Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Χρ. Νινιός: Δείγμα για κάτι καλύτερο η όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση σε πολιτικά τραγούδια
Φωτογραφία: Yiannis Margetousakis

Χρ. Νινιός: Δείγμα για κάτι καλύτερο η όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση σε πολιτικά τραγούδια

  • A-
  • A+

Με αφορμή το νέο του τραγούδι με τίτλο «Καινούργιο σώμα», ο Χρήστος Νινιός μιλά στην efsyncity για την πορεία του στην ελληνική σκηνή μετά από τρεις δίσκους την τελευταία δεκαετία, για την πορεία ενός μουσικού μέσα στη κρίση, την οποία επιδείνωσαν δραματικά οι συνέπειες της πανδημίας.

Ο 40χρονος τραγουδοποιός μας εξηγεί για τις δυσκολίες και χαρές της δουλειάς του, για «τη ζωή μας που μας ανήκει, τη ζωή μας που τους ανήκει», όπως λέει στο επίκαιρο κομμάτι του.

• Ποια ήταν η αφετηρία για να ασχοληθείς με τη μουσική και ποια η σχέση σου πλέον, μετά από όσα έχεις αποκομίσει μέχρι σήμερα, και μετά από τους τρεις δίσκους σου;

Από μικρός άκουγα πολλή μουσική, όμως μέχρι τα 15 δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θέλω να ασχοληθώ, δεν έπαιζα καν κιθάρα, ασχολούμουν με το μπάσκετ και ονειρευόμουν να δραστηριοποιηθώ στον χώρο του αθλητισμού. Κάποια στιγμή ο αδερφός μου έφερε σπίτι τον δίσκο Alchemy Live των Dire Straits, είχα συγκλονιστεί τόσο πολύ με αυτό που άκουγα και μου κόλλησε η ιδέα  να μάθω κιθάρα. Ξεκίνησα αρχικά μόνος με μία δεξιόχερη –αν και αριστερόχεiρας, έπειτα άρχισα κάποια μαθήματα με τον Βασίλη Πιερρακέα και λίγο μετά, στα 16 δημιουργήσαμε και ένα γκρουπάκι με κάτι φίλους τους «Terra Salva». Ετσι σιγά σιγά απέκτησα με τη μουσική μία σχέση εξάρτησης, η οποία κρατά μέχρι και σήμερα. Μετά από τρεις δίσκους και παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω στη μέχρι τώρα πορεία μου λόγω της κρίσης των τελευταίων ετών, η σχέση μου με την μουσική παραμένει το ίδιο ισχυρή.

Γιατί επιλέξατε να ενώσετε τώρα τις φωνές σας με τον Παντελή Κυραμαργιό. Πότε και πως ξεκίνησε η γνωριμία σας;

Με τον Παντελή μας έφερε σε επαφή πριν λίγα χρόνια ένας κοινός φίλος ο Γρηγόρης Ψαλτάκος. Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε κολλήσαμε, τον εκτίμησα αμέσως σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο και όταν έφτιαχνα το «Καινούργιο σώμα» και αποφάσισα να το κάνω ντουέτο, ήθελα να το μοιραστώ με έναν άνθρωπο της γενιάς μου, που έχει  τις ίδιες ανησυχίες , τους ίδιους φόβους,  που δεν θα ερμηνεύσει απλά το τραγούδι αλλά θα το  κατανοήσει  και θεώρησα πως ο  κατάλληλος γι αυτό είναι  ο Παντελής.

Είναι και βασανιστική η διαδικασία της δημιουργίας; Έτσι κι αλλιώς ή ειδικά όταν μιλάς για πρόσωπα που υποφέρουν ή ζοφερές συνθήκες, όπως στο «Καινούργιο σώμα» για παράδειγμα;

Δεν θα χαρακτήριζα βασανιστική την διαδικασία. Tο βίωμα που γεννά τη δημιουργία ναι, κάποιες φορές είναι βασανιστικό όμως η στιγμή της δημιουργίας, η στιγμή που από μία οδυνηρή κατάσταση γεννιέται ένας στίχος, μία μελωδία και σιγά σιγά το βίωμα αυτό γίνεται τραγούδι, βγαίνει προς τα έξω, το μοιράζεσαι, το εκφράζεις, είναι τέτοια η ευφορία που βιώνεις που ξεχνάς αμέσως ό,τι προηγήθηκε, λειτουργεί σαν γιατρικό όλη αυτή διαδικασία, λυτρωτικά, σαν να μπαίνει μία τελεία και να ανοίγει ένας νέος δρόμος πιο φωτεινός.

Με ποιους τρόπους μπορεί να καταφέρει κανείς να ζήσει τη ζωή που του ανήκει, μέσα σε μια ζωή που τους ανήκει;

Όσες απαντήσεις κι αν δώσει κανείς σε αυτή την ερώτηση θα καταλήγει στο ίδιο αδιέξοδο. Τα τελευταία χρόνια πέφτω ο ίδιος σε αυτό το αδιέξοδο, όσο κι αν προσπαθώ να βρω τρόπους να αντιδράσω, να αποδράσω από την δύσκολη πραγματικότητα που βιώνω και που θεωρώ πως βιώνει και η πλειοψηφία των συμπολιτών μου. Yψώνονται τοίχοι και αν κάποιους τους προσπερνώ πιο κάτω υψώνονται κι άλλοι και βρίσκομαι διαρκώς σε έναν αγώνα να διεκδικώ τα δεδομένα και τα αυτονόητα.

Και ενώ γύρω μου υπάρχει πλήθος ανθρώπων που δίνουν τον ίδιο αγώνα, δεν καταφέρνουμε να πορευτούμε όλοι μαζί προς την ίδια κατεύθυνση κι έτσι οι ατομικές μας ήττες, οι ατομικές  μας υποχωρήσεις δίνουν το πάτημα σε κάποιους να ενορχηστρώνουν τις ζωές μας, να διαχειρίζονται τα θέλω μας και να προδιαγράφουν το μέλλον μας. Φυσικά η ευθύνη είναι δική μας, την εξουσία στην εκάστοτε κυβέρνηση την δίνει ο λαός κι ο ίδιος λαός όσο κι αν καταπιέζεται όσο κι αν εξαθλιώνεται έχει πάψει να αντιδρά στο μέτρο που χρειάζεται.

Επικρατεί διάχυτος φόβος, ένας φόβος για το χειρότερο που θα έρθει κι αυτό μας κρατά καθηλωμένους, μας κάνει εσωστρεφείς, ατομικιστές ενώ θα έπρεπε να είμαστε το αντίθετο. Αν θέλουμε ένα καλύτερο αύριο, με ίσες ευκαιρίες για όλους, με αξιοκρατία ,ισονομία πρέπει να βάλουμε λίγο στην άκρη το «εγώ» μας και να δουλέψουμε το «εμείς». Όταν κατανοήσουμε την αξία της αλληλεγύης, της συλλογικότητας και τη δύναμη της ομάδας, αν σβήσουμε για λίγο τα κομπιούτερ μας και συναναστραφούμε ουσιαστικά μεταξύ μας, πρόσωπο με πρόσωπο, αν αφήσουμε την επανάσταση του πληκτρολογίου και διοχετεύσουμε όλη μας την απογοήτευση κατά πρόσωπο όσων μας αδικούν ίσως τότε αλλάξει κάτι και γίνει ένα βήμα προς την κανονικότητα.

Στο συγκεκριμένο τραγούδι αναφέρεσαι, μεταξύ άλλων, στον πάντα επίκαιρο αγώνα για Δημοκρατία. Πρόσφατα είχαμε μια μεγάλη νίκη του θεσμού της Δικαιοσύνης, την ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Πως όμως αντιμετωπίζεις τις ήττες αυτού του αγώνα;

Δεν πανηγύρισα με την απόφαση του Δικαστηρίου , είναι λυπηρό να μιλάμε για νίκη της Δικαιοσύνης όταν έχουν καταγραφεί τόσες ιστορικές ήττες από τον ίδιο θεσμό. Σε ένα κράτος δικαίου, δεν θα πανηγυρίζαμε τόσο γι' αυτή τη νίκη, δεν θα αγωνιούσαμε τόσο για την έκβαση αυτής της δίκης, δεν θα χρειαζόταν να συγχαρούμε στο διαδίκτυο την Πρόεδρο για το σθένος, όπως έγραψαν διάφορα sites, που έδειξε. Η Δικαιοσύνη επιτέλεσε απλά το ρόλο της σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν θέλει τυμπανοκρουσίες και χειροκροτήματα το αυτονόητο. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, η έλλειψη διαφάνειας, η έλλειψη ισότητας και ισονομίας, οι παθογένειες του συστήματος αποτυπώνονται σε αυτήν μας τη στάση, στο ότι το δεδομένο  έχει γίνει πλέον η εξαίρεση και αυτή η εξαίρεση έχει γίνει η κανονικότητα μας και αυτή η κανονικότητα μας έχει οδηγήσει σε λήθαργο. Όσο ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας προς το παρόν κοιμάται, φοβάμαι ότι παρόλο που η εγκληματική οργάνωση καταδικάστηκε και φυλακίστηκε, έξω ακόμη ανθίζει και βρίσκει γόνιμο έδαφος, το οποίο κάποιοι καλλιεργούν κι όσο καλλιεργείται, η Δημοκρατία θα νοσεί. 

Πως βλέπεις τον αντίκτυπο του πολιτικού τραγουδιού, που -όπως είναι φυσικό- έχει αλλάξει ύφος σε μουσική και στίχο, τις τελευταίες δεκαετίες;

Είναι ελπιδοφόρο ότι γράφονται πολιτικά τραγούδια ακόμη. Το ύφος έχει αλλάξει  η ουσία όμως είναι η ίδια, η προβληματική που δίνει το χώρο για να γραφτεί ένα πολιτικό τραγούδι δεν διαφέρει, ο δημιουργός του παρελθόντος με τον δημιουργό του σήμερα μέσα από το τραγούδι καταδεικνύει τα προβλήματα, ασκεί κριτική, δείχνει την αιτία του προβλήματος προτείνει τη λύση του. Συνεπώς το σημείο εκκίνησης είναι κοινό, το επιδιωκόμενο είναι το ίδιο: να μιλήσει στο κοινό, να εκφράσει και να μοιραστεί τις ανησυχίες του για μία κατάσταση, να δώσει στον ακροατή τροφή για σκέψη,να περάσει κάποιο μήνυμα. Θεωρώ πως τα τελευταία χρόνια η ανταπόκριση του κόσμου είναι όλο και μεγαλύτερη, κι αυτό είναι ένα δείγμα για κάτι καλύτερο που θέλω να πιστεύω πως έρχεται.

Η δεκαετής κρίση έχει πλήξει από νωρίς το επάγγελμα σου. Η δισκογραφία μάλιστα είχε πληγεί καθοριστικά πριν το ξέσπασμα της κρίσης, ενώ διαχρονικά κάποιοι συνάδελφοί σου καταφέρνουν να βιοπορίζονται κι άλλοι όχι. Πως βιώνεις αυτή την στην κατάσταση;

Η μουσική μου διαδρομή ξεκίνησε μέσα στην κρίση με αποτέλεσμα να έχω βιώσει εξολοκλήρου τις δυσκολίες που γέννησε στο χώρο της μουσικής. Για ένα διάστημα βιοποριζόμουν από τη μουσική, όχι πλουσιοπάροχα αλλά για τον τρόπο ζωής που είχα επιλέξει να κάνω, οι ανάγκες μου καλύπτονταν. Η γενιά μου δεν νομίζω οτι θα καταφέρει να βιοποριστεί αποκλειστικά από τη μουσική. Δυστυχώς στην Ελλάδα η Τέχνη, για την πλειοψηφία των καλλιτεχνών δεν αποφέρει ικανοποιητικά εισοδήματα. Η δισκογραφία έχει τελειώσει, πλέον όλα γίνονται διαδικτυακά. Τον τελευταίο ειδικά χρόνο και κυρίως μετά από το πρώτο locκdown, τις απαγορεύσεις συναυλιών, των ζωντανών εμφανίσεων η κατάσταση για τους μουσικούς είναι δραματική. Αν κάποιος έχει δεύτερη δουλειά ή εισοδήματα από άλλες πηγές μπορεί να αντέξει στο χώρο γα τους υπόλοιπους είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ομως παρ όλες τις δυσκολίες το ευτύχημα είναι ότι οι συνάδελφοι μου συνεχίζουν να δημιουργούν και αυτό μου δίνει ελπίδα

Τι θα έλεγες σε νεότερους ανθρώπους που έχουν ενηλικιωθεί μέσα στην κρίση;

Να μην συμβιβάζονται, να μην απογοητεύονται, να διεκδικούν και το κυριότερο να μην εγκαταλείπουν τα όνειρα τους. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι εύκολο, αλλά στην πραγματική ζωή τίποτα δεν αποκτάται εύκολα.
 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη
Στο νέο του δίσκο «Περίεργη ώρα» και μία μεγάλη συναυλία στην Αθήνα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον αγαπημένο και πάντα πειραματικό μουσικό που μας μιλάει μεταξύ άλλων για την πολυπόθητη ελευθερία στην...
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Το γέλιο που περιγράφω δεν είναι ανέξοδο, κουβαλάει την τυράννια αυτού του κόσμου»
Ως μια εναντίωση στον εφησυχασμό χαρακτηρίζει το τραγούδι και ως μια άτακτη τάξη τη μουσική ο Χρυσόστομος Σταμούλης, που μας μιλά για τον τελευταίο του δίσκο αλλά και ζητήματα της επικαιρότητας.
«Το γέλιο που περιγράφω δεν είναι ανέξοδο, κουβαλάει την τυράννια αυτού του κόσμου»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Στο χρόνο αντέχει κάθετί που ξέρει να βλέπει πέρα από τον εαυτό του»
Μια απολαυστική συνέντευξη εφ' όλης της ύλης πριν τη συναυλία των «Αλκμάν» στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Τα κορίτσια της παράδοσης» στο Γυάλινο.
«Στο χρόνο αντέχει κάθετί που ξέρει να βλέπει πέρα από τον εαυτό του»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους Babo Koro πριν ανέβουν στη σκηνή του Σταυρού του Νότου έχοντας στις αποσκευές τους τον πρόσφατο δίσκο τους με τίτλο «Σίσυφος».
Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Μια μεγάλη σύνοδος κορυφής για το ρεμπέτικο
Τρεις σπουδαίοι δεξιοτέχνες, οι Δημήτρης Μυστακίδης, Ηρακλής Βαβάτσικας και Κυριάκος Γκουβέντας πριν ανέβουν στη σκηνή του «Γυάλινου Μουσικού Θεατρού» μας μιλούν για το ρεμπέτικο.
Μια μεγάλη σύνοδος κορυφής για το ρεμπέτικο
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»
Ο Scott Cohen είναι Chief of Innovation στη Warner Music και αποστολή του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για την εποχή μετά το streaming. Η «Εφ.Συν.» μίλησε μαζί του για το πώς οραματίζεται τη νέα εποχή στη...
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας