• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.0°C / 29.4°C
    1 BF
    34%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.7°C / 23.3°C
    4 BF
    49%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    25°C 23.9°C / 25.6°C
    2 BF
    57%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    2 BF
    43%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 21.0°C / 21.0°C
    3 BF
    56%
  • Βέροια
    Σποραδικές νεφώσεις
    23°C 22.8°C / 23.9°C
    2 BF
    43%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    4 BF
    40%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.0°C / 25.6°C
    2 BF
    57%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    25°C 23.0°C / 28.3°C
    5 BF
    73%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 21.0°C / 21.0°C
    1 BF
    78%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    2 BF
    64%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.6°C / 21.0°C
    4 BF
    83%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.0°C
    4 BF
    68%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.0°C / 26.1°C
    2 BF
    47%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.0°C / 27.8°C
    2 BF
    42%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 22.8°C / 23.0°C
    4 BF
    68%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    26°C 24.4°C / 26.7°C
    2 BF
    36%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    2 BF
    68%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.8°C / 23.9°C
    3 BF
    51%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    4 BF
    40%
«Τρέμω μη στερηθώ το δώρο της διάκρισης»
Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μιλά στην «Εφ.Συν.» με αφορμή τον νέο του δίσκο «Του τρελού η ανάσα»
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Τρέμω μη στερηθώ το δώρο της διάκρισης»

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Ενας από τους σημαντικότερους Ελληνες τραγουδοποιούς των τελευταίων δεκαετιών, που όπως φαίνεται από την πολύχρονη πορεία του και επιβεβαιώνεται στον τελευταίο του, πλούσιο δίσκο, «Του τρελού η ανάσα» (Μπορείτε να τον ακούστε ΕΔΩ), παραμένει «νέος επιβάτης», ένας «σχετικά παράνομος» «ακροβάτης» που κάνει πράξη την αλληλεγγύη.

Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης μας μιλά σε μια εκ βαθέων συζήτηση για το πόσο σημαντική είναι η τέχνη στη ζωή, τον ερωτευμένο άνθρωπο που εξεγείρεται και τη δημιουργική χαρά που θα βρει τον δρόμο της, παρά τον πόνο που βρίσκεται παντού γύρω μας, αλλά και τους προσωπικούς και συλλογικούς φόβους του.

Μας θυμίζει ότι στη συνεχώς επιτηρούμενη πατρίδα μας, δεν επιτρέπεται να ξεχνάμε και ως μέλος του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδος, καταγγέλλει απουσία διαλόγου από το υπουργείο Πολιτισμού απέναντι στις τεκμηριωμένες προτάσεις των δοκιμαζόμενων εργαζομένων στον χώρου του Πολιτισμού.

 Επειτα από 35 χρόνια, ποιες σταθερές έχεις στιχουργικά ή μουσικά; Γράφεις διαφορετικά από ό,τι στην αρχή της πορείας σου;

Η «περιπέτεια» της τέχνης αποτελεί ένα μοναδικό ταξίδι για όποιον το αποφασίσει. Είναι ευλογία να ζει κανείς με αυτήν, μα κυρίως απ’ αυτήν. Οντως υπάρχει ανάγκη για «εφόδια» στη διαδρομή αυτή. Εφόδια στέρεα, σίγουρα σαν ισχυρά πατήματα, πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Προορισμός αλλά και αφετηρία ήταν, είναι και θα είναι η εντός μας αναζήτηση. Ζητούμενο η εξύψωση του «ανθρώπου» ως έννοια. Αρα βασικό συστατικό κατά τη γνώμη μου είναι σίγουρα το αξιακό-ιδεολογικό σύστημα του καθενός μας.

Ωστόσο, θεωρώ πρωταρχικής σημασίας εφόδιο την τόσο πλούσια στην έκφραση γλώσσα μας. Η δημοτική μας παράδοση, οι δρόμοι του ρεμπέτικου, η θρησκευτική μας μουσική προσδίδουν τα ιδιαίτερά μας χαρακτηριστικά. Αυτά πιστεύω πως καθορίζουν τον τρόπο της συνεισφοράς μας ως λαού στην τέχνη. Καθορίζουν την ένταση ή αν θέλετε το ύφος μιας πανανθρώπινης πια διάστασης της πολιτισμικής εκφοράς μας. Μια διάσταση στην οποία είμαστε ενταγμένοι εκ προοιμίου. Ζούμε και αναπνέουμε παγκόσμια πλέον, μέσα από μια θαυμαστή αλληλεπίδραση των πολιτισμών. Η οικουμενικότητα του μπλουζ για παράδειγμα. Ο ελεύθερος χαρακτήρας του αυτοσχεδιασμού στην τζαζ ως κώδικας έκφρασης και επικοινωνίας. Τα «μακάμια» της Ανατολής. Ολα αποτελούν ένα εναρμονισμένο σύνολο, διατηρώντας ταυτόχρονα τη μοναδική αυτοτέλειά τους ως στοιχεία ή συστατικά.

Σαφώς και έχει αλλάξει ο τρόπος γραφής μου. Αρχικά να σας πω ότι λειτουργώ πλέον από τις συνθήκες ιδιαίτερα αφαιρετικά στη «συνομιλία» με τον εαυτό μου και με μεγαλύτερη αυστηρότητα. Δεν είναι εύκολο να μερέψει κανείς το μέσα του θεριό. Είναι στιγμές που η διαδρομή έχει ιδιαίτερα επώδυνα χαρακτηριστικά και σημεία. Παρ’ όλα αυτά είναι πανέμορφη.

●  Γιατί έδωσες αυτόν τον τίτλο στο άλμπουμ; Εχει ίσως να κάνει κατά μία έννοια με την άκρως συλλογική διαδικασία που ακολούθησες; Η ανάσα των πολλών ανοίγει έναν ορίζοντα ελευθερίας στην τέχνη και τη ζωή;

Από τα πρώιμα άγουρα νεανικά μου χρόνια ήρθα σε επαφή με μια αρχή η οποία θεωρώ με σημάδεψε στη ζωή μου μέχρι σήμερα. Η αρχή αυτή μας μαρτυρά πως: Η ατομική μας εξέλιξη και χειραφέτηση, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, διέρχεται μέσω της συλλογικής. Η αγάπη και η προσήλωσή μου στις έννοιες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας νιώθω πως μέσα από την πολιτισμική πτώση την οποία ζούμε στην εποχή μας με έχουν στιγματίσει. Είναι πολλές οι φορές που πέρασα στην «γκρίνια» και δεν το κρύβω. Είναι κάτι που «δουλεύω» μέσα μου ιδιαίτερα μέσα από τη διαδικασία του «συλλέγεσθαι».

Η αγάπη μου στην Δημοκρατία και Ελευθερίας, στην πολιτισμική πτώση που ζούμε, με έχουν στιγματίσει

Θέλω να σταθώ όμως στο σημείο μιας ιδιότυπης διαφορετικότητας η οποία δεν δείχνει να γίνεται αποδεκτή από έναν αλλόκοτο μηχανισμό άμυνας της κοινωνίας. Μια άμυνα η οποία δεν θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Φρενάρει την εξέλιξη μέσα από έναν στεγνό, εμμονικό και ανεξήγητο συντηρητισμό. Μέσα από έναν πλασματικό φόβο τον οποίο διασπείρει η εικονική πραγματικότητα της «στημένης» τηλεόρασης. «Του τρελού η ανάσα». Ναι, γιατί από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.

 

● Ο πόνος επανέρχεται στον -αισιόδοξο- δίσκο σας. Πώς μπορεί για σένα να κατευναστεί ή και να ξεπεραστεί;

Δεν θυμάμαι καμιά στιγμή της ζωής μου κατά την οποία ο πόνος ήταν ολοκληρωτικά απών. Οι πτώσεις μου, τα λάθη ή τα στραβοπατήματα, οι προσδοκίες που δεν ευοδώθηκαν. Οι οδύνες της «γέννας» για παράδειγμα. Ή, αν θέλετε, ο πόνος ως προειδοποίηση. Ο πόνος βρίσκεται καθημερινά παντού γύρω μας. Ας μη μένουμε σε αυτό όμως. Αξίζει να κοιτάς ψηλά, να ονειρεύεσαι. Κι ας σε συντροφεύει ο πόνος. Κουράγιο θέλει και δύναμη. Θεωρώ τον εαυτό μου «λαϊκό» κατά βάση άνθρωπο. Ο πόνος λοιπόν είναι ένα σύμφυτο, με την ύπαρξή μας σαν λαός, χαρακτηριστικό. Απαιτεί προσεκτική διαχείριση και βέβαια απόσταση, μακριά από τον περιβόητο λαϊκισμό και τη ρηχότητά του. Σίγουρα έτσι θα βρει τον τρόπο της η δημιουργική χαρά, προκειμένου να «δείξει» τον δρόμο προς το φως. Η χαρά της γεωγραφίας της ράχης του Αίμου όπου βρεθήκαμε να ζούμε.

● Χωρίς να λείπουν τα θέματα του έρωτα και της σχέσης των δύο ανθρώπων, αυτός ο δίσκος έχει αρκετά πολιτικά κομμάτια. Για το πρόσωπο του τέρατος, τα παιδιά που πεινούν, την άγρια σιωπή του κόσμου, τον κίνδυνο αναθεώρησης της Ιστορίας.

Χαίρομαι ειλικρινά διότι ψηλαφίζετε με τόση ευγένεια τη δουλειά μας. Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη της ζωής. Ταυτόχρονα έχει την απίστευτη δύναμη να «αρρωσταίνει» τον άνθρωπο, να τον οδηγεί σε βαθιά σκοτάδια. Ακριβώς σαν ένα σφιχταγκάλιασμα του καλού με το κακό, του φωτός με το σκοτάδι, του μίσους με την αγάπη. Για να ανθίσει όμως χρειάζεται μια ιδιαίτερα γόνιμη συνθήκη. Χρειάζεται μια περιβαλλοντική συνθήκη υγιή. Επιτρέψτε μου τη χρήση των όρων. «Πίνει» χρόνο και αγωνία ο έρωτας. Δεν μπορεί να ευδοκιμήσει σε άνυδρο και στείρο περιβάλλον. Θέλει το αίμα να τρέχει γοργά στις φλέβες κι ας κατευθύνεται στο «πουθενά». Απεχθάνεται την εξουσία ο έρωτας. Σιχαίνεται τον καταναγκασμό και τη μανιέρα. Σβήνει στη ρουτίνα. Θα συμφωνήσετε πως αποτελεί σπουδαίο υπομόχλιο στη ροή και στο γύρισμα της Ιστορίας. Ενας ερωτευμένος άνθρωπος εξεγείρεται. Σπάει τη σιωπή του. Στέκεται με θάρρος απέναντι στην ψευδεπίγραφη επανασυγγραφή της Ιστορίας των εκάστοτε νικητών.

Το πρόσωπο του τέρατος είναι γνωστό σε όλους μας ανεξάρτητα των παραδοχών μας. Η αλήθεια επίσης είναι πως χιλιάδες παιδιά στη μνημονιακή, συνεχώς επιτηρούμενη πατρίδα μας, βρέθηκαν όλα αυτά τα ζοφερά χρόνια των δανείων και του απίθανου χρέους να έχουν στερηθεί τα στοιχειώδη. Ναι, το κολατσιό στο σχολείο. Θυμηθείτε, σας παρακαλώ. Μην απολησμονούμε. Δεν μας επιτρέπεται αυτή η πολυτέλεια.

● Με αφορμή το «Αϊ βουνά και θάλασσες» να ρωτήσω εάν θεωρείς πως οι ρίζες μας αφενός και το φρέσκο αίμα αφετέρου θα σώσουν την κατάσταση. Τι άλλο χρειάζεται κατά τη γνώμη σου;

Με τον Θωμά Μπέκο, ο οποίος υπογράφει στιχουργικά το τραγούδι και όχι μόνον, μας συνδέει πια μια καλή και ζωντανή φιλία. Θυμόσοφος ο φίλος μου. Ανθρωπος της εργασίας, της παραγωγής, της προσφοράς. Ακούραστος επαγγελματίας, πιάνει δουλειά αξημέρωτα στο μαγαζί του. Ανθοπώλης στο επάγγελμα. Απόφοιτος της Βιομηχανικής, Θεσσαλονίκης. Δημοκράτης στην ψυχή. Η έκκλησή του να «σώσουμε» τον μύθο με συγκλόνισε σαν σκέψη και στάση. Η παράκλησή του προς τα βουνά και τις θάλασσες να μας βοηθήσουν μου χάρισε έναν συμβολισμό ο οποίος με συνεπήρε. Η αντρική χορωδία του μουσικού συλλόγου της Λάρισας μας χάρισε τη στιβαρότητα που χρειάζεται μια τέτοια ικεσία.

Ο Ευριπίδης Μπέκος -γιος του Θωμά- αποτελεί αρχικά το νέο αίμα. Υπογράφει τη μελωδία στο συγκεκριμένο τραγούδι αλλά και την ενορχήστρωση σε όλον μας τον δίσκο. Με το πιάνο του και τις απύθμενες μουσικές του δυνάμεις μάς έδειξε αβίαστα το μέλλον. Τη μεγάλη εικόνα συμπληρώνει ο Θεμιστοκλής Μπέκος (ΝΟΜΑD). Με ιδιαίτερη μαεστρία ανέλαβε την ηχοληπτική περιπέτεια του δίσκου, δίνοντας πραγματικά ένα αξιοζήλευτο αποτέλεσμα ως δείγμα γραφής. Με την ιδιαίτερη φωνή του μας χάρισε και δύο τραγουδιστικά στιγμιότυπα.

Συμμετέχουν: η Γεωργία Νταγάκη, η Ηλέκτρα Καράλη στο ντεμπούτο της και η Μαρία Φραγκούλη. Τέλος, μια συναστρία μουσικών, με προεξάρχοντα τον παλιό και καλό μου φίλο κιθαρίστα Γιάννη Παυλίδη, χάρισαν πνοή στον δίσκο με το ταλέντο και την καλλιτεχνική τους γενναιοδωρία. Ζήσαμε όμορφες κι ανθρώπινες στιγμές στην προσπάθεια που κάναμε για την ολοκλήρωση της νέας μας δουλειάς. Εμπιστοσύνη και πίστη στον διπλανό λοιπόν χρειάζεται.

● Σε ένα άλλο τραγούδι μάς προτρέπεις να πάμε πέρα από τους φόβους μας, αν και δεν μπορεί κανείς να δραπετεύσει από τη φυλακή που έχει χτίσει. Μίλησέ μας γι’ αυτούς τους στίχους. Εσύ τι φοβάσαι πλέον;

Τη συστημική μου αλλοτρίωση. Τη νιώθω σαν την πιο μεγάλη απειλή. Αυτή που θα με κάνει να δίνω μηνύματα διγλωσσίας, ιδιαίτερα προς τα νέα παιδιά. Αυτήν την καλοβολεμένη και «αναπαυτικά μουδιασμένη» κατάσταση, η οποία όλα τα δικαιολογεί και τα ομογενοποιεί, χαρίζοντας από τους περίφημους «εθνικούς κορμούς» μέχρις όλο αυτό το διημερεύον αισθητικό σκουπιδαριό, στο οποίο μέσα βουλιάζουμε χαρωποί καθημερινά, χειροκροτώντας. Και πάνω από όλα ήσυχοι με την σαν λάστιχο συνείδησή μας. Αυτήν τη φυλακή τρέμω. Μη χάσω το κριτήριο και το μυαλό μου. Μη στερηθώ το δώρο της διάκρισης. Η διάκριση μας ζορίζει αλλά μας δίνει και καθαρή ματιά, ψυχή και δύναμη να συνεχίσουμε την προσωπική μας μάχη. Μη φτάσω στο σημείο να ακούσω για μένα: «Επιτέλους κάποιος ας τον σταματήσει από τον συνειδησιακό του κατήφορο».

●  Μιλάς επίσης για τη διαστροφή που υπαγορεύουν οι νόμοι και οι αστυνόμοι. Βλέπουμε την ένταση της καταστολής, ενώ στην Τέχνη έχουμε μια επιχείρηση λογοκρισίας με τον λεγόμενο «τρομονόμο», παρ’ ότι βελτιώθηκε το άρθρο 8 του νόμου 4779/2021.

Η εξουσία από φύση και από θέση είναι μια διαστροφική κατάσταση. Ο χαρακτηρισμός «παγόνι» δεν είναι τυχαίος. Το καημένο το αρσενικό παγόνι. Τόσο όμορφο με τα ολάνοιχτα πολύχρωμα φτερά του. Κι όμως τόσο απελπισμένο όταν κοιτάζει τα πανάσχημα ποδάρια του με τα τεράστια νύχια και κλαίει σπαραξικάρδια. Και μετά έρχεται η γραφειοκρατία. Αυτή που αναιρεί με το έτσι θέλω τα θεσμικά επιτεύγματά μας. Συνθλίβει τον πολίτη, τον εργαζόμενο, τον καλλιτέχνη, τον ερευνητή. Ολους μας χωρίς εξαίρεση. Η δαιδαλώδης πολυνομία των οργανισμών και των εγκάθετων οι οποίοι με περίσσια άνεση υποσκάπτουν θεσμούς, όπως π.χ. τα υπηρεσιακά συμβούλια, και τελικά το ήδη ταλαιπωρημένο από τις παθογένειες πολιτικό μας σύστημα. Κανένας λόγος για αξιοκρατία στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Φοβάμαι για το «χάλασμα», το ξόδεμα του ανθού της κοινωνίας μας. Των νέων. Δεν το θέλω

Σε ό,τι αφορά τον τρομονόμο για τη λογοκρισία. Η τέχνη ΔΕΝ φιμώνεται. Θεωρώ πως δεν θα εφαρμοστεί καν. Καταργήθηκε ήδη στην πράξη. Πιο πολύ ανησυχώ για την αστυνομική καταστολή η οποία καθημερινά ξεφεύγει με βία σε βάρος των πολιτών. Ναι, φοβάμαι για το «χάλασμα», το ξόδεμα του αίματος. Του ανθού της κοινωνίας μας. Των νέων. Δεν το θέλω. Τρόμαξα, λυπήθηκα βαθιά για την εικόνα του πεσμένου, τραυματισμένου και φοβισμένου νεαρού αστυνομικού, βορά στον ανηλεή ταξικό πόλεμο. Δεν επιθυμώ να «μασάω» τα λόγια μου. «Ακόμη και για το απλό γεγονός τού να πάρουμε μια ανάσα σε ένα παγκάκι στο πάρκο μάς την πέφτουν. Ηρθαν λέει και μας σήκωσαν επειδή δώσαμε κωδικό 6 για γυμναστική, άρα δεν δικαιούμαστε να καθόμαστε!» Μα καλά, είναι δυνατόν; Θέλω-δεν θέλω, θυμάμαι ως συνειρμό την εξαντλητική γυμναστική στην οποία υπέβαλλαν οι ναζί τους Εβραίους συμπατριώτες μας, στην πλ. Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης, λίγο πριν το «μεγάλο ταξίδι». Ερεβος.

Οσον αφορά την πανδημία, η μετά εποχή έφτασε. Το ΥΠΠΟΑ θα έπρεπε να μιλά σοβαρά μαζί μας για το πραγματικό «άνοιγμα» του καλοκαιριού. Τι ζητάμε; Να ανοίξουν οι δημόσιοι χώροι με στημένες από τους κρατικούς φορείς υποδομές. Να εξασφαλιστούν ελάχιστες αμοιβές με τη μορφή χρηματοδότησης των καλλιτεχνικών σχημάτων, με τους τεχνικούς τους και τα γραφεία διοργάνωσης των συναυλιών. Να παραχωρηθεί αφορολόγητο το εκάστοτε αντίτιμο των εισιτηρίων των συναυλιών προς τους δοκιμαζόμενους καλλιτέχνες, τεχνικούς και διοργανωτές. Τέλος, η στήριξη των Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης να γίνει επιτέλους πράξη για όσο καιρό διαρκεί η πανδημία. Εχουμε προτάσεις. Τεκμηριωμένες και κοστολογημένες. Διάλογο δεν έχουμε.

●  Στον αντίποδα, η αλληλεγγύη που έχει δείξει και ο Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος, του οποίου είσαι μέλος, όπως κι άλλα σωματεία καλλιτεχνών. Ωστόσο, το υπουργείο Πολιτισμού κωφεύει επιδεικτικά εδώ και έναν χρόνο σε ζητήματα που αφορούν την επιβίωση των εργαζόμενων στον χώρο του Πολιτισμού.

Ο «Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδος» ιδρύθηκε από τους παππούδες μας το 1922 στη Θεσσαλονίκη η οποία μόλις πριν λίγα χρόνια είχε περάσει στα χέρια των Ελλήνων. Παρόλες τις πτώσεις του, απολαμβάνει μια περιπετειώδη ιστορική συνέχεια στο πέρασμα αυτών των 100 χρόνων ζωής του. Αποτελεί ένα νοικοκυρεμένο πρωτοβάθμιο εργασιακό σωματείο το οποίο εκπροσωπείται στο Εργατικό Κέντρο της πόλης μας. Τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε σε διαδικασία ένταξης στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ). Η ανάγκη μας για κοινωνικοποίηση μας έφερε κοντά σε υγιείς συλλογικότητες όπως ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος (ΠΜΣ) η το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ). Οι κοινές μας αγωνίες, τα σοβαρότατα προβλήματα των εργαζομένων στο Θέαμα - Ακρόαμα έχουν οδηγήσει μεγάλο αριθμό ιδιοτευόντων τα προηγούμενα χρόνια, στη συλλογική διαχείριση. Παρόλα αυτά για την διοίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης καθώς και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας είμαστε ανύπαρκτοι. Μάλιστα, σε πρόσφατη δήλωσή της η αντιδήμαρχος Τουρισμού - Πολιτισμού (έχει σημασία η σειρά) μας διαμήνυσε ότι: «Επουδενί δεν θα μας κάνει και θεσμικούς εταίρους του Δήμου». Την στιγμή μάλιστα κατά την οποία ζητήσαμε στήριξη εν μέσω πανδημίας, ως κλάδος. Κάτι βέβαια το οποίο ουδέποτε ο ΣΜΒΕ ζήτησε.

Εμείς προχωράμε. Στις 2 και 3 Μαΐου θα σας «συστήσουμε» με την σπαράσουσα καλλιτεχνική δημιουργικότητα της πόλης μας, όχι ως υπόγεια διαδρομή αλλά ως ένα όμορφο ταξίδι στο φως. Σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το οποίο μας παρείχε όλες του τις υποδομές καθώς και το ανθρώπινο δυναμικό του, ξεκινήσαμε μια σπουδαία καταγραφή του καλλιτεχνικού δυναμικού της πόλης μας.

Πάνω από 120 μουσικοί, καλλιτέχνες, τεχνικοί με μέσο όρο ηλικίας τα 32 -33 χρόνια, μοιρασμένοι σε υποσύνολα θα μας «θεραπεύσουν» μέσα από την άσκηση της Τέχνης τους. Ο δικός μας Ιεροκλής Μιχαηλίδης ανέλαβε τις «συστάσεις». Η συναυλία θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ3. Σκοποί μας είναι: 1. Η ενίσχυση του ταμείου αλληλοβοηθείας του ΣΜΒΕ2. Η ενίσχυση του «Κοινωνικού Ιατρείου Θεσσαλονίκης» το οποίο συμμετέχει και στηρίζει την προσπάθεια και 3. Η ενίσχυση του ωδείου Atheneum το οποίο βανδαλίστηκε από αγνώστους αναίτια και παράλογα.

Η μετά την πανδημία εποχή έφτασε. Το ΥΠΠΟ θα έπρεπε ήδη να μιλά σοβαρά μαζί μας για το πραγματικό «άνοιγμα» του καλοκαιριού. Τι ζητάμε; Να ανοίξουν οι δημόσιοι χώροι με στημένες από τους κρατικούς φορείς υποδομές (ήχο-φως). Να εξασφαλιστούν ελάχιστες αμοιβές με την μορφή χρηματοδότησης των καλλιτεχνικών σχημάτων με  τους τεχνικούς τους καθώς και τα γραφεία διοργάνωσης των συναυλιών. Να παραχωρηθεί ως εύλογη και πρόσθετη αμοιβή, αφορολόγητο το εκάστοτε αντίτιμο των εισιτηρίων των συναυλιών προς τους δοκιμαζόμενους καλλιτέχνες, τεχνικούς και διοργανωτές. Τέλος, η στήριξη των Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης να γίνει επιτέλους πράξη για όσο καιρό διαρκεί η μάχη με την πανδημία. Έχουμε προτάσεις. Εξειδικευμένες τεκμηριωμένες και κοστολογημένες. Διάλογο δεν έχουμε.

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ
Ζερβουδάκης και Μυστακίδης στην «Εφ.Συν.» για την ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής
Δύο τραγουδοποιοί από την Θεσσαλονίκη τοποθετούνται με δήλωσή τους στην «Εφ.Συν.» για την δικαστική απόφαση σε βάρος της Χρυσής Αυγής.
Ζερβουδάκης και Μυστακίδης στην «Εφ.Συν.» για την ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα η φασιστική βία δεν είναι ανεκτή»
Ο συγγραφέας και ιστορικός, Γιώργος Αλεξάτος, μιλά, μεταξύ άλλων, για τους «Ελλαδέμπορους» από την εποχή των δωσίλογων έως σήμερα και τους λόγους που δεν επέτρεψαν τη συγκρότηση μαζικού φασιστικού κινήματος...
«Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα η φασιστική βία δεν είναι ανεκτή»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
Τραγούδια για την αντίσταση και την ελευθερία
Οι τίτλοι δύο μεγάλων τραγουδιών του Πάνου Τζαβέλλα -που έχουν αφήσει το στίγμα τους στη μουσική, έχουν περάσει στον δημόσιο λόγο και παραμένουν επίκαιρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες- γίνονται ένας για το cd με...
Τραγούδια για την αντίσταση και την ελευθερία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Οι σχέσεις στη σκηνή δεν βασίζονται σε κουτσούρεμα, αλλά στην ακεραιότητα της έκφρασης»
Πέντε χρόνια ελεύθερου μουσικού αυτοσχεδιασμού με «εναλλακτικές πραγματικότητες» από τον Θοδωρή Ρέλλο και τον Γιάννη Αναστασάκη έφεραν τον πρώτο τους δίσκο τίτλο «HORSELOVERFAT». Πριν παρουσιάσουν το άλμπουμ...
«Οι σχέσεις στη σκηνή δεν βασίζονται σε κουτσούρεμα, αλλά στην ακεραιότητα της έκφρασης»
ΓΙΑ Κ.ΑΛ.Ο
Μπορεί να λειτουργήσει ο κόσμος χωρίς το χρήμα;
Τι θα γινόταν εάν κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Σε αυτό το ερώτημα απαντά στο βιβλίο «Το πορτοφόλι: Μια κοινωνία χωρίς χρήμα;» ο Ζαν-Φρανσουά Οπετιζάντρ, ο οποίος θεωρεί ότι όχι μόνο είναι δυνατό να...
Μπορεί να λειτουργήσει ο κόσμος χωρίς το χρήμα;
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Gracias Luz Casal!
Μια συναυλία-κατάφαση στη ζωή απολαύσαμε όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο γεμάτο Ηρώδειο για τη Luz Casal, η οποία μας συνεπήρε τραγουδώντας τον έρωτα σε όλες του τις εκφάνσεις, ερμηνεύοντας με πηγαία...
Gracias Luz Casal!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας