Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Μας δίνει δύναμη ότι παιδιά πιάνουν τις κιθάρες αντί να γίνουν χουλιγκάνοι ή χρυσαυγίτες»

«Μας δίνει δύναμη ότι παιδιά πιάνουν τις κιθάρες αντί να γίνουν χουλιγκάνοι ή χρυσαυγίτες»

  • A-
  • A+

Το να κυκλοφορήσει ένα rock συγκρότημα έναν αξιόλογο δίσκο και να είναι σε θέση να μετουσιώσει σε λόγια τη διαδικασία σκέψης πίσω από αυτόν σε μια συνέντευξη, είναι μια νίκη που δεν έρχεται πολύ συχνά στο χώρο μας. Το να μπορεί όμως να στοιχειοθετεί τη δομική ύπαρξη μερικών τραγουδιών, σε συνάρτηση με μια ώριμη και λελογισμένη κοσμοθεωρία, χωρίς υποκρισία και απελπισμένες απόπειρες δημοσίων σχέσεων, είναι ένας μικρός θρίαμβος και, συγχωρήστε μου την υπέρβαση, αφήνει τη μουσική καθεαυτή σε δεύτερη μοίρα.

Ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος, αφού ηχογράφησε μερικά από τα πιο ευφάνταστα θέματα τυμπάνων που ακούσαμε φέτος, στο πρόσφατο “Faith In Physics” album των Αθηναίων Planet Of Zeus, μας μίλησε για μια σειρά προβληματισμούς που (όλοι θα έπρεπε να) μοιραζόμαστε και που στην ουσία τους, είναι σημαντικότεροι και από το rock'n'roll το ίδιο.

Album νούμερο 5, σχεδόν 20 χρόνια στην πλάτη, αμέτρητες συναυλίες, πιστοί οπαδοί, ανεξίτηλο σημάδι σε αυτό που λέμε ελληνική μουσική σκηνή. Νιώθετε βετεράνοι πλέον; Πόσο διαφορετικό είναι για εσάς όλο αυτό πια;

Δε νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας από εμάς, ο οποίος αισθάνεται βετεράνος. Πιθανότατα όταν συμβεί αυτό, το συγκρότημα δε θα έχει και πολλά να πει, μουσικά μιλώντας. Όπως και σε όλες τις πτυχές της ζωής, η κακώς εννοούμενη ασφάλεια και ο εφησυχασμός που προκαλεί, μπορεί να καταστρέψει τα πάντα. Ξέρουμε ότι έχουμε πετύχει πολλά. Η απάντηση αυτή δεν έρχεται σαν απάντηση Σταρ Ελλάς, σύμφωνα με την οποία η μετριοφροσύνη μας είναι το χειρότερό μας ελάττωμα. Μάλλον το αντίθετο. Σίγουρα έχουμε αποκομίσει εμπειρία, αλλά και εμπειρίες, την οποία τη μοιραζόμαστε με νεότερες μπάντες που μας εκφράζουν, μπας και βρουν το δρόμο στρωμένο με άσφαλτο πια. Αυτό που πραγματικά έχει αλλάξει, μιας και σαν συγκρότημα είμαστε βαθιά ανταγωνιστικοί, είναι το γεγονός ότι έχει χαθεί η προηγούμενη συνθήκη, κατά την οποία η μπάντα σε κάθε βήμα της, από μία συναυλία μέχρι μία κυκλοφορία, είχε κάτι να κερδίσει. Τώρα καλώς ή κακώς, η μπάντα είναι εδραιωμένη και ο αγώνας δίνεται για να κρατήσουμε το κεφάλι μας πάνω από την επιφάνεια του νερού και όχι για να αναδυθούμε σαν νέα τέρατα της αβύσσου.

Έχει πολύ ενδιαφέρον το πως μπορούμε να μιλάμε υπό την οπτική των ανθρώπων που έχουν μίλια κάτω από τα παπούτσια τους. Υπάρχουν πράγματα που έχουν γίνει ευκολότερα σε αυτό που κάνετε τώρα και πως βλέπετε τους νέους; Έχει “πόδια” αυτή η σκηνή που χτίστηκε από τότε που ξεκινήσατε, φαίνεται να έχει διάρκεια;

Βεβαίως και τα πράγματα έχουν γίνει πιο εύκολα και έτσι πρέπει. Από τα πρώτα βήματα μας πιστεύουμε ότι δεν έχει κανένα νόημα να πετυχαίνεις κάτι σε βαθιά ατομικό επίπεδο. Αν η επιτυχία ενός συγκροτήματος δεν αφήσει πίσω της ένα σταθερό δρόμο επικοινωνίας της Ελλάδας με το εξωτερικό, αν δε μοιραστούμε την τεχνογνωσία που αποκτήσαμε στην πορεία με νεότερα συγκροτήματα, των οποίων το μάτι “γυαλίζει”, σε μουσικό αλλά και ανθρώπινο επίπεδο, αλλά και δε δημιουργήσει ένα περιβάλλον δημιουργίας στην Ελλάδα με γραφίστες, ηχολήπτες, σκηνοθέτες, εργοστάσια κοπής δίσκων και μεταξοτύπηδες, τότε απλά θα έχουμε πάρει κάτι ανεκτίμητο, θα το έχουμε βάψει μπλε και θα το έχουμε πετάξει στη θάλασσα. Η σκηνή έχει “πόδια”, αλλά για να γίνει πραγματική σκηνή θα πρέπει να αποκτήσει μία σφαιρικότητα. Πρέπει αυτό να συμβεί σε πολλά μουσικά ιδιώματα παράλληλα. Να έχεις ροκ, χιπ χοπ, πανκ, ηλεκτρονική, νόιζ, τζαζ, φανκ, κλασική  παραγωγή και το κοινό να αγκαλιάζει εξίσου τα πάντα.

Γιατί το να έχεις απλά κλώνους κουρδισμένους σε drop D, είναι με μαθηματική ακρίβεια η συνταγή της καταστροφής. Η δίοδος προς την Ευρώπη τώρα είναι ανοιχτή. Σκεφτείτε το σα μία ανοιχτή πύλη τηλεμεταφοράς. Αν συνεχίσουμε να στέλνουμε συγκροτήματα, τα οποία είναι αυτό που λέω εγώ χαζοstoner, αυτή σύντομα θα κλείσει. Αν δείξουμε ότι εδώ κάτι συμβαίνει, μεταλλάσσεται και προχωράει σαν υγιής ακαδημία αθλητισμού, τότε έχουμε ελπίδα να την κρατήσουμε για πάντα ανοικτή.

Το φετινό “Faith In Physics” είναι το δεύτερο album σας στη σειρά που επέδειξε σημάδια αντικομφορμισμού, που δεν ακολούθησε την πεπατημένη των 3 πρώτων, παρόλο που εκείνα ήταν που έχτισαν σε μεγάλο βαθμό τη φήμη των Planet. Φυσικά, αυτό είναι και το μεγάλο του πλεονέκτημα, οπότε είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι εφόσον αποτελεί μια φυσική στροφή στην πορεία σας, το 2019 είναι μια καλή εποχή για εσάς;

Αν ρωτούσες τον Thom Yorke κατά τη διάρκεια της μετάβασης από το “OK Computer” στο “Kid A”, είναι δεδομένο πως θα σου απαντούσε ότι ο ίδιος δε βλέπει κάποια φοβερή μεταστροφή. Αν έβλεπε, λογικά αυτό θα σήμαινε ότι το άλμπουμ αυτό θα ήταν προϊόν σκέψης και όχι καλλιτεχνικής και συναισθηματικής ανησυχίας. Ακόμη χειρότερα μπορεί να ήταν ένα επικοινωνιακό τρικ πρόκλησης, για να γραπωθεί ένα συγκρότημα στο τώρα και να παραμείνει επίκαιρο. Πράγμα το οποίο, ιδίως στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν αντικατοπτρίζει καθόλου την αλήθεια.

Στη δική μας περίπτωση, μας φαίνεται πολύ αστείο να μιλάμε για μουσικό αντικομφορμισμό, μιας και οι αλλαγές στα αυτιά μας ακούγονται μηδαμινές.. Η μπάντα και ως ομάδα, αλλά και ως ξεχωριστές προσωπικότητες βελτιώνεται, μεγαλώνει, εξελίσσεται και προχωράει. Ταυτόχρονα σε κάθε άλμπουμ προσπαθεί να αποτυπώσει ηχητικά τα ερεθίσματα που λαμβάνει σε προσωπικό, αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Σε μία εποχή σαν τη σημερινή, το “Faith in Physics” αντικατοπτρίζει το πως οι Planet of Zeus αντιλαμβάνονται το τώρα. Αν σε κάποιους δεν αρέσει, υπάρχει όλος ο προηγούμενος κατάλογος για να τους καλύψει. Κάθε μέρα μακαρόνια με κιμά δε γίνεται.

Πράγμα που μας φέρνει σε ένα παράδοξο. Θα περίμενε κανείς ότι οι Planet έχοντας κλείσει τον κύκλο τους στο heavy/stoner/doom χώρο (πείτε το όπως θέλετε) θα χάραζαν πορεία προς το universal rock n roll με ότι αυτό συνεπάγεται. Παρόλα αυτά, το καινούριο album κυκλοφορεί από την ιταλική Heavy Psych Sounds, ένα booking agency/δισκογραφική εταιρεία που δραστηριοποιείται στον προαναφερθέντα χώρο. Δε θέλατε να ξεφύγετε από αυτό το πλαίσιο; Είστε μέχρι στιγμής ευχαριστημένοι από αυτή τη συνεργασία;

Ως γνωστόν, οι δύο τελευταίοι δίσκοι μας κυκλοφόρησαν από τη δική μας δισκογραφική εταιρεία, την ihaveadrum records. Η Heavy Psych Sounds ήρθε σε μία εποχή κατά την οποία θέλαμε να μειώσουμε τις δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούμαστε και να τις αφήσουμε με μία έντιμη συμφωνία σε κάποιους, οι οποίοι τις κάνουν πολύ καλύτερα. Αυτό μας εξασφάλισε λίγο περισσότερο χρόνο, αρκετά πιο καθαρό μυαλό και ένα κατά πολύ μεγαλύτερο δίκτυο διανομής. Είναι μία παγκόσμια κυκλοφορία και την πρώτη μέρα της, βρισκόταν στα ράφια όλων των δισκοπωλείων του κόσμου. Αυτό για μας είναι κέρδος. Οι υπόλοιπες δισκογραφικές που μπορεί να μας προσέγγισαν ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Η ίδια η εταιρεία είδε σε μας την ευκαιρία να ανοιχτεί με έναν ήπιο τρόπο σε έναν πιο οικουμενικό ήχο, χωρίς να σπαζοκεφαλιάσει ιδιαίτερα το ήδη υπάρχον ακροατήριο της και να τους δείξει ότι στο μέλλον τα ηχητικά παντρέματα θα είναι κάπως έτσι.

Προσωπικά, πάντα εκτιμούσα τους καλλιτέχνες που μπορούσαν να εκφράζονται και εκτός της μουσικής τους. Είτε είχε να κάνει με δηλώσεις, είτε με πράξεις. Εννοώ ότι θα έπρεπε κάποιος να μη φοβάται να βγει και να πει τι σημαίνει το να κάνει ας πούμε 10 συνεχόμενα sold out shows, ή ποια είναι η συμβολή του στην ανάπτυξη μιας τοπικής σκηνής, χωρίς να ανησυχεί ότι κάποιοι θα ενοχληθούν από τα λόγια του. Συμφωνούμε σε αυτό; Κι αν ναι, πότε θα λέγατε ότι αυτός ο καλλιτέχνης θα το έχει παρακάνει; Υπάρχει κάποιο όριο που δε θα έπρεπε να υπερβεί;

Είμαστε σίγουρα άνθρωποι που λένε ανοιχτά τι σκέφτονται. Απομυθοποιήσαμε μία κατάσταση που παγιωνόταν, όπως αυτή με τα ψεύτικα sold out και τη δημιουργία μιας πλαστής μυθολογίας στα social media γύρω από τη διεθνή επιτυχία μιας μπάντας. Παρουσιάστηκε το παράδοξο μπάντες προϊόντα του υγιούς underground, να συμπεριφέρονται με τρόπο που ο Μιχάλης Χατζηγιάννης θα ντρεπόταν, για παράδειγμα. Αλλά αυτά είναι τα λιγότερα σημαντικά. Το να δηλώσουμε δημοσίως ότι δε ζούμε από τους Planet, το ότι έχουμε τρεις δουλειές ο καθένας και ότι αγγίζοντας τα 35 συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο δρόμο, πέρα από το γεγονός ότι μας επιτρέπει να κάνουμε χιούμορ με κάτι που μας πονάει, σαν αυτή την ανεξήγητη ορμή που σε πιάνει στις κηδείες και σε ωθεί στο πιο ατόφιο χιούμορ, μας ηρεμεί μιας και δε θα θέλαμε στο μέλλον κάποιοι νεότεροι, με δικά μας λάθος δείγματα, να κάνουν μία επιλογή ζωής πολύ βιαστική και εσφαλμένη.

Με τη μουσική και την ομαδική πίστη στην ουτοπία δεν καταπιάνεσαι για να πιάσεις την καλή. Ξέχνα το. Καταπιάνεσαι γιατί αν δεν το κάνεις θα πηδήξεις από το μπαλκόνι. Αυτό είναι ανεκτίμητο και δεν κλέβεται. Τέλος, επιλέγουμε μία πολιτική στάση ζωής. Μας νοιάζει τι συμβαίνει στο διπλανό μας, το ζούμε και οι ίδιοι, εκφραζόμαστε ανοιχτά, όχι στα πλαίσια ιδεολογικής γραμμής, αλλά στα πλαίσια του ορθολογισμού και μάλλον το έχουμε παρακάνει. Γιατί ήδη μας έχει στοιχίσει. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Αυτοί είμαστε. Χαμογελάκια, χειραψίες και αγκαλιές με υπανθρώπους σαν κι αυτούς της Χρυσής Αυγής για παράδειγμα, δε θα πάρεις ποτέ από εμάς.

Αν υπήρχε ένα αρχείο με όλα όσα έχουν ειπωθεί για τους Planet όλα αυτά τα χρόνια, είτε από όσους τους έχουν ακούσει, είτε από ανθρώπους εντός της μουσικής βιομηχανίας, είτε από τον Τύπο, έχω την αίσθηση ότι θα ήταν 70% θετικά και 30% αρνητικά. Πόσο σας επηρεάζουν τα μεν και τα δε; Γίνεται καλύτερη η μέρα σας από ένα τυχαίο σχόλιο κάποιου παιδιού που σας είδε σε μια συναυλία και σας λάτρεψε, ή ενός δημοσιογράφου (που ακόμα κι αν κυνηγάει τα κλικ) σας χάιδεψε με την πένα του; Κι εξίσου σημαντικό, σας χαλάει τη διάθεση μια απαξιωτική κριτική σε κάποιο περιοδικό, ή ένα (έστω και κακόγουστο) χιουμοριστικό post σε σατιρική σελίδα για την ελληνική σκηνή;

Φυσικά και τα παρακολουθούμε όλα. Μπορώ να σου μιλήσω για όλα τα σχόλια που έχουν γραφτεί σε όλα τα βίντεο μας στο YouTube. Μας βοηθάει να περνάμε την ώρα μας στο van κάνοντας χαβαλέ. Κάποιοι άλλοι λύνουν σταυρόλεξα. Εμείς κάνουμε αυτό. Από αληθινά σχόλια, μέχρι προφίλ φτιαγμένα την προηγούμενη μέρα απλά και μόνο για να μας βρίσουν κάτω από ένα τραγούδι μας. Δεν επηρεαζόμαστε ιδιαίτερα. Ξέρουμε που πατάμε. Συνεχίζει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η απουσία ζωής σε ορισμένους ανθρώπους είναι τόσο τεράστια.

Το μόνο που μας δίνει τρομακτική δύναμη είναι ότι υπάρχουν παιδιά στο Αγρίνιο, στην Καλαμπάκα κτλ. που μετά από μία συναυλία μας έπιασαν κιθάρες και διάλεξαν αυτό αντί να γίνουν χουλιγκάνοι ή χρυσαυγίτες. Όπως επίσης ότι όταν μια μέρα πεθάνω, δύο τύποι στη Μυτιλήνη θα πούν “Να πιούμε δύο ουζάκια στην υγειά των Planet;” Αυτό μας αρκεί και αυτό μας κρατά στο δρόμο. Για τα “μουσικά” media δεν έχω καν την υπομονή να μιλήσω. Το σάλιο έχει στερέψει. Έχοντας υπάρξει άνθρωπος που έμαθε μουσική, αγόρασε δίσκους και διαμόρφωσε μία άλφα αισθητική εξαιτίας ανθρώπων σαν το Θανάση Μήνα και το μουσικό τύπο για παράδειγμα, με θλίβει σε σημείο πρόκλησης εμετού η σημερινή κατάσταση. Ας το αφήσουμε για άλλη φορά.

Ετοιμάζετε μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Kvelertak τους επόμενους μήνες. Δεν ξέρω αν αυτοί είναι στην ίδια φόρμα όπως κάποτε (τους είχα δει τελευταία φορά το 2011), όμως σε κάθε περίπτωση έχουν λόγο να αγχώνονται που θα βγαίνουν μετά από εσάς. Πιστεύετε ότι ένας special guest ή ένα support act που θα παίξει καλύτερα, έχει να κερδίσει περισσότερα από ένα τέτοιο tour από ότι αν το έκαναν οι ίδιοι ως headliners;

Δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Το να έχεις μία support μπάντα η οποία παίζει πραγματικά καλά και σου αρέσουν τα τραγούδια της, κάνει τους headliners να βγαίνουν με ακόμη περισσότερη όρεξη και στα πλαίσια του υγιούς ανταγωνισμού να παίζουν ακόμη καλύτερα. Τελικά αυτό επιτρέπει στο θεατή να φύγει με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και μία χορταστική μουσική εμπειρία. Μία εμπειρία που για εκείνο το βράδυ μόνο, του δίνει την ψευδαίσθηση, ότι το επόμενο πρωί θα ξυπνήσει και ο κόσμος και οι άνθρωποι θα είναι διαφορετικοί. Βέβαια, μετά τις 24:00 η άμαξα γίνεται κολοκύθα και το γοβάκι ακόμη να βρεθεί. Εμείς σα συγκρότημα έχουμε να κερδίσουμε πάρα πολλά, μιας και οι Kvelertak είναι από τις αγαπημένες μας μπάντες και δίχως φόβο μας δίνουν την ευκαιρία να ακουστούμε σε ένα ακόμη πιο ευρύ ευρωπαϊκό κοινό και μάλιστα κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες.

Ζούμε στην εποχή του “Faith In Physics” και θα ήθελα να ξέρω από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που περνάνε από τη θεματολογία αυτού του δίσκου (οπαδούς επίπεδης Γης, αντιεμβολιαστές, αρνητές της κλιματικής αλλαγής, ακροδεξιοί, θρησκόληπτοι) ποιοί είναι οι χειρότεροι; Ποιοι στ' αλήθεια σας αγχώνουν και που κρύβεται η ελπίδα απέναντι σε όλα αυτά;

Αρχικά, να σημειώσουμε ότι στο 99% των περιπτώσεων, οι παραπάνω πεποιθήσεις συνυπάρχουν στους ίδιους ανθρώπους. Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο. Φυσικά και πιο επικίνδυνος είναι ο φασίστας, μιας και ο φασισμός θέλει πράξεις και όχι λόγια. Θέλει ομάδες κρούσης, θέλει μαχαίρια και σιδερογροθιές. Σε αγνό ιδεολογικό επίπεδο, δε μπορεί να σταθεί, αλλά ούτε και να πείσει. Τα λόγια τα αντιμετωπίζουμε και μάλιστα σχετικά εύκολα. Τα μαχαιρώματα σε πρόσφυγες όχι.

Ζούμε σε μία χώρα, η οποία παραδοσιακά αποτελούσε σταυροδρόμι των λαών και μάλιστα ιστορικά, τις μεγαλύτερες της στιγμές τις έζησε αναπτύσσοντας ορισμένα από τα σπουδαιότερα εμπορικά κέντρα. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Αρμένιοι, Κούρδοι, Πόντιοι συνυπήρχαν και μεγαλουργούσαν ειρηνικά. Στην Ελλάδα έχουν ζήσει και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της, σχεδόν όλες οι φυλές και η πραγματική Ελλάδα σαν πνεύμα και όχι σαν έθνος, στο μυαλό μου ενώνει τρεις ηπείρους. Από τους Σλάβους που μεταφέρθηκαν στη Μάνη, λόγω του λοιμού στη Μονεμβασιά, για να γεμίσουν και πάλι τα χωριά, μέχρι τους Σμυρνιούς, τους Αιγυπτιώτες κτλ. Στην πορεία, λόγω συνθηκών που διαμορφώθηκαν από συγκεκριμένα ρεύματα και κόμματα και με οριακή πλαστογράφηση της ιστορίας φτάσαμε να είμαστε μια χώρα καρικατούρα, την ίδια στιγμή που αγκαλιάζοντας τις ίδιες τις ιδιαιτερότητες της περιοχής μας θα μπορούσαμε να είμαστε ένα οικονομικό και πολιτισμικό λίκνο. Εγώ σημαιοφόρος δεν υπήρξα, παρά τους βαθμούς μου, αλλά έξι χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα χορεύοντας ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς. Να φοράω τη φουστανέλα μου και να καμαρώνω σα γύφτικο σκεπάρνι με τα ψαλίδια μου.

Δε θα συγχωρήσω ποτέ όλους αυτούς, οι οποίοι παίζοντας με τη φωτιά, προσπάθησαν να χαρίσουν την ελληνική σημαία ως σύμβολο τόπου κι όχι έθνους, σε δωσίλογους και χίτες, με τους οποίους στελέχωσαν κιόλας τον κρατικό μηχανισμό. Προσπάθησαν χρόνια να κάνουν την ελληνική σημαία ένα κουρέλι. Προσπάθησαν να μου τη στερήσουν ως σύμβολο ενός υπέροχου τόπου. Πιστεύουν ότι ανήκει σε ανθρώπους, οι οποίοι δίχως την παραμικρή γνώση ιστορίας, διατυπώνουν ρατσιστικό και εθνικιστικό λόγο, επιτίθενται εναντίον προσφύγων, μαθαίνουν το μίσος στα παιδιά τους και ταυτόχρονα μας μιλούν για τον Όμηρο και την αρχαιότητα. Κάτι δεν έχουν καταλάβει καλά, γιατί έλειπαν από το σχολείο μάλλον, ή ήταν πολύ απασχολημένοι με τον εφηβικό αυνανισμό.

Ας διαβάσουν λοιπόν, γιατί τα έχουν κάνει αχταρμά στο κεφάλι τους, με τη βοήθεια της τηλεόρασης, τι σήμαινε ομηρική φιλοξενία. Ο Ξένιος Δίας δεν ήταν επιχείρηση του κυρίου Δένδια. Ας διαβάσουν ποιους προστάτευε. Τι υποχρεώσεις είχες απέναντι στον ξένο; Τις περιπτώσεις που αποτέλεσε ύβρη η μη επίδειξη φιλοξενίας; Δε γίνεται να ζούμε συνέχεια ένα θέατρο του παραλόγου. Υπάρχουν πράγματα τα οποία υπακούουν στην κοινή λογική, τον ορθολογισμό και την επιστήμη, πριν φτάσουμε σε δύσκολες και υποκειμενικές έννοιες, όπως ιδεολογία ή αισθητική. Προϋπόθεση για αυτή την κουβέντα είναι να βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσουμε όμως και όχι να επαναλαμβάνουμε δίχως κρίση, ότι βλακεία διαβάσαμε στο kavlotiko.com ή το marmaromenosvasilakis.gr . Όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός συνολικού ντόμινο, είναι βαθιά αλληλένδετα και κυρίως απορρέουν από το γεγονός ότι αυτός ο λαός δεν έμαθε ποτέ την πραγματική του ιστορία.

Αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι ότι είμαστε πια μια ανάσα μακριά, από το να δούμε τη Χρυσή Αυγή πίσω από τα σίδερα. Όσοι αμφέβαλαν και έστω και άθελά τους χλεύασαν τη δίκη, τους ρυθμούς της και συνεπώς ανθρώπους που ανέλαβαν να μας ξελασπώσουν αφιλοκερδώς, ας κάνουν πια ειρήνη με αυτό και ας κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους και το ρόλο που διαδραμάτισαν σε αυτή την ιστορία. Ας ελπίσουμε ότι ποτέ στο μέλλον δε θα έχουμε παρόμοια φαινόμενα και το ίδιο το κράτος και οι μηχανισμοί του θα προσπαθήσουν να απαλλαγούν από τους βαθιά ακροδεξιούς θύλακες, τους οποίους χρόνια αγκαλιάζουν.

Οι Planet of Zeus έχουν μόλις ανακοινώσει τις πρώτες Ελληνικές ημερομηνίες τους για την ζωντανή παρουσίαση του “Faith in Physics” και είναι οι παρακάτω:

22/11 - Cine Studio / Ηράκλειο 

30/11 - Ghetto / Πάτρα

13/12 - Lab Art / Βόλος

14/12 - Principal Club Theater / Θεσσαλονίκη

20/12 & 21/12 - Fuzz Live Music Club / Αθήνα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Το internet είναι αναγκαίο κακό και ταυτόχρονα όπλο»
Οι αναλυτές της σύγχρονης ποπ κουλτούρας αποφαίνονται ότι το rock n roll δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Τα σκήπτρα των εντυπώσεων και των πωλήσεων έχουν περάσει στο hip hop πλέον, οι νέοι δεν προσελκύονται...
«Το internet είναι αναγκαίο κακό και ταυτόχρονα όπλο»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Οι Planet of Zeus στο “Faith In Physics”  βρίσκουν το νέο τους ρόλο
Ο Carl Sagan είχε πει κάποτε ότι “Πρέπει να γνωρίζεις το παρελθόν, για να κατανοήσεις το παρόν”. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή την παραπομπή, ούτε το όνομα του διάσημου αστροφυσικού και συγγραφέα, ούτε η...
Οι Planet of Zeus στο “Faith In Physics”  βρίσκουν το νέο τους ρόλο
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους Babo Koro πριν ανέβουν στη σκηνή του Σταυρού του Νότου έχοντας στις αποσκευές τους τον πρόσφατο δίσκο τους με τίτλο «Σίσυφος».
Babo Koro: Το γλέντι είναι κομμάτι της ψυχής μας
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Beggars: Στην Ελλάδα υπήρχε πάντα καλή rock «μαγιά»
Είναι μία από τις «παλιές», πλέον, μπάντες του ελληνικού heavy χώρου με σημαντική δισκογραφία και τη φήμη που τους συνοδεύει για τα εκρηκτικά τους live. Οι Beggars, λίγο πριν παρουσιάσουν το νέο τους υλικό...
Beggars: Στην Ελλάδα υπήρχε πάντα καλή rock «μαγιά»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Spring Shoe: Παίζουμε μουσική για να έρθουμε σε επαφή με αυτούς που ψάχνουν το διαφορετικό
Πρωτοεμφανιζόμενοι ως μπάντα, αλλά με πολλά χιλιόμετρα ως μουσικοί, οι Spring Shoe μας προσφέρουν με το ντεμπούτο “Love Is Just A Razor In My Eye” μία φρέσκια folk, rock οπτική με ενδιαφέρουσες συνθέσεις.
Spring Shoe: Παίζουμε μουσική για να έρθουμε σε επαφή με αυτούς που ψάχνουν το διαφορετικό

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας