• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    23°C 21.1°C / 24.4°C
    1 BF
    57%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 20.6°C / 23.9°C
    1 BF
    78%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    18°C 14.4°C / 21.1°C
    3 BF
    82%
  • Ιωάννινα
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 12.8°C / 16.0°C
    1 BF
    94%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αυξημένες νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    0 BF
    91%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    23°C 21.7°C / 23.9°C
    1 BF
    59%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    18°C 18.0°C / 18.0°C
    1 BF
    68%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    17°C 12.8°C / 21.1°C
    1 BF
    82%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 18.0°C / 19.4°C
    1 BF
    88%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 21.0°C / 21.0°C
    1 BF
    83%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    23°C 22.0°C / 23.0°C
    1 BF
    60%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    22°C 22.2°C / 22.2°C
    2 BF
    59%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 20.6°C / 20.6°C
    3 BF
    82%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 19.0°C / 20.6°C
    1 BF
    88%
  • Λαμία
    Αραιές νεφώσεις
    22°C 21.1°C / 22.2°C
    2 BF
    100%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 23.0°C / 23.3°C
    4 BF
    73%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 18.9°C / 21.7°C
    1 BF
    68%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    21°C 21.1°C / 21.1°C
    1 BF
    83%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    22°C 21.7°C / 22.8°C
    0 BF
    87%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    18°C 18.0°C / 18.0°C
    1 BF
    68%
 String Theory: «Πιστεύουμε πολύ στην αξία του εγχειρήματός μας!»

String Theory: «Πιστεύουμε πολύ στην αξία του εγχειρήματός μας!»

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Η σύντομη εκδοχή της παρακάτω ιστορίας θα μπορούσε να είναι ότι εν μέσω πρωτόγνωρων συνθηκών το σχήμα String Theory του Γιώργου Πατεράκη κυκλοφορεί την «Γκαλερί Δραμάτων», όπως τιτλοφορείται η πιο πρόσφατη δουλειά τους, αλλά η περιγραφή αυτή δεν επαρκεί για να καλύψει ούτε τη μισή αλήθεια. Ευτυχώς για εμάς ο ίδιος και ο Γεράσιμος Παπαδόπουλος δίνουν τη δική τους γλαφυρή απεικόνιση αυτής της περιπέτειας και μας καλωσορίζουν μαζί με τους Εύα Λαύκα, Λάρα Καλλίρη, Γιώργο Κασσαβέτη και τρία μικτά χορωδιακά σχήματα στον κόσμο ενός από τα πλέον ενδιαφέροντα και πειραματικά εγχώρια μουσικά σχήματα.

Η «Γκαλερί Δραμάτων» ετοιμάστηκε και κυκλοφορεί σε μία από τις πιο παράδοξες συγκυρίες, τόσο όσον αφορά τις συνθήκες δημιουργίας όσο και σχετικά με τις διαφημιστικές ενέργειες γύρω από ένα άλμπουμ μουσικής. Σε ποιο βαθμό επηρέασε η όλη κατάσταση την ύπαρξη αυτής της δουλειάς;

Γιώργος Πατεράκης: Ο δίσκος έπρεπε να λέγεται «Το Γεφύρι της Aρτας»: ξεκινήσαμε ηχογραφήσεις τον Νοέμβριο του 2018 και για δύο χρόνια περάσαμε από σαράντα κύματα μέχρι να ολοκληρωθεί το στούντιο. Ο Μπακιρτζής έγραψε τα δύο κομμάτια που λέει στον δίσκο τον Μάρτιο του 2020 (τρεις μέρες πριν από την πρώτη καραντίνα) και μετά η Γη βάζει λουκέτο. Κάνα-δυο μέρες αφότου κλειστήκαμε σπίτια μας, παίρνει ο Αργύρης τηλέφωνο και μου λέει: «Τα τελευταία τραγούδια απ' τον καιρό της αθωότητας». Μου άρεσε. Του είπα: «το κλέβω – θα το λέω κι εγώ». Μετά ο Γιάννης Σκανδάμης, ο ηχολήπτης του String, έστελνε 6, πήγαινε στο στούντιο και έκανε τις μίξεις. Πήγαινα κι εγώ και καθόμασταν με μάσκες μες στο κοντρόλ. Μετά τις βγάλαμε. Γύρω γύρω Σάββατο και στη μέση Παρασκευή. Μια δουλειά που ολοκληρώνεται και τη βάζεις στο ραφάκι για να βρίσκεται – αυτό είναι για μένα οι δίσκοι. Μετά πας παρακάτω.

Γεράσιμος Παπαδόπουλος: Στην πραγματικότητα ο δίσκος, τόσο σε επίπεδο δημιουργίας όσο και ηχογραφήσεων, ήταν έτοιμος αρκετά πριν από τις παραδοξότητες του 2020. Το γεγονός όμως ότι κυκλοφορεί κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες και με τις συγκεκριμένες συγκυρίες τού δίνει ιδιαίτερη χροιά, καθώς -τουλάχιστον για εμάς, αλλά πιθανότατα και για τους ακροατές του- μοιάζει σαν να αγνοεί επιδεικτικά τα όσα συνέβησαν, διατηρώντας κάτι από τη χαμένη πλέον αθωότητα εκείνων των ημερών. Το στοίχημα είναι αν, παρά τα όσα άλλαξαν εκτός και εντός μας, περιέχει τα στοιχεία εκείνα που τον καθιστούν φρέσκο και «χρήσιμο» για τον σημερινό δέκτη. Η δική μου πεποίθηση είναι ότι το καταφέρνει περίτρανα! Η μουσική του Γιώργου Πατεράκη συνδυάζει με τόσο ιδιαίτερο τρόπο ετερογενή είδη και ακούσματα, αρνούμενη πεισματικά να ενταχθεί κάπου, ώστε -κατά τη γνώμη μου- θα ξαφνιάζει για πολλά χρόνια ακόμη και τον πιο υποψιασμένο ακροατή.


Το String Theory ως οργανισμός κουβαλάει στο παρελθόν του μια σειρά παραστάσεων, μουσικών δημιουργιών και αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό με πληθώρα συμμετεχόντων. Πώς εντάσσεται αυτή η καινούργια δουλειά στην ιστορία αυτού του γκρουπ;

Γ. Πατ.: Πράγματι έχουμε πίσω μας αρκετές παραστάσεις. Η «Γκαλερί Δραμάτων» όμως δεν είναι ούτε η πιο καινούργια -την είχαμε ήδη παρουσιάσει στο Ahtenaeum το 2019- ούτε η τελευταία. Είναι απλώς η τελευταία που βγήκε σε δίσκο. Ο δε δίσκος μόνο εξ αγχιστείας έχει σχέση με την παράσταση, την οποία θεωρώ πιο ενδιαφέρουσα γιατί εκεί τα «δράματα» ξεπροβάλλουν πολύ πιο ανάγλυφα: ιστορίες και ιστοριούλες σημαντικών και ασήμαντων ανθρώπων που παρατίθενται  η μία δίπλα στην άλλη και παρουσιάζουν τη φαιδρότητα ως κάτι σοβαρό και τη σοβαρότητα ως κάτι πολύ φαιδρό.
Λίγο πολύ η Γκαλερί είναι μια ακόμα, ας πούμε, πιο εξελιγμένη διατύπωση του κοινού στοιχείου των περισσοτέρων παραστάσεων του String Theory, που επιχειρούν να μιλήσουν για την «εφημερότητα του κόσμου υπό το πρίσμα της αιωνιότητας». Αν είναι ποτέ δυνατόν...

Υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα στη δημιουργική διαδικασία σας που είναι σε κάθε περίπτωση απαρέγκλιτα ή μπορεί η κάθε ξεχωριστή κατάσταση να υπαγορεύσει διαφοροποιήσεις;

Γ. Πατ.: Και ναι και όχι. Ολες οι παραστάσεις είναι σύνθεση πραγμάτων που έχω κατά καιρούς ακούσει, μάθει, θαυμάσει, ζηλέψει. Ε, μετά ό,τι ακούσω θέλω να το μεταφέρω, να το μοιραστώ, να το πω. Εκεί ξεκινάει η δουλειά. Πρέπει να μην είσαι εξυπνάκιας, πρέπει να μην είσαι «διδακτικός», πρέπει να μη γίνεσαι μελό... Μετά έρχεται η μαγειρική: αποφασίζεις τι φαΐ θέλεις να φτιάξεις, βλέπεις τι υλικά έχεις στα ντουλάπια σου, μετράς τους «πόρους του συστήματος» και αρχίζεις. Θα φτιάξεις το «Δείπνο της Μπαμπέτ», «Το Μεγάλο Φαγοπότι» ή σουβλάκια στα κάρβουνα; Ολα πάντως θέλουν τη φροντίδα τους και αυτή η φροντίδα είναι κάτι που απολαμβάνω. Τέλος, έρχεται η ώρα που ό,τι έχει γραφτεί πρέπει να ακουστεί: στην πρόβα ό,τι έχεις γράψει αρχίζει να φιλτράρεται μέσα από ανθρώπους. Τη στιγμή που ο άψυχος ξύλινος Πινόκιο αρχίζει να αναπνέει, να ζωντανεύει και να γίνεται παιδάκι δεν την αλλάζω με τίποτα.

Γερ. Παπ.: Για εμάς, σε επίπεδο ερμηνείας, απαρέγκλιτη θα έλεγα ότι είναι η προσήλωση στις οδηγίες του συνθέτη. Στόχος μας είναι να καταλάβουμε πώς πρωτοφαντάστηκε το κομμάτι, αλλά και να τον βοηθήσουμε να το σχηματοποιήσει καλύτερα κατά τη διάρκεια των προβών. Αυτή είναι η πρώτη φάση στη διαδικασίας εκμάθησης. Σε δεύτερη φάση το κομμάτι αρχίζει να αποκτά σάρκα και οστά μέσα μας κι έτσι μπορούμε να παρέμβουμε και να το συνδημιουργήσουμε, είτε παρεμβαίνοντας όπου κρίνουμε απαραίτητο, είτε ακόμα και συναινώντας πλήρως στην πρώτη έμπνευση.

Ποιες είναι οι ευκολίες και ποιες οι δυσκολίες στην παραγωγική διαδικασία όταν μιλάμε για ένα πολυπληθές σχήμα; Πόσο εύκολο είναι να βρίσκονται όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ίδια ρότα;

Γ. Πατ.: Δυσκολίες ή όχι η συνεργασία είναι πλέον αυτό που προτιμώ. Οπωσδήποτε το «μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα» έχει την ευκολία του, αλλά έχοντας διανύσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ως «πιανίστας καριέρας», τουτέστιν μελετώντας ολομόναχος σε ένα δωμάτιο, όχι, δεν θα ξαναγύριζα εκεί. Σύμφωνοι, τα πολυπληθή σχήματα έχουν πρακτικές δυσκολίες, αλλά η συντονισμένη ανθρώπινη ενέργεια που εκπέμπεται από τους πολλούς είναι κάτι αναντικατάστατο. Προφανώς δεν εννοώ τα χίλια μπουζούκια στο Ηρώδειο ούτε τα 85 πιάνα που παίζουν Rhapsody in Blue στους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες. Εκεί υπάρχουν άλλες λέξεις: αμετροέπεια, κιτς και λοιπά. Πάντως η εναλλαγή της σύνθεσης του ensemble είναι σοβαρό εργαλείο. Αλλο πράγμα η εσωτερικότητα του μικρού σχήματος και του σόλο, άλλο πράγμα η δύναμη, η εξωστρέφεια και η πολυχρωμία του μεγάλου συνόλου, άλλο πράγμα το μεγάλο αυτό σύνολο να βυθίζεται σε απόκοσμες σιωπές.

Γερ. Παπ.: Αυτό είναι μου φαίνεται και η μεγαλύτερη πρόκληση για την επιτυχία, ακόμα και για τη διατήρηση ενός τέτοιου πολυπληθούς σχήματος. Εφόσον μιλάμε για πολλά άτομα, κυρίως δυσκολίες μπορώ να φανταστώ ότι προκύπτουν παρά ευκολίες. Ακόμα και πρακτικά, καθότι ο καθένας μας κάνει άλλα τόσα πράγματα, ο χώρος και ο χρόνος συνάντησής μας για πρόβα είναι ήδη ένα ζήτημα. Ευτυχώς η αισθητική μας και η αντίληψή μας για τη μουσική, την τέχνη, τον τρόπο λειτουργίας των πραγμάτων γενικότερα, είναι πάνω-κάτω ίδια. Από την άλλη, μοιραζόμαστε και ίδια κουσούρια που μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις: όπως, για παράδειγμα, το ότι είμαστε όλοι έντονοι και ισχυρογνώμονες και αρκετά τελειομανείς (ρωτήστε και τον ηχολήπτη μας τι τραβάει!). Το ευτύχημα είναι ότι όλοι μας πιστεύουμε πολύ στην αξία του εγχειρήματός μας κι αυτό τελικά επισκιάζει τα υπόλοιπα!

Είδαμε ως «προάγγελο» μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσαρμογή ενός παραδοσιακού κομματιού, που μάλιστα είχε την ιδιαιτερότητα ότι δεν περιλαμβάνεται στο CD. Ποιο ήταν το σκεπτικό πίσω από αυτή την ασυνήθιστη ενέργεια;

Γ. Πατ.: Κανένα σκεπτικό, ψέματα θα λέμε; Μας άρεσε το κομμάτι και τέλος. Τα «Παραθύρια», παραδοσιακό από τη Σαμοθράκη, το πρότεινε ο Γεράσιμος, του έφτιαξα την πολυφωνία, το τραγουδήσαμε στην τελευταία παράσταση (Event Horizon) που δώσαμε το προηγούμενο καλοκαίρι, μετά πήγαμε διακοπές μακριά από τους φίλους μας, το φθινόπωρο ξαναβρεθήκαμε αγναντεύοντας τα βαριά σύννεφα της νέας καραντίνας να πλησιάζουν αργά απ' τον ορίζοντα. Ε, τι να κάναμε;  Ξέρετε τι λένε: «Κουκιά έφαγες, κουκιά μαρτυράς». Αυτό ξέραμε, αυτό κάναμε – ξαναρχίσαμε πρόβες να γράψουμε τα «Παραθύρια» πριν σιωπήσουμε για ποιος ξέρει πόσον καιρό. Κανονίσαμε τη βιντεοσκόπηση για τις 6 Νοεμβρίου – τότε ξεκίναγε η απαγόρευση κυκλοφορίας στις 12.30 τη νύχτα.  Ηρθε ο Λυμπερόπουλος με τις κάμερες, ήρθαν οι φίλοι μας να βοηθήσουν με τα φώτα, μας έντυσαν, μας έβαψαν, αρχίσαμε να γράφουμε, τελειώσαμε στις 12.00, φάγαμε τσάκα τσάκα κάτι σουβλάκια κρύα και μετά πήγαμε σπίτια μας. Ήταν σαν νοσταλγικό πάρτι αποχαιρετισμού, όχι γι' αυτά που πέρασαν, αλλά γι' αυτά που θα έρχονταν.

Εχετε κατά καιρούς συμπλεύσει με μερικούς πολύ αξιόλογους μουσικούς, εκτός της βασικής σας ομάδας. Ποιες συνεργασίες σας ξεχωρίζετε και τι θα λέγατε ότι έχετε αποκομίσει από αυτές;

Γ. Πατ.: Μου αρέσει ο στίχος του Ελιοτ που λέει «Son of Man, you cannot say, or guess, for you know only a heap of broken images, where the sun beats». Κάπως έτσι νιώθω και για τους φίλους και για τις συνεργασίες: είμαστε η αλλόκοτη σύνθεση των ανθρώπων που έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνούν από τη ζωή μας. Κι εμείς γι' αυτούς. Κάποιοι ήταν συνεργάτες και έγιναν και φίλοι, άλλοι ήταν φίλοι και έγιναν και συνεργάτες. Από τον συγχωρεμένο Μιλτιάδη Καρύδη είδα πώς μπορεί να γίνει η δουλειά σωστά χωρίς φιοριτούρες, ο Αργύρης Μπακιρτζής προσπαθεί να με διδάξει πώς να μην είμαι διδακτικός, με τη Μαρία Πλουμή περπατήσαμε μεγάλη διαδρομή στην πρώτη φάση του String Theory και ζήσαμε ακριβές στιγμές όλο αφοσίωση και έρευνα, από παλιότερους πολύ καλούς μουσικούς της προηγούμενης μουσικής ζωής μου έζησα πολύ ωραίες συναυλίες και πρόβες μουσκεμένες στην τοξική υστερία της καριέρας, τι να πρωτοθυμηθώ... Ενα πράγμα όμως το θυμάμαι καλά: με την Πλουμή είχαμε καλέσει σπίτι τον Γιάννη Φλωρινιώτη, για να δοκιμάσουμε τη συμμετοχή του σε μια παράσταση που παίζαμε τότε, το Cheap: low quality-high fun. Ηρθε λοιπόν με ένα ζόρικο λουμπάγκο, έκατσε σε μια πολυθρόνα και αρχίσαμε να ηχογραφούμε το κομμάτι. Μετά από έξι ώρες η Μαρία κι εγώ είχαμε κρεμάσει πάνω στα όργανα από την κούραση. Ο ίδιος, με αφοπλιστική ταπεινότητα, επέμενε να συνεχίσουμε ξανά και ξανά μέχρι να βγει καλό. «Παλιό σκαρί», σκέφτηκα. Μου είχε εμπνεύσει σεβασμό χωρίς να κάνει τίποτα. Τώρα, για τους σημερινούς συνεργάτες μου, την Εύα, τη Λάρα, τον Γεράσιμο, τον Γιώργο, τον Γιάννη, τι να πω; Είμαστε οικογένεια και μαζί κάνουμε ό,τι κάνουμε. Η χαρά μου είναι μεγάλη.

Η «Γκαλερί Δραμάτων» έχει έντονο το θεατρικό στοιχείο στις συνθέσεις της και αναπόφευκτα αναρωτιέται κανείς αν είχατε κάποια τέτοια σχέδια όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις.

Γ. Πατ.: Οπως σας είπα, η Γκαλερί ούτως ή άλλως ξεκίνησε από παράσταση και μετά έγινε δίσκος. Ασφαλώς και όταν ξαναέρθουν τα πράγματα στα ίσα τους, θα ανεβάσουμε την παράσταση στον χώρο μας.

Παράλληλα με το μουσικό σχήμα η βασική ομάδα δραστηριοποιείται στη λειτουργία της χορωδίας σας. Ποια είναι η φύση της και επιπρόσθετα τι σας αφήνει αυτό;

Γ. Πατ.: Η χορωδία είναι από τα πιο ζωντανά πράγματα που κάνω στη ζωή μου. Πολλοί άνθρωποι, μουσικοί και μη, σε μια συνθήκη αυτοπειθαρχίας βουτάμε μέσα σε μια φούσκα εκτός χρόνου και πραγματικότητας κάθε βδομάδα και ζούμε σε έναν κόσμο που δεν βλέπεις στην τηλεόραση, ούτε ακούς στο ραδιόφωνο, ούτε συναντάς στο μετρό, στο μπαρ και στην κοσμική συνάφεια. Φορές φορές γίνεται υπερβατικό, αλήθεια λέω.

Ενα από τα όνειρα κάθε δημιουργικού καλλιτέχνη είναι να έχει τον δικό του χώρο που να στεγάζει σε μόνιμη βάση τη δράση του. Εσείς φροντίσατε για κάτι τέτοιο δημιουργώντας έναν πολυχώρο στο κέντρο της Αθήνας. Από τη δική σας εμπειρία ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μιας τέτοιας επένδυσης;

Γ. Πατ.: Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι: αν δεν ήταν ο αγαπημένος φίλος μου Μάνος Βορδοναράκης, σχεδιαστής και κατασκευαστής ειδικών αρχιτεκτονικών κατασκευών, τίποτα δεν θα είχε γίνει. Μαζί μοιραζόμασταν από χρόνια την ανάγκη, εκείνος μεν να μεταστεγάσει το εργαστήριό του κάπου πιο άνετα, κι εγώ να βρω έναν χώρο για τα δικά μου, με τις δικές μου προδιαγραφές. Ετσι τα έφερε η καλή τύχη που ο Μάνος ανακαλύπτει το Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό, μου το δείχνει, του λέω «λες;», μου λέει «εννοείται». Το επόμενο εξάμηνο έμαθα να βάζω τζάμια, να φτιάχνω αποχετεύσεις, να οδηγώ BobKat, να στεγανοποιώ με sikaflex.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020 η ζωή μας είχε αλλάξει: στο ένα από τα τρία κτίρια του βιομηχανικού πάρκου ο ένας έφτιαχνε τις κατασκευές του, στο άλλο εμείς κάναμε τις πρόβες μας και τα χορωδιακά εργαστήρια, στο τρίτο κάποιοι χορευτές δούλευαν τη χορογραφία τους, το καλοκαίρι κάναμε συναυλίες στους εξωτερικούς χώρους, ένα όνειρο. Τώρα πρέπει να προσέχουμε να μη γίνουμε «αιθουσάρχες» και αυτό που μας «τρέφει» να μη μας «φάει». Εχουμε τον νου μας.

Τι είναι αυτό που νιώθετε ότι δεν έχετε καταφέρει ακόμα ως String Theory; Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας;

Γ. Πατ.: Ξέρουμε πια ότι όταν μιλάμε για στόχους ακούει το Σύμπαν και γελάει. Σε σχέση με το String δεν ξέρω τι να πω. Μπορώ να πω μόνο για μένα πως δεν ξέρω τι έχω καταφέρει. Απλώς συνεχίζω. Η μουσική γλώσσα που φτιάχνω μου φαίνεται ακόμα «λίγη» και όχι αντάξια των πραγμάτων για τα οποία επιχειρεί να μιλήσει. Είναι όπως το λέει και ο άλλος: «Ανάμεσα στην ιδέα και στην πράξη, ανάμεσα στη σύλληψη και στη δημιουργία απλώνεται η σκιά». Ε, είμαι ακόμα από κάτω της. E la Nave va...

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
ΛΑΡΓΚΟ: Στην κρίση επικρατεί η συλλογική προσπάθεια
Η μπάντα με «ορμητήριο» τη Θεσσαλονίκη διαθέτει μια ολοκληρωμένη μουσική πρόταση που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, για αυτό άλλωστε και αρέσει πολύ.
ΛΑΡΓΚΟ: Στην κρίση επικρατεί η συλλογική προσπάθεια
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Το μέλλον βρίσκεται στους καλλιτέχνες που «ταΐζουν» το μουσικό μας τοπίο με συναίσθημα και ενέργεια
Με τον Φώτη Σιώτα συναντηθήκαμε μια Κυριακή βράδυ. Εκείνος ήρθε μετά την παράσταση του έργου «Ξύπνα Βασίλη» και εγώ σχολώντας από την εφημερίδα. Όπως καταλαβαίνετε, ήμασταν και οι δύο πολύ κουρασμένοι......
Το μέλλον βρίσκεται στους καλλιτέχνες που «ταΐζουν» το μουσικό μας τοπίο με συναίσθημα και ενέργεια
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Προσπαθώ να γίνω η αλήθεια μου ή να φτάσω μια ανάσα από αυτή»
Δέκα χρόνια μετά την πρώτη δισκογραφική δουλειά του ο ιδιαίτερα ταλαντούχος μουσικός Στέλιος Δάβαρης ετοιμάζεται να ανέβει στη σκηνή του PassPort Κεραμεικός για ένα live, όπου θα παρουσιάσει το νέο του άλμπουμ...
«Προσπαθώ να γίνω η αλήθεια μου ή να φτάσω μια ανάσα από αυτή»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας