγίζοντας την Ορεστιάδα, καταλύσαμε σε έναν εγκατελειμμένο αχυρώνα στη μέση του πουθενά για δύο ημέρες. Ήμασταν, ακόμη, μακριά από την πόλη. Όταν φτάσαμε τελικά, ντυθήκαμε καλά και πήγαμε σε ένα internet cafe. Πήγαμε στο μπάνιο και πλυθήκαμε κανονικά. Κοιτάξαμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και τρομάξαμε. Ήμασταν κατάμαυροι από τη φωτιά που είχαμε ανάψει στον αχυρώνα για να ζεσταθούμε.

»Βγαίνοντας από το μπάνιο η κυρία που καθάριζε μας κοίταξε και μας χαμογέλασε. Όλοι ήξεραν από πού ερχόμαστε. Ευχαριστώ την κυρία αυτή που δεν είπε τίποτα σε κανέναν. Στη συνέχεια πήγαμε στο περίπτερο να πάρουμε σοκολάτες, πατατάκια, ό,τι μπορούσαμε να φάμε.

»Πήγαμε στο τρένο, αγοράσαμε εισιτήρια για Αλεξανδρούπολη και μπήκαμε στο βαγόνι. Για πέντε ώρες κρατούσαμε την αναπνοή μας. Φοβόμασταν μήπως μας πιάσει ξανά η αστυνομία και μας στείλει πίσω. Κανείς δεν μας ενόχλησε.

»Στην Αλεξανδρούπολη αλλάξαμε τρένο για Θεσσαλονίκη. Το βαγόνι γέμισε γέλια και χαρά. Έχω κρατήσει μία φωτογραφία ενθύμιο από εκείνη τη μέρα. Πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονταν σε αυτό το βαγόνι. Και ξεκινήσαμε κουβέντα μαζί τους. Μας έλεγαν για την Ελλάδα, για την Αθήνα.

»Και έπειτα φτάσαμε στην Αχαρνών. Νοικιάσαμε ένα άδειο σπίτι 550 ευρώ, πέντε άτομα, με ό,τι οικονομίες είχαμε καταφέρει να μαζέψουμε στην Τουρκία. Το νοικιάσαμε προσωρινά γιατί, στο μεταξύ, ψάχναμε τρόπο να φύγουμε. Ψάχναμε και μέσω διακινητών. Εγώ προσπάθησα δύο φορές να φύγω αεροπορικώς, όμως με έπιασαν στο αεροδρόμιο στον έλεγχο. Μου πήραν την πλαστή ταυτότητα και με άφησαν να φύγω. Είναι πολύ εύκολο να βρεις μια πλαστή ταυτότητα στο δρόμο.»

Οι διακινητές και τα δίκτυα εκμετάλλευσης

Ο Ουάελ σκιαγραφεί το modus operandi των διακινητών. Άνθρωποι που χειραγωγούν πρόσφυγες και μετανάστες εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των περιστάσεων.

Ακόμη, αναφέρεται στα δίκτυα εκμετάλλευσης που εδράζονται στην Αθήνα και συνεργάζονται στενά μεταξύ τους, ενώ μιλάει και για το κόστος του ταξιδιού.

«Εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων για επιβίωση. Ο τρόπος που σου μιλάνε για τις άλλες χώρες είναι σαν να σου παρουσιάζουν έναν παράδεισο. Και μετά δείχνουν την Ελλάδα σαν ένα μέρος πραγματικά άθλιο. Και εσύ, επειδή δεν γνωρίζεις την πραγματικότητα, πείθεσαι και δίνεις περισσότερα λεφτά και περισσότερα.

»Η στρατηγική τους βασίζεται σε δίκτυα συνεργασιών με άλλες ομάδες. Αυτοί το βλέπουν σαν να είναι κάτι καλό. Σαν να βοηθούν τους πρόσφυγες να φύγουν. Για να αποκτήσεις μία ταυτότητα και να σου κλείσουν μία αεροπορική πτήση το κόστος ξεκινάει από 200 ευρώ και κινείται ανάλογα με την περίπτωση. Άλλες φορές 2.000, 3.000, 4.000, 5.000 ευρώ. Άλλοι παίρνουν και 8.000.

»Τα χρήματα αυξάνονται ανάλογα με τα χαρτιά που (δεν) έχεις, με τον προορισμό σου και την καταγωγή σου. Οι διακινητές βλέπουν κάποιον από κάποιο μέρος και κρίνουν εάν είναι πλούσιος ή φτωχός. Βλέπουν ότι μία οικογένεια είναι πολύ ευάλωτη και έχει ανάγκη να φύγει. Θα το εκμεταλλευτούν αυτό γιατί γνωρίζουν ότι η οικογένεια θα πληρώσει ούτως ή άλλως. Έτσι, κατασκευάζουν μια φούσκα μέσα στην οποία σε χειραγωγούν

Το συνεχές ταξίδι

«Ποτέ δεν προσπάθησα να ταξιδέψω με τη βοήθειά τους. Άλλωστε, εγώ δεν είχα χρήματα, άρα δεν ήμουν καλό θήραμα. Αφότου είχα προσπαθήσει ήδη δύο φορές να ταξιδέψω ανεπιτυχώς, αποφάσισα να πάω στα βόρεια σύνορα. Έτσι, πήραμε λεωφορείο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από εκεί ταξί μέχρι τους Ευζώνους (σ.σ. Κιλκίς) με σκοπό να περάσουμε από τα σύνορα της Μακεδονίας.

»Ήμασταν πέντε σε αυτό το ταξίδι. Περπατήσαμε μέχρι τη Γευγελή (59 χιλιόμετρα). Όταν φτάσαμε στην πόλη, μετά από τρεις ώρες περιήγησης κι ενώ ψάχναμε για λεωφορείο, η αστυνομία μάς συνέλαβε και μας επέστρεψε πίσω. Δεν είχαμε χαρτιά, παρά μόνο τα διαβατήριά μας. Ήμασταν στη φυλακή του Α.Τ. των Ευζώνων για δεκατρείς ημέρες. Στον τοίχο εκείνης της φυλακής θυμάμαι ότι έγραφε “εάν θέλετε να φύγετε από αυτό το μέρος πρέπει να κάνετε απεργία πείνας, αλλιώς κανείς δεν θα δώσει δεκάρα για εσάς”. Ήταν γραμμένο στα αραβικά.

»Κάναμε απεργία πείνας για τέσσερις ημέρες. Οι αστυνομικοί θύμωσαν πολύ μαζί μας. Εμείς απλώς ζητούσαμε να πάρουμε τα χαρτιά μας πίσω και να μας αφήσουν να φύγουμε. Και πράγματι την τέταρτη ημέρα της απεργίας πείνας μείναμε ελεύθεροι. Μας έδωσαν και μία προσωρινή άδεια παραμονής για έξι μήνες.

»Επιστρέψαμε πίσω στην Αθήνα. Κατάκοποι κι απελπισμένοι. Όλα τα χρήματά μας εξανεμίστηκαν. Από τους πέντε από εμάς, οι δύο τα κατάφεραν τελικά κι έφτασαν στη Γερμανία. Οι άλλοι δύο έφτασαν στην Αυστρία με τη βοήθεια διακινητών. Εγώ έμεινα πίσω μόνος, χωρίς χρήματα.

»Περπάτησα την Αθήνα ψάχνοντας για δουλειά, πόρτα–πόρτα. Δεν είχα ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, δεν γνώριζα την ελληνική γραφειοκρατία. Βρήκα ένα εστιατόριο στην Ομόνοια όπου δούλευα για δέκα ευρώ την ημέρα. Ξεκινούσα στις 07:00 το πρωί κι έκλεινα εγώ το μαγαζί στις 22:00, μερικές φορές και στις 23:00. Αλλά είχα πολλή ανάγκη τη δουλειά. Στο τέλος της ημέρας μπορούσα να φάω κανονικά.

»Στο μεταξύ είχα βρει μία Ελληνίδα φίλη, φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο. Με φιλοξένησε για ένα μήνα στην εστία. Ήταν ένα μικρό δωμάτιο που χωρούσε ίσα – ίσα εκείνη. Την είχα γνωρίσει σε εκείνο το δρομολόγιο Αλεξανδρούπολη – Θεσσαλονίκη. Η κοπέλα αυτή ήταν ο πρώτος άνθρωπος από την Ελλάδα που συναναστράφηκα. Με βοήθησε πολύ. Ευγενικός άνθρωπος.

»Άρχιζα να βλέπω την Αθήνα σαν ένα πολύ σκοτεινό μέρος. Δεν μπορούσα να μείνω. Η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη. Γνώρισα μία νέα φίλη που με παρότρυνε να την ακολουθήσω στη Χίο. Και το έκανα. Aυτή δούλευε τα πρωινά κι εγώ πρόσεχα το κοριτσάκι της. Δούλευα στην καθαριότητα κήπων στο νησί, βοηθούσα σε άλλα νοικοκυριά που είχαν ανάγκη, έκανα ό,τι δουλειά μπορούσα να κάνω.

»Μετά από πέντε μήνες, γνώρισα μια ομάδα δικηγόρων στο νησί με την οποία ξεκίνησα να συνεργάζομαι. Η γνώση της αραβικής ήταν μεγάλο προσόν κι είχαν ανάγκη τη βοήθειά μου. Εκείνη την εποχή κατέφθαναν συνέχεια πρόσφυγες και δεν υπήρχαν δομές πρώτης υποδοχής. Οι δικηγόροι δούλευαν εθελοντικά.

»Μετά από δύο μήνες συνεργασίας μαζί τους, πείστηκα ότι πρέπει να αιτηθώ για άσυλο στην Ελλάδα. Μέχρι τότε δεν είχα σκεφτεί ότι μπορώ να μείνω εδώ. Ήμουν συνέχεια απασχολημένος με την επιβίωση. Κι όταν σε απασχολεί η επιβίωση, δεν ασχολείσαι με τέτοιες αποφάσεις.

»Πήγα στη Λέσβο, στην υπηρεσία ασύλου. Έδειχναν έκπληκτοι με το αίτημά μου καθώς κανείς τότε δεν ακολουθούσε τη διαδικασία για να παραμείνει στην Ελλάδα. Μετά με έστειλαν σε μία δομή φιλοξενίας του νησιού. Μπήκα στην ομάδα μαγειρικής και εξασφάλισα ένα καλύτερο μέρος για να κοιμάμαι. Μαγειρεύαμε για όλο το νησί. Κοντά στα 5.000 γεύματα την ημέρα.

»Ήμασταν έξι ή επτά εθελοντές στην κουζίνα. Οι άνθρωποι που δούλευαν εκεί νοιάζονταν πραγματικά για τους άλλους ανθρώπους. Σταδιακά άρχιζα να ενσωματώνομαι περισσότερο. Πηγαίναμε τακτικά στη Μόρια. Βλέπαμε μια ουρά 2 χιλιομέτρων, με ανθρώπους που έφταναν από τη θάλασσα και αναζητούσαν κατάλυμα. Ήταν απελπισία. Βλέπαμε κόσμο έξω από τη δομή, να κοιμάται στις λάσπες κι ενώ έβρεχε… Αυτή η εικόνα ήταν η καθημερινή ρουτίνα μας.

»Μέσα από τη συναναστροφή μου με τους άλλους εθελοντές έμαθα λίγα ελληνικά και βελτίωσα κατά πολύ τα αγγλικά μου. Τον Φεβρουάριο του 2017 βρήκα μία δουλειά σε μια ΜΚΟ στη Λέσβο. Δούλεψα σε μια δομή φιλοξενίας για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Δούλεψα με ανθρώπους που είχαν σοβαρά ψυχικά τραύματα.

»Εκεί γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου, τη Χλόη. Έμεινα στη Λέσβο για ενάμιση περίπου χρόνο. Τον Ιούλιο του 2017 αποφάσισα ότι πρέπει να εξελιχθώ περισσότερο. Αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να γυρίσω στην Αθήνα.

»Για δύο μήνες ήμουν χαμένος στην πόλη. Έψαχνα για δουλειά από εδώ κι από εκεί και στο μεταξύ έμενα στο σπίτι που μου είχαν παραχωρήσει δύο φίλοι. Κατάφερα να βγάλω μερικά χρήματα μέσα από κάποιες πωλήσεις έργων τέχνης που είχα δημιουργήσει.

»Μετά από λίγο καιρό η Χλόη με έφερε σε επαφή με μια ομάδα καλλιτεχνών και βρεθήκαμε, εδώ στο Communitism. Ήρθαμε σε ένα ερείπιο το οποίο ήθελε πολλή δουλειά. Η ομάδα ήθελε να οργανώσει μια έκθεση έργων τέχνης. Η ιδέα ήταν να φτιάξουμε το μέρος μέσα σε πέντε μήνες και στο μεταξύ να ετοιμαζόμαστε και για την έκθεση.»

Ο έρωτας με τη Χλόη και οι Syrian Youth

«Την ξέρω δύο χρόνια τώρα. Αρραβωνιαστήκαμε πολύ πρόσφατα. Η Χλόη είναι τα πάντα για εμένα. Είναι η όμορφη ελπίδα μου. Είναι συνοδοιπόρος στη ζωή μου. Μου δίνει δύναμη, κουράγιο. Εκείνη με ενέπνευσε να σχεδιάσω ξανά. Μου άνοιξε τα μάτια για τη ζωή. Είναι η αγάπη μου.

»Πριν από ένα χρόνο συνάντησα τον Καρίμ, τον Άνας και τον Άχμεντ. Αυτό που μας ένωσε ήταν το ότι όλοι θέλαμε να κάνουμε κάτι. Θέλαμε μια αλλαγή. Η Αθήνα είναι ένα πολύ όμορφο μέρος κι από το να είμαστε μόνοι, καλύτερα να είμαστε μαζί.

»Αποφασίσαμε να γίνουμε ομάδα. Να κάνουμε κάτι επίσημο. Έχουμε, ήδη, ξεκινήσει το Syrian & GreekYouth Forum. Θέλουμε να λάβει νομική υπόσταση όλο αυτό. Να αποκτήσουμε πρόσβαση στις δομές φιλοξενίας, στα νοσοκομεία, όπου μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι.

»Εγώ αποφάσισα να μείνω εδώ. Να ζήσω σε αυτήν την κοινωνία. Δεν θέλω να είμαι η μειονότητα. Προσπαθούμε, λοιπόν, να βοηθήσουμε όλοι μαζί στη διαδικασία ενσωμάτωσης των προσφύγων.

»Έχουμε γνώση και εμπειρία που μπορούμε και θέλουμε να διαθέσουμε για να βοηθήσουμε. Η ελληνική κοινωνία είναι ανοιχτή στους πρόσφυγες. Χρειάζεται, όμως, να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι είναι καλοδεχούμενοι.»

Πηγή: Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
Η Ζάχρα έχει ξεκινήσει από καιρό και καταγράφει την ιστορία της σε ένα βιβλίο που όπως λέει, θέλει να το εκδώσει σε όσες περισσότερες γλώσσες μπορεί. Είναι, μόλις, 18 ετών, όμως έχει ζήσει ήδη πολλά.
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί
Η Ζάχρα και ο Αλί, που ταξίδεψαν χωριστά από το Ιράν για να φτάσουν στην Ελλάδα με τον γιο τους, μιλούν για το συνειδητό ρίσκο του ταξιδιού (σαφάρ στα φαρσί), την επιβίωση στις δομές φιλοξενίας και για το πώς...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Καλένγκ από το Κονγκό
Ο Καλένγκ είναι 42 ετών και γεννήθηκε στο Κολγουέζι, στο νοτιοανατολικό Κονγκό. Ευγενής, ταπεινός και καθ’ όλα ευπρεπής, ένας άνθρωπος ευγνώμων για όσα κατάφερε στη ζωή του. Μας υποδέχθηκε για να αφηγηθεί τη...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Καλένγκ από το Κονγκό
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Μάσουμα από το Αφγανιστάν
Η 24χρονη Μάσουμα πριν από τρία χρόνια άφηνε την επαρχία του Μπομιάν ταξιδεύοντας προς άγνωστο προορισμό. Το Αφγανιστάν δεν ήταν ασφαλές για εκείνη και τα παιδιά της. Σήμερα ζει στη Νίκαια, προσπαθώντας να...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Μάσουμα από το Αφγανιστάν
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ορφέας από το Αφγανιστάν
Ο Ορφέας είναι από το Αφγανιστάν, αλλά δεν έζησε ποτέ εκεί. Μεγάλωσε στο Ιράν, μέχρι να φύγει πρόσφυγας. Είναι 18 ετών και βρίσκεται στην Ελλάδα τα τελευταία 2,5 χρόνια. Εξαιρετικά ευφυής, η ιδιοσυγκρασία του...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Ο Ορφέας από το Αφγανιστάν
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Ζοζεφίν Ενγκεντακουμάνα από το Μπουρούντι
Η Ζοζεφίν Ενγκεντακουμάνα είναι 48 ετών, κατάγεται από την Μπουζουμπούρα, πρωτεύουσα του Μπουρούντι και βρίσκεται στην Ελλάδα από το 1994, «μετά το ξέσπασμα της παράνοιας στη Ρουάντα». Το ταξίδι στην Ελλάδα, η...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Ζοζεφίν Ενγκεντακουμάνα από το Μπουρούντι

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας